دسته: شیرخوارگی تا …

 استفاده از مواد ضدعفونی کننده مطمئن

ضدعفونی کردن اسباب بازی‌های بچه ها به نوع اسباب بازی و جنس آن بستگی دارد. به عنوان مثال باید برخی از اسباب بازی‌های کودک را با روش‌های ساده و با دست تمیز کرد اما برخی دیگر از آن‌ها را می‌توان داخل ماشین لباسشویی یا ماشین ظرفشویی انداخت. اما برای آن دسته از اسباب بازی‌هایی که نمی‌توان داخل ماشین لباسشویی یا ظرفشویی انداخت، لازم است از محلول‌های اسپری یا تمیز کننده مناسبی استفاده کرد که از سالم بودن آن‌ها اطمینان کافی داشته باشید.
بیشتر بخوانید دستور العمل جدید برای حفاظت کودکان از کرونا
 

ضدعفونی کردن اسباب بازی‌های پارچه‌ای و پولیشی

اسباب‌بازی‌های پارچه‌ای و پولیشی را با مایع یا پودر لباسشویی ضدعفونی‌کننده می توان داخل ماشین‌های لباسشویی انداخت. برای خشک شدن این اسباب بازی‌ها با توجه به جنس و مدل‌شان می‌توان آن‌ها را در محلی در معرض هوای آزاد قرار داد یا آویزان کرد. به گزارش بیا نی نی در صورتی که نسبت به خراب شدن شکل آن‌ها نگرانید می‌توانید آن‌ها را به همراه چند توپ تنیس داخل خشک‌کن لباسشویی قرار دهید تا شکل و حالتشان تغییر نکند و مواد داخلشان گلوله نشود.

ضدعفونی کردن اسباب بازی‌های پلاستیکی

برخی از اسباب بازی‌های پلاستیکی را که فاقد باتری هستند، برای ضدعفونی ‌شدن داخل ماشین ظرفشویی قرار دهید. با استفاده از کمی مواد شوینده و آب گرم اسباب بازی‌های کودک شما به خوبی در ماشین ظرفشویی ضدعفونی می‌شوند. فقط دقت داشته باشید که اسباب بازی‌ها فاقد هرگونه باتری یا قطعات ریزی باشند که امکان آسیب دیدن آن‌ها در ماشین ظرفشویی وجود دارد. اسباب بازی‌های حاوی مواد لاستیکی را نمی‌توان داخل ماشین ظرفشویی قرار داد، چرا که مواد لاستیکی تحمل دمای بالا را نداشته و با آب داغ خراب می‌شوند.
بیشتر بخوانید چند پیشنهاد جذاب برای سرگرم کردن بچه ها در خانه
 

ضدعفونی کردن اسباب بازی‌هایی که نمی‌توان داخل ماشین لباسشویی یا ظرفشویی قرار داد

برای ضدعفونی کردن اسباب بازی‌های سخت، غیرپارچه‌ای، باتری‌دار یا هرگونه اسباب بازی که نمی‌توان داخل ماشین لباسشویی یا ظرفشویی قرار داد، می‌توان به راحتی از یک دستمال پارچه‌ای و محلول آب گرم و صابون استفاده کرد. ابتدا با استفاده از محلول آب گرم و صابون و یک دستمال پارچه‌ای تمیز اسباب بازی‌ها را ضدعفونی کنید. سپس با یک دستمال دیگر آن‌ها را خشک کنید. پس از آن باید با استفاده از آب و دستمال دوباره اسباب بازی‌ها را تمیز کنید تا هرگونه اثرات مواد شوینده و صابون از روی آن‌ها زدوده شود. در نهایت با یک دستمال تمیز اسباب بازی را خشک کنید. اکنون می‌توانید آن را در اختیار کودکتان قرار دهید.
نکته:
-از هر محصول و مواد شوینده‌ای که استفاده می‌کنید، فراموش نکنید که برچسب راهنما و دستورالعمل‌های استفاده از آن را خوانده و اجرا کنید.
-اطمینان از ضدعفونی شدن اسباب بازی‌های کودکان اهمیت زیادی دارد، اما این موضوع نباید به نگرانی بیش از حد برای والدین تبدیل شود، زیرا دستورالعمل‌های فوق به سادگی منجر به ضدعفونی شدن اسباب بازی‌های کودکان می‌شود.

چطور گوش‌ها آسیب می‌بینند؟

دو نوع صدا، می‌توانند به شنوایی آسیب بزنند. نوع اول، صدا‌های مهیب ناگهانی هستند. قرار گرفتن در معرض صداهایی مثل آژیر آتش‌نشانی، انفجار، شلیک گلوله و … می‌توانند زمینه را برای کاهش شنوایی کودکان فراهم کنند. نوع دیگر صداهای آسیب‎‌زا، نویزهایی هستند که پیوسته پخش می‌شوند و خیال قطع شدن ندارند. صدای وسایل نقلیه‌ای که بدون قطع شدن از پنجره به اتاق شما وارد می‌شوند، صدای همهمه و پخش موسیقی در باشگاه‌ها، صدای دستگاه‌های صنعتی یا حتی صدای پخش مداوم موسیقی.
گرچه هر کدام از این صداها، در حجم محدود نمی‌توانند آسیب چندانی به بار بیاورند، اما در درازمدت و در صورت بالا بودن حجم صدا، شنوایی افرادی که در معرض آنها قرار داشته‌اند، کاهش چشم‌گیر می‌یابد. آمارها حاکی از این است که 90 درصد نوجوانان، موسیقی را از طریق هدفون‌هایی که به دستگاه ام‌پی‌تری پلیر یا تبلت و تلفن همراه وصل می‌کنند، می‌شنوند و تنها 7 درصد کودکان، موسیقی را از اسپیکرها پخش می‌کنند. شاید به خاطر همین شیوع استفاده از هدفون‌هاست که باید توجه بیشتری به اصول استفاده ایمن از این وسایل بکنیم.
صداهای بلند به حلزون گوش آسیب می‌زنند و زمینه را برای آسیب دیدن گوش داخلی فراهم می‌کنند. شاید قرار گرفتن کوتاه‌مدت در معرض صداهای بلند، آسیب‌های موقت و قابل رفع شنوایی را به همراه دارد. احتمالا در این شرایط، فرد کاهش شنوایی را همراه با صدای وزوز گوش تجربه می‌کند. اما اگر فرد برای مدتی طولانی در معرض چنین صداهایی قرار بگیرد، حلزون گوش آسیبی جدی می‌بیند و کاهش شنوایی فرد، به سادگی برطرف نمی‌شود.
 

مشکلات ناشی از استفاده از هدفون

بررسی‌های انجام شده، نشان می‌دهد کودکان با مدام گوش کردن به موسیقی از طریق هدفون، به مشکلات زیر دچار می‌شوند:
• اختلالات شنوایی
• اختلالات خواب
• مشکلات جسمی ناشی از استرس ( افزایش فشارخون و نوسانات هورمونی)
• اختلالات شناختی
• اختلالات صوتی (گفتاری)

هدفون‌های آکوستیک را از یاد نبرید

دلیلی ندارد که فرزند3-2 ساله شما از هدفون برای شنیدن موسیقی استفاده کند. در این سال‌ها نه تنها باید فرزندتان را از گوش دادن به موسیقی با این روش محروم کنید، بلکه در صورت وارد شدن به مکان‌های پر سر و صدا، از هدفون‌های آکوستیک برای مراقبت از گوش‌های او استفاده کنید.
شوک صوتی یک اختلال موقت یا دائمی در عملکرد گوش یا سیستم عصبی است. قرار داشتن در معرض صداهای ناگهانی و با ولتاژ غیرطبیعی، زمینه‌ساز دچار شدن به چنین شوکی است. به همین دلیل، متخصصان می‌گویند درصورتی که ناچار به بردن کودکان کوچک به فضاهای پر سر و صدا هستید، باید از هدفون‌های ضد صدا(آکوستیک) استفاده کنید. فراموش نکنید که کودکان کوچکتر، در برابر صداهای مداوم و بلند آسیب‌پذیرتر هستند.
 

از گوش‌هایش محافظت کنید

گرچه بسیاری افراد تصور می‌کنند که آلودگی‌های صوتی ناشی از تردد خودروها یا همهمه محیط‌های شلوغ، آسیب‌زاتر از به گوش رسیدن موسیقی از طریق هدفون است، اما محققان شواهد چندانی را برای اثبات این ادعا پیدا نکرده‌اند. با وجود این، آنها تاکید می‌کنند که رعایت این نکات در زمان استفاده از هدفون‌ها، می‌تواند احتمال آسیب شنوایی را کمتر کند:
محققان می‌گویند گوش کردن به موسیقی با کمک هدفون، در صورتی که تنها از 60 درصد قابلیت صوتی دستگاه ام‌پی‌تری پلیر استفاده شود و البته حداکثر به یک ساعت در روز محدود شود، نمی‌تواند آسیب شنوایی چندانی را به بار بیاورد. اما بالا رفتن زمان گوش دادن به موسیقی از این طریق، باعث افت تدریجی شنوایی می‌شود.
تصور نکنید که توان بالاتر پخش صدا برای هدفون‌ها، یک مزیت است و مطمئن شوید که هدفون فرزندتان، صدای بالاتر از 85 دسیبل را پخش نمی‌کند و اگر توان هدفون بیشتر از این میزان است، حتما درجه پخش صدا را تا این اندازه محدود کنید. قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض صداهای بالاتر از 85 دسیبل، به گوش‌های فرزندتان آسیبی جدی می‌زند. صدای بالاتر از 85 دسبیل، به شدت آسیب‌زاست؛ اما برای رعایت اصول ایمنی، بهتر است کودکتان حتی در معرض صدای بالاتر از 60 دسیبل هم قرار نگیرد. از نظر محققان صدایی در حدود 50 دسیبل، به ندرت می‌تواند زمینه‌ساز آسیب شنوایی شود و احتمال آسیب دیدن در طول سال‌ها، در صورت بالا رفتن درجه صدا از این میزان، به تدریج افزایش پیدا می‌کند.
بیرون آمدن صدا از هدفون، به تنهایی نشانه بلند بودن صدا نیست. برخی از هدفون‌ها صدای بالاتر از 85 دسیبل را هم به گوش اطرافیان کودک نمی‌رسانند و برخی دیگر، صدا را با وجود بلند نبودن، به بیرون از دستگاه پخش صوت می‌فرستند.

می‌گویید: روی آینده تمرکز کن. حواست به نتیجه کار باشه

جمله جایگزین: در لحظه زندگی (یا کار) کن

تمرکز کامل و شدید داشتن کار سختی است. تحقیقات نشان داده که ذهن ما تمایل دارد 50% از زمان بیداری‌‌مان را برای خودش در افکار مختلف پرسه بزند و مدام حواسمان را پرت کند. و وقتی در این مواقع ما یا در گذشته‌‌ها غرق می‌‌شویم یا به آینده می‌رویم و با کلی نگرانی برمی‌‌گردیم. حاصل این افکار پرسه زننده چیزی جز احساسات منفی مثل عصبانیت، پشیمانی و استرس نیست.

می‌گویید: استرس همیشه هست. به خودت فشار بیار و جا نزن

جمله جایگزین: یاد بگیر خیلی به خودت سخت نگیری

بچه‌‌ها در سنین نوجوانی احساس اضطراب دارند، نگران نمره‌‌هایشان هستند و برای داشتن رتبه خوب بین همکلاسی‌‌ها تحت فشار قرار دارند. بسیار ناراحت کننده است که در برخی مناطق بچه‌‌ها از روی استرس دست به خودکشی می‌‌زنند.
راهی که ما بزرگترها برای زندگی کردن پیش گرفته‌‌ایم، به بچه‌‌ها این حس را القا می‌‌کند که استرس بخش اجتناب ناپذیر یک زندگی موفق است. ما مصرف کافئین را کم کرده و برای روزهایمان بیش از حد ممکن برنامه‌‌ریزی می‌‌کنیم. همیشه داریم با تمام سرعت پیش می‌‌رویم تا جایی که خستگی ما را از پا دربیاورد و شب‌‌ها خودمان را با قرص خواب و آرام بخش‌‌های دیگر راهی بستر می‌‌کنیم.
درکل این سبک زندگی نمی‌‌تواند الگوی خوبی برای بچه‌‌ها باشد. جای تعجب نیست که نتایج تحقیقات نشان داده بچه‌‌هایی که والدینشان شدیدا درگیر کار هستند، بیشتر از همسالان‌‌شان در مدرسه، خود را از پا در می‌‌آورند.
متخصصان به والدین پیشنهاد می‌‌کنند، مهارت‌‌هایی را به بچه‌‌هایشان آموزش دهند که بتوانند با کمک آن‌‌ها در مقابل شرایط استرس‌‌زا مقاوت نشان داده و سریع به حال عادی و آسودگی برگردند. وقتی ما نمی‌‌توانیم شرایط زندگی و کاری را که در مدرسه و محیط کار با آن مواجهیم، تغییر دهیم، پس باید به سراغ تکنیک‌‌هایی مثل مدیتیشن و یوگا برویم تا بتوانیم بهتر از پس فشارهای پیش‌‌رو برآییم. این راه‌‌ها به بچه‌‌ها کمک می‌‌کند تا یاد بگیرند دستگاه عصبی پاراسمپاتیک «استراحت و هضم» (به عنوان نقطه مقابل پاسخ «جنگ یا گریز») به کار ببرند.
 

می‌گویید: مشغول باش!

جمله جایگزین: از بیکاری لذت ببر

مردم در جوامع غربی، حتی در اوقات فراغتشان هم به جای تجربه احساسات ملایمی مثل آرامش و سکون، تمایل دارند دنبال احساسات مثبت قوی و شدید مثل هیجان بروند. درحالی که در کشورهای آسیای شرقی این موضوع کاملا برعکس است. این یعنی برنامه بچه‌‌های ما مثل بچه‌‌های غربی پر است از فعالیت‌‌های فوق برنامه‌‌ای و سفرهای کوتاه خانوادگی و زمان استراحت خیلی کمی برای آن‌‌ها باقی می‌‌ماند.
هیجان، سرگرمی و جستجوی تجربیات جدید هیچ اشکالی ندارد. اما هیجاناتی مثل استرس، با استفاده از سیستم «جنگ یا گریز» باعث خستگی فیزیولژی ما شده و به این ترتیب ناخواسته و بی‌‌خبر بچه‌‌هایمان را مجبور می‌‌کنیم بعد از مدرسه یا آخر هفته‌‌ها همه انرژی خود را بسوزانند و این باعث می‌‌شود وقتی که به انرژی بیشتری نیاز دارند، ناگهان کم بیاورند و انرژی‌‌شان ته بکشد.
علاوه بر این، تحقیقات نشان می‌‌دهد که وقتی تمرکز نمی‌‌کنیم، مغز ما ایده‌‌های درخشان بیشتری از خودش بروز می‌‌دهد. درست مثل ماجرای ارشمیدس در حمام. بنابراین، به جای اینکه برنامه بچه‌‌ها را پر کنیم از کلاس و فعالیت‌‌های تقویتی، باید زمانی را فراهم کنیم که بتوانند با وسایل خودشان تنها باشند. فرقی نمی‌‌کند که در اتاق انتظار نشسته باشند یا درحال رفتن به مدرسه باشند،بچه‌‌ها می‌‌توانند هر موقعیتی را به یک فرصت برای بازی تبدیل کنند. ممکن است فعالیت‌‌های آرامی مثل کتاب خواندن یا دراز کشیدن زیر یک درخت و زل زدن به ابرها را انتخاب کنند. کارهایی که به آن‌‌ها اجازه می‌‌دهد از نقطه‌‌ای صلح‌‌آمیزتر و متمرکزتر، به باقی زندگیشان نزدیک شوند. تعیین زمان بیکاری برای بچه‌‌ها کمکشان می‌‌کند تا خلاق‌‌تر شوند و مهم‌‌تر اینکه به آن‌‌ها یاد می‌‌دهد آرام و ریلکس باشند.
نکته مهم این است که هرگز آن‌‌ها از فرصت‌‌های یادگیری محروم نکنید یا آن‌‌ها را به چالش نکشید که چیزی یاد بگیرند؛ بلکه برنامه شلوغ و متعهد کردن آن‌‌ها چیزی است که فرصت یادگیری بازی مستقل را از آن‌‌ها می‌‌گیرد، دیگر نمی‌‌توانند با خودشان و خیالبافی‌‌هایشان تنها باشند، و یاد نمی‌‌گیرند به جای اینکه با انجام کاری خوشحال باشند، فقط با بودن و استراحت کردن شادی را حس کنند.
  

می‌‌گویید: توانایی‌‌هات رو بیشتر کن

جمله جایگزین: اشتباه کن و شکست خوردن را یاد بگیر

پدر و مادرها دوست دارند که بچه‌‌هایشان را با نقاط قوت و استعدادهای ذاتی‌‌شان معرفی کنند. مثلا می‌‌گویند بچه ما «مخ ریاضی» است یا «معاشرتی» است یا «برای خودش یه پا پیکاسو» است. اما تحقیقات دانشگاه استنفورد نشان می‌‌دهد که درواقع این ذهنیت‌‌ها بچه‌‌ها را به یک شخصیت متصل می‌‌کند و باعث می‌‌شود کمتر بخواهند چیزهای جدید را امتحان کنند که شاید خیلی هم در آن‌‌ها خوب نباشند. مثلا وقتی بچه‌‌ای بخاطر ورزشکار بودن تشویق می‌‌شود، تمایل کمتری به ترک منطقه امن خودش داشته و سمت تجربه جدیدی مثل بازی در یک تئاتر مدرسه‌‌ای نمی‌‌رود. این موضوع بچه‌‌ها را مضطرب‌‌تر و افسرده‌‌تر می-کند، وقتی که با یک چالش یا شکست مواجه می‌‌شوند. چرا؟ چون باور دارند که اگر در یک منطقه مشخص با موانع مواجه شوند، یعنی برای آن فعالیت «خیلی خوب نیستند». این جمله را نباید به فرزندتان بگویید.
اما مغز ما عاشق یادگیری چیزهای جدید است. و خیلی خوب است که تا وقتی جوان هستیم از اشتباهاتمان درس بگیریم. بنابراین به جای اینکه نقاط قوت بچه‌‌ها را شناسایی کنید، به آن‌‌ها یادآوری کنید تا زمانی که تلاش کنند، می‌‌توانند هرچیزی را یاد بگیرند. تحقیقات نشان می‌‌دهد که بچه‌‌ها با دانستن این موضوع که برای پیشرفت فقط به یک تلاش کوچک اضافی نیاز دارند، در هنگام مواجه با چالش‌‌ها خوشبین‌‌تر و حتی مشتاق‌‌تر می‌‌شوند و نسبت به خود و توانایی‌‌هایشان احساس سرخوردگی کمتری می‌‌کنند.
 

می‌‌گویید: ضعف‌‌هات رو بشناس . اینقدر شل و وارفته نباش.

جمله جایگزین:هوای خودت رو داشته باش!

ما خیال می‌‌کنیم که انتقاد برای بهبود و خودسازی خیلی مهم است. درحالی که خود آگاهی، مهم‌‌تر است؛ پدر و مادرها اغلب به طور تصادفی به بچه‌‌ها یاد می‌‌دهند که حسابی از خودشان انتقاد کنند! مثلا اگر مادر یا پدری به فرزندش بگوید که باید سعی کند بیشتر اجتماعی باشد، ممکن است بچه این جمله را انتقادی به شخصیت درونگرای خودش درنظر بگیرد.
اما تحقیق در مورد خود انتقادی نشان داده که این باعث تخریب خود شخص می‌‌شود. خود انتقادی توجه شما را فقط به اشتباهاتتان جلب می‌‌کند و اعتماد به نفستان را پایین می‌‌آورد. باعث می‌‌شود از شکست بترسید که این هم به عملکردتان آسیب می‌‌زند. باعث می‌‌شود خیلی راحت تسلیم شوید و تصمیم‌‌گیری را برایتان سخت می‌‌کند. خود انتقادی در هنگام مقابله با چالش‌‌ها شما را افسرده‌‌تر و نگران‌‌تر می‌‌کند.
درعوض، والدین باید باید بچه‌‌ها را به دلسوزی برای خودشان تشویق کنند. یعنی وقت شکست و ناکامی با خودشان مثل یک دوست رفتار کنند. این به این معنی نیست که بچه‌‌ها می‌‌توانند خودخواه باشند یا از زیر مشکلات شانه خالی کنند و جیم شوند. بلکه یعنی لازم نیست در حق خودشان ضعیف کشی راه بی‌‌اندازند. مثلا یک بچه خجالتی که نسبت به خودش حس دلسوزی دارد، به خودش می‌‌گوید بعضی وقت‌‌ها خجالتی بودن هم بد نیست و اینکه فقط شخصیتش به اندازه بقیه اجتماعی نیست. به این ترتیب است که می‌‌تواند برای بیرون آمدن از پوسته خودش هدف‌‌های کوچک و قابل مدیریت بچیند. این طرز فکر به او اجازه خواهد داد تا در برابر چالش‌‌ها برتری داشته باشد، مهارت‌‌های اجتماعی جدیدی کسب کند و از اشتباهاتش درس بگیرد.
 

می‌‌گویید: دنیا خیلی شیر تو شیره، حواست باشه که همیشه اول بشی

جمله جایگزین: با بقیه مهربون باش

تحقیقات نشان می دهد که ارتباطات اجتماعی ما از دوران کودکی مهمترین پیش‌‌بینی‌‌کننده سلامت، شادی و حتی طول عمر هستند. داشتن روابط مثبت با دیگران برای آسایش ما ضروری است، و این آسایش بر توانایی‌‌های فکری و موفقیت‌‌های نهایی ما تاثیر می‌‌گذارد.
علاوه بر این، صرف نظر از مهارت‌‌های واقعی، توانایی دوست داشتن دیگران یکی از قوی‌‌ترین پیش‌‌بینی‌‌کننده‌‌های موفقیت است. تحقیقات نشان می‌‌دهد که شما به کسانی که در اطرافتان هستند، محبت می‌‌کنید و به جای تمرکز داشتن روی خودتان، با این کار روابط حمایتی ایجاد می‌‌کنید. به این ترتیب در درازمدت هم موفق‌‌تر خواهید بود؛ تا زمانی که به خودتان اجازه ندهید از مزایای این روابط محروم بمانید.
بچه‌‌ها به طور طبیعی مهربان و دلسوز هستند. اما همین بچه‌‌ها هم رفته رفته دچار خود درگیری می‌‌شوند. بنابراین مهم است که غرایز طبیعی بچه‌‌ها را به مراقبت از احساسات دیگران تشویق کنیم و به آن‌‌ها یاد بدهیم که گاهی دنیا را از نگاه دیگران ببینند و خودشان را جای آن‌‌ها بگذارند.
درست است که آن بیرون دنیا پر از سختی است. اما اگر همه ما کمتر روی رقابت‌‌های جانگیر تمرکز کنیم و به کنار آمدن با یکدیگر اهمیت بیشتری بدهیم، از سختی دنیا هم به مقدار زیادی کم می‌‌شود.

اگر کودک علائم ویروس کرونا داشت چه باید کرد؟

حتما به پزشک مراجعه کنید اما دقت داشته باشید که در این فصل آنفلوآنزا نیز شیوع زیادی دارد و علائمی مانند سرفه و تب در کرونا و آنفلوآنزا مشابه و شایع است.
به مراقبت‌های بهداشتی و درمانی مانند شستشوی منظم دست ادامه دهید تا کودک در برابر سایر ویروس‌ها و باکتری‌ها نیز محافظت شود.
مانند سایر عفونت‌های تنفسی در صورت بروز علائم باید با پزشک مشورت کنید و از رفتن به اماکن عمومی خودداری کرده و کودک را نیز قرنطینه کنید تا از شیوع آن به دیگران جلوگیری شود. بیشتر بخوانید: دستورالعمل جدید برای حفاظت از کودکان مقابل کرونا

علائم بیماری کرونا در کودکان چیست؟

مطالعات نشان می‎دهد تا امروز محققان از 2 هزار مورد تایید شده و مشکوک به ویروس کرونا بین 16 ژانویه تا 8 فوریه به مرکز کنترل بیماری‌های چین گزارش کرده و آن را تجزیه و تحلیل کردند. مانند گزارش‌های قبلی مطالعات جدید نشان داد که بیش از 90 درصد این موارد خفیف یا متوسط بودند. در بین این موارد کودکان علائمی مانند تب، سرفه، گلودرد، آبریزش بینی، عطسه و گاهی عفونت ریه یا پنومونی را تجربه کردند. اما حدود 6 درصد از کودکان دچار بیماری شدید یا بحرانی هستند و علائمی مانند تنگی نفس و هیپوکسی یا کاهش میزان اکسیژن در بافت‌های بدنشان دارند.

آیا کودکان دچار سندرم حاد تنفسی می‌شوند؟

در موارد بسیار نادر کودکان ممکن است دچار سندرم حاد تنفسی شوند که یک وضعیت تهدید کننده زندگی است که مانع از رسیدن اکسیژن به ریه‌ها و به نوبه خود به جریان خون می‌شود. در یک مطالعه در ایالات متحده نشان داد بین حدود 500 بیمار شناخته شده در بیمارستان کمتر از یک درصد در سن 19 سال یا جوانتر بودند. در مقابل نزدیک به 40 درصد بین 20 تا 54 سال داشتند در حالی که 52 درصد در سنین 55 سال و بالاتر بودند. این یافته نشان می‌دهد که موارد شدید کرونا بیشتر در بزرگسالان رخ می‌دهد.

نکات مراقبتی برای کودکان در مقابل کرونا

• آموزش شستن درست دست‌ها: به کودکتان شستن درست دست‌ها را آموزش دهید چون ممکن است آنها حوصله 20 ثانیه شستن دست‌ها را نداشتند باشند باید تلاش کنید با خواندن شعر یا هر خلاقیتی که به ذهنتان می‌رسد این زمان را برایشان رعایت کنید و در ضمن آن درست شستن دست‌ها با آب و صابون را یادش دهید.
• به محلول ضدعفونی اکتفا نکنید: ضدعفونی کردن دست به اندازه شستن دست با آب و صابون موثر نیست و حتی ممکن است همه آلودگی‌های دست کودک را از بین نبرد. زیرا بعد از استفاده از محلول باید صبر کنید تا خودش خشک شود و این ممکن است از حوصله بچه‌ها دور باشد.
• کودک را از هرگونه تماس با دیگران منع کنید: در تلاش برای مهار ویروس کرونا باید به کودکان یاد دهید که از دست زدن به وسایلی که نمی‌شناسند و حتی بوس و بغل اطرافیان و خانواده پرهیز کنند.
• کفش و لباسش را کنار در دربیاورد: متخصصان تاکید میکنند که حتما کودکان و بزرگسالان در صورتی که از بیرون می‌آیند لباس‌ها و کفش‌شان را خارج از خانه دربیاورند تا محیط خانه به هیچ عنوان آلوده نشود. این موضوع در مورد کیف و دیگر وسایلی که از بیرون خریداری می‌شود نیز صادق است.
• استرس کودک را کم کنید: برای کاهش استرس و افزایش سلامت روان و پرت کردن حواس کودک بهتر است با کودک بازی کنید. تمرین و فعالیت بدنی و حتی فکری میتواند سیستم ایمنی بدن را تقویت کند.

ارتباط موثر یکی از مهم ترین مهارتهایی است که هر پدر ومادری در زمینه تربیت فرزند خود به آن نیاز دارند. به کودکی که برای استفاده از وسایل بازی در پارک، نوبت را رعایت نمی کند چگونه آموزش می دهید؟ انگیزه به سلام کردن را در کودکی که تمایلی به این کار ندارد ، چگونه ایجاد نمائید؟ یکی از موثرترین روش های ایجاد رفتار مطلوب وکاهش رفتار نامطلوب در کودکان، استفاده از قصه گویی است. داستان گویی یکی از روش های بسیار موثر در این زمینه است. ازطرفی قصه گفتن باعث افزایش مهارت گوش دادن ، تجسم وتخیل  کودک خواهد شد. دکتر پریسا خسروتاش ،روان شناس کودک نوجوان در این باره توضیح می‌دهد. 

فواید قصه گفتن برای کودک چیست؟

تعریف کردن اصل یک داستان وافسانه برای کودک از کارتون ساخته شده براساس آن داستان، موثرتر و آموزنده تراست.زمانی که داستان از طریق کارتون یا فیلم توصیف می شود، فرصت به کار افتادن تخیل وتجسم کودک، کاهش می یابد.زیرا در کارتون تمام اجزاء ازقبیل رنگ ها، اندازه ها، شکل ها وصداها، از پیش تدوین ومشخص شده است.اما زمانی که در قصه گفته می شود: “حیوانات قصه ما در مزرعه ای بسیار  سرسبز و زیبا  ،روی یک کوه بلند زندگی می کردند” ،هر کودکی تصوری منحصر به فرد از مزرعه مورد نظر خواهد ساخت و ذهن او جهت ساختن یک تصویر، به جستجو و فعالیت خواهد پرداخت و از این طریق ، ذهن فعالیت پویاتری را سپری خواهد کرد. راه های بسیاری جهت افزایش کیفیت قصه گویی وجود دارد که در اینجا به چند تکنیک اشاره خواهد شد ، این فنون به شما کمک خواهند کرد که فرایند قصه گویی خود را اثر بخش تر کنید. به نظر می رسد اغلب قصه های موثر، ترکیبی از این تکنیک ها را به کار می گیرند.شما نیز می توانید به همین صورت عمل نمائید تا تاثیرات قصه گویی خود را افزایش دهید. این تکنیک ها عبارتند از:

1-آموزش غیرمستقیم( استفاده از نقل قول)

دراین تکنیک از روش غیرمستقیم استفاده می شود تا پیام، بدون مقاومت در ذهن شنونده (کودک) پذیرفته شود. می توانید آن چه را که می خواهید به کودک بگوئید، از طریق یکی از شخصیت های داستان برای او نقل کنید.به طور مثال ،در طی داستان بگویید، فیل به زرافه گفت:”تو نباید فضای جنگل و محل زندگی حیوانات جنگل را کثیف وآلوده کنی”.زمانی که از مثال استفاده می شود ، کودک درسطح هوشیار، آگاه نیست که مطلب مورد نظر متوجه اوست زیرا توجه هوشیار او معطوف به داستان وشخصیت های آن است اما ضمیر ناهوشیار او، این توصیه و پیام را دریافت می کند وفرایند یادگیری رفتار جدید از طریق ضمیر ناهوشیار کودک فعال می شود.

2- مکث ونشانه گذاری(مکث کردن قبل از نکات مهم مطلب)

مکث در مکالمه معنای خاصی دارد واین کار باعث جلب توجه شنونده می شود.مکث باعث خواهد شد که حتی اگر عاملی باعث حواس پرتی شده است،مجددا تمرکز روی مطلب انجام شود.از طرفی در زمان مکث ،به کلامی که بعد از مکث بیان می شود معنای خاصی بخشیده شود.

به عنوان مثال سگ نازنازی  فهمیده بود که(مکث) با تمیز نگه داشتن اطراف محل زندگی خود می تونه با همسایه هاش رابطه بهتری داشته باشه.

درکنار مکث، نشانه گذاری نیز می تواند بسیار تاثیر گذار  باشد.نشانه گذاری یعنی برای تاکید بیشتر روی قسمتی از کلام متمرکز شویم.روش موثر دیگر برای نشانه گذاری این است که نام کودک نیز درمیان داستان گنجانده شود.در این حالت اگر نام کودک دربخش مهمی از داستان آورده شود، باعث خواهد شد که کودک ،خود را با شخصیت داستان همانند سازد.مانند:”سگ ناز نازی  می دانست که، سارا با همکاری خواهد توانست از بازی با دوستانش لذت ببرد.”

3- خلاصه گویی(حذف جزئیات)

سعی کنید که جزئیات خاص را در داستان کم تر کنید.کودکان توصیف های کلی و واضح نشده را با تصورات خلاق خود تکمیل می کنند.هر قدر جزئیات بیشتری از داستان در اختیار کودک قرار داده شودبه همان اندازه  قدرت تخیل کودک ،کمتر به کار خواهد افتاد، اما اگر جزئیاتی از داستان حذف شود، فرصتی فراهم خواهد شد که کودک در ذهن خود مطالب میانی را تجسم وتصور نماید. دو جمله زیر را بایکدیگر مقایسه نمایید:

مثال اول:لاک پشت با احساس خطر به داخل لاک خود پناه برد.

مثال دوم:لاک پشت با احساس خطر سر، دست وپای خود را به داخل لاک خود جمع کرده وپنهان شد.

درمثال دوم در مورد چگونگی عملکرد لاک پشت توضیحات بیشتری داده شده وجایی برای ایجاد تصورات خلاق باقی نگذاشته است ولی در مثال اول این فعالیت به وسیله خود کودک صورت می گیرد وتجسم وتخیل کودک فعال می شود.

4- استفاده مناسب ازصدا

صدای فرد قصه گو مهم ترین ابزار قصه گویی است.می توانید با تغییر صدای خود مفاهیم مختلفی را به مخاطب خود منتقل نمائید.تقویت بیان(بلند کردن صدا ویا تاکید بیشتر بر روی کلمه در قسمت های مهم داستان که دارای نکات آموزنده می باشد) بسیار موثر است.گوینده داستان باید بداند که لازم است در قسمت هایی از داستان ،تن صدا را بالا یا پایین ببرد،  درلحظاتی کلمات را با تاکید بیشتر بیان کند ودر جایی سرعت خواندن بیشتر ودرجایی دیگر کمتر باشد و از مکث ها در جایگاه مناسب استفاده شود.