دسته: شیرخوارگی تا …

پلک فرزند من صورتی رنگ است و ترشحات دلمه بسته دارد. آیا چشم او عفونت کرده است؟

اگر سفیدی یک یا دو چشم فرزندتان و لبه تحتانی هر یک از پلک هایش قرمز است به احتمال زیاد ملتحمه چشم او دچار التهاب شد است که به عنوان چشم صورتی یا قرمز نیز نامیده می شود. کونژیکتیویت وقتی رخ می دهد که عفونت یا مواد آلرژن یا بعضی مواد محرک سبب تحریک و التهاب غشا شفافی می شود که سفیدی چشم و داخل پلک را پوشانده است. هنگامی که سیستم ایمنی چشم فرزندتان بطور طبیعی بر علیه عوامل خارجی و عفونت فعالیت می کند، واکنش ملتحمه سبب اشک آلود شدن چشم همراه با ترشحات دلمه بسته می شود. درمان به موقع کونژیکتیویت مهم و قابل اهمیت است. بنابراین بلافاصله بعد از اینکه این علائم را مشاهده کردید با پزشک فرزندتان تماس بگیرید.

چطور می توانم بفهمم که عامل ایجاد کننده کونژیکتیویت چه بوده است؟

پزشک معالج فرزندتان چشمهای او را معاینه می کند و با سؤالاتی که از شما می پرسد عوامل احتمالی موجود را بررسی می کند:

اگر کونژیکتیویت فرزند شما به همراه سرماخوردگی باشد، احتمالا ویروس عامل کونژیکتیویت است. ویروسها شایع ترین علت و عامل کونژیکتیویت هستند.

اگر چشمان فرزندتان ترشحات ضخیم زرد رنگ دارد که موجب دلمه بسته و موجب چسبندگی پلک ها شده باشد، احتمالا عامل آن باکتری مثل استافیلوکوک، استرپتوکوک یا هموفیلوس است.

اگر چشمهای فرزندتان متورم شده، خارش دارد و علاوه بر چشمان قرمز، اشک ریزش و آبریزش بینی نیز داشته باشد آلرژی و حساسیت به مواد محرک مثل گرد و غبار، گرده گلها یا دود سیگار مطرح است. کونژیکتیویت آلرژیک معمولا عفونی نمی شود؛ اما اگر فرد مرتب در معرض آلرژن باشد احتمال عفونت نیز وجود دارد.

چطور می توانم کونژیکتیویت را درمان کنم؟

درمان کونژیکتیویت به عامل ایجاد کننده آن بستگی دارد.

کونژیکتیویت ویروسی:

کونژیکتیویت ویروسی معمولا در عرض یک هفته خود به خود بهبود پیدا می کند. پزشک به شما توصیه خواهد کرد که با آب گرم چشمان او را شستشو داده و ترشحات خشک شده را به آرامی با آب گرم پاک کنید. اگر چشمان او بعد از دو هفته بهتر نشد حتما به پزشکش اطلاع دهید.

اگر فرزندتان کونژیکتیویت ویروسی یا باکتریایی داشته باشد کمپرس گرم ممکن است سبب کاهش درد و راحتی او شود. با یک پارچه پاک و استریل که با آب گرم خیس شده است بطور آرام هنگامیکه او در حال گوش دادن به موسیقی یا داستانی است چشمان او را پاک کنید.

کونژیکتیویت باکتریایی:

اگر عامل کونژیکتیویت باکتری باشد پزشک معالج برای حدود 7 روز قطره و پماد آنتی بیوتیک تجویز می کند. ممکن است شما فکر کنید استفاده از پماد راحتتر از قطره است. دستهای خود را تمیز بشویید سپس به آرامی پلک پایین چشم فرزندتان را کمی پایین بکشید و سپس یک لایه پماد در طول پلک تحتانی بمالید.

وقتیکه فرزندتان پلک می زند یا پلکهایش را می بندد پماد داخل چشمش می رود.

اگر از قطره استفاده می کنید آنرا در گوشه داخلی چشمش بچکانید. وقتیکه چشمهایش بسته است چکاندن قطره راحتتر است و بعد از باز کردن چشمها قطره داخل چشم می رود.

قبل و بعد از چکاندن قطره حتما دستهایتان را بشویید. هرگز این داروها را مشترکا با فرد دیگری استفاده نکنید. داروهای قدیمی و استفاده شده کاملا استریل نیستند و ممکن است عفونت را بدتر کنند.

دارو را بطور منظم و تا پایان طول درمانی که پزشک تعیین کرده است استفاده کنید؛ حتی اگر علائم و نشانه های بیماری تخفیف یافته یا برطرف شده باشد. آنتی بیوتیک را قطع نکنید در غیر این صورت ممکن است عفونت عود کند. پزشک احتمالا به شما توصیه می کند قبل از استفاده از دارو چشمهای فرزندتان را با آب گرم بشویید و ترشحات خشک شده را از روی چشمش پاک کنید زیرا وجود مایع عفونی روی چشم می تواند اثر آنتی بیوتیک را کم کند، بعلاوه فرزند شما ممکن است از کمپرس گرم لذت ببرد.

کونژیکتیویت آلرژیک:

ازآنجائیکه تماس فرزند شما با یک ماده آلرژن سبب این نوع کونژیکتیویت شده است، بهتر است آن آلرژن را شناخته و فرزندتان را از آن دور نگه دارید. اگر کونژیکتیویت آلرژیک سبب سلب آرامش و آسایش فرزندتان شود ممکن است پزشک معالجش برای او قطره تجویز کند (بعضی از آنها فقط برای چند روز باید استفاده شوند. اطلاعات کافی را در این مورد از پزشک یا داروساز بخواهید) و اگر فرزندتان آلرژی دیگری غیر از کونژیکتیویت داشته باشد، ممکن است پزشک او آنتی هیستامین خوراکی داروهای دیگر ضد آلرژی را تجویز کند. کمپرس سرد نیز در این موارد کمک کننده است.

 سرما خوردگی کودک من به جای اینکه بهتر شود در حال بدتر شدن است. چرا؟

اگر گرفتگی بینی فرزند شما در حال بهتر شدن نیست، ممکن است دچار التهاب یا عفونت سینوسها یا سینوزیت شده باشد. سرماخوردگی تنها عامل مستعد کننده و ایجاد کننده سینوزیت نیست. بچه های مبتلا به آلرژی دستگاه تنفسی خیلی مستعد ابتلا به عفونت سینوس هستند بدون اینکه سرما خورده باشند.

اگر فرزند شما مبتلا به سینوزیت شود، باید چند علامت یا تمام علائم زیر را داشته باشد:

•  گرفتگی بینی که برای 10 روز یا بیشتر طول بکشد.
•  ترشحات غلیظ زرد یا سبز رنگ از بینی.
•  سرفه در طی روز که شب هنگام بدتر شود.
•  تورم اطراف بینی و چشمها که اغلب کبود و براق به نظر می رسد.
•  درد در گونه یا پشت پیشانی و بینی
•  شروع تب خفیف

اگر شما شک دارید که فرزندتان سینوزیت دارد همین الان او را نزد پزشک ببرید زیرا جهت درمان سینوزیت و پاک شدن سینوسها باید آنتی بیوتیک بگیرید.

چطور سرماخوردگی یا آلرژی میتواند موجب سینوزیت شود؟

با کمی اطلاعات و دانش در مورد آناتومی بدن می توانیم بفهمیم چقدر راحت و آسان سینوسها عفونی می شوند. سینوسها حفره هایی خالی هستند که از هوا پرشده اند و در بالا و زیر چشمها و دو طرف بینی قرار گرفته اند و تنها راه خروجی آنها به داخل فضای بینی است. وقتیکه شما سرماخوردگی یا آلرژی دارید، لایه و پوشش نازک و طبیعی دیواره سینوس شما متورم می شود. بعضی اوقات این تورم مسیر بین سینوس و بینی را مسدود میکند و مشکلات از اینجا شروع می شود. سینوسها مکانی گرم، مرطوب و تاریک هستند و این شرایط برای رشد باکتری بسیار مناسب است. وقتیکه تجمع و رشد باکتری به اندازه کافی رسید آنگاه شما مبتلا به سینوزیت شده اید.

سینوزیت چگونه درمان می شود؟

فرزند شما لازم است برای 3-2 هفته آنتی بیوتیک بگیرد. اگر بعد از این مدت علائم فروکش نکرد و بهتر نشد و یا مجددا عود کرد، پزشک فرزندتان ممکن است آنتی بیوتیک دیگری را برای او تجویز کند. خوشبختانه در نهایت، آنتی بیوتیکی که سینوزیت او را درمان کند پیدا می کنید. بعضی اوقات سینوزیت ممکن است مقاوم شده باشد مثل عفونت گوش، آنگاه درمان آن مشکل می شود.

اگر فرزند شما از سینوزیت مزمن رنج می برد، ممکن است بیماریی زمینه ایی، مثل آلرژی تشخیص نداده و درمان نشده، داشته باشد. بعضی از مشکلات آناتومی بینی که مانع تخلیه ترشحات می شود مثل انحراف بینی یا عفونت مزمن آدنوئید (بافت لنفاوی پشت بینی) که سبب نفوذ باکتری داخل سینوس می شود، می توانند زمینه ساز ابتلا به سینوزیت در کودکان باشند. برای درمان چنین مواردی ممکن است پزشک معالج فرزندتان او را به یک متخصص گوش و حلق و بینی معرفی کند.

پزشک متخصص گوش و حلق و بینی ممکن است توصیه کند که رادیوگرافی یا سی تی اسکن از سینوس های فرزندتان بگیرد و سپس درمان های مخصوص را شروع کند. درمانهای مختلفی که ممکن است در این موارد ارائه شوند عبارتند از شستشوی سینوسها (شستشوی سینوسها با محلول سالین زیر بیهوشی عمومی)، جراحی و برداشتن آدنوئید (بعضی اوقات همزمان با شستشوی سینوسها انجام می شود) و یا جراحی آندوسکوپیک سینوسها (روشی که کمی تهاجمی تر از روش های قبلی است. در این روش مسیری که تخلیه طبیعی سینوسها از طریق آن به داخل بینی انجام می شده و حالا مسدود شده است را جراحی می کنند تا سینوسها کمتر دچار انسداد شوند).

برای پیشگیری از سینوزیت چه کاری می توان انجام داد؟

ازآنجا که سینوزیت در واقع یک عفونت ثانویه است که معمولا به دنبال سرماخوردگی ها یا آلرژی ها رخ می دهد، شما می توانید با درمان اولیه این بیماریها از ابتلا به سینوزیت جلوگیری کنید.

بطور مثال وقتی که فرزندتان سرماخوردگی دارد فضای خانه را مرطوب نگه دارید. رطوبت از التهاب و ضخامت دیواره سینوس جلوگیری می کند و ترشحات را رقیق نگه می دارد. همینطور مایعات فراوان به فرزندتان بدهید، نوشیدن مایعات فراوان نیز همین اثر را دارد. اگر مشکوک هستید که فرزندتان مبتلا به آلرژی است در مورد روشهای مختلف درمان دارویی و تغییرات محیطی که می توانید برای فرزندتان انجام دهید با پزشک مشورت کنید. ابتلای طولانی مدت به آلرژی زمینه مساعدی را جهت ابتلا به سینوزیت فراهم می کند و درمان آلرژی در پیشگیری از سینوزیت موثر است. خانه خود را پاک و عاری از مواد آلرژی زا نگه دارید. مثل دود سیگار، گرد و غبار و ذرات سوخته. زیرا این مواد سبب تحریک دیواره سینوس و انسداد مسیر آن به بینی می شوند که خود زمینه ساز التهاب سینوسها و سینوزیت است.

نهایتا اگر فرزند شما مبتلا به سینوزیت شده خیلی نگران نشوید زیرا بیماری نسبتا شایعی است و هر سال میلیونها نفر مبتلا به سینوزیت می شوند که خوشبختانه راههای پیشگیری و درمان زیادی نیز دارد.

سیستم ایمنی فرزند شما هنوز در حال تکامل است و بطور همزمان او با ویروسهای مختلفی روبرو می شود. در واقع سیستم ایمنی او با هر بار سرما خوردگی فقط می تواند در مقابل یکی از 200 نوع ویروس سرما خوردگی که با آن برخورد می کند، پاسخ داده و ایمنی پیدا کند. تمام سرماخوردگی هائی را که در سراسر عمرتان به آن مبتلا شده اید در نظر بگیرید! فرزند شما باید با همه آنها – و حتی تعداد بیشتر – مواجه شود تا نسبت به همه ویروسهای سرما خوردگی ایمنی پیدا کند.

اگر فرزند شما به پیش دبستانی یا دبستان می رود، اجبارا و قطعا انواع ویروسهای سرماخوردگی را از دوستان و همکلاسی هایش می گیرد. دستان و انگشتان او با ویروسهای مختلف تماس پیدا می کند، سپس انگشتان با دهان و بینی و چشمانش تماس می یابد و ویروس محل مناسبی برای جایگزینی و رشد پیدا می کند.

گاهی اوقات امکان دارد هنگام غذا خوردن با دوستش که سرما خورده است شریک شود یا دوستش به سمت او عطسه یا سرفه می کند و او از هوایی که آلوده به ذرات آب دهان و ویروس است تنفس می کند و بدین ترتیب به ویروس آلوده می شود.

بچه ها بطور متوسط 6 تا 10 بار در سال دچار سرما خوردگی می شوند. در خانواده هایی که بچه های در سنین پیش دبستانی یا دبستان دارند تعداد سرماخوردگی ها ممکن است به 12 بار در سال هم برسد در حالیکه بزرگسالان ممکن است تنها 2 تا 4 بار در سال سرما بخورند.

ممکن است که فرزند شما در پائیز یا زمستان بیشتر سرما بخورد که علت آن سرمای هوا و گرم کردن درون خانه است که باعث خشک شدن مخاط بینی شده و جایگزینی ویروس سرما خوردگی را راحتر می کند. همچنین وقتی هوای بیرون سرد است، او بیشتر در محیط بسته می ماند که در این حالت امکان انتقال ویروس از فردی به فرد دیگر بیشتر است.

چگونه می توانم تشخیص دهم که فرزندم سرما خورده و مبتلا به آنفولانزا یا آلرژی نشده است؟

افتراق این بیماریها واقعا گاهی مشکل است! زیرا گاهی این بیماریها علائم یکدیگر را تقلید می کنند و فرد را به راحتی گول می زنند.

کودک مبتلا به سرماخوردگی آبریزش بینی با موکوس شفاف دارد که ممکن است غلیظ هم بشود. ترشحات ممکن است در طول یک هفته سبز یا خاکستری شود. ممکن است گرفتگی بینی یا سرفه خفیف یا تب پائین هم دیده شود. گرفتگی بینی و سرفه معمولا قبل از تب دیده می شود. به عبارت دیگر اگر فرزند شما تب بالا همراه با علائم جدی دیگر دارد بنظر می رسد بیماری ویروسی دیگری داشته باشد. کودکی که مبتلا به آنفولانزا می شود ممکن است اسهال یا استفراغ نیز داشته باشد.

اگر فرزند بیمار شما تب دار است و هنگامیکه تب او پائین می آید بتواند بطور عادی ( یا حتی نزدیک به عادی) غذا بخورد و بازی کند، احتمالا بیماری او در حد یک سرماخوردگی ساده است. اما اگر با وجود کاهش تب هنوز هم بیمار و بدحال به نظر می رسد، مساله جدی تر از سرماخوردگی است.

خارش، آبریزش بینی و اشکریزش از علائم اصلی آلرژی هستند. حملات عطسه و یا خارش پوست که برای هفته ها یا ماهها ادامه داشته باشد نیز وجود آلرژی را در کودک شما تائید می کنند. در اینصورت ترشحات بینی فرزند شما به جای اینکه غلیظ شود یا تغییر رنگ به زرد و سبز و خاکستری بدهد (مانند آنچه در سرماخوردگی دیده می شود)، شفاف باقی خواهد ماند. بعلاوه آلرژی باعث تب در کودک نمی شود و معمولا در بهار و تابستان و حتی پائیز هم دیده می شود.

برای درمان سرما خوردگی کودکم چه می توانم بکنم؟

هیچ داروئی نمی تواند باعث شود که ویروس سریعتر از بدن او خارج شود، اما شما می توانید تمهیداتی را بکار برید که فرزندتان احساس بهتری داشته باشد و از همه مهمتر اینکه از ابتلا او به عفونت باکتریایی و بدتر شدن حال عمومی اش جلوگیری کنید. در درجه اول کودک شما باید به مقدار زیادی استراحت کرده و مایعات کافی دریافت کند. به او آموزش دهید که چگونه می تواند با آرام فین کردن محتویات بینی اش را تخلیه کند، بدین ترتیب از تجمع ترشحات و گرفتگی بینی جلوگیری می کند. در روز به دفعات و قبل از خوردن غذا و بعد از رفتن به توالت دستهایش را بشوید.

توصیه های دیگری که با انجام آنها می توانید به او کمک کنید:

• از یک دستگاه بخور ساز گرم یا مرطوب کننده سرد برای مرطوب کردن فضای اتاق استفاده کنید. او را به حمام ببرید و آب داغ را باز کنید تا بخور گرم در حمام ایجاد شود. بخور کافی حدود 15 دقیقه در فضای حمام یا اتاق می تواند کمک بزرگی بکند. وان آب گرم نیز می تواند همین نتیجه را داشته باشد به خصوص اگر مقداری روغن نعنا یا اکالیپتوس به آب اضافه کنید که یک راه مطمئن و آرامش بخش برای درمان موقت گرفتگی بینی است.

• هنگام خواب سر او را در سطحی بلندتر یا کمی مایل نگه دارید. می توانید از یک بالش بزرگتر یا گذاشتن یک پتوی تا شده زیر بالش معمولی او استفاده کنید. خوابیدن در این حالت می تواند باعث بهبود تخلیه ترشحات پشت حلق شود و خواب راحتتری را داشته باشد، ولی در این کار زیاده روی نکنید. اگر کودکتان در هنگام خواب مرتبا غلت می زند پس ممکن است در جای خود چرخیده و پاهایش بالاتر از سر او قرار گیرد و به این ترتیب همه زحمات شما از انجام این کار از بین برود.

آیا می توانم به فرزندم داروهایی را که احتیاجی به نسخه پزشک ندارند بدهم؟

بهتر است قبل از این کار با پزشک مشورت کنید و ببینید او چه دارویی را به شما پیشنهاد می کند. انواع مختلفی از داروهایی که بطور رایج برای سرماخوردگی استفاده می شود وجود دارد که هر یک اثر خاصی دارد و برخی بطور ترکیبی و حاوی چند داروست. ممکن است پزشک یک یا چند نمونه از آنها را برای شرایط کودک شما برگزیند. ممکن است آنها را چند بار در روز یا فقط در صورت لزوم یا در بعضی از مواقع مانند شبها که علائم موجود مانع از استراحت او (یا شما) می شوند تجویز کند.

دقت کنید که از دادن چند داروی مختلف برای درمان علائم متفاوت بپرهیزید زیرا اکثر آنها حاوی مواد مشابهی (مثل استامینوفن) بوده و تجویز هم زمان آنها باعث دو یا چند برابر شدن دوز مصرفی آن ماده خاص می شود.

شاید بخواهید از آنتی هیستامینهای موجود در داروخانه ها استفاده کنید که باعث می شوند فرزند شما راحتر بخوابد. اما به خاطر داشته باشید که این داروها ممکن است در برخی افراد به جای آرام کردن، سبب تحریک و بیقراری شود.

اگر فرزند شما تب دارد، می توانید به او استامینوفن یا ایبوپروفن مخصوص اطفال بدهید. هرگز به او آسپیرین ندهید زیرا ممکن است خطر بروز سندرم “رِی” که یک وضعیت نادر اما کشنده است را افزایش می دهد.

به یاد داشته باشید که این داروها نمی توانند دوره بیماری را کوتاه کنند بلکه از عوارض بعدی مثل سینوزیت یا عفونت گوش جلوگیری می کند.

چه درمانهای دیگری می تواند علائم سرماخوردگی را کاهش دهد و باعث راحتی کودکم در دوره بیماری شود؟

اضافه کردن چند قطره روغن نعنا (menthol) یا اکالیپتوس یا کاج (pine) به دستگاه بخور یا در وان حمام می تواند باعث کاهش احتقان بینی شود.

محلول رقیق و ولرم چای بابونه (chamomile) می تواند باعث تسکین او شود.

هرگز از افدرا یا افدرین که یک داروی ضد احتقان گیاهی است استفاده نکنید. قدرت اثر این دارو در افراد مختلف بسیار متفاوت است و ممکن است باعث واکنشهای نامناسب مانند افزایش فشار خون، ضربان نامنطم قلب، تشنج، حمله قلبی و سکته مغزی در افراد بزرگسال شود. همیشه قبل از تجویز هر داروئی به فرزند خود با پزشک او مشورت کنید.

چه موقع لازم است با پزشک تماس بگیرم؟

• اگر تب بالای 39 درجه سانتیگراد دارد.

• اگر 5 تا 7 روز بعد از شروع بیماری علائم او بدتر شده (به جای اینکه بهتر شود) و یا اگر علائم سرما خوردگی بیشتر از 14 روز طول کشیده است.

• اگر سرفه او بدتر شده و یا همراه با خس خس سینه (ویزینگ) و یا تنفس های بریده بریده است؛ زیرا این علائم می تواند نشان دهنده ابتلا به آسم، عفونت ریه (پنومونی) یا سایر عفونتهای دستگاه تنفسی باشد.

• اگر فرزندتان به شما بگوید که گوش درد دارد یا متوجه شوید که هنگام خوردن غذا یا فرو دادن آب دهان گوش او درد می گیرد یا حتی گوشش را کشیده یا می مالد باید به پزشک مراجعه کنید زیر این علائم می تواند نشانه عفونت گوش باشد.

• اگر بیقرار و بی توجه باید یا خیلی خسته بنظر برسد.

چه کار می توانم بکنم تا باعث کاهش تعداد دفعات سرما خوردگی فرزندم شوم؟

شما نمی توانید کاری کنید که او اصلا سرما نخورد، اما می توانید کارهائی انجام دهید تا او کمتر در معرض خطر بیماری قرار گرفته و سیستم دفاعیش تقویت شود. ویروسهای سرماخوردگی در داخل مخاط خشک بینی راحت تر نفوذ می کنند پس دقت کنید که مایعات کافی دریافت می کند و استراحت کافی دارد و غذاهای مفید و مقوی می خورد.

تا جائی که می توانید فرزند خود را از کودکان و بزرگسالان بیمار دور نگه دارید.

به او آموزش دهید تا دستهایش را قبل از خوردن بشوید و خودتان هم قبل از آماده کردن غذا دستهایتان را بشوئید.

دود سیگار می تواند فرزند شما را در معرض خطر بیماریهای دستگاه تنفسی فوقانی قرار دهد. کودکتان را از افراد سیگاری دور نگه دارید و همینطور از ماندن آنها در مکانهایی که افراد در آنجا سیگار می کشند جلوگیری کنید. بچه هایی که با افراد سیگاری زندگی می کنند بیشتر از بچه های دیگر سرما می خورند و سرماخوردگی آنها بیشتر هم طول می کشد.

1.      شیوه ی ” پاداش دهی “

این شیوه زمانی کارآمد است که کودک قبل از خوابیدن بی قراری می کند و آرام نمی گیرد و شما تصمیم می گیرید که از یک روش ملایم برای تغییر این شرایط استفاده کنید. این شیوه بر پایه ی “پاداش دهی” بنا شده است. کودک را تا تختش همراهی کنید، به او شب به خیر بگویید و او را ببوسید. به کودک قول دهید که بعد از یک دقیقه دوباره برمی گردید و او را می بوسید به شرط آنکه روی تختش دراز بکشد. از اتاق خارج شوید و بلافاصله برگردید و دوباره کودک را ببوسید. اگر کودک تلاش می کند تا بلند شود، عصبانی نشوید بلکه او را با آرامش و مهربانی سرجایش قرار دهید. و به او یادآوری کنید که او را تنها در صورتی او را می بوسید که روی تختش دراز بکشد. این شیوه می تواند به شکل یک بازی اجرا شود، خواهید دید که زمان لازم برای خواباندن کودک در اتاقش هر شب کمتر می شود. زمانی که احساس کردید کودک در حال به خواب رفتن است دیگر به اتاقش نروید.

ممکن است در شب های اول مجبور شوید کودک را 100 یا 200 بار ببوسید و حتی تا 3 ساعت این شیوه را ادامه دهید تا کودک به خواب برود. سعی کنید خونسرد و آرام باشید و اگر مشکلی در ناحیه کمر دارید می توانید به جای بوسیدن کودک سر و یا دست او را نوازش کنید.

2.      شیوه ی ” جدا سازی تدریجی “

از این شیوه زمانی استفاده کنید که وابستگی کودک به شما زیاد است و پیش بینی می کنید که به زمان بیشتری برای آموزش نیاز دارید. از آنجا که کودک تغییرات کوچک و جزیی را راحت تر می پذیرد، در این شیوه به طور تدریجی  تنها خوابیدن را به کودک آموزش  خواهید داد.برای شروع، کنار تخت کودک بنشیند تا زمانی که کودک به خواب برود، در شب بعد کمی دورتر از تخت بنشینید و هر شب ته تدریج این فاصله را بیشتر کنید تا جایی که از اتاق خارج شوید و جلوی در اتاق و در دیدرس کودک بنشینید به طوری که بتوانید با کودک حرف بزنید. در زمان اجرای این شیوه بهتر است با کودک ارتباط چشمی و فیزیکی برقرار نکنید. خواندن یک کتاب برای کودک می تواند مفید باشد. به یاد داشته باشید که نوازش کودک قبل از خواب باعث آرامش بیشتر کودک می شود.

3.      شیوه ی ” رفت و برگشتی “

اگر طاقت گریه ی کودک را ندارید اما تصمیم دارید که کودک را در زمان خواب از خود جدا کنید، این شیوه به شما توصیه می شود. کودک را به رختخواب ببرید و به او توضیح دهید که می خواهید از اتاق خارج شوید اما نزدیک اتاق او حضور خواهید داشت و از او بخواهید که در تختش باقی بماند. به او شب به خیر بگویید و از اتاق خارج شوید. اگر کودک از جایش بلند شد و شروع به گریه و بی تابی کرد، به اتاق برگردید و او را دوباره در تخت بگذارید و مجددا به او شب به خیر بگویید و از اتاق خارج شوید. این کار را تا زمانی که کودک به خواب رود ادامه دهید. سعی کنید از ارتباط چشمی خودداری کنید و با صدای آرامش بخش برای گفتن شب به خیر استفاده کنید. ثبات رفتار و تن صدای شما تاثیربسیار مثبتی خواهد داشت. بنابراین صبر خود را از دست ندهید و به یاد داشته باشید که اگر عصبی باشید نمی توانید به کودک آرامش و حس اطمینان بدهید.

4.      شیوه ی ” Ferber “

در صورتی که  همه ی راه ها را امتحان کرده اید اما نتیجه نگرفته اید، این شیوه به شما کمک می کند تا به کودک کمک کنید که در اتاقش بخوابد. بعد از گفتن شب به خیر، کودک را ببوسید و از اتاق خارج شوید. اگر کودک شروع به گریه کرد، بعد از 30 ثانیه برگردید و او را آرام کنید، بهتر است کودک را از تختش بلند نکنید. دوباره از اتاق خارج شوید و در صورتی که کودک باز هم گریه کرد، پنج دقیقه صبر کنید و بعد از آن به اتاق بروید و او را آرام کنید. بیشتر از 30 ثانیه در اتاق نمانید و دوباره خارج شوید. هر بار که از اتاق خارج می شوید 5 دقیقه بیشتر بیرون بمانید. در شب اول حداکثر زمانی که بیرون از اتاق خواهید ماند را 15 دقیقه در نظر بگیرید. در شب دوم از 10 دقیقه شروع کنید و حداکثر زمان را 20 دقیقه در نظر بگیرید. زمان بیرون ماندن از اتاق را تا جایی افزایش دهید که به 30 دقیقه برسید. زمان 30 دقیقه ای را تا وقتی که کودک در برابر این شیوه مقاومت می کند ادامه دهید تا به نتیجه برسید. استفاده از این شیوه ممکن است برای والدین استرس زا باشد، بنابراین توصیه می شود که پدر و مادر به صورت یک شب در میان مسولیت اجرای این روش را بر عهده بگیرند. 

به گزارش بیا نی نی، محققان دانشگاه پنسیلوانیا با انجام یک مطالعه دریافتند، مادران افسرده و مضطرب احتمالا به خاطر نگرانی‌های مداوم خود، خواب نوزادشان را مختل می‌کنند.

این امر به خاطر این است که نگرانی و اضطراب این مادران موجب می‌شود وقتی نوزاد خواب است آنها را بلند کرده و غذا دهند. این مادران بیشتر به خاطر آرامش عاطفی خود و نه فرزندشان، شب هنگام نوزاد را از تختش خارج کرده و به محل خواب خود می‌برند.

داگلاس تتی مجری این تحقیقات می‌گوید این مطالعه نشان دهنده تاثیرات افسردگی مادر در شب هنگام بر خواب نوزاد است.

این مادران اغلب نوزاد را به محل خواب خود می‌برند چرا که نگرانند به غذا نیاز داشته باشد و یا شاید احساس ناراحتی کند.

به گفته محققان مشکلات خواب اغلب تاثیراتی فراتر از اوان کودکی دارد و می‌تواند تاثیر منفی بر جنبه‌های مختلف رشد از جمله عاطفی، رفتاری و عملکرد تحصیلی داشته باشد.