دسته: بانوان

مهمانی رفتن آدابی دارد که ممکن از با آن آشنا نباشید اما این آداب به شما برای به درستی رفتار کردن و داشتن رفتار باکلاس در مهمانی کمک بسیاری میکند.

کارها و رفتارهایی که باکلاس ها تو مهمانی انجام نمیدن
در فرهنگ ایرانیان نیز مهمانی رفتن و مهمان دعوت کردن رواج فراوانی دارد. شاید تصور کنید رفتن به مهمانی نیازی به رعایت آداب خاصی ندارد اما مهمانی رفتن نیز مانند مهمان دعوت کردن آداب مخصوصی دارد. در این بخش کارهایی را که نباید در مهمانی انجام دهید را آورده ایم، کارهایی که انجام دادن آنها در مهمانی بی کلاسی محسوب می شود. بهتر است با آداب مهمانی رفتن آشنا شوید تا به میزبان احترام گذاشته و زمان خوبی را با هم سپری کنید.

دست انداختن و مسخره کردن دیگران
برخی افراد برای جلب توجه و یا خنداندن دیگران در مهمانی به اسم شوخی دیگران را دست انداخته و مسخره می کنند. شوخی کردن بد نیست اما زمانی که شوخی از کنترل خارج شود و به مرز تمسخر برسد، تبعات نامناسبی خواهد داشت و می‌تواند ویرانگر و تحلیل برنده عزت نفس آدم‌ها باشد و دشمنی دیگران را برانگیزد.

دنبال کردن میوه و شیرینی با چشم
یکی از دیگر رفتارهایی که در مهمانی بسیار زننده محسوب می شود، دنبال کردن میوه و شیرینی با چشم است. در مهمانی زمان تعارف میوه و شیرینی صبر کنید تا نوبت شما برسد و هرگز برای برداشتن میوه و شیرینی عجله نکنید. در مهمانی ها از هول زدن و با ولع خوردن پرهیز کنید.

زل زدن به غذا خوردن دیگران
در مهمانی ها حواستان به غذا خوردن خودتان باشد و هرگز به غذا خوردن دیگران دقت نکنید زیرا توجه و زل زدن به غذا خوردن دیگران آنها را معذب خواهد کرد.

استفاده از خلال دندان و نخ دندان در جمع
بسیاری از افراد عادت دارند که بعد از غذا از نخ دندان و خلال دندان استفاده کنند اما استفاده از نخ دندان و خلال دندان در حضور باقی افراد کار درستی نیست. اگر به این کار عادت کرده اید، بهتر است برای انجام آن به جایی مانند سرویس بهداشتی مراجعه نمایید.

خم شدن تا وسط سفره
خم شدن تا وسط سفره برای برداشتن غذاها و یا نمکدان و… اشتباه است. در صورت نیاز بهتر است از کسی که به آن چیز نزدیک است خواهش کنید تا آن را به شما بدهد. میزبانان باید به درستی سفره را بچینند تا میزبان بدون زحمت بتواند به همه مواد درون سفره دسترسی داشته باشد.

غذا کشیدن قبل از حضور باقی مهمانان
از دیگر آداب غذا خوردن این است که قبل از میزبان شروع به خوردن غذا نکنید و قبل از همه سر سفره ننشینید و شروع به کشیدن و خوردن غذا نکنید.

صحبت کردن حین غذا خوردن
هنگام غذا خوردن در مورد موضوعات بحث بر انگیز و مسائل سیاسی یا رژیم غذایی صحبت نکنید و با آرامش غذا بخورید و حواستان باشد حین صحبت کردن با قاشق و چنگال به افراد دور میز اشاره نکنید.

تعارف بیش از حد
برخی از مهمانان با تعارف بیش از حد میزبان معذب می شوند، پس بهتر است همان ابتدای غذا خوردن به مهانان خود تعارف کنید و از تعارف بسیار زیاد بپرهیزید.

صحبت زیاد با تلفن همراه
در دست داشتن تلفن همراه و صحبت با آن در مهمانی ها اشتباه است. در همان ابتدا تلفن همراه خود را خاموش یا بر روی آیکون سایلنت قرار دهید و اگر منتظر تلفن بسیار مهمی هستید، حواستان باشد در حالی که پشت میز جای مناسبی برای پاسخ دادن به تلفن نمی باشد.

غذا خوردن با عجله
با عجله غذا خوردن و یا برداشتن لقمه های بزرگ و یا تکه کردن غذا به اندازه های بسیار کوچک، نشانه هایی از بی ادبی نسبت به میزبان به شمار می رود. از فوت کردن و هورت کشیدن غذا خود داری کنید. برای جدا کردن استخوان از گوشت به جای استفاده از دست از چنگال مربوطه کمک بگیرید.

حضور زود هنگام در مهمانی
در مهمانی ها یادتان باشد کمتر یا بیشتر از اندازه در خانه میزبان نمانید. اگر زودتر از ساعت مشخص شده به مهمانی بروید، امکان دارد میزبان هنوز آمادگی پذیرایی نداشته باشد. بیش از اندازه ماندن شما نیز او را خسته تر می کند.

سرکشی کردن به همه جاهای منزل میزبان
در مهمانی ها به همه جای منزل میزبان بدون اجازه سرک نکشید زیرا سرکشی بدون اجازه شما به دیگر اتاقها و بخش های خانه میزبان سبب ناراحتی او می شود.

دکتر محمدپارسا عزیزی، متخصص روان‌درمانی کودک و عضو هیئت‌علمی دانشگاه در گفت‌وگو با بیا نی نی، در رابطه با سن کودکان برای شرکت در مراسم خاک‌سپاری می‌گوید: «کودک یک کلمه کلی است و ما برای اظهارنظر در این رابطه، باید کودکان را ازلحاظ سنی حداقل به سه دسته کلی زیر سال 3، 3 الی 5 سال و 5 الی 7 سال تقسیم کنیم.»

عزیزی ادامه می‌دهد: «در فاصله سنی زیر 3 سال چون دوره حسی- حرکتی است، ذهن و فکر کودکان بیشتر معطوف حس‌های پنج‌گانه است؛ پس درنتیجه توضیح هر مسئله‌ای برای کودکان باید از طریق حسی باشد. کودکان تا ۳ سالگی نمی توانند درکی از فقدان و مرگ داشته باشند؛ بنابراین، توضیح مرگ به کودکان زیر 3 سال باید خیلی کوتاه، ساده و عینی باشد. با این توضیحات، یقیناً بردن این کودکان به مراسم خاک‌سپاری کار بی‌فایده و در کنار آن خیلی آسیب‌رسان است و بهتر است از بردن کودکان به این مراسم‌ها اجتناب کرد.»

به گفته عزیزی، در فاصله سنی ۳ تا ۵ سال هم تقریباً شرایط به همین شکل است ولی میزان شدت آسیبی که به کودک در این سن از حضور در مراسم تشییع‌جنازه وارد می‌شود، بیشتر است زیرا کودک در این سن از دوره حسی-حرکتی وارد مرحله‌ای می‌شود که به‌شدت درگیر خیال است و این خیالات عمدتاً منفی است.

این روانشناس کودک در رابطه با حضور کودکان در مراسم خاک‌سپاری در سن 5 تا 7 سال می‌گوید: «اگرچه در سن 5 تا 7 سال به بعد، شدت خیالات کودکان کم‌تر می‌شود اما بازهم کودکان درگیر خیالات هستند و با توجه به منفی بودن خیالات، آنها احساس بدی نسبت به خود و نسبت به دنیا و آدم‌ها دارند. به‌عبارتی‌دیگر، در این سن چون کودک خودمحور است، هر اتفاقی که در دنیا رخ می‌دهد را به خودش نسبت می‌دهد. ازاین‌رو، حضور کودک در مراسم تشییع‌جنازه ممکن است باعث شود که او خودش را علت مرگ آن عزیز بداند و از طرف دیگر، خیالات منفی می‌تواند مسائلی را برای کودک ایجاد کند که در این مرحله از رشد روانی تثبیت شود.»

عزیزی تأکید می‌کند: «تا ۷ سالگی هرچقدر کمتر کودکان را در مراسم‌های تشییع‌جنازه شرکت دهیم، بهتر است زیرا تصورات کودکان به مسائل، عینی است و مسئله نیازهای آن‌ها بیشتر مطرح است.»

جملاتی که تخیل کودکان درباره مرگ را بیشتر می‌کند

برخی والدین با فوت نزدیکان مثل پدر، مادر، پدربزرگ یا مادربزرگ حرفی از مرگ و فوت نمی‌زنند و به کودک توضیح می‌دهند که فلانی رفته پیش خدا، به خواب ابدی رفته، در آرامش خوابیده و با این قبیل توضیحات موجبات تسلی کودک را فراهم می‌کنند؛ عزیزی دراین‌باره می‌گوید: «این توضیحات برای کودکان زیر 7 سال می‌تواند تخیلات کودک را خیلی بیشتر کنند. این جملات مفاهیمی است که کودکان نمی‌توانند درکی از آن‌ها داشته باشند، بنابراین باید از کلمات عینی برای کودکان استفاده کرد مثل این درخت یا این گل طول عمری دارد که در ابتدا شاداب و سرحال است و بعد از مدتی شادابی و سرحالی‌اش از بین می‌رود و ممکن است پژمرده شود، در مورد انسان‌ها هم همین اتفاق می‌افتد؛ بنابراین، با حداقل توضیحات خیلی ساده و کوتاه می‌توانید به شکل عینی مسئله مرگ و فقدان را برای کودکان توضیح دهید.»

این استاد دانشگاه درباره توضیح مفاهیم بهشت و جهنم به کودکان می‌گوید: «کودکان به دلیل آنکه به مرحله انتزاعی نرسیدند و همچنان درگیر تخیل هستند، نمی‌توانند تصوری از بهشت و جهنم داشته باشند. این در حالی است که ما گاهی بابیان مسائل معنوی به کودکان می‌گوییم که فلانی چون آدم خوبی بود رفت پیش خدا و الآن در بهشت است اما با این جملات یک انتزاعی در کودک ایجاد می‌کنیم که هرلحظه ممکن است آن فرد برگردد و با این کار به خیالاتی شدن کودکان دامن می‌زنیم.»

عزیزی می‌گوید بیان مسائل معنوی و اعتقادی می‌تواند به کودکان آسیب بزند و گاهی اوقات کودکان با این خیالات تا پایان عمر زندگی می‌کنند: «در این مورد مراجعی داشتم که به کودک گفته‌شده بود چون پدرت آدم خوبی بوده، فوت‌شده است. این جمله باعث شده بود این کودک با خیالات بچگی خودش تصور کند بقیه آدم‌ها که نمرده‌اند، بد هستند؛ به همین خاطر چون خودش را آدم خوبی می‌دانست خودکشی کرد و این اتفاق نتیجه نوع کلمات و جملاتی بود که برای کودک به‌کاربرده شده بود.»

والدین مراقب احساساتشان باشند

عزیزی به والدین توصیه می‌کند احساسات خودشان را در کنار کودک کنترل کنند: «پدر و مادری که در رابطه با مرگ عزیزان واکنش‌های بسیار بیش‌ازحد نشان بدهند، طبیعی است که کودکان آن‌ها هم واکنش‌های بیش‌ازحد نشان دهند، پس والدین حداقل نباید در حضور کودکان واکنش‌های اغراق‌آمیز و رفتارهای دیوانه‌وار داشته باشند»

او با اشاره به  نیازهای کودک می‌گوید: «کودک، پدر و مادر را به‌عنوان کسی می‌بیند که نیازهایش را برآورده می‌کند؛ بنابراین، اگر نیازهای کودک با مرگ پدر یا مادرش به‌درستی برآورده شود و نقش پدر یا مادر در شکل دیگری ایفا شود، او خیلی راحت‌تر می‌تواند مرگ پدر یا مادرش را درک کند و با آن کنار بیایید.»

به کودکتان دروغ نگویید

عزیزی در رابطه با توضیح مرگ به کودکان می‌گوید: «وقتی کودکان سؤالاتی از ما می‌پرسند خیلی کوتاه و راحت جواب آن‌ها را بدهیم مثل پدر/مادر دیگر نیست، قرار نیست پیش ما برگردد و ما قرار است دیگر بدون پدر/مادر زندگی کنیم؛ در مقابل، یک اطمینانی به او بدهیم مثل‌اینکه من کنارت هستم و کارهای تو را انجام می‌دهم و نیازهایت را برآورده می‌کنم. بنابراین، جواب‌ها کوتاه باشد و با دروغ، کاری نکنیم که کودک در خیالات خودش در حالت انتظار باقی بماند. اگر این مسئله را همان موقع برای او تمام کنیم و تمام‌شده بدانیم، ادامه تخیلات کودک به او آسیب نخواهد رساند.»

این روانشناس کودک می‌گوید برای درک بهتر شرایط توسط کودک، اعضای خانواده باید دورهم جمع شوند و علت مرگ را خیلی ساده در حضور کودک بیان کنند: «انجام این کار دو مزیت دارد؛ اول این‌که، واقعیت مشخص می‌شود و دوم این‌که، کودک زمانی که می‌بیند دیگران هم ناراحت و در حال گریه هستند، پذیرش و درک شرایط برایش خیلی راحت‌تر می‌شود.»

برای کودک آمادگی ایجاد کنید

به گفته عزیزی، زمانی که کودک اصرار زیادی به شرکت در مراسم خاک‌سپاری دارد یا امکان گذاشتن کودک پیش کسی وجود ندارد، باید قبل از حضور در مراسم، ازنظر فکر آمادگی لازم به کودک داده شود؛ مثلاً در مورد این‌که آدم‌ها وقتی فوت می‌کنند آن‌ها را خاک می‌کنند و سنگ‌قبر برایشان درست می‌کنند، توضیحاتی دهید. با وجود آمادگی که برای کودک ایجاد کردید، دقت کنید که شرکت دادن کودکان در غسال‌خانه و دیدن شستن جنازه یکی از نمونه‌های تجاوز به حقوق کودکان است.

آموزش بافتنی زیبا برای پاییز

در این روزهایی که سیل بلایا و اخبار منفی از سراسر دنیا به خانه هایمان روانه می شود، والدین علاوه بر فشار روانی ناشی از اتفاقات جامعه خودمان و دیگر جوامع وظیفه سنگین دیگری هم بر عهده دارند و آن هم محافظت از روان فرزندانشان در برابر اخبار ناگوار است. در هر حال والدین این نکته را باید باور داشته باشند که حق دارند بر اساس شرایط مثل از دست دادن یک عزیز، یک اتفاق تلخ اجتماعی، واقعه ای طبیعی مثل سیل یا زلزله و از دست دادن جمعی از هموطنان غمگین و سوگوار شوند اما سوگواری و اضطراب حق دنیای کودکانه نیست.

«سارا رحیم نژاد، روانشناس کودک» در این باره می گوید: «شاید بچه ها اخبار را نبینند، شاید اخبار را نشنوند اما آن را از بزرگترهایشان می شنوند و مضطرب شده و به همین علت هم سرشان پر از سوال های فشارآور می شود. مثل این سوال ها: 

–نکنه مامان که بیرون میره ، دیگه برنگرده؟

–نکنه جنگ بشه؟

–نکنه بابا که میره سفر هواپیماش سقوط کنه؟  

بنابراین درست است که اخبار منفی در سراسر دنیا مثل سیل، زلزله، کشته شدن افراد مختلف دردناک و غم انگیز باشد اما کودکان مستحق تجربه چنین اضطرابی نیستند»

حال خانواده ها شاید سوال داشته باشند که با همه این مسائل که دور و بر ما اتفاق می افتد، چطور می توان هوشمندی کرد و بچه ها را از خطرات و گزندهای روانی مصون نگه داشت؟

1-در حضور کودکان از اخبار صحبت نکنید

رحیم نژاد در این باره می گوید: «اخبار چه در تلویزیون،  چه در روزنامه و چه فضای مجازی «نباید» در حوزه شنیداری یا دیداری کودکان زیر 12 سال باشد.» برخی خانواده ها تصور می کنند که چون بچه کوچک است و چیزی نمی گوید، چیزی هم متوجه نمی شود ولی تلویزیونی که مدام روی شبکه خبر است و از دوران کرونا اخبار شیوع ویروس و تعداد کشته ها را پخش کرده قطعا بچه ها را نسبت به مرگ اسیب پذیر و مضطرب کرده و یا بخش خبر ویژه ای که به یک اتفاق خاص مربوط به قتل اختصاص پیدا می کند، بچه ها را در این زمینه حساس می کند. بنابراین بهترین حالت این است که پدر و مادرها در غیاب یا زمان خواب بچه ها اخبار را دنبال کنند یا اینکه به تنهایی در فضای مجازی که در دسترس بچه ها قرار ندارد، برخی مسائل را دنبال کنند.

2-لازم نیست در حضور کودکان تظاهر کنید

البته در ارتباط با مسائل مختلف اجتماعی و اتفاقات هر یک از ما طبیعی است که ناراحت و غمگین باشیم و اینکه جلوی بچه ها درباره اش صحبت نکنیم، به معنای تظاهر نیست . به طور مثال خانمی تعریف می کرد که در زمان فاجعه منا در خانه شان جنگ جهانی رخ داده بوده و به خاطر چند تن از اقوام که در مکه بودند و آن زمان به اعمال حج می پرداختند، مدام از طریق اخبار و تلفن پیگیر حال آنها بودند به طوریکه بچه های کوچکشان در آن دوره شب ادراری  و ناخن جویدن پیدا کردند و مدتها طول کشیده تا آنها بتوانند این عادت را از بچه ها دور کنند.

رحیم نژاد می گوید: «ممکن است ما از یک اتفاق ناراحت و غمگین شویم و یا حتی گریه کنیم، بچه ها  ممکن است علت ناراحتی ما را از ما بپرسند و ما در پاسخ نباید دروغ بگوییم اما نباید تمامی حقیقت موجود در اخبار را هم برایشان بیان کنیم.»

*پس چه چیز باید به بچه ها منتقل کرد؟

رحیم نژاد ادامه می دهد: «پاسخ به این سوال بستگی به سن کودک دارد. مثلا برای کودک زیر 5 سال جواب را کوتاه باید انتخاب کنید. مثلا به او بگویید: یادت میاد که موقعی که ناراحتی، گریت می گیره؟ و من بهت میگم اشکال نداره اگر خواستی گریه کنی؟ مامان باباها هم گاهی با شنیدن مسائل ناراحت کننده گریه شون می گیره و اجازه دارند که گریه  کنند . ما همدیگر رو دوست داریم. تو رو هم خیلی دوست داریم و گریه کردن هم خیلی طبیعی است.

برای بچه های سنین بالاتر هم می توان توضیح بیشتری درباره مسائل ارائه کرد ، منتها با حذف جزئیات دردناکی که باعث اضطرابشان می شود.»

3-روتین زندگی کودک را تغییر ندهید

رحیم نژاد تأکید می کند: «تغییر روتین طبیعی زندگی کودک بابت موضوعی که علتش برای کودک واضح نیست، می تواند بسیار اضطراب زا باشد. روتین زندگی فرزندتان را بنا بر اخبار یا حال روحی ناشی از اخبار، تغییر ندهید.» مثلا درست است که در دوران کرونا همه ما دچار تغییراتی در سبک زندگی مان شده بودیم اما این اضطرابش به مراتب برای بچه ها بیشتر بود و همه ما این امر را تجربه کردیم که بچه ها دچار وسواس ها و اضطراب های بیماری و ترس از مرگ شده بودند. بهتر است که در سایر موارد هم چنین چیزی تا حد امکان برای بچه ها اتفاق نیافتد. مثلا یک فردی در فامیل فوت کرده شما از صبح علی الطلوع بچه ها را با خود به بهشت زهرا برده یا در خانه این و آن رها کردید و آنها وضعیت زندگی شان نابسامان شده است. بهتر است در اینطور مواقع بچه ها را به یک فرد امین بسپارید و ساعتی به تنهایی در مراسم های سوگواری یا تشییع شرکت کنید.

4-با همسرتان بیشتر صحبت کنید

رحیم نژاد معتقد است: «خشم و غم ناشی از هر مسئله اجتماعی و یا خانوادگی و از دست دادن عزیز ما را مدت ها کلافه و بی حوصله می کند. بنابراین چنین چیزی طبیعی است اما اگر با هم حرف بزنیم، قبل از اینکه بی حوصلگی و تنش باعث مشاجره و سوء تفاهم های دیگر بشود، می توانیم جلوی خیلی اتفاقات منفی را بگیریم. خیلی از مسائل می تواند روان ما را آزرده کند و اگر با همسرمان دراین باره صحبت نکنیم تا بار روانی مان تخلیه شود، این ناراحتی ها در خانه پخش می شود و به فرزندان هم منتقل می شود. پس قبل از اینکه تنش داخل خانه به فرزندانتان منتقل شود با هم حرف بزنید.»

در نهایت اینکه دنیای امروز ما بیش از هر چیز به آرامش و امنیت برای کودکان نیاز دارد. کودکانی که فکر و ذکرشان جنگ و بیماری و مرگ باشد نمی توانند ایرانی امن و با آرامش و پیشرفت در آینده برایمان رقم بزنند. امیدوار هستیم که خانواده ها در این مراقبت بیشتری از سلامت روان کودکانشان داشته باشند.

ترفند دوخت گل سر خوشگل

آموزش دوخت دستگیره یخچال در منزل

ایده جالب برای دوخت کیف دایره ای