دسته: شیرخوارگی تا …

فرزندتان چه زمانی باید به مهدکودک برود؟

قبل از اینکه به دنبال انتخاب مکانی برای نگهداری فرزندمان باشیم حتما سن مناسب برای جدا کردن کودک از خودمان را لحاظ کنیم. برای مثال اگر از همان سنین بسیار پایین در شرایطی قرار گرفته‌اید که مجبور هستید فرزندتان را به مهد یا اقوام بسیار نزدیک مانند مادربزرگ یا پدربزرگ بسپارید قبل از هشت ماهگی این کار را انجام دهید. چون در این سن کودک هنوز شناختی از محیط پیرامون خود و غریبه‌ها ندارد و دچار اضطراب نخواهد شد. غیر از این مورد بهترین زمان برای مهدکودک بین سن 3 تا 6 سالگی است.

ماندن کودک در خانه مادربزرگ و پدربزرگ

فرستادن فرزندان به مهد کودک یا ماندن در خانه مادربزرگ با توجه به شرایطی که هر خانواده‌ای دارد متفاوت است. اما قبل از آن که جواب قطعی سوالتان را بدهیم بهتر است ابتدا در مورد فواید مهد کودک و یا ماندن کودک در کنار سالمندان خانواده قدری بیشتر اطلاعات به دست بیاورید. بگذارید ابتدا از خانه مادربزرگ و پدربزرگ شروع کنیم. مادر و پدر شما نوه‌شان را خیلی دوست دارند و شاید اغراق نکرده باشیم که گاهی بیش از شما به آنها محبت می‌کنند. آنها نوه‌شان را جزیی از خودشان می‌دانند به همین دلیل شیطنت‌های بچه‌ها هرگز آزارشان نمی‌دهد و عصبی‌شان نمی‌کند. این خیلی خوب است که فرزند شما در کنار محبت بی‌دریغ مادربزرگ و پدربزرگش غرق محبت شود و مفهوم خانواده را به خوبی درک کند. والدینی که فرزندان خود را به مادربزرگ و پدربزرگ می‌سپارند امنیت خاطر بیشتری نسبت به زمانی دارند که بچه‌ها در مهد هستند.

وقتی مادربزرگ و پدربزرگ رشته‌ها را پنبه می‌کنند

اما همانطور که ماندن کودک در منزل مادربزرگ فواید زیادی برای والدین و من جمله کودک دارد؛ مشکل بزرگی سرباز می‌زند که آن تفاوت روش‌های تربیتی مادربزرگ وپدربزرگ با والدین است. پدربزرگ و مادربزرگ به خاطر علاقه شدیدی که به نوه‌شان دارند روش‌های آموزشی شما را که برایش وقت زیادی گذاشته‌اید دور می‌زنند و هرچه رشته کرده بودید پنبه می‌کنند.
«دو تربیته شدن بچه» عبارتی است که در بین والدین زیاد رواج دارد و هرازگاهی برای یکدیگر نسخه می‌پیچند که فرستادن بچه به مهد کودک خیلی بهتر از دوتربیته شدن فرزندشان است. اما این مشکل را خیلی راحت می‌توان با گفت و گویی قاطع برطرف کرد. قبل از اینکه مادر و پدرتان را در مقابل یک تصمیم عجولانه قرار دهید ابتدا با آنها در مورد اصول آموزشی خودتان صحبت کنید و به آنها تاکید کنید که رعایت نکردن این امور پیامد بدی در آینده فرزندتان دارد. حتما شما هم بچه‌هایی را دیده‌اید که بیشتر از والدین خود از پدربزرگ و مادربزرگ خود حرف شنوی دارند و گاه کودک حوصله مادر و پدر خود را هم ندارد. مدیریت اینگونه شرایط باید کاملا حساب‌شده صورت گیرد. یادتان باشد تعامل با مادربزرگ و پدربزرگ و یادگیری فرهنگ و سنت از طریق آنها پایه‌های شخصیت را در فرزندتان محکم می‌کند. ماندن کودک در خانه مادربزرگ و پدربزرگ خلاء نبود والدین را جبران می‌کند.

فواید مهدکودک برای فرزندان بیشتر است؟

همانطور که گفتیم بهترین زمان برای مهدکودک با توجه به شرایطی که والدین دارد متفاوت است. اما روانشناسان سن 3 تا 6 سالگی را پیشنهاد می‌دهند. فرزند شما از سن 3 سالگی به بعد نیاز به شرکت در محیط‌های اجتماعی مانند مهدکودک‌ها و بازی و گفت و گو با دیگر همسالان خود دارد. در مهدکودک‌ها فرزندتان مهارت‌های مختلفی را می‌آموزد و هوش اجتماعی او در این محیط شکل می‌گیرد. اما تفاوت مهد کودک با ماندن در خانه مادربزرگ و پدربزرگ این است که شما امنیت کمتری را در آن حس می‌کنید. بچه‌هایی با فرهنگ‌ها و تربیت‌های مختلف ممکن است آموزش‌هایی را که برای فرزندتان انجام داده‌اید را بی‌فایده به نظر بیاورد. بدتر از همه اگر مهدکودک خوبی انتخاب نکرده باشید یک مربی غیرمتخصص و بی ‌حوصله آسیب جدی را به روح و روان فرزندتان وارد می‌کند.

چاره کار کجاست؟

در بهترین حالت بهتر است هم از مزایای ماندن کودک در خانه مادربزرگ و پدربزرگ استفاده کنید و هم برای رشد مهارت‌های اجتماعی فرزندتان، او را در هفته 2 الی 3 بار به مهد بفرستید. البته در انتخاب مهد دقت کافی داشته باشد و از قبل در مورد انتخاب مهد مناسب تحقیق زیادی انجام دهید. از اقوام و دوستانتان که شرایط شما را دارند در مورد مهد خوب سوال بپرسید و تجربیات آنها را بشنوید. در کنار مهد باقی روزهای هفته مسئولیت فرزندتان را به کانون گرم مادربزرگ و پدربزرگ بسپرید. البته باز هم تاکید می‌کنیم که قبل از اینکار یک یا چند جلسه گپ و گفت صممیانه در مورد اصول آموزشی که در مورد فرزندتان به کار می‌برید داشته باشید.

• به نظر شما انتظار داشتن یک کودک بدون رفتار اشتباه درست است یا غلط؟

بعد از تولد فرزند ما با او در یک مسیر مشترک قرار می‌گیریم؛ مسیری که در یک دوره هجده یا نوزده ساله او را در راهی درست هدایت کرده و به عنوان یک فرد بزرگسال و توانمند برای وارد شدن در محیط بزرگ‌تر یعنی جامعه آماده‌اش می‌کنیم.
خیلی اوقات والدین به خاطر رفتاری که فرزندشان در جمع از او سر می‌زند شرمنده هستند و ترس این را دارند که دیگران در مورد آنها و فرزندشان چه قضاوتی می‌کنند. زیرا والدین از این واهمه دارند که دیگران فکر کنند آنها در مورد تربیت فرزندان کوتاهی کرده‌اند و وظایشان را به درستی انجام نداده‌اند. در حالیکه برای مثال قرار نیست یک کودک 4 یا 5 ساله در آن سن کم به حد کمال و رشد خود برسد بلکه فرزند شما بناست در طی سالیان سال به رشد و کمال خود برسد. بنابراین طبیعی است در طی این دوران اشتباهات زیادی از او سر بزند.
اما والدین در روند آموزش فرزند به جایی می‌رسند که بیش از هر چیزی بیشتر نگران قضاوت افراد جامعه در مورد خودشان هستند؛ اینکه آنها فرزندشان را خوب آموزش نداده‌اند و اهمیت این موضوع برایشان مهم‌تر از مشکلات احتمالی است که ممکن است برای فرزندشان به وجود بیاید.
در واقع از همینجاست دخالت دیگران در تربیت فرزند شروع می‌شود و والدین با داشتن چنین دیدگاهی به دیگران اجازه می‌دهند که وارد حریم آموزشی آنها با فرزندشان شوند. متاسفانه در جامعه ما چیزی به عنوان حریم فردی شناخته شده نیست و این موضوع حتما باید فرهنگ سازی شود. خصوصا در مورد آموزش فرزندان والدین باید حریم فردی را در نظر بگیرند زیرا غفلت از این موضوع باعث اثرات جبران ناپذیری به فرزندانشان می‌شود.

• دخالت دیگران در تربیت فرزند آیا تاثیری روی فرزندان هم می‌گذارد؟

فرض کنید از فرزندتان رفتاری سر زده که اشتباه است. در این شرایط به جای اینکه مادر و پدر مستقیم فرزندشان را سرزنش کنند دایی خانواده، فرزندشان را سرزنش و گاه حتی تنبیه می‌کند. هرچند توبیخ و تنبیه در آموزش فرزندان اساسا غلط است، اما وارد شدن دایی در حریم رابطه والدین و فرزند باعث می‌شود که فرزند مفهوم حریم شکنی را یاد بگیرد.
اما وقتی پدر و مادر اجازه دخالت دیگران در تربیت فرزند و مهم‌تر از همه دخالت در حریم شخصی خود و فرزندشان را نمی‌دهند با اینکار احساس امنیت نیز در فرزندشان به وجود می‌آورند. زیرا والدین برای فرزندشان مرجع قدرت به حساب می‌آیند و اگر قرار باشد هرکسی در این بین در امر آموزش فرزندان دخالت کند و مرجع قدرت کودک شود شرایطی پیش می‌آید که کودک مجبور است در مقابل همه این افراد بله و چشم بگوید و هرگز نمی‌تواند شخصیت مستقل خود را شکل دهد.
کودکی که در این شرایط آموزش می‌بیند به تدریج شان انسانی خود را فراموش می‌کند. این فرزند در آینده وقتی وارد جامعه می‌شود و برای مثال با بدرفتاری رئیس خود رو به رو می‌شود نحوه برخورد درست را نمی‌داند زیرا در زمان کودکی این موقعیت را هرگز برایش فراهم نساختیم. در آن زمان هرکسی به خودش اجازه می‌داد که راجع به فرزندمان هر نظری دلش خواست بدهد.
به عقیده من حالت ایده‌آل آن این است که اگر پدر و مادر مرتکب خطایی در امر آموزش فرزند شدند و بنا باشد کسی در این مورد دخالت کند فقط دولت به نمایندگی جامعه این مسئولیت را بر عهده گیرد زیرا اگر کودک مورد بدرفتاری قرار بگیرد در آینده باعث آسیب به جامعه خواهد شد. بنابراین اثرات منفی دخالت دیگران در تربیت فرزند تنها مربوط به خود او نیست و پیامدهای بزرگ‌تری دارد.
 

• حساسیت خانواده‌ها برای رفتار بی نقص بچه‌ها چه پیامدی دارد؟

فرهنگ غلطی که در جامعه ما وجود دارد باور به «اشتباه نکن» است. والدین با باید و نباید و کنترل فرزند او را در یک محیطه ایزوله تحت آموزش قرار می‌دهند.در این شرایط وقتی فرزندشان به سن 18 سالگی رسید و وارد جامعه شد مهارت‌هایی مانند تصمیم گیری و مهارت انتخاب را ندارد زیرا همیشه با باید و نبایدهایی که خانواده‌اش برایش مشخص کرده است زندگی کرده و در نتیجه باز هم به دنبال کسی است که او را تحت کنترل داشته باشد. حالت برعکس آن هم ممکن است اتفاق بیفتد یعنی این شخص درآینده تبدیل به یک شخص مستبد شده و در زندگی زناشویی‌ به همسرش مدام باید و نباید خواهد گفت. متاسفانه در این حالت شاهد تکرار همان چرخه غلط هستیم.
یادمان باشد فرزند شما از همان لحظه‌ای که به دنیا آمد یک انسان است و دارای شان انسانی است و والدین حق ندارند شان انسانی فرزندشان را زیر پا بگذارند. وقتی شان انسانی فرزندمان را بپذیریم دیگر به خودمان اجازه نمی‌دهیم که با فرزندمان تحقیرآمیز صحبت کنیم.
بنابراین باید دو اصل را در نظر بگیریم. اول اینکه فرزند ما قرار نیست از همان ابتدا کامل باشد و مساله مهم دیگر این است که او به عنوان یک انسان شان انسانی دارد. وقتی به این 2 اصل اعتقاد داشته باشیم در هنگام انتقاد و سرزنش دیگران در مورد رفتار فرزندمان دیگر آنقدر ناراحت و عصبی نمی‌شویم و به اصطلاح عامیانه به ما بر نمی‌خورد. فرزند ما در حال طی کردن دوره رشد خود است و تمام این رفتارها طبیعی است.
حتی وقتی موضوع شان انسانی وسط می‌آید من ترجیح می‌دهم که به جای واژه «تربیت» از واژه «آموزش» استفاده کنم.

• بهترین راهکار برای جلوگیری از دخالت دیگران چیست؟

همانطور که بارها تاکید کرده‌ایم قبل از آموزش فرزندان این پدر و مادر هستند که باید آموزش‌های لازم را در این زمینه ببینند. به عبارتی تا شما یک فرد بزرگسال نباشید از عهده آموزش فرزندتان بر نمی‌آیید. یعنی اگر والدین هنوز کودکی هستند که دنبال تایید دیگران هستند نمی‌توانند به خوبی فرزندشان را تحت آموزش درست قرار دهند.
اما یادمان باشد ما قرار نیست به عزیزانمان توهین یا بدرفتاری کنیم بلکه قرار است به بهترین شکل ممکن به آنها بگوییم که حریم آموزشی شما و فرزندتان را رعایت کرده و به آن احترام بگذارند. اگر دخالت دیگران در تربیت فرزندمان همچنان ادامه داشت و تکرار شد در نهایت باید حریم خود را به روی دیگران ببندیم و مانع آسیب فرزندمان شویم. ما نمی‌توانیم تنها به خاطر اینکه دیگران از ما دلخور و آزرده نشوند اجازه دهیم در امر آموزشی فرزندانمان دخالت کنند.
اگر شخصی از اقوام نزدیک مانند دایی، خاله، عمه یا حتی مادربزرگ و پدربزرگ در امر آموزش فرزندمان اظهارنظر و یا دخالت کردند ابتدا از آنها به خاطر علاقه و اهمیتی که به فرزندتان می‌دهید تشکر کنید. سپس به او بگویید که روش آموزشی شما برای فرزندتان متفاوت و مختص خودتان است. تصور نکنید با اینکار به آن شخص توهین و یا بی احترامی کرده‌اید چون شما جمله زشتی به زبان نیاورده‌اید بنابراین حتی اگر این خواهش در مقابل فرزند هم صورت بگیرد هیچ ایرادی ندارد. حتی فرزندتان نیز با مشاهده این اتفاق یاد می‌گیرد که اگر کسی وارد حریم شخصی او شد نیازی به توهین نیست و قاطعانه می‌توان برخورد کرد. در این فضا کودک احساس امنیت می‌کند.

• آیا می‌توان برای حفظ احترام بزرگ‌تر در ظاهر از فرزندمان بخواهیم که حرف کسی را مثلا مادربزرگ یا پدربزرگ را تایید کند؟

خیر به هیچ وجه. گاهی اوقات مواردی پیش می‌آید که برای مثال مادر و پدر از فرزندشان می‌خواهند که در مقابل بزرگ‌تر به اجبار چیزی را تایید کند تنها به خاطر اینکه حرمت آن شخص زیر سوال نرود و حتی ممکن است فرزندشان را نیز برای این چشم اجباری تحت فشار قرار دهند. با اینکار شما به فرزندتان یاد می‌دهید که وقتی کسی شما را مورد آزار و یا تحت فشار قرار داد نمی‌توانی از حق خود دفاع کنی. در واقع با همین اتفاق در ظاهر ساده فرزند شما در آینده قدرت «نه»گفتن را هم نخواهد داشت و به دیگران اجازه می‌دهد که به راحتی حق و حقوق او را پایمال کنند.

در واقع همین که اطراف سپهر همیشه پر از لوازم نقاشی است، حساسیت او به دیدن نقاشی، رنگ، قلم‌مو و دیگر ابزار نقاشی را بالا برده، چشمش به دیدن آثار هنری عادت کرده و علاوه بر همه این‌ها وقتی می بیند مادرش با علاقه مشغول نقاشی می‌شود، از او الگوبرداری می‌کند. این الگوبرداری، انتقال رفتار از والدین به فرزندان است.

حالا آیا این بدان معنا است که سپهر در آینده یک نقاش مشهور خواهد بود؟ اصلا! اگر شما هنر یا مهارتی دارید و فرزندتان به آن علاقه نشان می‌دهد، اما بعد از مدتی می‌بینید که دلش نمی‌خواهد پیکاسو یا مارادونای بعدی باشد، باید او را رها کنید تا به علاقه و استعداد خودش برسد.

الگوبرداری بچه ها از رفتار والدین انتخابی نیست!

الگوبرداری بچه‌ها از رفتار والدین به صورت انتخابی اتفاق نمی‌افتد، یعنی اینطور نیست که فقط جذب استعدادها و مهارت‌های شما شوند، بچه‌ها رفتارهایی که شما در خودتان دوست ندارید را هم می‌بینند و به همان روش الگوبرداری می‌کنند. بنابرین بیشتر رفتارهایی که در فرزندتان می‌بینید، جایی ریشه در رفتارهای یکی از والدین دارد.

نگین خیلی زود از کوره در می‌رود. صبر و طاقت شنیدن حرف‌های بقیه را ندارد و قبل از این که بداند دقیقا موضوع چیست، فرصت حرف را از طرف مقابل می‌گیرد و برآشفته می‌شود. پدر و مادر نگین اوائل از این رفتارش شاکی بودند اما خیلی زود پی بردند که این الگوی رفتاری، دقیقا رفتار نیما، پدر نگین در زمان‌های خستگی و کلافگی است.

چه کنیم که رفتار منفی والدین به بچه ها منتقل نشود؟

احتمالا می‌پرسید والدین چطور می‌توانند رفتاری که دوست ندارند، اما خودشان به فرزندشان منتقل کرده‌اند را حذف کنند؟

قبل از هر چیز این الگوهای رفتاری را در خودتان ببینید و بپذیرید. با انکار، ندیدن، نپذیرفتن گوشزدهای دیگران و رو برگرداندن، چیزی درست نخواهد شد.

گام بعدی این است که در مورد رفتارهای نامناسب خودتان با فرزندتان حرف بزنید، مثلا بگویید:
«دیروز عصر رفتاری از من دیدی که من خودم آن را دوست ندارم.»

در ادامه لازم است برایش الگوهای دیگری ایجاد کنید تا او بداند در هر موقعیتی رفتارهای متفاوتی می‌تواند داشته باشد و انتخاب با خود او است.
بهتر است در مورد موقعیت‌های واقعی زندگی خودتان حرف بزنید:
«دیروز که من و مامان در مورد خرید خونه حرف می‌زدیم من خسته بودم و زود عصبانی شدم و داد زدم. اما الان که به دیروز فکر می‌کنم، می‌بینم بهتر بود حرفش را تا آخر می‌شنیدم. او هم دلیل‌های منطقی و خوبی داشت. خوب بود صبر می‌کردم حرفش تمام می‌شد و بعد من هم حرفم را آرام می‌گفتم. یک راه دیگر هم داشتم، می‌شد به مامانت بگم که الان خسته‌ام و بهتره بعدا در این مورد حرف بزنیم. با این کار هیچکدوم ناراحت نمی‌شدیم و در وقت بهتری با هم آرام حرف می‌زدیم.»

رفتار فرزندتان، همانی نمی‌شود که شما می‌خواهید!

در نهایت، یادتان باشد که الگو گرفتن فرزندان از شما بدان معنا نیست که او تبدیل به همانی خواهد شد که شما می‌خواهید! او می‌بیند، یاد می‌گیرد، الگو برمی‌دارد، الگوها را کنار هم می‌چیند و در نهایت بر اساس شخصیت و علایق خودش انتخاب می‌کند، رفتار می‌کند و شکل می‌گیرد. شما قرار است در این راه راهنمای او برای انتخاب بهتر و شکوفایی بیشتر باشید.

کودکان پیش‌بستانی، نسبت به کوچک‌ترها، الگوی خواب مشابه‌تری به والدین دارند، با این حال، هنوز نکاتی هست که برای خواب آسوده خود و فرزندتان می‌توانید رعایت کنید. روش‌های زیر قوانینی برای خوابیدن راحت‌ترکودکان چهار تا شش سال و نیمه را به شما معرفی می‌كند.

تبلتش را بدزدید

اگر قرار بود خان‌های رستم هشت مرحله‌ای باشند، احتمالا خان هشتم گرفتن تبلت و لپ تاپ از دست بچه‌ها بود! به هر قیمتی كه شده است، یك ساعت قبل از خواب، بچه‌ها را از گوشی، تلویزیون، تبلت و هر چیزی كه از خودش نور مصنوعی ساطع می‌كند، دور كنید. این نور ترشح ملاتونین را، هورمونی كه باعث احساس خواب‌آلودگی‌ می‌شود، متوقف می‌كند و به مغز بچه‌ها پیغام بیدار باش می‌فرستد.

آهسته دور شوید

دراز كشیدن كنار بچه‌ها تا زمانی كه چشمشان بسته و خوابشان محكم شود، كاری است كه خیلی از والدین انجام می‌دهند. اما بهتر است با ورود بچه‌ها به سنین چهار تا شش سالگی این عادت ترك شود. نكته‌ی مهم این است كه یك دفعه‌ای این كار را انجام ندهید. اول كنار تختشان بنشینید تا خوابشان ببرد. بعد از چند شب، یك صندلی را دورتر از تختشان، مثلا گوشه‌ی اتاق بگذارید و روی آن بنشینید تا زمانی كه خوابشان ببرد. بعد از چند شب دیگر، صندلی را به كنار در منتقل كنید و در نهایت در اتاقشان را باز و آن‌ها را تنها بگذارید.

شب‌ادراری‌شان طبیعی است؟

خیلی از بچه‌ها شب‌ادراری دارند، چون كنترل مثانه برای بچه‌های مختلف در سنین متفاوتی اتفاق می‌افتد. به خاطر داشته باشید هر بار كه این اتفاق افتاد به هیچ‌وجه شلوغ‌كاری نكنید و باعث نشوید فرزندتان بترسد. از او بخواهید زمانی كه مشغول عوض كردن ملحفه‌اش هستید، لباس‌هایش را عوض كند. اگر این اتفاق باز هم افتاد از تشكچه‌ای با الیاف ضد آب برای او استفاده كنید.

داستان‌سرایی كنید

اصولا تخت‌خواب برای بعضی از بچه‌ها پیغام «لطفا وارد نشوید» را به همراه دارد، به عبارت دیگر شب كه می‌شود باید آن‌ها را كشان كشان به سمت تختشان برد! با این دسته از بچه‌ها بحث نكنید، تهدیدشان هم نكنید، در عوض كاری را انجام دهید كه چشمشان دنبال آن باشد و به عشق آن بخوابند. مثلا اگر فرزندتان عاشق «بن تن» است، چند دقیقه قبل از خاموش شدن چراغ را به تعریف یك داستان جالب از این شخصیت، كه خودتان ساخته‌اید، اختصاص دهید.

عكس‌برگردان‌ها معجزه می‌كنند

همیشه در آستین‌تان چند ترفند برای برگرداندن بچه‌های فراری از اتاق خودشان به تختشان را داشته باشید. اگر فرزند پنج، شش ساله‌تان هر شب رهسپار اتاق شما می‌شود بدون اینكه با قربان صدقه رفتن لوسش كنید یا او را بغل بگیرید خیلی آرام با او به اتاق بروید. تعدادی هم برچسب‌های فانتزی تهیه كنید، مثلا اگر دختر است عكس‌برگردان‌های انیمیشن «فروزن»، را تهیه كنید و قبل از خواب به او بدهید. با او شرط كنید كه اگر بی‌دلیل نیمه شب به اتاق شما بیاید، دفعه‌ی اول باید یكی از برچسب‌ها را بدهد و دفعه‌ی دوم دیگری را. اما اگر توی تختش بماند، می‌تواند فردا صبح برچسب تازه هدیه بگیرد. كارهایی شبیه این به بچه‌ها انگیزه‌ی بیشتری می‌دهد.
  

اجبار كردن را دور بیندازید

بعضی روزها بچه‌ها دوست دارند چرت بزنند و بعضی روزها هم نه. نكته‌ی مهم این است كه هیچ وقت او را مجبور به چرت زدن نكنید. در عوض زمانی را، مثلا بعد از ناهار، برای استراحت در نظر بگیرید، فضا را آرام و ساكت كنید و فرزندتان را داخل تختش بگذارید. با این كار حتی اگر قرار است او بازی كند این اتفاق داخل تختش می‌افتد. اگر هم خوابش برد كه چه بهتر، فقط بعد از یك ساعت بیدارش كنید تا برای شب، بد‌خواب نشود.

تعیین تكلیف كنید

پدر و مادرهای زیادی بعد از چهار و پنج سالگی، دیگر زمان مشخصی را برای خواب بچه‌ها تعیین نمی‌كنند چون فكر می‌كنند بچه‌ها به اندازه‌ی كافی بزرگ شده‌اند تكه زمان خوابشان را تنظیم كنند. با وجود اینكه بچه‌ها بزرگ به نظر می‌رسند اما به این معنی نیست كه به برنامه‌ی منظم و هدایت شما برای خوابیدن نیاز ندارند.

مراقبت از موی کودکان؛ اگر فرزندتان کم‌مو است

بعضی از بچه‌ها با موهای کم به دنیا می‌آیند. در مورد مراقبت از موی کودکان این دسته، نباید فکر کنید نداشتن مو یا کم‌پشت بودن آن باعث می‌شود نیازی به شامپو کردن سرشان نداشته باشند. اگر موهای این بچه‌ها دو بار در هفته شامپو نشود، سبیوم یا چربی کف سر تجمع کرده و باعث ایجاد نقاط زرد، لکه‌های قهوه‌ای و پوسته ریزی خواهد شد. همچنین شامپو کردن مانع از ایجاد فضای مناسب برای رشد شپش سر کودکان خواهد شد.
نکته: اگر دوست دارید علاوه بر مراقبت از موی کودکان، استایل فرزندتان را بدون مو هم زیبا کنید بهتر است سراغ کلاه بروید. استفاده از کلاه دخترانه و پسرانه به تشخیص جنسیت فرزندتان توسط غریبه‌ها کمک می‌کند و تا رویش موهای فرزندتان ظاهر زیباتری به او خواهد داد.

اگر موهای کودکتان نازک و پرمانند است

بعد از رعایت نکات مربوط به اولین آرایشگاه فرزندتان می‌توانید بعضی کارها را خودتان برای او انجام دهید. اگر موهای فرزندتان شبیه پر سبک است و تارهای نازکی دارد؛ با استفاده از شانه و قیچی، قسمتی از موها را که روی گوش‌ها یا چشم می‌رود، کوتاه کنید. این موها را هم حداقل هفته‌ای دو بار شامپو کنید.

مراقبت از موهای فر و ضخیم کودکان

مراقبت از موی کودکان دارای موهای ضخیم یا فر نیاز به دقت بیشتری دارد. از آنجایی که معمولا جنس موهای این بچه‌ها خشک است، بهتر است هفته‌ای یک بار موهایشان را با شامپو بشویید تا زیاد خشک نشود. سپس کمی نرم کننده روی دست‌هایتان پخش کنید، به موهای فرزندتان بزنید و آب بکشید. این کار مانع از خشکی بیش از اندازه موها خواهد شد. آرام شانه کردن موها را به بعد از استفاده از نرم کننده موکول کنید. یادتان باشد باید موهای بچه‌ها را از ریشه تا نوک ساقه و به آرامی شانه کنید، در غیر این صورت باعث گره خوردنشان خواهید شد.

مراقبت از موهای ضخیم اما صاف

شانه یا بُرسی که برای مراقبت از موی کودکان با موهای ضخیم و صاف استفاده می‌شود، باید بسیار نرم باشد. برای این موها بهتر است از نرم کننده استفاده نکنید چون معمولا باعث ایجاد الکتریسیته ساکن در موها می‌شود. شامپو کردن موهای صاف و پر را با استفاده از شامپوی بچه انجام دهید و اگر متوجه شدید موهای فرزندتان زیاد گره می‌خورد می‌توانید با توجه به سن او از اسپری ضد گره مو استفاده کنید.