دسته: تعلیم و تربیت

آیا متوجه شده اید که چگونه فرزندان خود را از زمانی که کودک بودند، تغییر داده اید؟ ما نقاط مشترک بین والدینی که فرزندان شاد پرورش داده اند را کشف کرده ایم و با شما به اشتراک می گذاریم.

1- با هم وقت می گذرانند

پدر و مادر های مدرن برنامه بسیار شلوغی دارند. وقتی احساس خستگی می کنند، ساده ترین راه برای نگه داشتن فرزندان را در این می بینند که تلویزیون را روشن کنند. اما کارهایی وجود دارد که هم برای شما و هم برای فرزند شما به همان اندازه جالب خواهند بود.
کودکان چیزهایی را که برای آنها می خرید را فراموش خواهند کرد، اما هرگز فراموش نخواهند کرد که با هم وقت گذرانده اید و در کنارهم خوش بودید.
به عنوان مثال، در تربیت کودکان ثابت شده است که یک رابطه گرم با پدر بر توانایی ایجاد روابط صمیمی و شاد در بزرگسالی تاثیر می گذارد.

2- در کنار هم غذا می خورند

3-  سپاس گزاری را به کودک خود آموزش می دهند

در تربیت کودک مهم است که به فرزند خود آموزش دهید تا از دیگران مراقبت کند و از کسانی که به زندگی آنها کمک می کنند سپاسگزار باشد. مطالعات نشان می دهد افرادی که به آنها ابراز قدردانی آموزش داده می شود، احتمال بیشتری دارند که درآینده اشخاصی مفید، دلسوز و مهربان باشند. به علاوه، آنها احساس شادتر و سالم تری دارند.

---

4- به فرزندان تحلیل مشکلات و مقابله با آن را می آموزند

کنترل مداوم  می تواند به یک رابطه مخرب در آینده منجر شود. به فرزند خود اعتماد کنید، و اجازه دهید آنها خودشان تصمیم بگیرند.
در تربیت کودک خود برای دادن حس اعتماد به نفس، با چیزهای کوچک شروع کنید: بگذارید آنها انتخاب کنند که چه چیزی بپوشند و یا چه چیزی برای صبحانه بخورید. بنابراین، کودک شما به تدریج مستقل می شود و می داند که واقعا از زندگی چه می خواهد. با دقت به او گوش کنيد، اگر فرزندتان تصميم گرفت مشکلات خود را با شما در میان بگذارد، به او کمک کنید تا بهترين انتخاب را انجام دهد.

---

5- آموزش مهارت های ارتباطی در تربیت کودک

محققان دانشگاه پنسیلوانیا و دانشگاه دوک، 700 کودک را تا سن 25 سالگی مورد مطالعه قرار دادند. معلوم شد که کودکانی که با همسالان خود همکاری می کنند احتمال بیشتری برای رفتن به دانشگاه و داشتن شغل تمام وقت دارند. کسانی که در مهارت های ارتباطی مشکل داشتند مرتکب جنایاتی شده اند و اغلب الکل مصرف می کنند.

---

6- والدین تنش و استرس کمتری دارند

مطالعات نشان می دهند که احساسات و در کل حالت احساسی مادر به طور مستقیم بر اعضای خانواده اش تاثیر می گذارد. همین قاعده در مورد احساسات منفی نیز صدق می کند. احساس عاطفی پدر و مادر ناخواسته باعث می شود که بچه های کوچک آنها هم همان احساس را داشته باشند.

---

7- بر روی ارتباط با فرزند خود کار می کنند

بچه ها مراقبت و احترام را از نحوه برخورد پدر و مادر یاد می گیرند. هنگامی که آنها احساس عشق را از پدر و مادر خود دریافت کنند، به آنها وابسته می شوند. این دلبستگی باعث می شود که آنها بتوانند چیزهای ارزشمند را درک کنند و قدرت یادگیری آنها سریع تر شود. برای تربیت کودک خود بهتر است وقت بیشتری را با او  بگذرانید: قبل از خواب با هم شعر و داستان بخوانید، با آنها صحبت کنید و هرگاه مشکلی را با شما در میان گذاشتند به آنها گوش دهید.

---

8- فرزندان خود را تنبیه نمی کنند

9- والدین برای فرزند خود الگو هستند

در دهه 1960 یک تحقیق از دانشگاه کالیفرنیا نشان داد که 3 نوع اصلی پرورش کودک وجود دارد: آسان گیری، اقتدارگرا و اعتماد گرا. والدین بچه های خوشحال اغلب سومین روش را برای تربیت کودک انتخاب می کنند: فرزندانشان به بزرگسالان احترام می گذارند، اما به دلیل اقتدار خودشان، خاموش نمی شوند.
برای اینکه فرزندانمان به ما احترام بگذارند و به ما اعتماد کنند، باید اشتباهات و معایب خودمان را تصدیق کنیم. ما باید صادقانه و عادلانه به دیدگاه های آنها احترام بگذاریم. با این حال، این بدان معنا نیست که این همیشه درست باشد.

---

10- کودک خود را قضاوت نمی کنند بلکه او را تشویق می کنند

کودکان، درست مثل بزرگسالان، به دو روش مختلف به موفقیت پی می برند:
1- ذهنیت ثابت، فرض می کنند که شخصیت، هوش و خلاقیت هرگز تغییر نمی کند، و تنها راه رسیدن به موفقیت این است که از هر شکستی اجتناب کنید.
2- ذهنیت قابل رشد، که شکست را به عنوان یک فرصت برای نشان دادن مهارت ها و توانایی ها می داند.

 همچنین نقش تشویق را در تربیت کودک نباید نادیده گرفت.

برای تشویق بچه ها و توسعه و رشد اندیشه های آنها، هرگز نگوئید که آنها تنها به دلیل توانایی های طبیعی خود موفق می شوند، به جای آن، تلاش های آنها را ارزیابی کنید.

والدین می‌توانند از پرورش و تربیت کودکان خود لذت ببرند ولی گاهی این کار همراه با احساساتی همچون گناه و اضطراب از پرورش و رشد ناصحیح همراه است. حتی گاهی ممکن است والدین به صورت ناخودآگاه، باعث ایجاد افکار ناراحت کننده مانند شک و تردید، انتقاد شدید و نگرانی در فرزندان شوند. بعضی از والدین ممکن است اجازه دهند احساسات ناخوشایندشان در تصمیم گیری‌هایشان تاثیر بگذارد، آن‌ها به خاطر اینکه خودشان مضطرب نشوند فعالیت فرزندان خود را محدود می‌کنند ولی والدین با هوش و با ذهن قوی اجازه نمی‌دهند احساسات و افکار ناخوشایند، تصمیماتشان را تحت تاثیر قرار دهد و با تمام توان در جهت رشد و شکوفایی استعدادهای درونی کودکشان تلاش می‌کنند. 

در اینجا هفت نکته که والدین باهوش در مورد پرورش و تربیت کودک خود به کار می‌گیرند، آورده شده است. 

1- شما باید به بچه ها نشان دهید که چطور قوی باشند.

تا زمانی که خودتان مهارت های مناسب را نداشته باشید، گفتن این جملات به بچه‌ها، که “شجاعانه عمل کن“ یا “جنبه های مثبت هر چیزی را ببین“، تاثیری ندارد. اگر می خواهید درباره احساسات به بچه‌ها چیزی آموزش دهید باید اول با احساسات خود راحت باشید تا بتوانید آن را به فرزندتان منتقل کنید. در واقع کودکان بیشتر از آنکه به حرف‌های شما گوش کنند از رفتار شما الگوبرداری می‌کنند. 

2- کودکان، اعتماد به نفسشان را از تجربه اول بدست می آورند.

اینکه شما کودکتان را آرام کرده یا تشویق کنید آسان است ولی آنچه اهمیت دارد این است که کودکتان بتواند در نبود شما نیز با اعتماد به نفس و آنگونه که باید عمل کند. بچه‌ها باید یاد بگیرند خودشان مشوق خودشان باشند و نیاز دارند که در طول زمان بارها و بارها با انجام کارهای خوب داشتن انگیزه درونی و اعتماد به نفس را تمرین کنند.

3- اشتباهات می توانند بزرگترین معلم زندگی باشند.

وقتی فرزندتان اشتباهی می‌کند و شما سریعاً آن اشتباه را برطرف می‌کنید ممکن است همان موقع آن را فراموش کند ولی فرزندان نیاز دارند که یاد بگیرند چگونه شکست بخورند و چگونه از اشتباهشان برگردند. والدین آگاه اجازه می‌دهند که فرزندشان به طور طبیعی با مسائل و مشکلات سر راهشان روبرو شوند و به آن ها یاد می دهند که اگر دوباره با چنین مشکلی روبرو شدند چطور با آن برخورد کنند.

4- اعتبار دادن به احساسات فرزندان، کلیدی برای آگاهی آن هاست.

یک والد باهوش هیچ وقت نمی‌گوید “نترس“ او همیشه می‌گوید “من میدانم احساس ترسناکی است، ولی مطمئن هستم که تو می‌توانی این کار را انجام دهی”.  والدین آگاه می‌دانند چه چیزی در کودک حس خوب ایجاد می‌کند و با ایجاد حس خوب در کودکشان، به او یاد می‌دهند که چگونه احساساتشان بر تصمیماتشان تاثیر می‌گذارد.

5- درد و مبارزه همیشه بد نیست.

مهم است که کودکان در برابر درد محاظت شوند ولی این همیشه هم درست نیست. احساس درد و مبارزه، درس های ارزشمندی از زندگی به کودک می‌دهد. والدین با ذهن قوی کودک خود را حمایت می‌کنند تا خودش قدرت مبارزه کردن  را بدست بیاورد.

6- پایبندی شما به ارزشهایتان تصمیم گیری در مورد فرزندان را آسان می کند. 

چه یک تصمیم کوچک مانند اجازه دادن به یک کودک هفت ساله برای رفتن به یک جشن تولد یا یک تصمیم بزرگتر مثل اینکه به کودکتان اجازه دهید با دوستش بیرون برود، فرقی نمی‌کند اگر شما ارزش‌هایتان را بدانید، می‌توانید بهترین تصمیم را بگیرید. زیرا وقتی شما به یک سری اصول و ارزش پایبند باشید فرزندتان نیز ارزش‌های شما را می‌داند و هنگام  گرفتن چنین تصمیماتی مسلما خیلی زود با کودکتان به توافق خواهید رسید. والدین آگاه به جای وقت گذرانی با دوستان و رسانه و عمل کردن تحت تاثیر آنان، بر اساس اعتقادات و ارزشهایشان عمل می‌کنند و تصمیم می‌گیرند.

7- نظم و انظباط با مجازات یکسان نیست.

مجازات فرزندان، برای پرورش و رشد، باعث رنجش آن‌ها و یاد دادن نظم و انضباط به بچه‌ها باعث گرفتن تصمیمات بهتر آنان در آیندشان می‌شود. والدین باهوش بجای تنبیه و مجازات کودک برای کاری که درست انجام نشده، تمرکز خود را برای بهتر انجام دادن کار، در دفعات بعدی او می گذارند.

در آخر

برای خود و کودک خود توانایی های ذهنی بسازید.

به این معنی که به کودکتان آموزش دهید که برای هر مشکل یا مسئله‌ای بتواند واقع بینانه فکر کند و احساساتش را مورد آن مسئله، مدیریت و کنترل کند و در نهایت اقدام مثبت را درباره آن انجام دهد. به این مجموعه رفتار، قدرت و توانایی ذهنی می‌گویند که هرچه قدرت ذهنی بیشتری ایجاد کنید فرزندان نیز به بهترین شکل رشد و پرورش می‌یابد.

اگر کودک شما در سن ۵ سالگی به بالا قرار دارد و حاضر نمی‌شود به اتاق خودش برود، می‌توانید با کمک روانشناس و بهره‌گیری از مشاور او را به اتاق شخصی خود بفرستید.

قطعاً همه شما وابستگی‌های بی‌شمار یک نوزاد به پدر و مادر و به خصوص مادر را درک خواهید کرد. وابستگی‌ هایی که پدر و مادر را به گونه‌ای عاطفی وادار می‌سازد تا از نوزاد مراقبت کرده و نیازهای او را مرتفع گردانند. اما گاهی اوقات با بکار‌گیری روش‌هایی خارج از اسلوب صحیح رفتاری‌، کودکان بیش از آن‌چه که باید به پدر و مادر وابسته می‌شوند و همین سبب می‌شود تا آن‌ها مدت بیشتری در حریم پدر و مادر خود سکنی داشته باشند!

حضور بیش از اندازه فرزندان در اتاق خصوصی والدین، ممکن است باعث سردی میان پدر و مادر شده و حتی زمینه ساز بروز اختلافات و برخوردهای نامناسبی میان آنان گردد. از این روست که اهمیت جدا سازی محل خواب کودکان از اتاق والدین به یک ضرورت تبدیل خواهد شد.

از بدو تولد تا چه سنی؟ 

آن‌ چه که مسلم است؛ نوزاد در بدو تولد نیازهای بسیاری دارد که به طور ویژه ای مادر مسئولیت رسیدگی به آن‌ها را دارد. شاید دلیل عمده حضور نوزادان در اتاق والدین رسیدگی به موقع به این دسته از نیازها باشد. تعویض به موقع و رفع گرسنگی نوزاد توسط مادر از بارزترین دلایل حضور نوزاد در نزدیک‌ ترین مکان به مادر است‌. از طرف دیگر نوع تنفس نوزاد و چگونگی خوابیدن او و بسیاری از مسائل دیگر هستند که نیازمند دقت و رسیدگی می‌باشند.

پس با این حساب طبیعی است که نوزادی که تازه متولد شده تا چند ماه پس از تولدش در نزدیک‌ترین مکان به مادر و یا به بیان دیگر در اتاق پدر و مادر حضور داشته باشد. مرز نوزادی تا هنگامی است که او بتواند واکنش‌های اطرافیان را به خوبی متوجه شده و تا حدی بتواند با توان خودش بنشیند یا چهار دست و پا حرکت کند. پس از این زمان می‌توان کودک را به اتاق دیگری منتقل کرد و هر چند ساعت یکبار به منظور سرکشی و بررسی حالات و شرایط به او سر زد .

سنین یک‌ سالگی تا دو سال بهترین زمانی است که می‌توان کودک را از اتاق پدر و مادر خارج و با اتاق مختص به خود آشنا کرد. در این سنین کودک به حدی رشد یافته که بتواند خوب بخوابد و هنگام گرسنگی تحمل کافی داشته باشد تا مادر به او برسد و از طرف دیگر هنوز وابسته به محیط پدر و مادر نشده و ترس از تنهایی و … برایش مفهومی ندارد و خیلی راحت با محیط جدیدش مانوس خواهد شد؛ بی آن‌که پدر و مادر برای عادت دادن او به محیط جدید متحمل دردسری بشوند !

سنین یک‌سالگی تا دوسال بهترین زمانی است که می‌توان کودک را از اتاق پدر و مادر خارج و با اتاق مختص به خود آشنا کرد. در این سن هنوز ترس از تنهایی و… برای کودک شما مفهومی ندارد. پس نگران نباشید!

جدا کردن محل خواب کودکان بالای سه سال

والدینی وجود دارند که فرزندان‌شان را تا سنین بالاتر از ۳سال هنوز در اتاق شخصی خود نگهداری می‌کنند و مدام از سختی‌های جدا کردن اتاق فرزندشان گله و شکایت می‌کنند!

طبیعی است که وقتی کودک با محیطی انس بگیرد و مفهوم ترس و تاریک و … را متوجه شود به سختی می‌شود او را به اتاقی فرستاد که در آن تنها باشد و تنها بخوابد!

کودکان بالای سه سال معمولاً در برابر جدا شدن جای خواب‌شان از کنار والدین واکنش‌های طولانی مدت نشان می‌دهند و به یکباره نمی‌شود جای آن‌ها را از اتاق والدین جدا ساخت!

 ابتدا سعی کنید به اتاق کودک برسید و وسایل و اسباب‌بازی‌هایی را که او دوست دارد در آن قرار دهید. ساعاتی در روز به همراه کودک در اتاق او بنشینید و سعی کنید تمام قسمت‌های اتاق را به او نشان دهید و با او در اتاق بازی کنید. اگر اتاق کودک کمد دیواری یا قسمت‌های ناشناخته‌ای دارد، آن‌ها را به کودک نشان داده و سعی کنید علاقه‌ای بین کودک و اتاق شخصی‌اش برقرار کنید.

در طول روز برای بازی کردن، فرزندتان را به اتاق خودش هدایت کنید و به او بگویید که در همان اتاق می‌تواند بازی کند و نباید وسایل بازی‌اش را به خارج از اتاق بیاورد‌. در میان بازی و هنگامی که کودک خسته می‌شود او را در همان اتاق بخوابانید و در کنارش بمانید تا کامل به خواب رود‌. توجه داشته باشید که اتاق کودک هرگز نباید تاریک و بدون نور باشد تا او بتواند به راحتی و بدون ترس به اتاق شخصی‌اش علاقه‌مند شده و آنجا را بپذیرد.

برای انتقال کودک از اتاق شما به اتاق خودش هرگز از کلمات و عبارات امری مانند: باید به آنجا بروی و … استفاده نکنید!

کمی تحمل داشته باشید و با زبان رفتار او را قانع به حضور در اتاق خودش نمایید.

برای انتقال کودک از اتاق خودتان به اتاق خودش هرگز از کلمات و عبارات امری مانند: باید به آنجا بروی و … استفاده نکنید!

وقتی که کودک در اتاق شما و در کنار شما می‌خوابد سعی کنید چند شب به صورت هدفمند آسایش او را از بین ببرید. به عنوان مثال:

– اگر کودک بر روی تخت شما (والدین خود) می‌خوابد، می‌توانید خود را به خواب زده و جای خواب او را تنگ کنید. در این هنگام اگر با اعتراض کودک مبنی بر تنگ بودن جای خوابش مواجه شدید می‌توانید با خونسردی به او بگویید که یک تخت خالی در اتاقش منتظر اوست و او خودش این جای تنگ را انتخاب کرده است!

– اگر کودک در اتاق شما به خواب رفته است برق را روشن بگذارید و سعی کنید با صحبت کردن و سرو صداهای معمول او را بیدار کنید و زمانی که اعتراض او مبنی بر سرو صدا و نور را شنیدید به او بگویید که اتاق او در کمال آرامش و سکوت انتظارش را می‌کشد و می‌تواند بدون دغدغه آنجا راحت بخوابد!

– وقتی که کودک تا حدودی اتاق خود را پذیرفت و به آنجا رفت، سعی کنید شب‌ها محیط اتاق را با یک چراغ خواب کوچک تا حدی روشن نگه دارید که او از ترس تاریکی دوباره به حریم خصوصی شما وارد نشود.

– اگر کودک شما در سن ۵ سالگی به بالا قرار دارد و حاضر نمی‌شود به اتاق خودش برود می‌توانید با کمک روانشناس و بهره‌گیری از مشاور او را به اتاق شخصی خود بفرستید.

بهانه‌گیری‌ کودک برای خوابیدن در کنار والدین

گاهی ممکن است کودک با اینکه به اتاق خود انس گرفته و جدا از پدر و مادر می‌خوابد، اما بعضی از شب‌ها نا آرامی کند و بخواهد که در کنار والدین بخوابد. این رفتار تا سن ۸ سالگی می‌تواند طبیعی باشد. در این مواقع پدر و مادر باید با قرار دادن قانون و قاعده او را در اتاق خود بپذیرند و از سویی دقت داشته باشند تا این بی‌قراری‌ها به هر هفته و هر شب تکرار پیدا نکند. به عنوان مثال اگر در ماه دو شب کودک نا آرامی کند و به هر دلیلی بخواهد در کنار پدر و مادر باشد، آن‌ها می‌توانند با گفتن این عبارات که: اتاق ما به زیبایی و راحتی اتاق تو نیست / ما صبح‌ها زود بیدار می‌شویم و تو نمی‌توانی راحت بخوابی و … او را مجاب کنند که همین یکبار می‌تواند در جای دیگری غیر از اتاق خودش بخوابد.

اگر درخواست‌های کودک مبنی بر خوابیدن در کنار والدین بصورت مکرر و پشت سر هم تکرار شود؛ قطعاً حاکی از علتی است که کودک را نا آرام ساخته. این عوامل می‌تواند انوع ترس‌ها مانند ترس از تنهایی و ترس از تاریکی و … باشد.

همچنین تماشای برخی از برنامه‌ها و فیلم‌هایی که برای سن کودکان تعریف نشده است باعث می‌شود که آن‌ها در هنگام خواب شبانه دچار نگرانی و پریشانی شوند. از این رو لازم است والدین دقت داشته باشند تا فرزندان آن‌چه را که مناسب با سن و شرایط روحی‌شان نیست را تماشا نکنند. در نظر داشته باشید که جداسازی محل خواب کودکان یک نیاز دو طرفه است هم برای والدین و هم برای کودک! به همین دلیل لازم است تا والدین توجه کافی داشته باشند تا محل خواب کودک خود را از سن زیرسه سال جدا کنند.

گروه مادر و کودک بیا نی نی

ذهن کودک سرشار از پرسش‌های گوناگون است که می‌توان با ارائه اطلاعاتی به بخشی از این پرسش‌ها پاسخ داد. افکار کودک با استفاده از این اطلاعات شکل گرفته و در آینده می تواند اهداف مشخص‌تری را در ذهن خود در پیش بگیرد.

دانستنی‌های جالب زندگی کودکانه

ـ ۹۰ % يخ دنيا در سرزمين‌های قطبی است.

ـ متوسط وزن مردان در کره زمين بيش از وزن زنان است.

– نياز مردان به صحبت کردن در هر روز دوازده هزار واژه، و نياز زنان ۲۳ هزار واژه است.

ـ اگر تکثير باکتری تا ۲۴ ساعت ادامه يابد، توده ۲ تنی از يک باکتری بوجود می‌آيد.

ـ وسعت و عرض کهکشان راه شيری حدود ۷۰ هزار سال نوری است.

– سرعت گردباد گاهی به ۳۰۰ تا ۴۵۰ کيلومتر در ساعت می‌رسد.

ـ خنده آسان‌تر از اخم کردن است.

-برای خنديدن انسان از ۱۷ عضله صورت و گردن استفاده می‌کند در حالی که براي اخم کردن از ۴۰ عضله.

ـ گربه در گوشش ۳۲ عضله دارد.

-خرس‌ها موجوداتی چپ دست هستند.

ـ مورچه به هنگام مسموم شدن هميشه روی پهلوی راست می‌افتد.

ـ در فصل پائيز ۷۰۰ تا ۹۰۰ هزار برگ درخت بلوط می‌ريزد.

– درصورتی که زنی به کور‌ رنگی مبتلا باشد، فرزندان پسر او کوررنگ می‌شوند.

ـ مغز انسان بيش از ساير اعضای بدن کار می‌کند و بيش از۲۰% از انرژی بدن را مصرف می‌کند.

ـ هر يک ليتر بنزين معادل ۵/۲۳ تن گياهان مدفون شده در قرن‌ها پيش است.

-گربه وسگ هر کدام ۵ گروه خونی دارند و انسان ۴ گروه.

ـ زنبور عسل دو معده دارد: يکی برای انبار کردن عسل و دیگری برای غذا.

ـ سريع‌ترين عضله بدن انسان زبان است.

ـ در سال ۱۹۸۰ بوتان تنها کشور جهان بود که تلفن نداشت.

ـ طول قد هر انسان سالم برابر ۸ وجب دست خود اوست.

ـ طول رگ‌های بدن انسان ۵۶۰ هزار کيلومتر است.

ـ در برج ايفل ۲۵۰۰,۰۰۰ پيچ به کار رفته است.

ـ ميزان انرزی که خورشيد در يک ثانيه توليد می‌کند براي توليد برق مورد نياز تمام کشورهای جهان در مدت يک ميليون سال کافی است.

– کهکشان راه شيری، کهکشانی مارپيچی است که شامل حدود ۵۰۰ ميليارد بیا نی نی است.

– قطر هسته يک کهکشان در حدود ۱۰۰,۰۰۰ سال نوری است.

– هسته خارجی زمين که ترکيبات آن تاکنون يک راز بوده از آهن و منيزيم بوجود آمده است.

• حالات صورت انسان در شرايط احساسی مختلف، موروثی است.

– دانشمندان يک عنصر فوق سنگين با عدد اتمي ۱۱۸ يافتند که کسری از ثانيه پايدار است.

– پهنه مغز انسان به مانند کامپيوتر ديجيتال از مبنای باينری استفاده می‌کند.

– بدن انسان برای دويدن و تعقيب شکار ساخته شده است.

– گردو با چربی‌های ناسالم می‌جنگد.

– مصرف بادام انسان را لاغر می‌کند.

– در کوبا عده زيادی از مردم بيش از ۱۰۰ سال عمر می‌کنند.

– خواب راحت، نشانه سلامت است.

– درجه حرارت مرکز زمين به ۵۵۳۰ درجه می‌رسد و تمام مواد موجود در آن گداخته‌اند.

– بدن انسان از ۱۱۲ عنصر که طبيعت را تشکيل داده‌اند تشکيل شده است.

– انرژی تاريک از ۹ ميليارد سال پيش وجود داشته است.

– انرژی تاريک نزديک به ۷۰ درصد از انرژی کيهان را به خود اختصاص داده است.

– قديمی‌ترين گونه جانوري Triops با قدمت ۲۲۰ ميليون سال که به آن فسيل زنده می‌گويند.

– دانشمندان ساعت بدون خطايی را ساختند که در ۶ ميليون سال، کمتر از ۱ ثانيه خطا دارد.

– دايناسورها حدود ۶۵ ميليون سال قبل از بين رفتند.

– دايناسورها فقط در اثر برخورد يک شهاب سنگ از بين رفتند.

منبع: وبلاگ دانسته های علوم من

روند رشد مغز از بدو تولد تا کودکی

مضرات استفاده از موبایل و تماشای تلویزیون برای نوزادان

تماشای تلویزیون بعد از دو سالگی

فعالیت‌های کودک که با تماشای تلویزیون محدود می‌شوند

• جستجو، غربال کردن، تجزیه و تحلیل اطلاعات و سپس استفاده از آن در موقعیت‌های روزمره
• تمرین مهارت‌های حرکتی، خواه ظریف یا غیر ظریف
• تمرین هماهنگی چشم و دست
• استفاده از بیش از دو حس در یک زمان برای گسترش درک محیط پیرامون
• پرسیدن سوال و دریافت جواب
• کاوشگری و استفاده از کنجکاوی خود
• استفاده از ابتکار عمل یا انگیزه
• پاسخ به چالش‌ها
• قدرت حل مساله
• قدرت تفکر تحلیلی
• استفاده از قدرت تخیل
• تمرین مهارت‌های ارتباطی
• تمرین مهارت‌های کلامی
• خواندن و نوشتن
• خلاق و سازنده بودن
• توانایی در تمرکز به مدت طولانی، به دلیل حرکت سریع تصاویر در تلویزیون
• رشد تفکر منطقی و متوالی، زیرا در تلویزیون عملیات به طور مداوم در زمان عقب و جلو می‌رود یا به طور موازی در زمان صورت می‌گیرد.

چه باید کرد؟

• برای نوزادان تا سن هیجده ماهگی از هیچ وسیله الکترونیکی (تلویزیون، موبایل، تبلت، کامپیوتر) جهت سرگرمی استفاده نکنید.
• استفاده تفریحی کودک از ابزار الکترونیک را به یک ساعت در روز محدود کنید. (برای بازه سنی هیجده ماه تا پنج سال)
• هنگامی که کودک مشغول تماشای تلویزیون یا استفاده از برنامه‌های موبایل است، با او همراه شوید. اینگونه محتوای آموزشی بیشتری به کودک منتقل می‌شود.
• محتوای برنامه‌ها بسیار مهم است. کودک از هر برنامه‌ای چیزی یاد می‌گیرد. بایستی برنامه‌ای برای او پخش کرد که مختص سن او ساخته شده و آموزش‌های اساسی، نظیر زبان و ریاضی را به او می‌آموزد.

برگرفته از: همه کودکان تیزهوشند اگر/ دکتر میریام استاپارد و Healthychildren

راهکارهای کاهش ترس در کودکان

۱. کودکان را متقاعد کنید که فیلم‌های ترسناک نبینند

۲. از کودک بخواهید نگرانی‌هایش را با شما مطرح کند

۳. برای کاهش ترس در کودکان محیط امنی ایجاد کنید

۴. به کودک آگاهی دهید که چه چیزی در انتظار اوست

۵. داستان‌هایی پیرامون مقابله با ترس برای کودک بخوانید

۶. جملات مثبت را به او بیاموزید

۷. تکنیک‌های آرامش بخشی را تمرین کنید

• به او بگویید هر وقت احساس استرس و نگرانی کردی، تصور کن روی یک تکه ابر یا بر روی شن‌های ساحل دراز کشیده‌ای.
• چند نفس عمیق بکش تا استرس و نگرانی از تو دور شود.
• به کودک بگویید که ریه‌هایش را مانند بادکنکی از هوا پر کند، سپس آرام آرام، هوا را بیرون بدهد و ببیند که ترسش نیز آرام از بدنش خارج می‌شود.
• مجموعه‌ای از آهنگ‌های آرامش بخش را در اختیارش بگذارید تا هر وقت نیاز داشت، به آن‌ها گوش دهد.

۸. هنگام ترس، کودک را در آغوش بگیرید

هنگامی که کودکان با مشکلی مواجه می‌شوند، پدر و مادر‌ها به طور غریزی آن‌ها را در آغوش می‌گیرند و سعی در آرامش دادن به آن‌ها دارند. پژوهش‌ها نشان داده اند که غریزه درست عمل می‌کند. در آغوش کشیدن باعث کاهش ترس‌ در کودکان و کاهش نگرانی‌های آنها می‌شود. پژوهش‌های دانشگاه میامی نشان داده است که ماساژ، نوازش کمر و در آغوش گرفتن، باعث کاهش درد و ناراحتی کودکان می‌شود.
به کودک یاد بدهید که بگوید: “من بغل میخوام” و در هر فرصتی، کمر و شانه‌های کودک و نوجوانتان را نوازش کنید.

۹. از تخیل کودک برای کاهش ترس استفاده کنید

به رویا‌های کودک پر و بال بدهید، به جای ترس از هیولا و آدم‌های بد، درباره شوالیه‌های نگهبان، فرشته‌ها و ابر قهرمان‌ها که مردم را نجات می‌دهند و آدم‌های بد را از بین می‌برند، خیال پردازی کنید. خیال پردازی، به کاهش ترس در کودکان کمک می‌کند.

۱۰. کودک را مسئول پیدا کردن راه حل کنید

پژوهش‌ها نشان می‌دهد که اگر بر موقعیتی کنترل داشته باشید، نگرانی کمتری از بابت آن دارید. با مشارکت کودک در برنامه کاهش ترس، به او قدرت کنترل اوضاع را بدهید. در وهله اول، یک ترس را شناسایی کنید. بطور مثال:

مشکل: سایه‌های عجیب رو دیوار مرا از خوابیدن در تاریکی می‌ترساند.
چه کار کنیم که احساس امنیت داشته باشی؟ با کودک راه حل‌های ممکن را بررسی کنید و حداقل به یک راه مطمئن که موجب احساس امنیت و آرامش او می‌شود برسید.
راه حل کودک محور: یک چراغ قوه زیر بالشم بگذار و جهت تختم را عوض کن تا دیگر سایه‌های روی دیوار را نبینم.

حقیقت این است که جهان غیرقابل پیش‌بینی است و ما نمی‌توانیم به طور کامل نگهبان کودکمان باشیم. اما با آموزش راه‌های کنترل ترس و مدیریت موقعیت‌های استرس زا، می‌توانیم او را برای مواجهه با مشکلات در آینده آماده سازیم.

نشانه‌های دیر حرف زدن کودک چیست؟

تولد تا یک سالگی

یک تا دو سالگی

دو تا سه سالگی

سه تا چهار سالگی

چهار تا پنج سالگی

چه عواملی موجب دیر حرف زدن کودک می شود؟

۱. نقص جسمانی

۲. مشکلات دهانی

۳. تاخیر در رشد

۴. مشکلات شنوایی

۵. عفونت گوش

چه باید کرد؟

• زمان زیادی را به برقراری ارتباط با کودک اختصاص دهید. حتی در دوران نوزادی، با کودک صحبت کنید، آواز بخوانید و حرکات و صدا‌های او را تقلید کنید.
• برای کودکتان کتاب بخوانید. هیچ زمانی برای کتاب خواندن برای کودکتان زود نیست. با توجه به سن کودک، کتاب پارچه‌ای، مقوایی و تصویری بگیرید و او را تشویق به مطالعه کنید. با کتاب‌های لمسی که بافت‌های مختلفی دارند، شروع کنید. اجازه دهید کودک به تصاویر اشاره کند و نام هر یک از شکل‌ها را برایش تکرار کنید.
• از تمام موقعیت‌ها در طول روز استفاده کنید. برای بهبود قدرت بیان کودک، از هر موقعیتی در طول روز استفاده کنید. در سوپر مارکت، کالا‌هایی که می‌خرید برای کودک نام ببرید، در آشپزخانه روش پخت غذا را توضیح دهید. به اشیا خانه یا خیابان اشاره کنید و درموردشان صحبت کنید. از کودک سوال بپرسید و واکنشش را تشویق کنید.

بهترین راه درمان دیر حرف زدن کودک، تشخیص به موقع آن است. با انجام درمان‌های مناسب و گفتار درمانی مهارت‌های ارتباطی کودک بهبود چشمگیری پیدا می‌کند.

و کودک چگونه حرف زدن را یاد می‌گیرد/ جیمز لاو