دسته: شیرخوارگی تا …

 اگر اندکی در دنیای اطراف خود دقت کنید متوجه می شوید تواناترین انسان ها کسانی هستند که می توانند چیزهای تازه به وجود آورند آنها مفاهیم تازه ای را خلق می کنند و می توانند برای مشکلات بزرگ ، از “هیچ” راه حل بسازند. آنان در حداقل زمان ،حداکثر کاررا انجام می دهند و از بقیه ی مردم خوشحال ترند زیرا زیر بار مشکلات کمر خم نمی کنند.

 

ذهن این افراد در برخورد با مسائل و معضلات جدید، در حال ساختن پرونده هایی است که کاملاً تازه است. علاوه بر این، آنان کسانی هستند که زندگی را برای خود و دیگران آسانتر می کنند . وجود چنین انسان هایی باعث گردیده که تمدن اولیه انسان غار نشین به تمدن پیشرفته امروزی بدل گردد. تفاوت این افراد در این است که آنها ذهن خلاق خود را پرورش داده اند و همواره سعی کرده اند مقلد و پیرو نباشند .

 

روند رشد و رسیدن به چنین زمینه ای از کودکی آغاز می گردد . افراد خلاق فرصت این را داشته اند در زمانی که خردسال هستند خود را پیدا کنند و در سال های بعد استعدادشان را شکوفا کنند.

 

 کودک به طور ذاتی هر چه را از اطراف می گیرد به شکل بازی و نقاشی و کارهای عملی باز تولید می کند. مثلاً : یک دختر کوچک ، صحبت های مادرش را که به او گفته است ، برای عروسکش می گوید. خاطرات، ذهنیات، علائق، ترسها و نگرانی هایش را ، که به او منتقل گردیده با نقاشی وبازی بازگو و از خود گذر می دهد و این گونه ذهنش را تخلیه نموده و به اصطلاح روانشناسان “فنگ شویی” می کند که این عمل تضمین کننده سلامت روان او خواهد بود .

 

در بین فعالیت های کودک نقاشی از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است، چون تماماً از درون کودک سرچشمه می گیرد. والدین و مربیان نباید با دخالت از روی ناآگاهی در کار کودک ، و با آموزش و یا تصحیح نقاشی او، این روند تخلیه روانی را تخریب کنند. آنها با این کار روزنه ی خروجی ذهن کودک را می بندند وموجب انباشتگی ذهن او می شوند که این باعث بروز عوارضی است که عمل “خود درمانی” به وسیله نقاشی را قطع می کند .

ابتدا کودک با بازی شروع می کند و سپس به خط خطی کردن می پردازد خط خطی کردن مرحله تکامل یافته تر و خلاق تر همان بازی است . کم کم با رشد او نقاشی اش نیز از مرحله خط خطی خارج شده و پیشرفته تر می گردد. دیگر نقاشی فقط وسیله لذت و بازی نیست بلکه با آن به طور ناخودآگاه مسائل و مشکلاتش را بیان می کند. حتی اگر او شی رنگ دانه ای یا نوک تیزی بیابد با آن روی دیوار نقاشی می کند. این حالت تقریباً غریزی می باشد در واقع نقاشی به عنوان یک ابزار – بیانگر تحول کودک – وسبب و وسیله تکامل او است.

 

نقاشی در تشکیل شخصیت و روان کودک اهمیت بسزایی دارد . نه تنها سؤالاتی برایش مطرح می سازد و به او امکان شناسایی محیط و شرکتش را در آن فراهم می کند ، بلکه به او امکان می دهد تا مسائلی را که به صورت نامنظم از همه طرف برایش مطرح می شود، به شکل صورت بندی شده ، منظم کند.

 

در”نقاشی خود انگیخته” کودک نوعی “پیشگیری” است، شاید نوعی “واکسن روانی” و بسیاری از مواقع یک “درمانگر بزرگ” که جلو رشد بسیاری از مشکلاتی که از کودکی سرچشمه می گیرد را سد می کند و انرژی او را به مسیر درست هدایت می کند تا آینده ای بهتر را در پیش بگیرد . به زبان بسیار ساده اگر خلاقیت از سمتی وارد شود و به صورت عادت گردد ، تمام مشکلات فرد از زندگیش رخت بر می بندد. و بهترین زمان شروع این تمرین از خردسالی و بهترین وسیله نقاشی است .

 

 

 

گردآورنده : علیرضا صدیق منش – کارشناس روانشناسی و نوروتراپیست

 

 

 هوش فضایی که مربوط به تجسم سه بعدی اشیا است، بیش از هر چیزی با هنر در ارتباط بوده و باعث تقویت درک کودک از محیط پیرامون و اشیای موجود در آن می شود. 

 

 

محققان معتقدند پرورش هوش فضایی کودکان باعث می شود تا آنها در بزرگسالی در رشته های طراحی، عکاسی، معماری، مهندسی و هنر موفق شوند. در حال حاضر اسباب بازی های مختلفی برای پرورش این جنبه از هوش کودکان طراحی و ارائه شده است. از آنجا که روانشناسان پایان دوسالگی را بهترین زمان برای تقویت هوش فضایی کودکان می دانند، تهیه این نوع اسباب بازی کمک زیادی به پرورش ذهنی کودکان می کند. در این نوع اسباب بازی ها شکل های مختلفی طراحی شده است. به کودک کمک کنید تا مکعب ها، مستطیل ها و مربع ها را در محل صحیح خود قرار دهد. به او بیاموزید چگونه اندازه های اضلاع اشکال را با محل خودش تطبیق دهد و زاویه های آن را بر جای خود منطبق کند. 

 

 

البته استفاده از مقوا و برش مثلث، مربع و یا مستطیل در مرکز مقوا و جدا کردن آن هم روش ساده ای است که با استفاده از آن نیازی به تهیه اسباب بازی نخواهید داشت. پس از جدا کردن اشکال مختلف از مقوا، کودک را راهنمایی کنید تا دوباره اشکال را در جای مخصوص خود قرار دهد. این شیوه توانایی استدلال و تجسم فضایی کودکان را پرورش داده و تمرکز او را تقویت می کند.

 

 

 

 

 

هوش دیداری / فضایی یا تصویری : این نوع هوش توانایی درک پدیده های بصری است. یادگیرنده های دارای این نوع هوش ، گرایش دارند که با تصاویر فکر کنند و برای به دست آوردن اطلاعات نیاز دارند یک تصویر ذهنی واضح ایجاد کنند. آنها از نگاه کردن به نقشه ها، نمودارها، تصاویر، ویدیو و فیلم خوششان می آید. مهارت های آنها شامل موارد زیر است: ساختن پازل، خواندن، نوشتن، درک نمودارها و شکل ها، حس جهت شناسی خوب، طراحی، نقاشی، ساختن استعاره ها و تمثیل های تصویری (احتمالا از طریق هنرهای تجسمی)،دستکاری کردن تصاویر، ساختن، تعمیر کردن وطراحی وسایل عملی، تفسیر تصاویر دیداری. شغل های مناسب برای آنها عبارتند از:دریانورد،مجسمه ساز، هنرمند تجسمی، مخترع، کاشف، معمار، طراح داخلی، مکانیک،مهندس

 

بسیار مفید خواهد بود که کودک شما بتواند الگوهایی از وقایع زندگی، اعم از الگوهای برنامه ریزی و سیاست گذاری و نیز الگوهای طراحی و راهبردی، استنتاج و ترسیم کند. شما می توانید با استفاده از پازل های ساده، از سن پایین این عادت فکر کردن را در کودک تقویت کنید.

 

از کودک خود بخواهید روی یک تکه کاغذ نقاشی بکشد و سپس از او بخواهید آن را به کمترین تعداد، یعنی دو قسمت ببرد و مجددا با استفاده از آن دو قسمت تصویر اصلی را بسازد، و بعد آن را به بیشترین تعداد ببرد و همین کار را انجام دهد. به تدریج که کودک تان بزرگ تر می شود می توانید نقاشی های مفصل تری بکشید و مانند یک پازل پیچیده آن را به قطعات بیشتری تقسیم کنید.

 

شما می توانید با خواستن از کودکتان که صورت های شاد و صورت های غمگین بکشد به او کمک کنید تا با احساس های خود ارتباط برقرار کند و احساس های دیگران را بشناسد. عکس های افراد مختلفی را که می شناسد به او نشان دهید و از او بخواهید احساس افراد داخل عکس را بیان کند. این کار به کودک شما کمک می کند تا نه تنها احساس های مختلف را بشناسد، بلکه با دیگران همدلی کند و ارتباط نزدیک تری با آنها برقرار سازد. بعدا می توانید او را با روزنامه ها مختلف آشنا کنید. بعضی از بچه ها حتی در بین هجده ماهگی به تماشای مجله های رنگی علاقه دارند و نام اشیایی را در آنها می گویند و به چیزهایی که نام آنها گفته می شود اشاره می کنند.

 

 

در سنین بالاتر می توان چهره ها را به آنها نشان داد و سوال هایی مانند فکر می کنی آن شخص چه احساسی دارد؟ یا چهره او چه احساسی را نشان می دهد؟ از آنها پرسید. آنگاه می توان درباره اینکه چطور می توان با آنها همدردی کرد و یا آنها را آرام کرد، صحبت کرد. وقتی کودکتان کمی بزرگ تر شد می توانید آدمک هایی بکشید و از او بپرسید وضعیت های مختلف آنها از نظر احساسی چه مفهومی دارد. بعدا از کودک خود بخواهید آدمک هایی بکشد و احساس های مختلف آنها را نشان دهد. از نقاشی برای گسترش دید کودک خود از جهان نیز می توانید استفاده کنید.

 

 

 

 

 

 

  یک فکر خیلی ساده این است که وقتی آب از دست تان می ریزد چه اتفاقی می افتد شما و کودکتان می توانید یک نقاشی بکشید که در آن یک ظرف آب واژگون شده و آب آن روی کف اتاق ریخته و یک حوضچه کوچک ساخته است. یا از لبه میز به صورت قطره ها و ترشح های درشت روی کف اتاق می ریزد. این نوع تمرین ها حافظه کودک شما را تقویت می کند و ادراک های او را از دنیای اطراف عمق می بخشد. هر وقت که مشغول گفتن یا نوشتن داستان هستید یا زمانی که کودک تان آنقدر بزرگ شده است که این کارها را خودش انجام دهد، همیشه از او بپرسید که آیا می توان قسمتی از داستان را به تصویر کشید.

 

 

 

 

 

 

 

 ابتدا به او کمک کنید و بعدا از او بخواهید تصویری بکشد تا آنچه را در مخیله خود دارد تجسم کند وآن را با تصاویر نشان دهد، نه فقط با کلمات، حتی در حین گفتگو می توانید موضوع تصاویر ذهنی را مطرح کنید و او را وادار کنید تصویر ذهنی خود را با کلام ونه فقط با نقاشی بیان کند. 

 

 

 

  علیرضا صدیق منش – کارشناس روانشناسی عمومی

 نوروتراپیست

 اضطراب جدایی معمولا می تواند قبل از یکسالگی تا نهایتا 4 سالگی رخ دهد، همچنین امکان دارد این مساله در طی زمان به دلایلی دوباره برگشت کرده و آثار و علایم خود را نشان دهد. اگر این اضطراب به قدری شدید باشد که کودک را ماه ها از کارها و فعالیت های روزانه اش (مثل رفتن به مهد، مدرسه و برقراری ارتباط موثر و مشارکت با دوستان و هم سالانش) باز دارد، می تواند هشداری برای مساله ای جدی تر باشد. 

علایم معمول اضطراب جدایی:

       –ترس از وقوع اتفاقی جدی و خطرناک که برای افراد نزدیک و مورد علاقه اش (بخصوص مادر) پیش می آید.

       –نگرانی از وقوع اتفاقی غیر منتظره که منجر به جدایی و طرد همیشگی او شود.

       –دیدن کابوس های شبانه در مورد جدایی.

       –خودداری از رفتن به مهد یا مدرسه.

       –خودداری از به خواب رفتن قبل از دیگران یا خواب در اتاق خودش.

       –از بیماری های جسمانی مثل دل درد یا سردرد شکایت می کند.   

        –هنگام جدایی به شدت بهانه گیری کرده و مدام به یکی از والدین (بیشتر مادر) میچسبد. 

دلایل وقوع این اضطراب:

      –تغییرات محیطی (خانه، مدرسه یا مهد جدید – تغییر در وضعیت نگهداری یا کارهای روزانه)

      –وقوع استرس (تعویض مهد یا مدرسه، دور شدن یا از دست دادن شخص مورد علاقه)

      – والدین حمایتگر افراطی (گاهی حمایت ها، کنترل ها و حساسیت های بیش از حد والدین حاکی از اضطراب یا وسواس های خود آنهاست. همچنین بعضی والدین ناخودآگاه دوست دارند کودک را نسب به خود وابسته و نیازمند نگه دارند)

چه کاری برای این اضطراب کودک می توان انجام داد؟

تمرین جدایی. سعی کنید قبل از نام نویسی کودک در مهد یا قبل از ورود کودک به مدرسه، او را با فرستادن به کلاس ها یا کارگاه های کوتاه مدت، سپردن به شخصی مورد اطمینان و با محبت، بردن به خانه های بازی یا پارک که کودک باید زمانی را در محیطی دلپذیر و خوشایند تنها و مستقل باشد، استقلال و جدایی های کوتاه مدت را تمرین کنید تا کودک برای رفتن به جایی آموزشی با قوانین و تمام وقت آمادگی پیدا کند

 زمان جدایی را بعد از خواب یا غذا تنظیم کنید.بدترین زمان برای جدا کردن کودک وقتی است که او خسته، گرسنه یا مریض است، در این زمانها کودک بجای شکایت از خستگی یا گرسنگی، جدایی را بهانه می کند و با جرو بحث های احتمالی بعد از آن خاطره ای بد در ذهنش نقش میبندد که به اشتباه آن را به جدایی، مهد، دوستان و تنهاییش نسبت می دهد.

 وقت جدایی خداحافظی خوبی داشته باشید، بیا نی نی و جنجال راه نیندازید بزرگترین اشتباه این است که والدین از ترس گریه ها یا بهانه گیری های کودکشان،هنگام سپردن به مهد یا مکانی دیگر، غیب شوند.  هرچقدر از بهانه ها یا گریه های کودک بیشتر بترسید و نگرانی در چهره تان جلوه گر شود، کودک بیشتر به بهانه جویی و ناسازگاری ادامه خواهد داد. سر و صدا، دعوا، پرخاشگری و به زور کندن کودک هم اوضاع را بدتر می کند. فقط کافیست مطمئن، متین و آرام به او توضیح دهید که چرا او را به فلان جا می برید و قرار است چه کارهایی در آنجا انجام دهد. سپس به او قول دهید که حتما برمی گردید یا کس دیگری (با ذکر نام) را به دنبالش می فرستید. سعی کنید قبل و بعد از بردن و آوردن کودک محیط را شاد و آرام کرده تا او در محیطی پرتشنج و با دعوا از شما جدا نشود. بعد با اطمینان او را به فرد مورد نظر بسپارید و خداحافظی کرده، مطمئن و سریع محیط را ترک کنید. نایستید با کودک کلنجار بروید، این اوضاع را فقط بدتر می کند. موقع برگشت هم با آغوش باز و لبخند او را تحویل گرفته و از آموزش ها و کارهای آن روزش سوال کنید. در ضمن از او بپرسید که مطمئن شد شما برمی گردید و سر حرفتان هستید؟ 

 رفت  و آمد با جمع های فامیلی، دوستان و آشنایان را گسترش دهید. جالب است وقتی والدینی، خود بسیار منزوی با روابط اجتماعی محدود و بسته هستند از گوشه گیری و اجتماعی نبودن فرزند خود شکایت می کنند. بسیاری از الگوهای رفتاری از خود والدین گرفته می شود. پس روی روابط اجتماعی و نحوه رفت و آمدهای خود با سایرین توجه داشته باشید.

از مراقب جایگزین استفاده کنید برای مثال اگر می بینید کودکتان در مهد رفتن مساله دارد در صورت امکان مدتی او را پیش خاله، مادربزرگ و… بسپارید یا بهتر از آنها پرستار بگیرید. چرا که گاهی نزدیکان از مادر اصلی کودک بیشتر دلسبتگی ایجاد می کنند و روش های غلط تربیتی را با توجیه مهربانی و محبت بیش از اندازه بکار می گیرند.

 تا آنجا که می توانید برنامه های تلویزیونی ترسناک و پر بیا نی نی و جنجال را کم کنید. 

تاحد امکان محیط خانه را با آرامش حفظ کنید.این بدین معنی نیست که هیچ دعوا یا مشکلی نباید پیش آید، بلکه باید شما مهارت حل مساله تان را تقویت کنید که کودک هم از شما الگو بگیرد. حفظ آرامش و متانت هنگام وقوع یک مساله تماما می تواند به افراد خانواده منتقل شود. 

تسلیم نشوید. فکر نکنید دو روزه باید همه ناراحتی و ناسازگاری کودک رفع شود یا به موقعیت جدید و تنهایی یا استقلال عادت کند، هر چیزی وقت لازم دارد. پس تسلیم نشوید و به تلاشتان بابت جدا کردن او از خود و متقاعد کردنش به لزوم تنهایی و استقلال در ساعاتی از روز ادامه دهید. 

 در مورد اضطراب جدایی در کودکان مطالعه بیشتری داشته باشید، این کار آمادگی شما را در مواجهه با مشکلات فرزندتان بالا می برد و همچنین مسال را به اشتباه بغرنج و یا بی اهمیت نمیگیرید. 

 به احساسات کودکتان گوش دهید، برای آنها احترام و اهمیت قاعل شوید و درمورد آنها صحبت کنید . گاهی کلنجار رفتن های ما مبنی بر بی اهمیت یا نادرست جلوه دادن ترس یا هراحساس دیگر کودکمان فقط  اوضاع را بدتر می کند و مشکلی حل نمیشود.نگویید “درموردش فکر نکن” یا “اینکه موضوع مهمی نیست اینقدر بزرگش کردی، وای… حالا انگار چی شده!” یا “اه چقدر الکی لوس می کنی خودتو… چه خبرته؟“ 

کودک را بشنوید و با او همدردی کنید، لحظه ای خود را جای او بگذارید و با کلمات و رفتار آرامش بخش نشان دهید او را می فهمید و برایش ارزش قاعلید. همین ! این می تواند کوهی از بغض ها و ناراحتی های کودکتان را رفع کند. گاهی هم به دلیل سن کم بچه نمی تواند خود یا احساسش را توضیح دهد پس با بهانه گیری های نامربوط یا در بازی ها، نقاشی ها، هنگام برخورد با سایرین ویا در کابوس های شبانه مشکل و احساسش را بروز می دهد. اینجا باید هوشیار باشید و خود موضوع را وسط بکشید، او را تشویق کنید که حرفش را بزند البته این درصورتی امکان پذیر است که بعد از بیان مساله کودک توبیخ یا سرزنش نشود تا برای بار بعد به شما اعتماد نکند و موضوعات را کتمان کند. 

 به او عواقب جدایی های قبلی را یادآور شوید. مثلا: دیدی دیروزم اومدم دنبالت باهم تا خونه پیاده روی کردیم و شعر خوندیم. یا  یادته اون روز که کامل موندی مهد بعدش اومدم دنبالت و باهم رفتیم یه پارک خوشگل کلی بازی کردی؟ دیدی هیچ اتفاقی نیوفتاد و من یا پدرت یا …صحیح و سالم بودیم؟

 می توانید از والد دیگری که کودک از او حرف شنوی بیشتری دارد یا آن والدی که محکم تر و استوار تر است کمک بگیرید. مادر یا پدری که خود به کارشان مطمئن و آگاهند در رفع اضطراب کودک و بهانه جویی هایش موثرترند. چراکه کودک هم مطمئن می شود قرار نیست با جدا شدنش اتفاق بدی بیفتد یا برای همیشه تنها بماند. 

برای خانه و روابطتان قانون ها و محدودیت هایی داشته باشید. اینکه کودک فقط در محیط آموزشی قانونمند شود اصلا کار درستی نیست. به این صورت بدترین جای دنیا برایش مهد یا مدرسه یا خانه فلانی می شود و بهترین جا خانه… پس چه بهتر که به هر وسیله ای شده خودش را به مادر و پدرش بچسباند و در خانه بماند. همچنین متوجه می شود دیگران هم برای خود حریمی دارند و نمی شود همه جا با آنها بود و خود را تحمیل کرد. مثلا شاغل بودن والدین. کودک باید بداند هر روز هر کس وظیفه ای دارد و باید به کارش برسد. این برای سایر قوانین در سالهای بعدی زندگی او هم بسیار پراهمیت است.

 آرامشتان را حفظ کنید. هرچه شما بیشتر بهم بریزید، اضطراب کودکتان و بعد مسال پشت آن هم بیشتر میشود 

 مشارکت ها و همکاری های کودک را تشویق و حمایت کنید تا متوجه شود شما می بینید و قدردانید.

سعی کنید اگر کودک را در مهد نام نویسی کرده اید یا به آموزشگاهی می رود، غیبتی نداشته باشد یا یکی درمیان نرود تا عادتش خراب نشود.

 

 

 

 

 

مرجان حسینی زاده – کارشناس ارشد روانشناسی بالینی  

متخصص امور کودک و خانواده

 

ترس واکنشی است در برابر عوامل تهدید کننده ای که فرد قدرت مقابله مستقیم با آن را ندارد این واکنش در صورتی که به طور کامل کنترل شده و به طور منطقی تعبیر شود ،طبیعی ،لازم و مفید است.واتسون پایه گذار مکتب رفتار گرایی معتقد است که ترس یکی از 100 غریزه یا انگیزه ایست که انسان با آن به دنیا می آید.

 

 

ترس یکی از پدیده هایی است که نقش بسیار تعیین کننده ای در تکامل انسان ابتدایی داشته است،همچنین در شکل گیری و توضیح شخصیت انسان و در روابط اجتماعی ،ترس جزو یکی از فاکتور های اساسی محسوب می شود.

 

 

 

 

تفاوت بین ترس و اضطراب :

 

 

اضطراب به عنوان احساس رنج آوری که با یک موقعیت کنونی یا با انتظار خطری که به شیئی نا معین وابسته است،تعریف می شود ، به عبارت دیگر ، اضطراب مستلزم مفهوم نا ایمنی یا تهدیدی است که فرد منبع ان را به وضوح درک نمی کند.در حالی که اصطلاح ترس به احساسی پوشش میدهد که در مقابل یک شیئ که به منزله شیئ خطرناک محسوب می شود ،به وجود می آید ، از همین زاویه است که اغلب راوانشناسان ترس را از اضطراب متمایز کرده اند.

 

 

 

 

 

عناصر ترس :

 

 

هنگامی که خطر را تجربه می کنیم ، دستخوش تغییرات بدنی و هیجانی گوناگونی می شویم که پاسخ ترس دارای 4 عنصر است :

 

 

 

 

 

1.      عناصر شناختی (انتظار های آسیب قریب الوقوع)

 

 

2.      عناصر بدنی (واکنش های اضطراری بدن به خطر، به علاوه تغییرات موجود در ظاهر ما)

 

 

3.      عناصر هیجانی (احساس های دلهره و وحشت و وحشتزدگی)

 

 

4.      عناصر رفتاری (گریه ، جنگ و گریز)

 

 

 

 

 

 

 

علل ترس در کودکان :

 

 

اینکه چرا کودکان می ترسند مورد توجه بسیاری از صاحب نظران و روانشناسان بوده است.برخی از محققان ، عوامل زیستی را به عنوان علت برخی از ترس ها عنوان کرده اند و برخی دیگر عوامل روانشناختی ، عوامل خانوادگی و سایر علل مختلف آن به انواع زیر تقسیم می شود :

 

 

 

 ترس های عمدی : علت ترس ممکن است عمدی باشد، یعنی کودک را از چیزی ترسانده باشیم،مثل ترساندن کودک از چیز های خطرناک ، نظیر آب جوش ، وسایل تیز و غیره .

 

 

 

 ترس های تصادفی : علت ترس ممکن است تصادفی باشد،یعنی بدون انکه شما بخواهید کودکتان تصادفا در شرایط ترسناکی قرار بگیرد و بترسد ، مثل تجربه تلخ حمله سگ که سبب پیدایش ترس از حیوانات میشود.

 

 

 

 ترس های اکتسابی : ترس ممکن است از مادر به کودک سرایت کند، و کودک ترس را از مادر خود کسب کند . مادر که به محض مواجه شدن با شرایط نامطلوب ، جیغ میزند، میلرزد و به لکنت می افتد، ترس خود را به آسانی به کودکش منتقل می کند ،مثل ترس از رعدو برق وحشرات .متاسفانه اثر این نوع ترس ممکن است تا مدت ها در ذهن کودک باقی بماند.

 

 

 

 

 ترس های عاطفی : ترس ممکن است به علت هیجانات عاطفی و فشار های روحی کودک باشد.تنش های عصبی و عاطفی ابتدا به صورت اضطراب و سرانجام به صورت ترس دائمی در کودک ظاهر میشود.مانند:

 

 

 

 

 

– اضطراب ناشی از دوری پدر و مادر : این حالت عاطفی به صورت ترس از تاریکی و تنهایی ظهور میکند.

 

 

 

 

– احساس گناه : گاهی اوقات برخی از والدین ، هنگامی که کودکشان قواعد اخلاقی یا اجتماعی را رعایت نمیکند ، احساس گناه و تقصیر رادر درونش بر می انگیزد .مثلا وقتی کودک شیطنت می کند یا در خیابان بهانه خریدن چیزی را می گیرد ، به او می گویند که خانه را ترک خواهند کرد یا در خیابان رهایش خواهند ساخت.این نوع ر فتار ها در کودک احساس گناه و ترس را به وجود می آورد.

 

 

– کشمکس پدر و مادر : دعوای والدین و جدال دائمی آنها ، کودک را دچار احساس عدم امنیت و ترس خواهد کرد.

 

 

 

 

مرجان حسینی زاده / کارشناس ارشد روانشناسی بالینی 

متخصص امور کودک و خانواده