دسته: شیرخوارگی تا …

تحقیقات نشان داده‌اند بچه‌هایی که هدفمند وارد مدرسه می‌شوند، همواره با انگیزه‌تر و خود گردان‌تر هستند و به یادگیری اهمیت بیشتری می‌دهند.

چرا هدفمند بودن مهم است؟

مهارت خود مختاری نقش زیادی در موفقیت دارد. خود مختاری یعنی آنکه فرد بتواند برای زندگی خودش تصمیم گیری کند و رفتارش را در جهت عملی کردن تصمیمات خود مدیریت کند.
یکی از دلایل اهمیت هدفمند بودن آن است که خود-مختاری را در افراد تقویت می‌کند. می‌پرسید چگونه؟ به این شکل که به شما کمک می‌کند تا بین انتخاب‌های شخصی خود و نتایج نهایی آن ارتباط برقرار کنید و موجب تسهیل فرایند تصمیم گیری و مدیریت رفتار در شما می‌شود. تمام این ماجرا در کودکان هم رخ می‌دهد . به همین دلیل مهم است که کودکانتان را در هدف گذاری برای سال تحصیلی جدید مشارکت بدهید.

اهداف من، انتظارات دیگران

انتظارات تحصیلی که شما یا مدرسه از کودکتان دارید با اهدافی که خود او برای یادگیری‌اش تعیین می‌کند یک فرق مهم وجود دارد و آن این است که بچه‌ها به اهدافی که خودشان برای سال تحصیلی جدید انتخاب می‌کنند، بیشتر پای‌بند می‌مانند و در نتیجه بیشتر احساس موفقیت را تجربه خواهند کرد.

چگونه به هدفمند شدن فرزندتان کمک کنید؟

بچه‌ها برای هدفمند شدن نیاز دارند که والدینشان آنها را به آن سمت هدایت کنند. برای سوق دادن کودکتان به این سمت، چند توصیه برای شما داریم:
– به کودکتان حق انتخاب بدهید.
انگیزه پیشرفت در بچه‌هایی که خودشان اهداف سال تحصیلی جدیدشان را مشخص می‌کنند بیشتر از بچه‌هایی است که والدینشان سعی می‌کنند تا اهداف خود را به آنها تلقین کنند. به یاد داشته باشید که احساس فرزندتان از پیشرفت به سوی اهدافی که خودش تعیین کرده مهم‌تر از چیستی اهداف او است. اطمینان داشته باشید که تجربه انتخاب هدف یادگیری و پیشرفت به سمت آن یک تجربه بسیار ارزشمند برای فرزند شما خواهد بود.
– نپرسیدن را عیب بدانید.
سر راست‌ترین راه آن است که باب بحث را با سؤال کردن از فرزندتان درباره اینکه دوست دارد در سال تحصیلی جدید چه کارهایی انجام بدهد یا چه چیزهایی یاد بگیرد باز کنید.
– دست به نقد نباشید.
شما پیشنهاداتی برای فرزندتان دارید که فکر می‌کنید بهتر از چیزهایی است که او خودش مطرح می‌‌کند. اما لطفاً قبل از اینکه پیشنهاداتتان را به او بگویید، مدتی دندان سر جگر بگذارید و کمی به خودتان مهلت بدهید تا حرف‌های او خوب در ذهنتان بالا و پایین بشود. ممکن است در این مدت متوجه بشوید که اهدافی که فرزندتان مطرح کرده، متناسب‌تر و بالاتر از چیزی است که شما تصورش را می‌کردید!
– به او کمک کنید برنامه بریزد.
وقتی فرزندتان هدف خود در سال تحصیلی جدید را انتخاب کرد، به او کمک کنید تا برای دستیابی به آن برنامه ریزی کند. برای مثال به او کمک کنید تا هدفش را تعریف کند، برای هدفش بازه زمانی مشخص کند و فهرستی از گام‌های ضروری برای رسیدن به آن هدف را تهیه کند. همچنین درباره اینکه چطور می‌تواند بفهمد که به هدفش رسیده یا نه با او صحبت کنید.
– تکلیف جایزه و تشویق چه می‌شود؟
رصد کردن خوب است و جداً توصیه می‌شود که پیشرفت فرزندتان را رصد کنید، چون توجه شما حس موفقیت و احساس خود مختاری را در او تقویت می‌کند. وقتی هم که به هدف مورد نظرش رسید، برای او جشن کوچکی را ترتیب بدهید. اما به فرزندتان جایزه ندهید. جایزه دادن کودک شما را از تجربه لذت پیشرفت به سمت اهدافی که خودش تعیین کرده است محروم می‌کند. بنابراین اجازه بدهید احساس حرکت و دستیابی به خواسته شخصی، جایزه کودکتان باشد.

هر روز که از مدرسه به خانه می‌آیند و نقاشی یا کار دستی تازه‌شان را نشان می‌دهند مثل این است که معجزه‌ای اتفاق افتاده، معجزه‌ای در این حد که اگر تابلویی از پیکاسو به شما هدیه می‌دادند، آنقدر خوشحالتان نمی‌کرد که دیدن حاصل تلاش فرزندی که برایش زحمت کشیده‌اید. برای اینکه این عشق و هیجان را به فرزندتان منتقل و او را بیشتر به کارهای هنری تشویق کنید، روش‌های زیر به کارتان می‌آیند. با این روش‌ها او اهمیت دادن شما را احساس می‌کند و تلاشش را بیشتر خواهد کرد.

دیوار اختصاصی درست کنید

بیشتر مادرها می‌دانند چطور در یخچال را به عرصه‌ی هنرنمایی فرزندانشان تبدیل کنند، اما متاسفانه ابعاد یخچال‌ها محدود است و آثار تولیدی بچه‌ها، بی‌پایان! به همین دلیل پیشنهاد می‌کنیم یکی از دیوارهای اتاق بچه‌ها را به نمایشگاه نقاشی‌ها و کلاژهایشان اختصاص دهید و حتی برایش اسم بگذارید؛ «نمایشگاه نقاشی باران و مهسا». این دیوار را با استفاده از نخ‌های کنفی یا کامواهای رنگی دسته‌بندی کنید و هر نقاشی یا کلاژ را با یک گیره‌ی چوبی فانتزی که الان در همه‌ لوازم تحریر فروشی‌ها پیدا می‌شود، آویزان کنید. هر وقت دیوار پر شد، قدیمی‌ترین کارها را با مشورت بچه‌ها بردارید و در جعبه‌ای بگذارید و جای خالی آن را به اثر تازه‌ای بدهید.

مثل یک هنر واقعی، قابشان کنید

وقتی یک نقاشی فوق العاده از او دیدید که با کارهای قبلی‌اش تفاوت دارد و زیباتر است، این حسن سلیقه را با قاب کردن نقاشی و در معرض دید قرار دادن آن نشان دهید. بگذارید بداند که تلاش بیشتر و دقت او قدر دانسته می‌شود. این کار یک تشویق بزرگ برای بچه‌ها به حساب می‌آید.

به هدیه تبدیل‌شان کنید

اگر مادربزرگ اخیرا خیلی دلتنگ بچه‌ها شده یا پدربزرگ گله می‌کند که چرا دیر به او سر می‌زنید آن‌ها را با نقاشی یا کار دستی بچه‌ها غافلگیر و خوشحال کنید. به بچه‌ها بگویید با سلیقه‌ خودشان یک نقاشی بکشند. این نقاشی می‌تواند روی یک مقوای A4 باشد که از وسط نصف شده و قابلیت کارت پستال شدن پیدا کرده است. نقاشی می‌تواند با اثر انگشت بچه‌ها کشیده شود یا هر طرحی که خودشان دوست دارند. این کار به اثر هنری آن‌ها ارزش معنوی اضافه می‌کند، چون برای شاد کردن دل عزیزانشان به کار می‌رود.

 در جشن تولد استفاده کنید

این روزها استفاده از پرچم‌های ریز با عکس بچه‌ها در جشن تولدها مد شده است. اگر دوست دارید موقع رسیدگی به کارهای جشن تولد آن‌ها، سرشان را هم گرم کنید می‌توانید کاغذهایی به شکل پرچم یا هر شکلی که دوست دارید به آن‌ها بدهید و بخواهید خودشان آن‌ها را نقاشی کنند. این نقاشی‌های کوچک می‌توانند هدیه‌ی آخر شب آن‌ها به مهمانان هم باشند.

به کیف تبدیلش کنید

نقاشی فرزندتان را با کیفیت بالا اسکن کنید و روی فلش مموری یا دی وی دی بریزید. فروشگاه‌های زیادی هستند که نقاشی و طرح مورد نظر شما را روی تی‌شرت، ماگ، کوسن و کیف‌های پارچه‌ای چاپ می‌کنند. نقاشی فرزند شما می‌تواند ایده‌ی خوبی برای چاپ شدن روی پارچه یا سایر موارد باشد. می‌توانید از کیف یا ماگ، سه عدد داشته باشید، یکی برای خودش و دو تای دیگر برای شما و همسرتان.

کارت بازی کنید

بچه‌ها عاشق حدس زدن شکل پشت کارت‌ها هستند. یکی از ایده‌هایی که می‌توانید از آن استفاده کنید این است که نقاشی‌های آن‌ها را دو تا دو تا پرینت بگیرید و با آن‌ها کارت بازی کنید. مثلا همه‌ی کارت‌ها را روی زمین بچینید و از آن‌ها بخواهید خوب نگاهشان کنند. بعد پشت و رویشان کنید و بخواهید گزینه‌های مشابه را انتخاب کنند.

به عروسک تبدیلشان کنید

شرکت‌هایی در خارج از کشور وجود دارند که شخصیت‌های نقاشی بچه‌ها را به اسباب بازی تبدیل می‌کنند. چون در حال حاضر چنین اتفاقی در کشور ما نمی‌افتد، ما روش دیگری را پیشنهاد می‌کنیم. پرینت شخصیت‌های نقاشی‌ها را روی پارچه بیندازید، آن‌ها را برش بدهید، داخلشان را با پنبه پر کنید و به سبک مادران قدیم، عروسک تازه‌ای به فرزندتان بدهید که تجسم ایده‌ او بر روی کاغذ است.

نمایشگاه گروهی بگذارید

با مادران دیگر صحبت کنید و پیشنهاد برگزاری یک نمایشگاه نقاشی گروهی را بدهید. این نمایشگاه می‌تواند به صورت دوره‌ای در منزل هر کدام از شما برگزار شود. دیوارها با نخ‌کشی تبدیل به محل نمایش نقاشی‌ها می‌شوند و مهمان‌ها با شربت و شیرینی پذیرایی خواهند شد. اگر دوست دارید حال و هوای خیریه را هم به این نمایشگاه وارد کنید از اقوام و دوستانی که می‌آیند مبلغی به عنوان ورودی دریافت کنید. این پول را در نهایت برای خرید لوازم تحریر بچه‌های بی‌سرپرست یا بد‌سرپرست واریز کنید. با این کار هم یک کار خوب کرده‌اید و هم به فرزندتان یاد می‌دهید قدر داشته‌هایش را بداند و در عین حال نسبت به بقیه هم احساس مسئولیت کند.

هفته آخر ماه سپتامبر، هفته جهانی ناشنوایان نام گرفته است. این موضوع بهانه خوبی است تا درباره کودکانی که همانند ناشنوایان، مشکلات خاص دارند بیشتر بدانیم. وقتی حرف از یک کودک «خاص» به میان می‌آید، اغلب کودکی با محدودیت‌هایی مانند نابینایی، ناشنوایی، مشکلات حرکتی و… را در ذهن خود مجسم می‌کنیم. اما خاص بودن یک معنای مضاعف هم دارد؛ یک کودک «خاص» می‌تواند فردی باشد که علی‌رغم وجود برخی محدودیت‌های جسمانی، شاد است و با اشتیاق و اعتماد به نفس به دنبال استقلال و کشف توانمندی‌های خود می‌گردد. «خاص» بودن در معنای دوم، چیزی است که باید یاد گرفته بشود و بدون تردید نقش و جایگاه والدین در این یادگیری غیر قابل اغماض است. اما والدین این کودکان چه قدم‌هایی می‌توانند بردارند؟

اولین قدم را برای خودتان بردارید

قبل از هر چیز مهم است که خودتان معلولیت کودکتان را پذیرفته باشید. البته که رسیدن به این مرحله کار ساده‌ای نیست اما اگر به سرنوشت فرزندتان علاقمند هستید، برای پذیرفتن شرایط واقعی او تمام تلاش‌تان را به کار بگیرید:
خودتان را رستم دستان تصور نکنید. شرایط خاص فرزندتان احساساتی مانند احساس گناه، عصبانیت از دست خداوند، غم و … را در شما ایجاد می‌کند. سعی کنید به جای سکوت، احساساتتان را با همسر و یا دیگر اعضای آگاه و دلسوز خانواده در میان بگذارید.
در گروه‌های حمایتی شرکت کنید. بهترین گروه حمایتی برای شما والدینی هستند که شرایطی مشابه دارند و توانسته‌اند به مرحله پذیرش برسند.
به متخصص مراجعه کنید. اگر با این راهکارها حالتان بهتر نشد، با روانشناس صحبت کنید.

 

حالا نوبت فرزندتان است

کودک شما به تناسب معلولیتی که دارد، نیازهای خاصی هم دارد. منظور از نیازهای خاص، چیزهای عجیب و غریب نیست و فرزند شما همان نیازهایی را دارد که یک کودک غیر معلول دارد، تنها تفاوت در این است که دوز برخی از این نیازها در کودک شما بالاتر است. برای مثال هر کودکی برای به حرف آمدن نیاز به مصاحبت والدین دارد اما کودک ناشنوای شما علاوه بر مصاحبت نیاز به یک سری کمک‌های تخصصی‌تر هم دارد. و یا فرزند نابینای شما موقع راه افتادن بیشتر از بچه‌هایی که می‌توانند ببینند به کمک و مراقبت والدین نیاز دارد، اما آیا کودکی هست که در این مرحله نیاز به مراقبت پدر و مادر نداشته باشد؟
پس به طور کلی نیازهای فرزند شما به لحاظ کیفی با نیازهای بچه‌های دیگر تفاوت ندارد بلکه هر چه هست به تفاوت‌های کمی برمی‌گردد.
حالا که صحبت از نیازهای این کودکان به میان آمد، به چند مورد از مهمترین آنها و کارهایی که شما برای هر کدام می‌توانید بکنید اشاره می‌کنیم:

نیاز به احساس ارزشمندی

کودک شما متوجه است که با بچه‌های دیگر تفاوت‌هایی دارد، برای مثال نمی‌تواند مثل آنها بدود، شیرین‌زبانی کند و … . این قبیل مسائل باعث می‌شوند که او برداشت مثبتی از خود نداشته باشد و کم‌کم احساس عزت نفسش را از دست بدهد.
چه کار کنید؟
با توجه به سن و شرایط کودکتان، فرصت‌هایی برای کسب تجربه‌های مثبت فراهم کنید. برای مثال کارهای کوچکی را به او محول کنید مانند آب دادن به گلدان‌ها و به روی او بیاورید که شادابی گل‌ها مدیون مراقبت‌های او است.

نیاز به احساس استقلال

مهمترین مسئله‌ای که یک کودک مبتلا به ناتوانی‌های خاص را آزار می‌دهد، آن است که نتواند کارهایش را خودش به تنهایی انجام بدهد. این مسئله می‌تواند پیامدهای منفی زیادی برای فرزند شما به همراه بیاورد، برای مثال عزت نفس او را بگیرد و او را افسرده کند.
چه کار کنید؟
با او همدلی کنید اما ترحم نکنید. در همدلی شما در حین اینکه مراقب کودکتان هستید، شرایطی را فراهم می‌کنید که او استقلال را هم تجربه کند اما وقتی ترحم می‌کنید دست و پای او را برای مستقل شدن می‌بندید. خوشبختانه تکنولوژی هم پیشرفت‌های خوبی در این زمینه کرده است. در کنار آنها، انجام یک سری کارهای ساده می‌تواند طعم شیرین استقلال را به فرزندتان بچشاند، برای مثال منطبق کردن چیدمان خانه با شرایط کودک، خرج کردن وقت و انعطاف بیشتر از سوی شما و…

نیاز به ابراز هیجان

کودکان به طور کلی این ویژگی را دارند که در یک چشم به هم زدن از یک هیجان به هیجان متضاد آن تغییر جهت بدهند. این اتفاق در بچه‌هایی که ناتوانی‌های خاصی را تجربه می‌کنند، بیشتر رخ می دهد. اگر این هیجان‌ها به شیوه مناسب بروز داده نشود، می‌تواند مشکلات زیادی مانند احساس خصومت، پرخاشگری و حتی بیماری‌های جسمانی برای کودک ایجاد کند.
چه کار کنید؟
شرایطی فراهم کنید که کودکتان بتواند با خیال راحت هیجانات و احساساتش راجع به مسائل مختلف را با شما در میان بگذارد.

نیاز به تعامل اجتماعی

دقیقاً به دلیل اینکه کودک شما یک سری محدودیت‌های جسمانی خاص دارد، نیاز او به تعامل اجتماعی بیشتر است. چون محدودیت‌های جسمانی به سادگی می‌توانند هر کسی را به دام انزوا و احساس طرد شدن بکشانند. حضور در تعامل‌های اجتماعی فواید زیادی برای کودک شما دارد؛ مانند اینکه به رشد جسمانی، روانی، شناختی و اجتماعی او کمک زیادی می‌کند.
چه کار کنید؟
در جاهای شلوغ مانند پارک با او بازی کنید و لذت حضور در اجتماع را به او بچشانید. او را در محافل اجتماعی شرکت بدهید. به او دوست پیدا کردن را بیاموزید اما او را به این کار مجبور نکنید.
موقع حضور در اجتماع ممکن است با افرادی مواجه بشوید که برخوردهای مناسبی با فرزند شما نداشته باشند و موجب ناراحتی او بشوند، برای مثال به او خیره بشوند و یا درباره او پچ پچ کنند. قبل از آنکه این برخوردها کودکتان را به انزوا بکشاند چند نکته را به او یاد بدهید:
– دیگران هیولا نیستند، بلکه ناآگاهند.
– هیچ کس نیست که همه او را دوست داشته باشند.
– مقابله به مثل همیشه جواب نمی‌دهد.
– سکوت هم همیشه جواب نمی‌دهد.
بهترین راه خلع سلاح کردن چنین آدم‌هایی است. می‌پرسید چگونه؟ اولاً با تمرین حفظ آرامش خود و دوماً با فکر کردن به اینکه همه انسان‌ها مشکلاتی دارند اما مشکلات بعضی‌ها مثل او (کودک) آشکار است و مشکلات بعضی دیگر مخفی است، که اتفاقاً کسانی که مشکلات مخفی دارند کمتر از گروه اول به موفقیت می‌رسند.

كسي كه از كودكی معنی احساسات را بفهمد ياد می‌گيرد نسبت به خودش و ديگران بی‌تفاوت نباشد. اين بچه نه تنها به خودش و هم‌نوعانش بی‌احترامی نمی كند بلكه در حد توانش از ايشان مراقبت هم خواهد كرد. بخشی اساسی از ياد دادن فهم احساسات به بچه‌ها، كار والدين است.

1. با او حرف بزنيد

برای آموزش همدردی، با فرزندتان راجع به احساسات بقيه حرف بزنيد. مثلا وقتی به رستوران می‌رويد و گارسون غذای اشتباهي برايتان مي‌آورد به جاي عصبانی شدن يا تندی كردن با او، با آرامش اما قاطعيت برخورد كنيد و زمانی كه از ميزتان دور شد به فرزندتان بگوييد «حتما الان به اين خاطر كه اشتباه كرده احساس بدی دارد می‌روید» يا  « فكر میكنی اگر تو اين اشتباه را انجام میدادی چه احساسی پيدا مي‌كردی؟» به فرزندتان اجازه بدهيد راجع به احساسات ديگران توجه نشان دهد و «آنچه را برای خود می‌پسندد، برای ديگران هم بپسندد.»

2. يادداشت بنويسيد

يكی از كارهايی كه میتواند از حالا فرزند شما را تبديل به يك شهروند محترم و دوست داشتنی كند، نوشتن يادداشت تشكر است. هر بار كه از اقوام يا دوستانش هديه میگيرد از او بخواهيد تشكر كردن را فراموش نكند. اين تشكر كردن بهتر است به صورت يك يادداشت اختصاصی باشد برای كسی كه هديه داده است، نه صرفا تشكر كلامی. اگر فرزندتان آنقدر كوچك است كه اين كار به نظرش سخت میرسد، میتوانيد خودتان متن را بنويسيد و از او بخواهيد زير متن را امضا كند. اگر دوست داريد يك كار ماندگارتر انجام دهيد میتوانيد يك كاغذ را شبيه كارت پستال، از وسط تا كنيد و از فرزندتان بخواهيد آن را نقاشی كند و شما متن تشكر را به آن اضافه كنيد.

3. رفتار و گفتارتان را يكي كنيد

خيلی از پدر و مادرها در سخنرانی كردن درباره‌ فضيلت‌های اخلاقی ماهر هستند اما پای عمل كردن كه وسط میآيد، بايد ازشان قطع اميد كرد! به عنوان والدينی كه مسئول هستند طوری حرف بزنيد كه بتوانيد به آن عمل كنيد. برای مثال به دخترتان میگوييد بايد مراقب حرف‌هايی كه میزند باشد چون كلمه‌ها میتوانند آسيب برسانند، اما خودتان موقع عصبانيت با همسرتان بد صحبت مي‌كنيد. در اين شرايط نبايد منتظر اثر كردن حرف‌هايتان بمانيد! در عوض كنترل امور را در دست بگيريد، جلوی دخترتان از همسرتان عذر‌خواهی كنيد و برای او توضيح بدهيد رفتارتان مناسب نبوده و بابت آن شرمنده هستيد.

4. دايره‌ي احساساتش را گسترده كنيد

احساسات مختلف را به شكل آدمك‌ روی كاغذ بكشيد، آن‌ها را به فرزندتان نشان دهيد و اسم احساس را بياوريد؛ «ناراحتی»، «خوشحالی» و «ترس» احساساتی هستند كه بچه‌ها در سنين پايين‌تر تجربه میكنند. با بزرگتر شدنشان دايره‌ واژگانشان را گسترده‌تر كنيد و از كلمه‌هايی مثل «خجالت»، «نگرانی» يا «هيجان‌زدگی» نيز استفاده كنيد.

5. از هم تشكر كنيد

موقع شام، زمان مناسبی برای آموزش تشكر كردن است، چون تمام اعضای خانواده دور هم جمع شده‌اند. نقش پدر خانواده در حضور بچه‌ها بسيار مهم است، برای مثال پدر بايد بتواند از زحمت‌هايی كه مادر برای درست كردن غذا كشيده است تشكر كند و از بچه‌ها هم بخواهد از مادرشان قدردانی كنند. به همین نسبت مادر می‌تواند از کارهایی که آن روز پدر انجام داده تشکر کند. بچه‌ها را هم وارد بازی کنید و اگر کار خوبی آن روز انجام داده‌اند(نه وظایفی مانند مرتب کردن میز خودشان)، از آن‌ها تشکر کنید.

6. واكنش نشان بدهيد

وقتی متوجه میشويد دختر يا پسرتان، كار خوبی برای دوستان هم سن و سالش انجام میدهد، اين را به روی او بياوريد، اما حد را نگه داريد. مثلا وقتی ديديد يك تكه از خوراكی اش را به هم‌بازی اش داده است، به او بگوييد «كار قشنگی انجام دادی عزيزم، فكر می‌كنی دوستت هم از اين كار خوشحال شد؟» با اينكه او را تشويق می‌كنيد اما يادتان باشد به هيچ‌وجه با تعريف كردن بيش از حد، او را متوهم نكنيد و توقعش را از ديگران بالا نبريد.

7. خودتان هم‌دردي كنيد

وقتی ديديد فرزندتان وسط خيابان و بعد از كلی راه رفتن، شروع به گريه كردن و پا كوبيدن كرده است، به جاي دعوا كردن با آرامش به او بگوييد:« عزيزم حق داری، من هم هر وقت زياد بيرون می‌مانم يا راه می‌روم، خسته و بهانه‌گير می‌شوم. كمي ديگر تحمل كن تا به خانه برسيم و هر دو با هم استراحت كنيم.» وقتی متوجه شود شما هم احساسات انسانی داريد حالش بهتر می‌شود و ابراز احساسات را ياد می‌گيرد.

8. با درد آشنايش كنيد

ممكن است فكر كنيد بهتر است همه‌ اتفاق‌های بد را از چشم فرزندتان دور نگه داريد اما واقعيت خلاف اين را نشان داده است. آشنا شدن با مشكلات بقيه با توجه به سن و سال بچه‌ها، می‌تواند نعمت شكرگزاری را به بچه‌ها آموزش دهد. آن‌ها هم ياد می‌گيرند كه واقعيت‌های تلخی در جهان وجود دارد كه اگر برای خودشان پيش نيامده است بايد بابتش سپاسگزار باشند و هم متوجه می‌شوند نسبت به كسانی كه مشكل دارند، مسئول هستند.
 

شکی نیست که بچه‌ها حیوانات را خیلی دوست دارند. معمولا کودکان از سنین پایین سعی می‌کنند تا صدای حیوانات را تقلید کنند یا ادای آنها را در بیاورند. حتی اسم بسیاری از حیوانات از جمله اولین کلماتی است که کودکان یاد می‌گیرند. 4 اکتبر روز جهانی حیوانات نام گرفته است. شاید این موضوع خوبی باشد تا بدانیم کودکان ما می‌توانند از حیوانات چه چیزهایی یاد بگیرند.
بر‌اساس مطالعات آکادمی روانپزشکی کودکان و نوجوانان آمریکا ارتباط با حیوانات به رشد کودکان کمک می‌کند. ایجاد حس مثبت در کودکان نسبت به حیوانات خانگی موجب بالا رفتن عزت نفس و اعتماد به نفس کودکان می‌شود. درواقع حیوانات خانگی می‌توانند در افزایش حس همدلی و ارتباطات غیر کلامی کودکان موثر باشند.

کودکان از حیوانات چه چیزهایی یاد می‌گیرند؟

1- حس امنیت و اعتماد

حیوانات موجودات امنی برای افکار و اسرار خصوصی هستند. معمولا کودکان با حیوانات همانند حیوانات عروسکیشان حرف می‌زنند. گرچه ممکن است این موضوع عجیب به نظر برسد ولی این به کودکان کمک می کند تا با خیال آسوده افکار و اسرارشان را به کسی که مورد اعتماد آنهاست، بیان کنند. در نتیجه در برقراری بهتر ارتباط به کودکان کمک می‌کند.

2- درس های مهم زندگی

حیوانات درسهایی از زندگی نظیر بیماری، فقدان، تنبلی، مرگ و تولد را به کودکان می‌آموزند. این قبیل موضوعات معمولا برای اغلب والدین به دلیل سخت بودن توضیحشان برای بچه‌ها چندان راحت نیست. در واقع حیوانات توضیح این مطالب را برای بچه ها راحت‌تر می کنند.

3- مسئولیت پذیری

حیوانات حس مسئولیت پذیری را در کودکانی که از آنها مراقب می‌کنند، بالا می‌برند. این باعث می‌شود تا کودکان حس مراقب و مسئولیت در برابر کسی یا چیزی را یاد بگیرند و البته در آنها باعث ایجاد حس مثبت نسبت به حیوانات می‌شود.

4- طبیعت دوستی

حیوانات باعث ایجاد رابطه با طبیعت هستند. همه انسان‌ها به طور ذاتی به طبیعت علاقه دارند و خود را وابسته به آن می‌دانند. حیوانات این حس را در کودکان تقویت می‌کنند و باعث می‌شوند تا یاد بگیرند که در حین استفاده درست از طبیعت بدون از بین بردن آن به طبیعت احترام گذاشته و دوستش داشته باشند.

5- احترام به موجودات زنده

حیوانات حس احترام نسبت به سایر موجودات زنده را به کودکان می‌آموزند. هنگامی که کودک هستید بسیار راحت است که فکر کنید هر چیزی به زودی تکراری می‌شود و به راحتی می توان آن را دور انداخت. داشتن حیوان خانگی یا حتی نگاه کردن به تعامل حیوانات با یکدیگر و انسان ها باعث می‌شود تا کودکان یاد بگیرند که با هر موجود زنده‌ای باید با احترام برخورد شود حتی اگر حیوانی به کوچکی یک مورچه باشد.

مطالعات دانشگاه تافت نشان می‌دهد که افراد بالغی که از حیوانی مراقب کرده‌اند- در مقایسه با افرادی که این کار را نکرده‌اند- در جامعه بیشتر فعال بوده به دوستان و خانواده‌شان بیشتر کمک می‌کنند. همچنین ارتباط زیاد با حیونات در بزرگسالی تاثیر گذاشته و افراد بیشتر تمایل به برقراری ارتباط با دیگران دارند. به علاوه حس دلسوزی و اعتماد به نفس در آنها بیشتر است. پس دفعه بعد اگر کودک شما در خیابان یا پارک به حیوانی مثل گربه یا سگ نزدیک شد به جای کنار کشیدن او، درباره حیوان به او توضیح دهید و اجازه دهید تا ارتباط نزدیکتری با آن برقرار کند.