دسته: شیرخوارگی تا …

بچه‌های چند اسمه

یکی از اولین اختلاف نظرهایی که بعد از تولد فرزند بین زن و شوهر به وجود می‌آید اختلاف بر سر انتخاب اسم نوزاد است. کم نیستند بچه‌هایی که در شناسنامه یک نام دارند و در خانه با نام دیگری صدایشان می‌زنند و گاه وضعیت از این هم بدتر است. مثلا مادربزرگ و پدربزرگ چون با اسم منتخبی آنها موافقت نشده ترجیح می‌دهند نوه‌شان را با اسمی که خودشان انتخاب کرده‌اند صدا بزنند. گاه مادر فرزندش را با یک اسم و پدر با اسم دیگری به دیگران معرفی می‌کند. در این آشفته بازار تنها کسی که دچار بحران هویتی شده فرزندی است که واقعا نمی‌داند به کدام اسم تعلق دارد و خودش هم گیج و سرگردان است. اینها داستان و تخیل نیست این اتفاق‌ها در بسیاری از خانواده‌ها اتفاق می‌افتد و تعداد آن کم هم نیست.

ابتدا همدیگر را درک کنید

قبل از اینکه به موضوع دخالت دیگران در انتخاب اسم بچه بپردازیم بهتر است ابتدا راهکارهایی برای رفع اختلاف بین زن و شوهر در مورد انتخاب اسم کودک پیشنهاد دهیم. نوع واکنشی که شما و همسرتان در مورد انتخاب اسم بچه و اختلاف نظرتان دارید، نشان می‌دهد در دیگر اختلافات و مسائل دیگرتان چگونه آن را مدیریت و اصلاح می‌کنید. کسی که بتواند چنین اختلاف نظری را به خوبی مدیریت کند حتما در چالش‌های بزرگ‌تر موفق خواهد بود.
ابتدا یاد بگیرید که شنونده خوبی باشید. از همان لحظه‌ای که نام انتخابی همسرتان را شنیدید نظر و سلیقه او را بی‌اهمیت و مسخره جلوه ندهید. از همسرتان دلیل انتخاب آن اسم خاص را بپرسید و از او بخواهید توضیحی منطقی برای انتخاب اسم مورد نظرش بدهد. قبل از هرچیز باید بفهمید انتخاب آن اسم چه احساسی را در همسرتان زنده می‌کند و چه درکی از آن دارد. یادتان باشد در هیچ شرایطی خود را از همسرتان جدا نبینید و رابطه را حفظ کنید. شما فقط بر سر انتخاب اسم فرزندتان اختلاف نظر دارید و این موضوع نباید پایه رابطه‌تان را دچار مشکل کند.

راهکار اختلاف نظر زن و شوهر بر سر اسم کودک

بهتر است هر کدام از شما لیستی از اسامی مورد علاقه‌تان انتخاب کنید. البته توصیه می‌کنیم انتخاب اسم را قبل از تولد فرزند انجام دهید چون اگر اختلاف نظرتان با یکدیگر خیلی زیاد باشد زمان طولانی خواهد برد که بر سر یک اسم توافق کنید و در این صورت فرزند دلبندتان تا ماه‌ها بعد از تولد بدون اسم باقی می‌ماند.
وقتی لیست اسامی منتخبتان را آماده کردید با یکدیگر اسامی که واقعا دوستشان ندارید و حتی ممکن است از آن متنفر باشید را خط بزنید. در این مرحله یه یک توافق نسبی رسیده‌اید که حداقل اسامی که اصلا به آن علاقه ندارید را حذف کرده‌اید. در مرحله دوم اسامی را با توجه به اولویتتان لیست کنید. آنقدر به این کار ادامه دهید تا بالاخره بر سر یک یا چند اسم خاص به توافق برسید. بعد از این مرحله از یکدیگر در مورد دلیل انتخاب اسم سوال کنید. لجبازی و اصرار بر روی عقیده و نظرتان را کنار بگذارید. اگر واقعا اسم منتخب همسرتان را بهتر از اسم انتخابی خودتان می‌دانید اولویت را به همسرتان دهید.

مردان و زنان چه نامی انتخاب می‌کنند

یکی از دلایلی که باعث اختلاف بر سر اسم بچه می‌شود تفاوت سلیقه مردان و زنان با یکدیگر است. اصولا مردان به دنبال اسم‌های کلاسیک و رایج هستند و نسبت به اسم‌های خیلی خاص و عجیب و غریب تمایل نشان نمی‌دهند اما زنان همیشه به دنبال جدیدترین اسم‌ها هستند و گاه این اسامی را از روی فیلم و سریالی که می‌بینند نیز انتخاب می‌کنند. در این شرایط انتخاب یک اسم که مورد توافق دوطرف باشد کمی سخت‌تر می‌شود. به هرحال اگر بعد از انتخاب اسم فرزندتان و ثبت آن در شناسنامه پشیمان شدید این مطلب را بخوانید.

دخالت دیگران در انتخاب اسم نوزاد

در گذشته انتخاب اسم بچه‌ها پیچیدگی‌های امروز را نداشت. بزرگ‌ترها یا بازکردن قرآن اسمی انتخاب می‌کردند یا پدربزرگ و مادربزرگ به خاطر حرمتی که داشتند اسمی انتخاب کرده و به والدین اعلام می‌کردند. اما سالهاست که پدر و مادر در انتخاب اسم فرزندشان اجازه دخالت کسی را نمی‌دهند. اما اگر باز هم مادربزرگ و پدربزرگ و یا یکی از اقوام بسیار نزدیک همچنان برای انتخاب اسم فرزندتان اصرار داشت بهتر است قبل از اینکه مشکل به جای باریک برسد با همسرتان بر سر یک اسم توافق کنید و در یک مهمانی خانوادگی رسما اسم فرزندتان را اعلام کنید. از خانواده‌تان به خاطر شرکت در انتخاب اسم فرزندتان تشکر کنید اما برایشان توضیح دهید که دوست دارید انتخاب اسم فرزندتان را با همفکری همسرتان انجام دهید.

چه چیز باعث ناشنوایی در نوزادان و کودکان می‌شود؟

کاهش شنوایی و ناشنوایی می‌تواند ژنتیکی باشد یا بر اثر جراحت و بیماری بروز کند. در برخی موارد هم علت ناشنوایی ناشناخته است. حدود 90 درصد از نوزادان با ناشنوایی ژنتیکی والدین با شنوایی مناسب دارند. عوامل ژنتیک حدود 50 درصد ناشنوایی‌ها را شامل می‌شود. حدود 25 ژن در ناشنوایی موثر هستند. تقریبا 30 درصد از کودکان با ناشنوایی نقص هنگام تولد دارند. در چنین مواردی ناشنوایی بخشی از یک سندرم است.
بیماری‌هایی که می‌توانند موجب ناشنوایی در نوزادان شوند شامل عفونت دوران بارداری مانند سرخجه، سیتومگالو ویروس، توکسوپلاسموز، هرپس و سفلیس است. نوزادانی که زودتر از موعد به دنیا می‌آیند هم در خطر ابتلا به ناشنوایی هستند.
بعد از تولد ضربه به سر یا عفونت دوران کودکی مانند مننژیت، سرخک و آبله مرغان می‌تواند باعث ناشنوایی شود. برخی درمان‌ها مانند آنتی بیوتیک استرپتومایسین و داروهای مرتبط هم می‌تواند باعث ناشنوایی شود. عفونت گوش نیز می‌تواند به تدریج باعث کاهش شنوایی شود.

انواع ناشنوایی

زمانی که صدا به گوش خارجی می‌رسد در کانال گوش حرکت کرده به پرده صماخ می‌رسد. ورود صدا باعث تکان خوردن پرده صماخ می‌شود که در نتیجه سه استخوان کوچک در گوش میانی حرکت می‌کنند. در این مسیر کانال گوش، پرده صماخ و گوش میانی صدا را از دنیای خارج به گوش داخلی می‌آورند. درون گوش داخلی هزاران سلول مویی نازک صدای وارده را تشخیص داده و به سیگنال‌هایی که روی اعصاب شنوایی سوار شده تبدیل می‌کند که پالس عصبی به مرکز شنوایی در مغز می‌فرستد.

ناشنوایی ممکن است در هرکدام از قسمتهای این مسیر اتفاق بیفتد

• ناشنوایی ژنتیکی: زمانی اتفاق می‌افتد که صدا از گوش خارجی وارد گوش میانی می‌شود. انسداد در کانال گوش، آسیب در پرده صماخ یا عفونت در گوش میانی از جمله شرایطی است که میتواند موجب ناشنوایی ارثی شود. این نوع از ناشنوایی موقتی است و معمولا با انجام عمل جراحی بهبود می‌یابد.
• ناشنوایی حسی: زمانی اتفاق می‌افتد که سلولهای مویی داخل گوش داخلی نمی‌توانند نوسانات ورودی را تشخیص دهند یا پالسهای عصبی به مغز منتقل نمی‌شود. عفونت‌های پیش از بارداری، کمبود اکسیژن هنگام تولد یاعوامل ژنتیکی می‌تواند باعث این نوع ناشنوایی شود.
• ناشنوایی ترکیبی: زمانی رخ می‌دهد که کودکی که ناشنوایی حسی دارد ناشنوایی ژنتیکی هم داشته باشد. بسیار مهم است کودکانی با ناشنوایی دائمی مشکلات شنوایی گوش میانی‌شان درمان شود تا شنوایی‎شان بیش از حد کاهش نیابد.

غربالگری نوزاد برای ناشنوایی

نوزادان با یکی دو آزمایش غربالگری می شوند تا مشخص شود نوزاد چقدر به صدا واکنش نشان می‌دهد. هردو آزمایش 5 تا 10 دقیقه طول می‌کشد، بدون درد بوده و زمانی که نوزاد در خواب است هم می‌توان انجامش داد.

• در آزمایش OAE یک میکروفون در گوش نوزاد قرار می‌گیرد. میکروفون به کامپیوتر وصل شده و صدای ملایم کلیک کردن به گوش نوزاد فرستاده شده و پاسخ گوش داخلی به صدا ثبت می‌شود.
• در آزمایش AABR صدای آرام کلیک کردن از طریق سمعک به گوش نوزاد می‌رسد. سنسورها در سر قرار گرفته و به کامپیوتر متصل می‌شود تا فعالیت امواج مغزی را در واکنش به صدا اندازه‌گیری کند.

در صورتی که نوزاد در این آزمایش‌ها دچار مشکل باشد دوباره این آزمایش‌ها تکرار می‌شود و به متخصص گوش و حلق و بینی ارجاع داده می‌شود تا آزمایش‌های تکمیلی انجام شود. آزمایش‌های تشخیصی تا 3 ماهگی نوزاد باید کامل شود. والدین باید بدانند که تست غربالگری نمی‌تواند ناشنوایی را تشخیص دهد. تا 5 درصد نوزادان نتایج غیرطبیعی در بررسی شنوایی نشان می‌دهند و آزمایشهای تکمیلی یک مورد از 10 مورد را واقعا مشکل‌دار تشخیص می‌دهد.
تست تشخیصی برای نوزادان زیر 6 ماه مانند تست غربالگری زمان تولد است اما اطلاعات بیشتری به متخصص می‌رساند.
 

نشانه های کم شنوایی در نوزادان و کودکان را جدی بگیرید

والدین باید نشانه‌های کاهش شنوایی را در نوزادشان شناسایی کنند. برخی علائم عبارتند از:

• واکنش نشان ندادن به صدای بلند
• برنگشتن به سمت صدا بعد از 6 ماهگی
• غان و غون نکردن در 9 ماهگی
• استفاده نکردن از یک کلمه تا 18 ماهگی
• استفاده از زبان بدن به جای بیان کلمه

راه های پیشگیری از ناشنوایی نوزادان

با اینکه برخی اوقات نوزاد بر اثر عوامل ژنتیکی یا دیگر شرایط غیرقابل اجتناب دچار ناشنوایی میشود، مواردی وجود دارد که میتواند خطر ابتلا به این مشکل را کاهش دهد. از جمله مواردی که باید به آن دقت کنید عبارت است از:

• هیچ وسیله‌ای را وارد کانال گوش نوزاد نکنید حتی گوش پاکن
• کودک را دربرابر بیماری‌های دوران کودکی ایمن کنید چون برخی بیماریها باعث ناشنوایی می‌شود.
• سرماخوردگی و عفونت گوش نوزاد را بررسی کنید. اگر کودک نشانه عفونت گوش را داشت با پزشک مشورت کنید.
• از صداهای بلند دوری کنید.

نوزادها معمولا لبخند واکنشی (اختیاری و در پاسخ به لبخند دیگران) را تا قبل از 8 ماهگی شروع نمی‌کنند اما لبخندهای قبل از 8 ماهگی هم گفتنی‌های زیادی دارد.

در واقع لبخند زدن بچه‌ها از زمان تولد شروع می‌شود اما فقط وقتی خواب هستند، لبخند می‌زنند.

لبخند نوزادان تا یک ماهگی

لبخند زدن نوزاد از زمان تولد تا یک ماهگی، هیچ پیام احساسی در بر ندارد. لبخندها بی‌اختیارند و معمولا زمانی اتفاق می‌افتد که نوزاد خواب‌آلود بوده یا در مرحله REM خوابش است؛ مرحله REM مرحله‌ای از خواب است که در آن بیشترین رویا را می‌بینیم و با حرکات سریع چشمی همراه است.

منشا لبخند نوزاد زیر قشر مغز است و با بلوغ نوزاد، کاهش می‌یابد؛ به همین خاطر است که نوزادان نارس بیشتر از نوزادان طبیعی که بعد از پایان 37 هفتگی متولد شده‌اند، لبخند می‌زنند.

بعضی‌ها تصور می‌کنند نوزادها در حال دفع گاز معده، لبخند می‌زنند و برای همین لبخند او را نشانه دفع گاز می‌دانند اما اینطور نیست.
 

لبخند نوزاد یک تا دو ماهه

حدود یک یا دو ماهگی، نوزادها کم کم واکنش به محیط اطراف را شروع می‌کنند. اولین لبخند نوزاد شما در بیداری کامل، بین هفته 6 تا 10 اتفاق می‌افتد.

در این سن، مغز نوزاد شما در حال تکامل است، دیدش هم بهتر می‌شود و کم‌کم می‌تواند صورت شما را بشناسد. نوزاد شما اوایل بیشتر به محرک‌های شنوایی مثل صدای موسیقی یا صدای مادر و پدر پاسخ خواهد داد. بعد واکنش‌های او نسبت به محرک‌های ترکیبی دیداری و شنیداری شروع می‌شود.

آخرین چیزی که باعث می‌شود نوزاد لبخند بزند، صرفا محرک‌های دیداری است.

لبخند نوزاد 2 تا 6 ماهه

این باور که «هرچه زودتر لبخند بزند، بهتر است»، درست نیست. اما اگر نوزادی تا 3 ماهگی لبخند نزند، باید به متخصص کودکان مراجعه کنید. البته که نباید او را مجبور به لبخند کنید اما وقتی این کار را انجام داد، لذتش را ببرید!

وقتی دلبندتان 2-3 ماهه می‌شود، متوجه خواهید شد که موقع لبخند زدن، مستقیم به شما نگاه می‌کند. همین موقع‌هاست که نوزادان به تعامل رو در رو واکنش بیشتری نشان می‌دهند.

حالا می‎توانید برای او شکلک‌های بامزه درآورید تا فرزندتان بخندد!

از 4 تا 6 ماهگی، کودک شما شروع به لبخند زدن می‌کند بعد نگاهش را برمی‌گرداند.

نوزادان کم کم یاد می‌گیرند که احساسات‌شان را تنظیم کنند و شادی‌شان بسیار شدید است. پس بگذارید نگاهش را از شما بگیرد، بعد دوباره که به شما لبخند می‌زند، توجهش را به خود جلب کنید.
 

لبخند از 6 ماهگی تا یکسالگی

در این مدت لبخندهای متفاوتی از فرزندتان خواهید دید. به عنوان یک قانون کلی، لبخند زدن با دهان باز نسبت به لبخند با دهان بسته احساس شادی بیشتری نشان می‌دهد. کودک‌تان کم کم شروع به بازی با خنده‌اش می‌کند.

در 8-9 ماهگی، فرزند شما بیشتر در موقعیت‌های تعاملی و به عنوان راهی برای ارتباط با اطرافیان لبخند خواهد زد بنابراین حتما به او واکنش نشان دهید و لبخندش را بی‌پاسخ نگذارید.

دندان در آوردن چیست؟

دندان در آوردن وقتی اتفاق می‌افتد که اولین دندان نوزاد شروع به شکافتن لثه می‌کند. این اتفاق معمولا بین 6 تا 12 ماهگی رخ می‌دهد.
عموما دو دندان جلویی از فک پایین، اولین دندان‌هایی است که می‌رویند و در ادامه بقیه دندان‌های جلویی از لثه بیرون می‌آیند. به دنبال این روند، بیشتر بچه‌ها دندان‌های آسیاب در می‌آورند و دندان‌های نیش آخر از همه می‌رویند.
در سن 3 سالگی، بچه‌ها معمولا 20 دانه دندان دارند. از آنجا که دندان در آوردن بچه‌ها طی زمانی طولانی اتفاق می‌افتد، والدین معمولا علائم زیادی را به دندان در آوردن ارتباط می‌دهند. اما این احتمال بسیار بیشتر است که آن علائم به علت‌های دیگری مثل عفونت ایجاد شده باشند.
مسلما اینکه بدانید کدام علائم مربوط به دندان در آوردن است و کدام ارتباطی ندارد، رفع مشکل کودک هم برایتان ساده‌تر خواهد شد.
از جمله نشانه‌های دندان در آوردن می‌توان به جویدن اشیا، گریه کردن بیش از همیشه، کمی سخت به خواب رفتن، ترشح بزاق کمی بیشتر از همیشه، نق نق کردن و بهانه گرفتن، از دست دادن اشتها، قرمز، دردناک، نازک شدن و ورم کردن لثه‌ها و همینطور مقدار کمی افزایش دمای بدن (نه بالای 38 درجه سانتی‌گراد).
محققان احتمال می‌دهند که نشانه‌های دندان در آوردن با ظاهر شدن دندان‌های جلو به حداکثر خود می‌رسد که حدودا بین 6 تا 16 ماهگی می‌رویند. اما با بزرگ‌تر شدن بچه‌ها، انتظار می‌رود علائم کمتر و ملایم‌تری موقع رویش دندان‌های جدید تجربه کنند.

دندان در آوردن معمولا باعث این علائم نمی‌شود:

• یبوست
• سرفه
• اسهال
• تب بالا
• افزایش دفعات دفع
• راش پوستی
• خودداری از نوشیدن مایعات
• استفراغ

استفراغ موقع دندان در آوردن؛ چرا؟

همزمان با بروز علائم دندان در آوردن ممکن است کودک دچار استفراغ هم بشود. والدین معمولا این اتفاق را به دندان در آوردن ربط می‌دهند اما معمولا ارتباطی به هم ندارند.
بر اساس تحلیل محققان 8 کشور، دندان در آوردن بچه‌ها ممکن است آنها را اذیت و ناراحت کند اما باعث استفراغ‌شان نمی‌شود و اگر در چنین مواردی به پزشک مراجعه کنید، او به دنبال ریشه اصلی این واکنش خواهد بود.
بر اساس یکی از مطالعات محققان، بچه‌ها زمانی شروع به دندان در آوردن می‌کنند که مستعد بسیاری از بیماری‌های دوران کودکی قرار دارند. ضمن اینکه ایمنی زودگذری که مادر به جنین در رحم می‌دهد، در این زمان کاهش می‌یابد.
بنابراین، استفراغ در این دوران بیشتر به خاطر عفونت باکتریایی یا ویروسی رخ می‌دهد. از جمله بیماری‌هایی که ممکن است باعث استفراغ نوزاد شود، عبارتند از:

• سرماخوردگی یا آنفلوانزا
• عفونت گوش
• التهاب روده یا دیگر عفونت‌های گوارشی
• عفونت ادراری

گاهی آلرژی غذایی یا عدم تحمل برخی مواد غذایی (عدم تحمل لاکتوز و …) می‌تواند باعث استفراغ شود. مسلما یک پزشک می‌تواند حساسیت‌های غذایی کودک شما را شناسایی کند.
استفراغ معمولا علامت نگران‌کننده‌ای نیست و در بیشتر موارد زودگذر است. البته که شما هم می‌توانید با رعایت چند نکته، در بهبودی سریع‌تر فرزندتان نقش داشته باشید:

• به اندازه کافی به کودک مایعات بدهید.
• بگذارید استراحت کند.
• 12 تا 24 ساعت بعد از آخرین استفراغ، می‌توانید رژیم غذایی معمول کودک را ادامه دهید.

در صورت بروز همزمان هر یک از علائم زیر با استفراغ، حتما به پزشک مراجعه کنید:

• تب
• راش مقاوم پوستی
• خودداری از نوشیدن مایعات
• کج‌خلقی شدید
• بریدگی نفس
• نشانه‌های کم‌آبی مثل خشکی دهان، نداشتن اشک و کمتر خیس کردن پوشک نسبت به همیشه
• خوابیدن بیشتر از همیشه
• شکم برآمده

همچنین اگر استفراغ کودک بیش از 12 ساعت ادامه پیدا کرد یا اگر کودک با فشار زیادی حالش بهم خورد، سریعا به پزشک مراجعه کنید.