دسته: شیرخوارگی تا …

همیشه در زندگی، اولین ها ( اتفاقات، خاطرات، تجارب، تماسها و … ) چه خوب و چه بد، تاثیری عمیق و ماندگار در ذهن افراد برجای می گذارند. مثلا اگر کودک یا نوجوان در بیرون از منزل به وسیله منابع مختلفی به طور نامناسبی با مسائل جنسی آشنا شود، کار و تلاش والدین در زمینه آموزش جنسی دو برابر خواهد شد. زیرا در وهله اول باید افکار نامناسب و آموخته های نادرست فرد در زمینه امور جنسی تغییر یابد و سپس آموزش مناسب و صحیح آغاز شود.

تحقیقات نشان می دهد ،کودکانی که به دلیل احساس نزدیکی به پدر و مادر خود ، ترجیج میدهند در مورد مسائل جنسی و کنجکاوی هایشان از آنها جویا شوند ، در سنین بلوغ به نسبت کودکانی که از محیط بیرون الهام می گیرند کم تر در معرض آسیب های اجتماعی هستند . بنابراین ابتدا دیدگاه خود را در این مورد بررسی کنید ، اگر فکر می کنید اطلاعات مناسب و کافی ندارید ، به کتب و منابع معتبر مراجعه کنید و یا با دوستی معتمد ، مشاور روان درمانی و یا اخلاقی مشورت کنید. ممارست بروی درک بهتر این موضوع باعث ارائه بهتر آن به کودکتان می شود.

 

حتی اگر در این مورد تسلط کافی ندارید، نگران نباشید ، می توانید به او بگویید :” می دونی ، برای من خیلی راحت نیست که در مورد این مطالب با تو صحبت کنم چون والدین من هیچ وقت در این مورد با من حرفی نزده اند ، ولی ما می توانیم هر دو در مورد هر موضوعی ، حتی مسائل جنسی صحبت کنیم و اگر سوال بی پاسخی ماند ، می توانم در این مورد برایت تحقیق کنم “

 

ورود تکنولوژی های ارتباطی و اطلاعاتی به زندگی های نوین در سال های اخیر، موجی از آگاهی ها و اطلاعات درست و نادرست جنسی و زناشویی را در اختیار افراد مختلف قرار داده است. از سوی دیگر پیچیدگی ها و گسترش روابط انسانی در دنیای معاصر، خود راه دیگری شده است تا چرخش اطلاعات میان افراد به سادگی و به سرعت، رو به افزایش رود و درواقع هرگونه اطلاعاتی که از طریق ابزارهای مدرن ارتباطاتی همچون اینترنت و ماهواره به شخص داده می شود، به سرعت از طریق افراد به یکدیگر هم منتقل گردد. در این میان آسیب پذیرترین گروه هدف به عنوان مخاطبان این وسایل مدرن ارتباطاتی، کودکان و نوجوانان هستند که کمترین آگاهی و پیش زمینه ذهنی قبلی را در مورد مسائل جنسی داشته و خود به خود نیز دارای کنجکاوی های جنسی هستند.

 

 

آنچه میان روانشناسان در این گونه مسائل اساساً بر آن تاکید می شود، آموزش جنسی کودک بر اساس سن وی و مرحله به مرحله است. آموزش جنسی فرزندان به صورت ناگهانی شروع نمی‌شود، بلکه والدین بایستی از دوران کودکی، این آموزش را آغاز کنند و بدانند که چگونه به تناسب سن فرزند خود به سؤالات جنسی وی پاسخ دهند و این آگاهی بخشی و آموزش فرزند در هر سنی متفاوت است. اگر والدین با برنامه ‌ریزی درست و بلندمدت اطلاعاتی در خصوص بلوغ و مسائل جنسی در اختیار فرزندان خود قرار دهند و آرام و آرام و به تناسب سنشان این اطلاعات را در اختیار وی قرار دهند، از بروز بسیاری از مشکلات رفتاری و اختلالات جنسی در فرزندانشان جلوگیری خواهند کرد.

 

به عنوان مثال ممکن است والدین، کودک ۲ یا ۳ ساله ‌ای داشته باشند که مراقبت ‌های خاص خود را لازم دارد. کودک در این سن متوجه بدن خود و تفاوت‌ های جنسیتی می ‌شود و این توجه باعث می ‌شود که کودک راجع به بدن خود کنجکاوی هایی داشته باشد. والدین بایستی مراقب کنجکاوی های بیش از حد او باشند. گاهی کودک سؤالاتی درباره نحوه متولد شدن خود می‌ پرسد که پاسخ والدین نباید بیشتر از نیاز کودک و آنچه که می ‌داند باشد و برای پاسخ دهی به سؤال او، ابتدا باید دانست که این سؤال چرا و چگونه در ذهن کودک شکل گرفته است و کودک چه اطلاعاتی در این زمینه دارد، سپس براساس دانسته های کودک به او جواب می‌دهیم.

حتما” نباید برای راهنمایی او به سن خاصی برسد بلکه از همان زمانی که کودکتان شروع به راه رفتن می کند و شما سعی می کنید چیزهای ابتدایی را به او بفهمانید ، بطور مثال ؛ ” این بینی است ” ، “این انگشت است ” و … در همان وقت به او یاد بدهید که نام دستگاههای تناسلی چیست و کجاست و با سیر تدریجی گذشت زمان با اضافه کردن موضوعاتی هر چند کوچک و بسته در این مورد در ذهن او کار کنید.

 

 

 

والدین باید بدانند که برای آغاز آموزش جنسی، سن مشخص و ثابتی وجود ندارد و صبر کردن تا زمانی که کودک به مدرسه رود و در آنجا اطلاعاتی در زمینه امور جنسی کسب کند به هیچ وجه جایز نیست. کودکان از طریق پرسش ها و کنجکاویهای خود، موعد مقرر را اعلام می دارند و والدین باید آموزش را شروع کنند. بهترین زمان برای پاسخگویی به پرسشهای کودکان درباره امور جنسی، اولین باری است که کودک پرسشی را مطرح می کند. کودکان تا سن شروع مدرسه، در زمینه های گوناگون از جمله امور جنسی، اطلاعاتی از محیط، اطرافیان و دوستان خود به دست می آورند. بهتر است که این اطلاعات و آگاهیهای اولیه درباره امور جنسی از طریق والدین در اختیار کودک قرار داده شود.

 

 

اگر کودکی در سنین سه تا پنج سالگی بپرسد « بچه از کجا می آید؟ »، بهتر است به او گفته شود « از شکم مادر ». اگر والدین انتظار کودکی را دارند باید فرزند خود را به موقع از این موضوع آگاه سازند و حتی به او اجازه دهند تا حرکت نوزاد را در شکم مادر لمس کند. کودک ممکن است از مادر بپرسد « بچه چگونه از شکم مادر بیرون می آید؟، مادر در جواب خواهد گفت « زمانی که بچه در داخل رحم به اندازه کافی بزرگ می شود و قادر است در خارج از شکم مادر زندگی کند آنوقت مادر به بیمارستان می رود تا به کمک پزشک بچه از شکم مادر بیرون آورده شود ». چنانچه کودک سئوال کند « رحم مادر چه اندازه است؟ »، مادر می تواند بگوید « بادکنک را که دیده ای، اگر در آن بدمیم بزرگ می شود و اگر بادش را خالی کنیم کوچک می شود. رحم مادر نیز همچون بادکنک زمانی که بچه در درون آن قرار دارد بزرگ می شود و پس از خروج بچه مجددا کوچک می گردد».

 

 

 

اگر کودک یا نوجوان پرسشی درباره امور جنسی مطرح می کند، باید تا جایی که امکان دارد به پرسش او در حد خواسته شده پاسخ گفته شود. پاسخ باید بدون احساس شرم، ناراحتی، گناه، ساده در حد سن و درک کودک یا نوجوان و در عین حال خلاصه و صادقانه ارائه گردد. زیرا آنها دوست دارند واقعیت را بشنوند. پاسخها همچنین باید در حد پرسشهای کودک و نوجوان باشد و فراتر از پرسشها پاسخی داده نشود. زیرا موجب خستگی و سردرگمی کودک و نوجوان خواهد گردید. والدین از همان ابتدا باید سعی کنند هنگام بحث درباره اعضای مختلف بدن از لغات صحیح و علمی آنها استفاده کنند و از کاربرد لغات بی معنی و کنایات جدا اجتناب ورزند.

سئوال دیگری که معمولا کودک پیش دبستانی از والدین می پرسد این است که « بچه چگونه به وجود می آید؟ »، والدین در پاسخگویی به این سئوال باید قدرت درک کودک را در نظر گیرند و جوابی ارائه دهند که به خوبی برای کودک قابل فهم باشد. در غیر اینصورت، جواب به جای آنکه آموزنده باشد گمراه کننده خواهد بود. مثلا بچه های خردسال بهتر است از طریق بازی و داستانها متوجه شوند که مثلا یک پرنده چگونه به وجود می آید. برای کودکان در سنین بالاتر می توان ازدواج پرمحبت و زندگی مشترک پدر و مادر و سپس تشکیل جنین را به طوری که قابل درک باشد توضیح داد. اگر جوابهایی ارائه شده با واقعیت و میزان درک و فهم کودک هماهنگ باشد، حس کنجکاوی او را ارضاء خواهد کرد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

کارشناس روانشناسی و نوروتراپیست

 

 علائم و نشانه های اختلال نقص توجه – بیش فعالی می تواند والدین را با چالش های بسیاری مواجه کند. این کودکان اغلب وسایلشان را گم می کنند، در انجام و پیگیری تکالیف مشکل دارند، و هنگامی که نیاز است تا برنامه ای را مدیریت کنند یا گزینه ای را انتخاب کنند دچار پریشانی می شوند. تکانشگری از دیگر چالش های مربوط به این اختلال است که منجر به مخالفت و درگیری کودکان با والدین می گردد. چرا که آنها نسبت به محرکها بیش از حد حساس هستند و نسبت به شکست و ناکامی واکنش نامناسبی نشان می دهند. در نتیجه والدین ممکن است زمان دشواری را پشت سر بگذارند تا بتوانند یک ساختار بدون فشار و استرس را در خانه ایجاد کنند.

 

کودکان مبتلا به ADHD می دانند که چه باید بکنند اما نمی توانند آنچه را که می دانند انجام دهند. والدین معمولا نمی دانند چه زمانی باید راسخ و محکم رفتار کنند و چه مواقعی باید صبور باشند . والدین نمیدانند تغییر در سبک زندگی و درمانهای خاص تا چه حد موثرند و اصلا کدامها سودمندتر می باشند. همچنین تا حدزیادی نگران وابستگی و اعتماد بنفس پایین کودکانشان نیز هستند.
خوشبختانه اگر چه چالش های زیادی در ارتباط با ADHD وجود دارد اما استراتژی های موثری برای کنار امدن با این چالش ها وجود دارد. کاپالکا و پالادینو 16 نکته و استراتژی موثر را مطرح می کنند که به شرح زیر می باشد:

1- آرامش خود را حفظ کنید.
روانشناسان بر اهمیت آرام ماندن بسیار تاکید می کنند. اگر یکی از والدین کنترل خود را از دست بدهد ، عصبانیت کودک بیشترو بیشتر شده و منجر به ایجاد یک رابطه نادرست و زیان بخش می گردد.بنابراین به رفتارهای خودتان باید خیلی توجه داشته باشید بخصوص اگر علائمی از رفتارهای ADHD در خودتان نیز وجود دارد. با جرو بحث کردن با این کودکان راه به جایی نمی برید. خود جر و بحث – مثلا درباره زمان انجام تکالیف- باعث شود از موضوع خارج شوید و حتی زمان انجام آن کار طولانی تر هم شود. سعی کنید موضوع را رها کنید و خیلی درگیر نشوید.

2- برای رفتارهای خودتان محدودیت هایی را در نظر بگیرید.
اگر خیلی مستعد نگران شدن هستید، وبیشتر کارهای کودک را خودتان انجام میدهید به خودتان یادآور شوید که هرچقدر شما کارهای او را بیشتر انجام دهید او کارهای کمتری برای انجام دادن دارد و نمی گذارد که او مستقل شدن را یاد بگیرد. اگر نمی توانید چشم از او بردارید بهتر است بصورت غیرمستقیم باشد. مثلا هنگام انجام تکالیف لازم نیست کنار او بنشینید و مستقیم به او نگاه کنید بهتر است در آن زمان وانمود کنید که مشغول انجام کارهای خودتان هستید مثلا قبض هایتان را پرداخت کنید، روزنامه بخوانید و …..

3- ساختارهایی را تنظیم و برنامه ریزی کنید که بدون ایجاد فشار باشند.
این ساختارها و سازمان دهی ها برای کودکان می تواند شامل نمودارهای ستاره ای باشد، برای سنین نوجوانانی می توان از تقویم یا نرم افزارهای ثبت برنامه استفاده کرد و از این طریق می توانیم یک برنامه روزانه محسوس و قواعد روشن و واضح را سازمان دهی کنیم. این ساختاربندی ها و برنامه ریزی ها کمک می کند تا نابسامامی ها و آشفتگی ها کاهش یابد. بهتر است از فشارهای تحمیلی اجتناب کنیم. به این معنا که از تهدیدکردن و گذاشتن مهلت یا موعدهای غیرمنطقی بپرهیزیم و از تنبیه هایی که در آن خشونت و ترس وجود دارد استفاده نکنیم.

4- برای کودکتان شرایطی را فراهم کنید تا بتواند انتخاب و تصمیم گیری منطقی داشته باشد.
باید به کودکان خود – کنترلی ر ا یاد دهیم به همین منظور والدین باید موقعیت های زیادی را برای کودکان ایجاد کنند و آنها را با انتخاب اینکه چه واکنشی باید داشته باشند مواجه سازند. برای این منظور می توان از تکنیک انتخاب ساختاریافته استفاده کرد به این صورت که به کودک خود دو انتخاب می دهید و او را بسوی انتخاب درست هدایت می کنید. مثلا ممکن است از او بپرسیم که اول دوست داری ریاضی بخونی یا علوم؟ اتاقت نیاز به تمیز کردن داره اول لباسهاتو مرتب می کنی یا کتابهاتو تو قفسه می ذاری؟ و………

5- درصورت عدم پیروی از قوانین برای او پیامدهای منطقی در نظر بگیرید.
بهتر است ابتدا از خود کودکان بپرسیم که در صورت عدم پیروی از یک قانون چه تنبیهی برایشان درنظر بگیریم. این ممکن است برای کودک این الزام و تعهد را ایجاد کند تا به آنچه خودش گفته جامه عمل بپوشاند.علاوه بر این برای رفتارهای مثبت یک پاداش و پیامد مثبت و برای رفتارهای ناخوشایندش پیامد منفی درنظر بگیرید. این باعث می شود تا کودک درک کند که هر رفتارمثبتی یک پیامد مثبت و هر رفتار منفی یک پیامد منفی به دنبال خواهد داشت.

6- منتظر قانون شکنی باشید.
زمانی که کودکتان قانون شکنی می کند مانند یک افسر پلیس به او یک برگ جریمه بدهید و گله و شکایت نکنید یا فریاد نزنید که نمی توانم باور کنم که دوباره این کار را انجام داده ای. مانند یک افسر پلیس ، محترمانه و راسخ و محکم برگه را به او بدهید و حقیقت امر را به او توضیح دهید.

7- در زمان و موقعیت مناسب از کودکتان طرفداری و حمایت کنید.
انطباق و سازش قطعی برای کودکان ADHD ممکن است ضروری باشد و این مستلزم این است که توانایی های کودکتان را بشناسید و گسترش دهید. برای مثال اگر انتظار دارید کودکتان بتواند کتابی را روان بخواند و یاد بگیرد مستلزم این است که به او زمان دهید، توجه کنید واو را باور داشته باشید.

 

 

 

8- از ایجاد شورش با یک کودک خودسر و سرسخت اجتناب کنید.
یکی از اشتباهاتی که والدین می کنند این است که انتظار دارند یک کودک سرسخت را وادار کنند تا همه خواسته های والدین را بدون چون و چرا بپذیرد به این دلیل که انها والدینش هستند. باید این را بپذیریم که برخی از کودکان بسیار شکایت و اعتراض و حتی حاضرجوابی می کنند و والدین باید این را بدانند و درک کنند که کودکان نیاز دارند تا ناکامی خود را به شیوه ای ابراز کنند بخصوص زمانی که مجبور می شوند تا از استاندارها و قوانین منطقی ما پیروی کنند.

9- باید بدانید که کودکتان ، رفتارهای ناخوشایند و نادرست را به عمد انجام نمی دهد.
والدین بسیاری از کودکان ADHD ، درباره علت بدرفتاری های کودکانشان فرضیه های نادرست و اشتباهی را دارند. در واقع کودکان بسیار هدف گرا هستند و هرکاری را انجام می دهند به این امید که به نتیجه و هدفی که بدنبال ان هستند دست یابند و به همین دلیل است که برای انجام هرکاری مقاومت یا از انجام ان اجتناب می کنند.( مانند انجام تکالیف یا به رختخواب رفتن).

10- پایدار و مقاوم باشید.
کودکان مبتلا به ADHD نیاز دارند بصورت مداوم با عواقب و پیامد یک رفتارمواجه شوند تا بتوانند از آن تجربه درس بگیرند. اگر یک تکنیک را یک یا دو بار به کار بردید و نتیجه ای نگرفتید به این معنا نیست که ان روش کاملا غیرموثر است. بلکه تنها لازم است تا تکرار و تمرین بیشتری داشته باشید.

11- در هر زمان فقط یک موضوع را مد نظر قرار دهید تا از عهده آن برایید.
بنابراین بسیار مهم است که مسائل را اولویت بندی کنید و از مهمترین آنها شروع کنید و در جریان کار اجازه بدهید تا موارد کم اهمیت تر به طور موقت جریان داشته باشد تا بعد که نوبت به انها می رسد.

12- درباره توجه و ADHD آموزش ببینید .
دانستن این که علائم ADHD چه تاثیری بر روی کودکتان دارد بسیار حائز اهمیت است. شما ممکن است تصور کنید که کودکتان به عمد لجبازی می کند و یا رفتار خاصی را انجام می دهد اما ممکن است ان رفتار نشانه ای از ADHD باشد. والدین می توانند این اطلاعات را از روانشناسان، متخصصان و دیگر منابع از قبیل کتابها کسب کنند.

13- به کودکتان کمک کنید تا خود را با تغییرات سازگار کند.
کودکان مبتلا به ADHD در انتقال و تغییر عملکردهای ذهنی از قبیل تغییر یا انتقال پردازش های شناختی مشکلاتی دارند بخصوص اگر در یک فعالیت بیش از حد تمرکزکنند. بنابراین استفاده از تکنیک هایی می تواند در حل این مشکل سودمند باشد . مثلا در هر زمان از آنها بخواهیم که فقط یک کار را انجام دهند و بعد از آنکه به اتمام رساندند کار بعدی را به انها بگوییم. یعنی همزمان دو یا سه دستور به آنها ندهیم.

 

14- روی توانایی ها و نقاط قوت کودکتان تمرکز کنید.
به جای اینکه کودک رابه کارهایی که نمی تواند انجام دهد وادار و ترغیب کنید بهتر است بر آنچه او توانایی دارد متمرکز شوید. به یاد داشته باشید که هر کودکی باتدبیر، خلاق و منحصربفرد است. بهتر است در هرکاری تعادل را برقرار کنید.

 

 

15- برخی از ضعف های خودتان را کم کنید.
پرورش یک کودک مبتلا به ADHD که دربرگیرنده نشانه های تکانشگری، لجبازی، خودکنترلی ضعیف است یکی از بزرگترین وظایف چالش برانگیز است . بنابراین لازم است که سخت تلاش کنید، ناامید نشوید، خودتان را مقصر رفتارهای کودکتان ندانید.

 

16- برای اینکه پدر و مادر شده اید و با کودکتان هستید جشن بگیرید.
والدینی که کودکان مبتلا به ADHD دارند معمولا احساس ناامیدی می کنند، و گاهی حل مشکلات را غیرمحتمل و نشدنی می پندارند.اما اجازه ندهید که این اختلال مانع از این شود که از پدر و مادر شدنتان لذت نبرید. وقتی که لطافت طبع و بذله گویی والدین به انتها می رسد کمک کمتری هم می توانند به کودکشان کنند. در این زمان بهتر است لحظه تولد کودکتان را به یاد آورید و او را در آغوش بگیرید. پیشنهاد می گردد این خودگویی ها را با خود داشته باشید:

– من از اینکه صاحب فرزند هستم شاکر و سپاسگزارم.اگرچه مسولیت بزرگی است اما پاداش بزرگتری است.
– من به کودکم یاد می دهم و کودکم به من.
– بخاطر داشتن چنین کودکانی شاکرهستم، آنها دوست داشتنی و با استعداد هستند. 

 

 

 

 

 گردآوری : مرکز تخصصی توانمند سازی پارند 

 کودک من به چه میزان کلسیم روزانه نیازمند است، و چرا این مقدار اهمیت دارد؟

کودک شما در در سنین دو و سه سالگی به 500 میلی گرم کلسیم در روز نیاز دارد. وقتی به چهار سالگی رسید، نیاز او به 800 میلی گرم در روز افزایش می‌یابد. کلسیم برای ساختن استخوانها و دندانهای مستحکم ، ارتقای عملکرد اعصاب و عضله‌ها، کمک به انعقاد خون، و فعال ساختنِ آنزیمهایی که غذا را به انرژی تبدیل می‌کنند ضروری است. برخی متخصصان بر این باور اند که خیلی از کودکان دچار کمبود کلسیم می‌شوند، بعضا به این خاطر که آبمیوه و دیگر نوشیدنی های غیر لبنی آن چنان شایع و محبوب شده‌اند که کودکان کمتر شیر می‌خورند.

منابع خوب کلسیم چه چیزهایی هستند؟

در اینجا بهترین منابع کلسیم آورده شده است:
توجه: میلی‌گرم ها بسته به مارک، اندازه‌ی میوه یا سبزیجات کمی متغیر است.
• یک دوم فنجان ماست: 190 میلی گرم
• یک دوم فنجان آب پرتقال حاوی کلسیم: 175 میلی گرم
• 1 قاشق چایخوری ملاس گرفته‌شده از ساقه‌ی‌تیره: 172 میلی گرم (ملاس‌های معمولی حدود 41 میلی گرم در هر قاشق)
• یک چهارم فنجان پنیر خامه گرفته: 168 میلی گرم
• سه چهارم اونس پنیر سوئیسی: 154 میلی گرم
• سه چهارم اونس پنیر چدار: 153 میلی گرم
• یک دوم فنجان شیر: 150 میلی گرم (یک دوم فنجان شیر شکلات: حدود 140 میلی گرم)
• یک دوم فنجان شیر سویای غنی شده: 150 میلی گرم
• سه چهارم اونس پنیر موزارلا: 113 میلی گرم
• یک چهارم فنجان سبزیجات خانواده کلم: حدود 88 میلی گرم
• یک چهارم فنجان لوبیای سفید: 80 میلی گرم
• یک چهارم فنجان پنیر روستایی با 2% چربی: 78 میلی گرم (1% چربی: حدود 67 میلی گرم)
• یک چهارم فنجان پودینگ (خانگی مخلوط یا لایه دار): 75 میلی گرم. (انواع آماده: حدود 50 میلی گرم)
• یک چهارم فنجان اسفناج پخته شده:  73 میلی گرم
• یک دوم فنجان پیتزای پنیر: 59 میلی گرم
• یک دوم فنجان آب سیب غنی شده با کلسیم: 50 میلی گرم
• یک چهارم فنجان ماکارونی پخته و پنیر (یک بسته مخلوط): 50 میلی گرم
• یک چهرم فنجان ماست منجمد: 52 میلی گرم
• یک دوم هات شکلات مخلوط با آب: 48 میلی گرم
• یک چهارم فنجان بستنی: 46 میلی گرم
• یک سوم فنجان غلات صبحانه O شکلِ با غلات مخلوط: 32 میلی گرم
• یک دوم پرتقال: 25 میلی گرم
• یک چهارم سیب زمینی شیرین (خمیر شده): 17 میلی گرم
• یک چهارم فنجان بروکلی: 15 میلی گرم
• یک دوم بسته‌ی صبحانه:10 تا 25 میلی گرم، بسته به مارک

چند نکته برای بیشینه کردن جذب کلسیم:

• موقع تهیه غلات صبحانه، کاکائوی داغ و سوپ، به جای آب از شیر استفاده کنید
• از شیر تغلیظ شده به جای شیر معمولی در تهیه خوراک استفاده کنید – دوبرابرِ شیرِ معمولی کلسیم دارد.
• به سالاد میوه‌ی خود ماست اضافه کنید؛ به خمیر پنکک، سس، و لعاب دهنده‌های غذا شیر بدون چربی اضافه کنید؛ و به سبزیجات، سس ها و خمیرِ سیب زمینی هم پنیر بیفزایید.
• از غلات صبحانه، نان، و آبمیوه‌هایی که با کلسیم غنی شده اند استفاده کنید.

کودک پیش دبستانی من به چه میزان آهن نیاز دارد، و چرا این مقدار اهمیت دارد؟

کودک شما در سنین 2 و 3 سالگی به 7 میلی گرم آهن در روز نیاز دارد. کودک 4 ساله به 10 میلی گرم در روز احتیاج دارد. آهن برای ساختن هموگلوبین که همان ذرات قرمز رنگِ حامل اکسیژن در خون هستند، و میوگلوبین، ذراتی که اکسیژن را در ماهیچه‌ها ذخیره می‌کنند، لازم است. کمبود آهن ممکن است منجر به آنمی شود که ایجاد خستگی، ضعف و کج خلقی می‌کند. همچنین آهن بر رشد مغز تاثیر دارد.

آیا تفاوتی بین منابع حیوانی تامین آهن و منابع گیاهی آن وجود دارد؟

بله. آهنِ هِمی (heme) – یعنی همان نوعی که از طریق منابع حیوانی نظیر گوشت قرمز، ماهی، صدفهای دریایی، و ماکیان به دست می‌آورید، به راحتی جذبِ بدن می‌گردد. اما بدن برای جذب آهن غیر همی (non-heme) – همان نوعی که در منابع غیرهمی نظیر سبزیجات با برگهای سبز تیره، کاهوجات، نانها و غلات غنی شده، و میوه‌های خشک یافت می‌شود – به کمک احتیاج دارد. (زرده تخم مرغ هم حاوی آهن است، که بیشتر غیر همی است).

می‌توانید مقدار جذبِ آهن غیرهمی در بدن را با استفاده از غذاهای حاوی آهن همی، یا غذاهای سرشار از ویتامین ث مثل آب پرتقال، پرتقال، توت فرنگی، فلفل قرمز، پاپایه، بروکلی، گریپ فروت، طالبی، میوه انبه، و سیب زمینی افزایش دهید.

منابع خوب آهن چه چیزهایی هستند؟

در اینجا برخی از بهترین منابع آهن آورده شده است:
توجه: میلی گرم‌ها بسته به مارک، و اندازه ی برش گوشت تفاوت می کند.
• یک چهارم فنجان سبزیجات دریایی: 9 تا 21 میلی گرم
• یک سوم فنجان غلات صبحانه غلات آماده و غنی شده: 5/4 میلی گرم
• یک سوم فنجان آرد جوی دو سر غنی شده: 4 میلی گرم
• یک چهارم فنجان سویا: 2/2 میلی گرم
• یک چهارم فنجان حبوبات دریایی: 2/1 میلی گرم
• 30 گرم استیک: 1 میلی گرم
• 30 گرم میگو: 9 میلی گرم
• 2/1 همبرگر اندازه متوسط (5/1 اونس): 9 میلی گرم
• یک چهارم فنجان نخود : 8 میلی گرم
• یک قاشق غذاخوری جوانه‌ی گندم: 5 میلی گرم آهن
• نصف یک تخم مرغ بزرگ: 3 میلی گرم
• 30 گرم سینه‌ی مرغ: 2 میلی گرم

کودک پیش دبستانی من به چه میزان روی نیاز دارد و چرا این مقدار اهمیت دارد؟

کودک شما در سنین 2 و 3 سالگی به 3 میلی گرم روی در روز نیاز دارد. وقتی به 4 سالگی برسد، به 5 میلی گرم در روز نیاز خواهد داشت. عنصر روی در بیش از 70 آنزیمی که به هضم و متابولیسم بدن کمک می کنند ضروری است. و کودکانی که روی کافی مصرف نکنند در معرض خطر نقص رشد قرار می‌گیرند. البته به خاطر داشته باشید که موارد کمبود روی نادر است.

منابع خوب تامین روی چه چیزهایی هستند؟

در اینجا چند منبع خوب روی آورده می‌شود:
توجه: میلی گرمها بسته به مارک و اندازه برش گوشت متغیر هستند.
• یک دوم همبرگر متوسط: 2 میلی گرم
• یک اونس برش استیک: 7/1 میلی گرم
• یک قاشق غذاخوری جوانه‌ی گندم: 1 میلی گرم
• یک سوم فنجان سبوس گندم: 8 میلی گرم تا 4/1 میلی گرم بسته به مارک
• یک چهارم فنجان پنیر چربی گرفته: 8 میلی گرم
• یک چهارم فنجان نخود: 6 میلی گرم
• یک چهارم فنجان دانه عدس: 6 میلی گرم
• یک چهارم فنجان ذرت: 2 میلی گرم
• یک عدد زرده تخم مرغ یا یک دوم یک تخم مرغ کامل: 3 میلی گرم

کودک پیش دبستانی من به چه میزان ویتامین دی نیاز دارد، و چرا این مقدار مهم است؟

با کمال تعجب، مقدار نیاز بدن به ویتامین دی – یعنی روزانه 200 IUs معادلِ 5 میکروگرم – از زمان تولد تا پنجاه سالگی ثابت است. ویتامین دی به جذب مواد معدنی مثل کلسیم کمک می‌کند و دندانها و استخوانها را محکم می‌کند. به ویتامین دی، «ویتامین آفتاب» هم می‌گویند چون وقتی بدن در معرض نور خورشید باشد می‌تواند آن را تولید کند. اما تولید ویتامین دی در اثر عواملی چون مه و دود، ابر، پوست تیره، و ضدآفتابهایی با SPF 8 و بالاتر متوقف می‌شود، و بهترین کار این است که خاطر جمع شوید کودکتان از طریق منابع غذایی روزانه 200 واحد (IUs) ویتامین دی مصرف کند.

منابع خوبِ تامین ویتامین دی چه چیزهایی هستند؟

در اینجا فهرستی از بهترین منابع تامین ویتامین دی آورده می‌شود:
توجه: مقدار IUs بسته به مارک تغییر می‌کند.
• 30 گرم ماهی تن، کنسرو شده با روغن، خشک شده: 200 IUs
• 30 گرم ماهس آزاد: 103 IUs
• یک دوم فنجان شیر غنی شده (کامل، کم چرب، یا چربی گرفته): 49 IUs
• یک عدد زرده تخم مرغ بزرگ: 25 IUs
• یک سوم فنجان غلات صبحانه آماده و غنی شده: 13 IUs
• یک دوم قاشق چایخوری مارگارین غنی شده: 10 IUs

کودک پیش دبستانی من به چه میزان ویتامین آ نیاز دارد، و چرا این میزان مهم است؟

کودک شما در سنین 2 و 3 سالگی، روزانه به 300 میکروگرم RAE (معادل کنشِ رتینول) ویتامین آ نیاز دارد. وقتی به سن چهار سالگی برسد، به 400 میکروگرم نیاز دارد. مقدار روزانه‌ی RAE از ویتامین آ نقش مهمی در دید و رشد استخوانها دارد، و به محافظت از بدن در مقابلِ عفونتها کمک می‌کند. همچنین ویتامین آ باعث ارتقای سلامت و رشدِ سلولها و بافتهای بدن، مخصوصا در مو، ناخن، و پوست  می‌گردد.

و اما شایعات: بله. هویج و دیگر غذاهای حاوی ویتامین آ برای داشتن دید خوب ضروری هستند. و با اینکه جذب ویتامین آی زیاد از طریق مصرفِ منابع حیوانی تامین کننده‌ی آن مثل جگر سیاه ممکن است، اما تقریبا غیرممکن است که با مصرف بسیار زیادِ مواد غذایی کاروتنوئیدی مثل پرتقال و میوه و سبزیجات زرد رنگ اوردوز شوید.

منابع خوب تامین ویتامین آ چه چیزهایی هستند؟

در اینجا فهرستی از بهترین منابع تامین ویتامین آ  آورده می‌شود:
توجه: میکروگرمها بسته به اندازه‌ی میوه و سبزیجات متغیر هستند.

• یک چهارم فنجان سیب زمینی شیرین خمیرشده: 646 میکروگرم RAE
• یک چهارم فنجان هویج پخته: 336 میکروگرم RAE
• یک دوم فنجان شیر غنی شده: 5/72 میکروگرم RAE
• یک عدد تخم مرغ بزرگ: 5/72 میکروگرم RAE
• یک چهارم فنجان بروکلی پخته: 26 میکروگرم RAE
• یک چهارم فنجان فلفل قرمز دلمه ای: 36 میکروگرم RAE
• یک چهارم فنجان میوه انبه خرد شده: 16 میکروگرم RAE
• یک چهارم فنجان فلفل سبز دلمه ای: 5/6 میکروگرم RAE

کودک پیش دبستانی من به چه میزان ویتامین ث نیازمند است، و چرا این میزان اهمیت دارد؟

کودک شما در سنین 2 و 3 سالگی به 15 میلی گرم ویتامین ث در روز نیاز دارد. وقتی به 4 سالگی رسید، به 25 میلی گرم در روز نیاز خواهد داشت. ویتامین ث به شکل گیری و مرمت سلولها ، استخوانها و بافتهای قرمز خونی کمک می‌کند.‌سلامت لثه کودک و قدرت رگهای خونی را موجب می‌شود، و کوفتگی حاصل از افتادن و خراشیدگی را به حداقل می‌رساند. ویتامین ث به درمان بریدگیها و جراحتها کمک می‌کند، سیستم ایمنی بدن را تقویت می‌کند و مانع ورود عفونتها می‌شود. همچنین به جذب آهن از طریقِ مواد غذایی با منبع گیاهی کمک می‌کند. این ویتامین در بسیاری از مواد غذایی وجود دارند و موارد کمبود آن نادر است.

چگونه می‌توانم به جذب بیشتر ویتامین ث در کودکم کمک کنم؟

در اینجا فهرستی از بهترین منابع ویتامین ث آورده شده است:
توجه: میلی گرمها تا حدودی بسته به اندازه‌ی میوه و سبزیجات متغیر هستند.
• یک چهارم فنجان  فلفل قرمز دلمه‌ای: 5/47 میلی گرم
• یک دوم فنجان پرتقال متوسط: 30 میلی گرم
• یک چهارم فنجان بروکلی: 30 میلی گرم
• یک چهارم فنجان آب پرتقال: 25 میلی گرم
• سه عدد توت فرنگی درسته: 21 میلی گرم
• یک چهارم فنجان طالبی: 17 میلی گرم
• یک دوم گوجه فرنگی: 11 میلی گرم
• یک چهارم فنجان میوه انبه‌ی متوسط: 6/7 میلی گرم
• یک دوم موز: 5 میلی گرم
• یک چهارم سیب زمینی پخته (مثل روسِت): 5 میلی گرم پوست گرفته؛ 5/6 میلی گرم با پوست
• یک چهارم فنجان اسفناج: 5/4 میلی گرم

 

 

 

 

  

آیا باید به کودک خود مکمل ویتامین بدهم؟
متخصصان بر سر این که آیا دادن مکمل مولتی ویتامین / مینرال روزانه به همه بچه‌ها فکر خوبی هست یا خیر اختلاف نظر دارند. مثلا آکادمی بیماری‌های اطفال امریکا (AAP) توصیه می‌کند که فقط در صورت تجویز پزشک به کودک خود مکمل بدهید. APP معتقد است از آنجا که بیشتر مواد غذایی از این نظر غنی هستند، بیشتر کودکان به مکمل احتیاجی نخواهند داشت. از طرف دیگر، APP اعلام می‌کند که مکمل مولتی ویتامین / مینرال چنانچه از مقدار مجاز ِ توصیه شده‌ی روزانه (RDA) برای مصرف ویتامین و املاح بالاتر نرود هیچ ضرری نخواهد داشت. متخصصان دیگر می‌گویند که مکمل روزانه راه خوبی برای پر کردن کمبودهای احتمالی در تغذیه کودک شما است.

بیشتر متخصصان بر این باورند که:
• تا زمانی که در خوراندن مکمل به کودکتان زیاده روی نکرده باشید (یعنی از مقدار RDA در مصرف هیچ ویتامین یا مینرالی تجاوز کنید) مصرف روزانه هیچ ضرری ندارد.
• بعضی از کودکان – مثلا گیاهخواران یا کسانی که به غذای خاصی حساسیت دارند – شاید برای رسیدن به RDA مورد نیاز خود به مصرف روزانه مکمل مولتی ویتامین / مینرال نیازمند باشند.
• مکمل‌ها جایگزین غذای خوب نیستند، و استفاده از آنها نباید توجیهی برای ادامه رژیم ضعیف غذایی شود. اگر کودکتان خوب غذا نمی‌خورد، به او مکمل بدهید، اما باید اقداماتی را هم در جهت بهبود عادات غذایی وی انجام دهید.

حرف آخر این که اگر دریافته‌اید که کودک پیش دبستانی شما رژیم غذایی متعادلی در جهت تامین همه نیازهای هرم غذایی ندارد، استفاده از مکمل مولتی ویتامین / مینرال روزانه بی ضرر است. فقط سعی کنید بیشتر از یک بار در روز به کودک خود مکمل ندهید یا توجه به تغذیه درست را بطور همزمان نادیده نگیرید.

آیا اگر کودک من بدغذایی خاصی دارد، باید به او ویتامین بدهم؟
اگر متوجه شده اید که کودک شما دچار کمبود غذایی خاصی است – چون هیچ چیز سبزی را در دهان نمی‌گذارد یا چون فقط به غذا ناخنک می‌زند درحالی که روزهاست چیزی جز نان و پنیر نخورده است – شاید بهتر باشد برای آرامش خاطر خودتان هم که شده به او مکمل غذایی بدهید. دبی دموری لوس، کارشناس رژیم غذایی سرویس تحقیقات کشاورزی در دپارتمان کشاورزی ایالات متحده امریکا، مدرس ِ بیماریهای اطفال در کالجِ پزشکی بیلور می‌گوید این تضمینی است که کودک مواد مورد نیاز خود را به دست می‌آورد. تا زمانی که به کودک خود در روز فقط یک مولتی ویتامین دهید، هرگز در ویتامین بخصوصی «اوردوز» نمی‌کند، حتی اگر در رژیم غذایی روزانه خود از همان ویتامین به مقدار مورد نیازش دریافت کرده باشد.

چه نوع ویتامینی را باید به کودک خود بدهم؟
در کل هر نوع مولتی ویتامین ِ کودکان (جویدنی یا مایع) به کار می‌آید، مگر زمانی که کودک نیازهای ویژه‌ای داشته باشد. مثلا، اگر کودک شما گیاهخوار است، باید اطمینان حاصل کنید که مکمل حتما حاوی ویتامین ب12 باشد که رژیم غذایی‌اش فاقد آن است. و اگر پزشک شما تشخیص داده است که کودکتان آنمی دارد، ممکن است مکملی را توصیه کند که مقدار معینی آهن دارد.
دقت داشته باشید که مکمل‌ها اغلب صد درصد همه ویتامینها و مینرالها را ندارند، بنابراین همچنان لازم است دقت کنید که کودکتان ویتامینها و املاح مورد نیاز خود را از طریق منابع غذایی به دست بیاورد. مثلا اگر کودک پیش دبستانی شما شیر یا لبنیات کافی مصرف نمی‌کند، و فقط حدود 15 تا 20 درصد از RDA کلسیم را از طریق مکمل‌ها به دست می‌آورد، باید به دنبال منابع غذایی دیگری باشید، مثل آب پرتقال غنی شده با کلسیم.
توجه مهم: کودکان اغلب ویتامینها را آب نبات فرض می‌کنند (خوش رنگ و ترکیب هستند تا به مذاق کودکان خوش بیایند) و شاید اگر فرصتش را پیدا کنند تعداد زیادی را یکجا مصرف کنند. اما مخصوصا مصرف بیش از اندازه‌ی آهن می‌تواند مهلک باشد. بنابراین با ویتامینها مانند دارو برخورد کنید. مطمئن شوید که کپسولها مقاوم به دسترس کودک باشند، اما به آنها تکیه نکنید – همیشه بطری‌های ویتامین را دور از دسترس کودک خود نگه دارید.
دموری لوس کارشناس رسمی رژیم غذایی، و مادر دو کودک، این را از صخت ترین طریق ممکن آموخت: «بچه کوچکترم دستش را در بطری ویتامین کرد، درِ ایمنی را گشود، و قبل از این که به او برسم ده ویتامین خورده بود. خوشبختانه ویتامینها آهن نداشتند». حالا ویتامینها را در کابینتی که فقل شده نگهداری می‌کند. (برای اطمینان، اگر شک کردید که کودکتان خودش ویتامین خورده، با مرکز سوم تماس بگیرید، حتی اگر ویتامینها حاوی آهن نباشند).

آیا اگر در یک هفته کودک پیش دبستانیم برنامه غذایی بدی داشت، باید به او بیشتر از یک ویتامین بدهم؟
نه. هرگز هیچ دلیلی برای دادن بیش از دوز ِ توصیه شده‌ی روزانه (معمولا یک قرص در روز) وجود ندارد. دموری لوس می‌گوید «برخی افراد فکر می‌کنند که یه کم خوب است اما بیشترش بهتر است». این نگاه به ویتامین‌ها می‌تواند خطرناک باشد. نه تنها به کودک شما صدمه می‌زند، مثل مصرف زیاد آهن، بلکه مصرف بیش از اندازه‌ی بعضی ویتامینها موجب ممانعت از جذب سایر ویتامینها می‌شود و عدم تعادل غذایی به وجود می‌آورد.

 

 

 

 

 

 به گزارش خبرنگار کلنیک بیا نی نی، کاکائو  فعالیت تنظیمی بر ترشح میانجی گرهای التهابی از ماکروفاژها و دیگر لوکوسیت ها در خارج بدن نشان داده و مصرف طولانی مدت آن در موش ها موجب بهبود عملکرد ایمنی روده ای و سیستماتیک شده است، بنابراین گفته می شود که کاکائو بر سلول های ایمنیاثر تنظیمی دارد اما مصرف زیاد آن موجب ایجاد اختلال و آسیب در بدن می شود.