دسته: بانوان

خانم خلوتی برگردیم به ابتدای قصه شما، چطور شد که سر از کلاس‌های بازیگری در آوردید؟

زمانی که شروع به گذراندن دوره های بازیگری کردم دخترم 4 ساله بود. وقتی در خانه اتودهای مختلف بازیگری را تمرین می کردم، می دیدم که با هیجان من را همراهی می‌کند. در آن زمان به دانشگاه هم نرفته بودم. در واقع علاقه دخترم را بیشتر از خودم دیدم و همین باعث شد راهم را در این وادی پیدا کنم. در آموزشگاهی که خودم آموزش می‌دیدم کلاس بازیگری کودک برگزار می شد، اما این کار را با ضعف های باور نکردنی پیش می‌بردند. در واقع بچه ها هیچ آموزشی نمی‌دیدند. در کلاس فقط بازی می‌کردند و گاهی که فراخوان انتخاب بازیگر می آمد هر بچه‌ای که زیباتر بود و خانواده‌اش حاضر می‌شدند که برای بازی در فیلم مبلغی را بپردازند آن کودک در فیلمی نقش ایفا می‌کرد. بقیه بچه ها به شدت سرخورده می شدند و این روند تاثیر بسیار بدی روی آن ها می گذاشت.

تلاش نکردید که بتوانید با اساتید به نام بازیگری ارتباط بگیرید تا آموزشگاه معتبرتری را به شما معرفی کنند؟

همین کم و کاستی ها باعث شد من تلاش بیشتری برای پیدا کردن یک کلاس استاندارد انجام بدهم. همه چیز در آن زمان جنبه تشریفاتی کار را داشت. برای بازیگر شدن یک کودک که استعداد این کار را داشت باید دم تعدادی زیادی از معرف ها و عوامل پشت صحنه را می دیدی و این ها حقیقت داشت. برای فیلم های گیشه و تجاری نیاز به این بود که مثلا دختر بچه ای صرفا موهای بلند و چهره ای زیبا داشته باشد. واقعا همین برای شان کافی بود. دیگر با این کاری نداشتند که دختر بچه دیگری که در همان زمان معرفی شده است استعداد بیشتری دارد اما مثلا چون موی بلندی نداشت به سادگی رد می شد و همین در روحیه اش تاثیر می‌گذاشت.

چه طور شد که این یقین در شما بوجود آمد که می توانید این شرایط را تغییر دهید.به هر حال به نظر می رسد که این رویه سال ها وجود داشته و متحول کردن آن کاری آسان نبوده است.

به این باور رسیدم که ابتدا باید تحصیلاتم را سر و سامان بدهم. در رشته هنرهای نمایشی اقدام به درس خواندن و مدرک گرفتن کردن. برخلاف بسیاری از آدم ها که می گویند مدرک تحصیلی به کار نمی‌آید باید اینجا پافشاری کنم که اگر هدف روشنی داشته باشید مدرک تحصیلی و آموزش دیدن در آن رشته می تواند محرکی قوی برای رسیدن به خواسته های تان شود. بلافاصله بعد از اخذ مدرک به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مراجعه کردم و در طی چند جلسه متولیان این حوزه را مجاب کردم به من مجوز فعالیت بدهند. یکی از چیزهایی که من را آزار می داد این بود که وقتی به کلاس های بازیگری مراجعه می کردیم بعد از مدتی متوجه می شدیم که این مراکز اصلا مجوزی برای فعالیت ندارند. مکان آن ها مدام جا به جا می‌شد و در برخی از آن ها به وضوح امنیت حداقلی هم وجود نداشت. برخی از آدم ها در این صنعت مانند دلال ها فعالیت می‌کنند. یعنی در مراکز و دفاتر به اصطلاح سینمایی که مجوز ندارند اقدام به گرفتن پول از نابازیگران و معرفی آن ها به عوامل فیلم می‌کنند. واضح است که طرف می رود یک تستی با هماهنگی همین افراد می دهد و بعد دو هفته خبر می گیرد که رد شده است. برای بچه های علاقه‌مند به بازیگری هم این اتفاق می‌افتاد و این برای آن کودک و والدینش ضربه بسیار بدی بود. رسما نوعی کلاهبرداری سازمان دهی شده اتفاق می‌افتاد. به همین دلیل می خواستم موسس نخستین مرکز آموزش بازیگری کودک با مجوز رسمی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شوم. می‌خواستم همه چیز اصولی و با عدالت پیش برود. می‌خواستم کاری کنم که عوامل فیلم برای دیدن استعدادهای این کودکان به مرکز ما بیایند نه این که ما آن ها والدین‌شان را راهی این دفتر فیلمسازی و آن کارگاه بازیگری کنیم.

چند سال طول کشید تا به هدف تان برسید؟تغییر دادن این شرایط را از کجا شروع کردید؟

آموزش و آموزش و آموزش. من پیش از هر چیز سراغ ایجاد فضایی رفتم که در آن بازیگری کودک و نوجوان به صورت استاندارد آموزش داده شود. هنوز هم این باور را دارم که اساتید حرفه ای و مجرب آموزشگاه و سرو سامان دادن به این رویه باعث شد بازیگران کودک با استعدادی در کنار ما پرورش پیدا کنند. وقتی می بینم که هنوز چهره این بچه ها روی پرده سینماست و با این که دیگر به نوجوانی رسیده‌اند هنوز هم پیشنهاد فیلم دارند حس می کنم که راه درستی را آمده‌ام. 10 سال از روزهای اولی که با مسئولان وزارت ارشاد جلسه می‌گذاشتم می گذرد و حالا ثمره یک دهه تلاش برای اصولی کردن آموزش ها به سادگی قابل رد یابی است.

بازیگری و به طور کلی هنر های نمایشی، فیلمنامه نویسی و کارگردانی از دوره هایی هستند که برای بسیاری از کودکان و نوجوانان ناشناخته هستند. در حالی که می دانیم در غرب و در برخی از مدارس این هنرها به واسطه تاثیرات زیادی که در ایجاد شناخت از خود دارند آموزش داده می‌شوند. وقتی کودکی با هنرهای نمایشی آشنا می‌شود چه تغییراتی در او بوجود می‌آید؟

گام اول آموزش در این رشته ها ایجاد خودباوری و اعتماد به نفس در کودکان است. وقتی کودکی را به ما معرفی می‌کنند که گوشه‌گیر است و به زحمت چند کلمه می تواند با دیگران ارتباط برقرار کند من به والدین او می گویم که تصمیم درستی گرفته‌اند. در واقع هیچ گاه هدف صرف از آموزش هنرهای نمایشی و بازیگری به کودکان راه یافتن به سینما نبوده است. بله این غایت کار ماست و اگر اتفاق بیفتد بیشتر به خودمان می‌بالیم اما بارها شاهد این بوده‌ایم که در همین کلاس ها با توجه به متدهای روانشناختی که وجود دارد کودکان اعتماد به نفس سرکوب شده شان را باز یافته‌اند، توانسته اند بیشتر با دیگران ارتباط بگیرند، تخیل آن ها فعال شده و راه خود را در آینده پیدا کرده‌اند. این ها برای ما ارزش بیشتری دارند. چون در بازیگر شدن عامل شانس هم دخیل است اما این که کودکی به اعتماد به نفس و خودباوری برسد به هیچ عنوان با شانس اتفاق نمی‌افتد.

با والدینی که اصرار دارند کودک شان را بر پرده نقره ای سینما ببینند چه می‌کنید؟ می‌دانیم که به طور طبیعی این امکان برای همه هنرجو ها و در یک زمان اتفاق نمی‌افتد.

این یکی از سخت ترین بخش های کار در مقوله آموزش کودکان است. ما با والدینی طرف حساب هستیم که آرزوهای زمان کودکی شان را کف دست گرفته و به آموزشگاه ما آمده‌اند تا تبلور آن را در کودکان شان ببیند. یک نفر می‌گوید من بچه بودم و پدری متعصب داشتم و نشد که بازیگر شوم، دیگری می‌گوید من از کودکی عاشق سینما بودم اما وضع مالی خوبی نداشتیم. یک نفر دیگر می‌گوید در آن زمان آموزشگاه بازیگری وجود نداشت، راستش را بخواهید من ابتدا برای این والدین باید کلاس آموزشی بگذارم. باید به آن ها این موضوع را یادآوری کنیم که کودکان شما نباید اجباری در راه نرفته شما داشته باشند. آرزوی شما برای خودتان بوده است، دور این کودک را خلوت کنید تا استعدادهایش را خودش شناسایی کند. در بسیاری از موارد کودکی را در کلاس بازیگری ثبت‌نام کرده‌اند و بعد از مدتی ما متوجه شده‌ایم که این کودکم استعداد خلق داستان و نویسندگی دارد و او را به سمت این کلاس ها سوق داده‌ایم و عملکرد موفق‌تری هم دیده‌ایم. البته تمام هنرجوهای ما در فیلم‌های تولیدی آموزشگاه بازی می‌کنند و پس از آن مدرک معتبر می‌گیرند اما کار به همین جا ختم نمی‌شود و این آموزش ها در مراحل مختلف زندگی همراه آن ها باقی می‌ماند. می‌خواهم به والدین این را بگویم که هیچ گاه از فرزندان شان انتظار زودبازده بودن نداشته باشند. در امر آموزش این موضوع اختلال بدی ایجاد می‌کند. بسیاری از آموزش ها مدت ها در ما نهادینه می‌شوند و در زمانی که انتظارش را نداریم حتا از یک بحران روحی ما را نجات می‌دهند. به کودکان فرصت بدهیم تا استعدادهای‌شان را بشناسند و همان طور که خودشان دوست دارند آن ها را بکار بگیرند. این فرهنگ چشم و هم چشمی با این کلاس و آن کلاس بردن بچه‌ها و داشتن انتظارهای نامعقول از آن ها را باید کنار بگذاریم تا هنر واقعی در سایه آموزش و صبر به بار بنشیند و یک جامعه از آن بهره‌مند شود.

⁠رابطه پیشین لوپز و افلک در ماه ژوییه ۲۰۰۲ آغاز شد و این دو چندین ماه بعد در نوامبر همان سال نامزد شدند. ⁠قرار بود که آنها در پاییز سال بعدش ازدواج کنند، ولی فقط چند ماه مانده به مراسم عروسی، رابطه آنها به هم خورد و در ژانویه ۲۰۰۴ نامزدی خود را پایان یافته اعلام کردند. رابطه جدید آنها بعد از اینکه جنیفر لوپز از الکس رودریگز ستاره بیسبال جدا شد و بن افلک نیز جدایی خود را از آنا دی آرماس، هنرپیشه سینما اعلام کرد، دوباره شکل گرفت.

او به داشتن روابط عاشقانه متعدد مشهور است و به این بهانه مروری بر جدایی‌ها و روابط عاشقانه‌اش خواهیم داشت.

الکس رودریگز

جنیفر و الکس یکدیگر را در یک مسابقه بیسبال ملاقات کردند. جنیفر می‌گوید: «پس از آن دیدار ما یک بار در رستورانی در هتل «Bel Air» با هم قرار گذاشتیم. در انتهای شب، قبل از این که ما از هم خداحافظی کنیم، الکس به دستشویی رفت و به من پیغام داد: تو خیلی جذابی. همه چیز آن شب به خوبی پیش رفت و ما کم کم به هم علاقمند شدیم.»

الکس در سال ۲۰۱۸ گفته بود که می‌خواهد خواستگاری اش بسیار خاص و منحصر بفرد باشد. اگر به بک گراند عکس نامزدی آن‌ها نگاه کنید، متوجه می‌شوید که مراسم نامزدی آن‌ها در یکی از سواحل برگزار شده است. او درباره ازدواجش با جنیفر می‌گوید: «جنیفر از من مرد بهتری ساخت. او مرا کامل می‌کند. من در کنار او احساس می‌کنم که فاتح جهانم. از این رو می‌خواهم که باقی زندگی ام را در کنار این ستاره سر کنم. او نیمه گمشده من است. ما با هم اشتراکات زیادی داریم. مثلا این که ما هر دو اهل نیویورک هستیم، هر دو لانیم ایم و هر دو در دهه ۴۰ زندگی خود به سر می‌بریم…»

گفته می شود این زوج کم تر از یک ماه است به دلایل کار در شهرهای مختلف، از یکدیگر جدا زندگی می کنند، اما دلیل اصلی جدایی شان، احتمالا به شایعه خیانت الکس رودریگز به جنیفر لوپز که چند وقت پیش، منتشر شده، بی ارتباط نبوده است.

---

دیوید کروز

در سال ۱۹۸۴ و در سن ۱۵ سالگی، هنگامی که جنیفر کم کم داشت به یک ستاره تبدیل می‌شد، با دیوید کروز رابطه دوستانه برقرار کرد، اما پس از ۱۰ سال، به روابط دوستانه اش پایان داد. جنیفر لوپز در سال ۲۰۰۴ گفت: «دیوید کروز دوستی است که احتمالاً مرا بهتر از هر کس دیگری می‌شناسد.»

---

اوجانی نوآ

اولین ازدواج لوپز با اوجانی نوآ در ۲۲ فوریه ۱۹۹۷ بود. لوپز نوآ را اولین بار هنگامی که نوآ به عنوان خدمتکار در رستورانی در میامی کار می‌کرد ملاقات کرد. این دو در ژانویه ۱۹۹۸ از هم طلاق گرفتند. بعد‌ها لوپز نوآ را به عنوان مدیر رستورانش استخدام کرد، اما نوآ در همان سال اخراج شد.

بعد از آن نوآ از جنیفر به دادگاه شکایت کرد. لوپز نیز از نوآ شکایت کرد تا مانع انتشار کتابی شود که نوآ در آن جزئیات ازدواج و زندگی خصوصی اش با جنیفر را نوشته بود. اما این دو در نهایت به طور محرمانه با هم سازش کردند.

---

شان کامز

لوپز حدود دو سال و نیم با خواننده هیپ- هاپ، شان کامز رابطه داشت. این دو ستاره از سال ۱۹۹۹ تا سال ۲۰۰۱ در تمام مراسم و فرش قرمز‌ها در کنار هم بودند. اما گویا رابطه آن‌ها خیلی زود از هم پاشید به طوری که جنیفر در مصاحبه‌ای گفت: «این اولین باری بود که من با مردی بودم که به من خیانت می‌کرد.

من در مدت زمانی که با او در ارتباط بودم، مدام گریه می‌کردم، دیوانه بازی از خودم در می‌آوردم و… من هیچوقت نتوانستم مچ او را بگیرم، اما مطمئن بودم که او به من خیانت می‌کند. او یک شب به من گفت به یک کلاب می‌رود، اما از آن شب به بعد هیچوقت برنگشت.»

---

کریس جاد

کریس جاد و جنیفر لوپز در سال ۲۰۰۰ با هم آشنا شدند. جنیفر کریس برای حضور در یکی از ویدیو کلیپ‌های جنیفر با نام «Love Don’t Cost A Thing» استخدام شد. آن‌ها پس از یک سال آشنایی در سال ۲۰۰۱ با هم نامزد کردند، اما یک سال بعد از هم جدا شدند.

جنیفر در این باره می‌گوید: «من از یک رابطه وحشتناک بیرون آمده بودم، از این رو خیلی زود به کریس دل بستم. اما عشق برای ازدواج کافی نیست. من از رابطه‌های قبلی ام چیز‌های زیادی یاد گرفتم. من کریس را دوست داشتم، اما ما نمی‌توانستیم به رابطه جدی مان ادامه دهیم. جدا شدن از او برایم خیلی سخت بود، اما مجبور بودم.»

---

بن افلک

بنیفر نام مشترکی بود که جنیفر و بن افلک پس از شروع رابطه شان انتخاب کردند. این دو ستاره یکدیگر را در فیلم «Gigli» ملاقات و در سال ۲۰۰۲ با هم نامزد کردند. آن‌ها حتی یک موزیک ویدیوی مشترک با هم برای آهنگ «Jenny from the Block» ساختند.

آن‌ها تصمیم داشتند تا در سال ۲۰۰۳ مراسم عروسی شان را برپا کنند، اما ۴ روز قبل از مراسم بن افلک تمام برنامه‌ها را بهم زد و به بهانه این که رسانه‌ها بیش از حد روی آن‌ها تمرکز کرده اند، عروسی شان را به تعویق انداخت. عروسی آن‌ها هیچوقت برپا نشد و آن‌ها در نهایت در سال ۲۰۰۴ از هم جدا شدند. جنیفر در این باره می‌گوید: «ما خیلی دوست نداشتیم که در معرض عموم قرار بگیریم. در آن زمان که توجهات زیادی روی ما بود، خیلی تحت فشار بودیم.»

---

مارک آنتونی

چند ماه پس از جدایی جنیفر از بن افلک، او در سال ۲۰۰۴ با مارک آنتونی در یک مراسم خصوصی ازدواج کرد. رابطه آن‌ها برای همگان شوکه کننده بود، از این رو که قبل از ازدواج هیچکس حتی در مورد رابطه عاطفی آن‌ها چیزی نمی‌دانست. آن‌ها در سال ۲۰۰۸ صاحب دو فرزند دوقلو شدند، اما ۳ سال بعد جدایی شان را اعلام کردند.

آن‌ها در مصاحبه‌ای گفتند: «این تصمیم واقعا برایمان سخت بود، اما ما در هر زمینه‌ای به بن بست خورده بودیم.» علارغم جدایی، آن‌ها رابطه خود را به عنوان دو دوست معمولی با هم ادامه دادند.

---

کسپر اسمارت

جنیفر لوپز پس از جدایی اش از مارک آنتونی، با یکی از رقاصان خود با نام کسپر اسمارت وارد رابطه شد. او در مورد دلیل این رابطه اش گفت: «من از یک رابطه شکست خورده جدا شده بودم و کسپر باعث شد که من دوباره خودم را پیدا کنم. او در آن دوران هیچوقت مرا تنها نگذاشت.»

این زوج در مدت زمانی که با هم بودند مدام قهر و آشتی می‌کردند، اما در نهایت در سال ۲۰۱۶ از هم جدا شدند. منبعی می‌گوید که دلیل جدایی جنیفر از کسپر، خیانت‌هایی بود که او به جنیفر کرد.

به راحتی می توان حتی بدون انجام عمل های زیبایی، جوان تر به نظر رسید. جدا از داشتن یک سبک زندگی سالم، ترفندهایی وجود دارد که می تواند برداشت دیگران از سن مان را تغییر دهد.

با این ترفندها ۱۰ سال جوان تر به نظر خواهید رسید.

۱- شلوار جین

شلوارهای جین، به خصوص آن هایی که پارگی دارند، اگر درست ست شوند، شما را جوان و شیک نشان می دهند. این مدل شلوارها حالتی غیررسمی به استایل می دهند و باعث می شوند کمتر جدی و رسمی به نظر برسید. به علاوه، شما را بلندتر و باریک تر هم نشان می دهند. بهتر است به جای شلوارهای برمودا از شلوارهایی که قد بلندی دارند استفاده کنید.

---

۲- مدل موی چتری

تأثیر موی چتری از جهت پنهان کردن سن، دگرگون کننده است. این مدل مو چین و چروک پیشانی را پنهان و چهره را قاب می کند. به علاوه باعث می شود صورت باریک تر دیده شود.

به علاوه، می توانید به راحتی چتری هایتان را طبق نیازتان تنظیم کنید. چتری فرق وسط یا چتری بلند به هر فرم صورتی می آید. چتری کج به صورت فرم می دهد و چتری بغل مو ویژگی های چهره را تعدیل می کند.

---

۳- کفش کتانی سفید

کفش های کتانی سفید رنگ از جهت کم کردن سن، عالی هستند. یک مزیت دیگر آن ها این است که به راحتی با لباس ها ست و با هر سن و سالی هم عالی می شوند. می توانید آن ها را با شلوار جین، پیراهن زنانه، دامن، لگینگ و هر لباس دیگری که دارید، بپوشید.

---

۴- رژلب قرمز

پژوهشی نشان داد استفاده از رژلب قرمز تضاد میان ویژگی های چهره را افزایش می دهد. آن دسته از شرکت کنندگان پژوهش که گونه ها و لبان سرخ رنگی داشتند، جوان تر دیده می شدند. نکته این است که با بالا رفتن سن، قرمزی لب ها کاهش می یابد و چشم ها و ابروها هم رنگ پریده تر می شوند. در مقابل، پوست مان تیره تر می شود.

---

۵- مدل موی باب

موهای ما به مرور کم پشت می شوند اما با تنها چند سانتیمتر کوتاه کردن آن ها می توان کاری کرد که پرپشت تر به نظر برسند. مدل موی باب کلاسیک به چهره طراوت و شادابی می بخشد، باعث می شود گونه ها برجسته تر به نظر برسند و فک را زاویه دارتر نشان می دهد. مدل موهایی که قد آن ها تا چانه است، صورت های باریک را گردتر می کنند و به زنان بالای ۵۰ سال توصیه می شود از مدل موهای باب خیلی کوتاه استفاده کنند.

---

۶- عینک فریم مشکی

عینک های بدون فریم سن را بیشتر نشان می دهند و برای چهره ای که آثار پیری در آن در حال آشکار شدن است، مناسب نیستند. عینک هایی که فریم مشکی ضخیمی دارند در کسری از ثانیه چهره را امروزی می کنند. جالب آنکه با موهای سفید هم بسیار عالی می شوند. عینک هایی که فریم اورسایز دارند هم چین و چروک ها را پنهان و توجه ها را به عینک جلب می کنند.

---

۷- ابروی ضخیم

ابروهای نازک تضادی در چهره ایجاد نمی کنند و باعث می شوند رنگ پریده و خسته به نظر برسید. ابروهای ضخیم اما باعث می شوند چهره سرحال و جوان به نظر برسد. بنابراین دیگر ابروهایتان را برندارید و با روش های طبیعی آن ها را تقویت کنید.

اغلب کسانی که در این شرایط سخت تصمیم به ازدواج می‌گیرند، آنهایی هستند که سعی می‌کنند تا آنجا که امکان دارد در هزینه‌ها صرفه‌جویی کنند تا بتوانند با مخارج حداقلی زندگی مشترک خود را شروع کنند. این دسته عروس و دامادها ترجیح می‌دهند فقط یک عقد محضری با حضور اقوام و دوستان خیلی نزدیک داشته باشند و بعدش یک مهمانی خصوصی با چند مهمان محدود برگزار کنند که در آن خبری از جشن بزرگ و پذیرایی آنچنانی و لباس عروس گران قیمت نیست.

گاهی هم طرز تفکر و آداب بعضی از جوان‌های امروزی که دیگر همخوانی چندانی با شیوه زندگی اقوام و خویشاوندانشان ندارد باعث می‌شود که آنها تصمیم بگیرند مراسم عروسی را فقط به همان عقد محضری با حضور خانواده، بزرگترها و دوستان نزدیک صمیمی محدود کنند. بنابراین عقد محضری در زندگی‌های امروز جایگاه مهمی دارد. با توجه به این شرایط مشخص است که برای چنین مراسم جمع و جوری اکثر زوج‌ها لباس عروس و داماد ساده‌تری انتخاب می‌کنند.

عقد محضری  و آداب پوشیدگی

به طور کلی در مراسم عقد محضری لباس رسمی و پوشیده‌تر در اولویت قرار دارد. این لباس باید در عین اینکه بنا به سلیقه و به دلخواه عروس انتخاب شده باشد، دست و پا گیر و کلافه کننده نباشد.

با توجه به این شرایط کت و دامن از اولین لباس‌های پیشنهادی است. البته نه الزاما کت و دامن ساده بلکه کاملا تزیئنی و کار شده و شاید با ترکیب تور و حریر باشد که دور از حال و هوای مراسم عروسی نباشد.

این کت و دامن با ترکیب کلاه و تاج و تور می‌تواند خیلی شیک و منحصر به فرد هم باشد.

شلوار دامنی بپوشید

شلوار دامنی‌های جدید که از ترکیب شلوار و دامن جلو باز تشکیل شده‌اند و می‌توانند از ترکیب دو جنس پارچه مختلف هم دوخته شده باشند برای پوشش پایین تنه انتخاب خوبی هستند. این آیتم می‌تواند با یک بالاتنه و یا بلوز چسبان آستین بلند کار شده به خوبی ست شود.

کت و شلوار عروسی

بعضی از عروس‌ها به تیپ‌های کژوال و راحت‌تر تمایل دارند بنابراین انتخاب آنها می‌تواند کت و شلوار باشد. مثلا اگر یادتان باشد دو سال پیش عکس‌های مربوط به ازدواج عمار تفتی، بازیگر منتشر شد.

عروس با کت و شلوار و پیراهن مردانه هلویی رنگ و تور عروس کوتاه، ظاهری خیلی متفاوت و دیدنی پیدا کرده بود و در فضای مجازی هم حسابی مورد توجه قرار گرفت.

در انتخاب کت و شلوار، کت هم ضرورتا نباید ساده باشد بلکه انواع کت‌ها با آستین‌های پفی یا سرآستین‌های کلوش یا دوخته شده از چند جنس پارچه با الگوها جدید هم می‌توانند مد نظر قرار بگیرند.

پیراهن کلاسیک ساده برای عروس همه فصل ها

پیراهن کلاسیک ساده ترجیحا سفید که هیچ‌وقت از مد نمی‌افتد و همیشه شیک و حتی مجلل به نظر می‌رسد انتخاب خوب و مطمئنی برای شماست. با این لباس هم زنانه و ظریف و هم جذاب خواهید بود.

مانتوی عروسی

اگر تصمیم دارید لباس بیرون تنتان باشد مانتوهای ویژه‌ای برای مراسم عقد محضری طراحی می‌شوند که خیلی هم زیبا هستند. شما بنا به سلیقه و استایل شخصی خودتان اگر این مانتوها گشاد و پیراهن مانند باشند (خیلی گشاد و چین‌دار برای سایزهای بزرگ توصیه نمی‌شود) می‌توانید آن را با دامن ماکسی بپوشید اگر هم اندازه میدی دارند یا کت‌مانند هستند (که بیشتر برای کوتاه قدترها توصیه می‌شود) می‌توانید آن را با انواع شلوار مثل بوت کات یا دم‌پا ست کنید.

لباس عروس، سفید اما رنگی

در مورد رنگ لباس همچنان سفید بهترین انتخاب برای عروس است اما برای خاص و متفاوت بودن می‌توانید یکی از رنگ‌های ملایمی را که دوست دارید مثل بژ، نباتی، آبی روشن و یا صورتی کم‌رنگ را انتخاب کنید. در این صورت رنگ کراوات یا دستمال جیبی و یا پاپیون لباس داماد می‌تواند با رنگ لباس شما ست شود و زیبایی و هماهنگی خاصی به وجود بیاورد.

اگر بعد از مراسم عقد محضری یا قبل از آن با آتلیه عکاسی و فیلمبرداری سرو کار دارید و برای عکس‌ها و فیلم‌های یادگاری خواسته‌اید یکی از لباس‌های معمول عروس را بپوشید برای عقد محضری هم می‌توانید بگذارید همان لباس تنتان باشد.

منتهی بهتر است یک کت بلند ساتن برای خودتان سفارش دهید تا بتوانید آن را روی لباس عروستان بپوشید و احساس ناراحتی و معذب بودن نداشته باشید.

در واقع می‌توان گفت که در حال حاضر اغلب مردم در ساختمان‌هایی با تعداد واحد بالا در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند که طبیعتا عدم رعایت مقررات آپارتمان توسط یکی از واحدهای ساختمان می‌تواند موجبات ایجاد دردسرهای فراوان برای سایر همسایگان شود. در ارتباط با ایجاد مزاحمت توسط همسایه می‌تواند عوامل مختلفی دخیل باشد اما طبق قانون اگر همسایه‌ای موجبات آزار و اذیت سایرین را فراهم می‌کند، این امکان برای سایر همسایگان وجود دارد تا از طریق روش‌های قانونی اقدام به طرح شکایت کنند.

نگهداری حیوان خانگی و مزاحمت مستاجر و یا مالک چه حکمی دارد؟

دلایلی که منجر به سلب آرامش و آسایش ساکنین آپارنمان شود، متعدد است که در قانون روش‌هایی برای ثبت شکایت و پیگیری اینگونه مسائل پیش‌بینی شده است. فردی که با انجام یک سری از رفتارهای خاص برای ساکنین آپارتمان مزاحمت ایجاد می‌کند، باید راه حل مناسبی در این اتخاذ شود تا دیگر شاهد مزاحمت فرد خاطی نباشیم. ایجاد سر و صدا جز دلایل اصلی است که منجر به شکایت از همسایه مزاحم می‌شود. ایجاد سر و صدا می‌تواند به طریق مختلف صورت گیرد که در هر صورت اگر آسایش مردم بر هم ریزد، باید از راه‌های قانونی اقدامات لازم جهت طرح شکایت قانونی را انجام دهند. یکی از مواردی که در اغلب مواقع شاهد نارضایتی ساکنین آپارتمان هستیم، بحث نگهداری حیوانات خانگی است. سبک زندگی امروزه کاملا با گذشته فرق کرده است و در حال حاضر بسیاری از خانواده‌ها به دلیل علاقه شدیدی که به حیوانات دارند، آن‌ها را در منزل خود نگهداری می‌نمایند. نگهداری حیوانات در منزل سبب بروز مشکلات فراوان برای اهالی کل ساختمان می‌شود. یکی از اختلافات بین مالک و مستاجر به این موضوع ارتباط دارد. در صورت موافقت مالک، نگهداری حیوان در منزل مشکل قانونی نداشته اما اگر موجبات آزار و اذیت خود مالک و سایر واحدهای آپارتمانی را به وجود آورد، طبیعتا ادامه دادن با این شیوه کمی دشوار می‌شود. جهت آشنایی با بحث شکایت از همسایگانی که اقدام به نگهداری حیوانات خانگی کرده و راه‌های ثبت شکایت در این زمینه در ادامه مطلب با ما همراه باشید.

مشکلات نگهداری حیوان خانگی برای اهالی آپارتمان

بر اساس توضیحات ارائه شده در بخش مقدمه، زندگی آپارتمان نشینی طبیعتا یک سری مشکلاتی را برای ساکنین آن به وجود می‌آورد. با توجه به این که در طبقات ساختمان تعداد واحدهای زیادی وجود دارند، وجود کوچترین مزاحمت می‌تواند زمینه مزاحمت و اختلاف بین سایرین را فراهم کند. برای زندگی در آپارتمان باید مقررات مربوطه به درستی رعایت شود. نقض اجرای قوانین آپارتمان نشینی موجب خواهد شد تا برای همسایگان یک سری مشکلاتی به وجود آید. جدای از بحث رعایت قوانین آپارتمان نشینی، فرهنگ سازی در این زمینه بسیار مهم است. در صورتی که یکی از واحدهای آپارتمان، قوانین مربوط را رعایت نکند و با انجام کارهایی منجر به آزار و اذیت برای واحدهای دیگر ساختمان شود، شرایط زندگی برای کل مجموعه ساختمان مشکل می‌شود. جدای از بحث این که نگهداری حیوان خانگی می‌تواند سبب سر و صدا و آزار و اذیت فراوان گردد، این احتمال هست که امنیت همسایگان به خطر افتد. طبیعتا نگهداری حیوانات خانگی یک سری مشکلاتی را برای اهالی ساختمان به وجود می‌آورد. البته در قانون نگهداری حیوانات در منزل منع نشده است اما به دلیل آن که ضابطه خاصی در این زمینه وجود ندارد، مالک یا مستاجر ساختمان توجه خاصی به اینگونه مسائل ندارند. همسایه‌ای که قصد دارد در ساختمان خود حیواناتی را نگهداری نماید، باید ابتدا این موضوع را با ساکنین ساختمان در میان بگذارد. در صورتی که حتی یکی از اهالی ساختمان با چنین امری مخالفت داشته باشد، ادامه و انجام چنین کارهایی با مشکلات فراوان مواجه می‌شود.

در حال حاضر بسیاری از مردم در منزل خود حیواناتی مانند سگ نگهداری می‌کنند و هیچگونه آزار و اذیتی را برای همسایگان دیگر به وجود نمی‌آورد. در واقع نگهداری حیوان خانگی به این شیوه مشکل خاصی ندارد اما اگر این قضیه سبب مزاحمت برای ساکنین آپارتمان شود، منجر به بروز اختلاف بین طرفین خواهد شد. مزاحمت به دلیل نگهداری حیوان خانگی یکی از دلایل رایج شکایت از همسایه محسوب می‌شود. به دلیل آن که یکی از واحدهای آپارتمان در منزل خود حیوان خانگی نگهداری می‌کند و باعث آزار و اذیت سایر همسایگان می‌شود، زمینه شکایت از آن فراهم می‌شود. اگر قصد دارید که از اهالی آپارتمان که اقدام به نگهداری حیوان خانگی نموده و این مسئله سبب آزار و اذیت شما می‌شود، شکایت کنید، راه‌های مختلفی وجود دارد اما بهتر است قبل از شکایت قانونی این مسئله را با مدیر ساختمان در میان بگذارید.

آیا نگهداری حیوانات خانگی در آپارتمان جرم است؟

با بررسی پرونده‌های قضایی می‌توان به این موضوع پی برد که بخشی از آن به شکایات همسایگان از یکدیگر ارتباط دارد. در واقع همسایگانی که به طریقی ایجاد مزاحمت می‌کنند، علیه آن‌ها در مرجع قضایی طرح شکایت شده و باید نسبت به تخلفات صورت گرفته پاسخگو باشند. مشکلات زندگی آپارتمان نشینی بسیار زیاد است که یکی از مشکلاتی که ساکنین ساختمان با آن مواجه هستند، بحث نگهداری از حیوانات خانگی است. حیواناتی که عموما در آپارتمان نگهداری می‌شوند، سگ و گربه است که نگهداری آن‌ها بدون اصول مربوطه باعث می‌شود تا برای همسایگان مزاحمت ایجا شده و در نهایت از همسایه مزاحم طرح دعوا شود.

حال در این زمینه ممکن است این سوال مطرح شود که نگهداری حیوان خانگی در آپارتمان جرم محسوب می‌شود یا خیر؟ در واقع اگر فردی در منزل خود حیواناتی را نگهداری کند، طبق قانون مجرم شناخته می‌شود؟ برای پاسخ به این سوال می‌توان گفت که در خصوص این که نگهداری حیوان خانگی جرم است یا خیر بسته به شرایط مختلفی دارد. مطلقا نمی‌توان ذکر کرد که اگر افرادی در آپارتمان اقدام به نگهداری حیوان خانگی نمایند، مجرم شناخته می‌شوند. در وهله اول باید این موضوع مشخص شود که نوع حیوان خانگی چیست و آیا حیوان نگهداری شده در منزل جز حیوانات اهلی محسوب می‌شود و همچنین تربیت شده است یا خیر. همچنین اگر نگهداری حیوان باعث ایجاد سر و صدا و همچنین به خطر افتادن امنیت عمومی و بهداشتی ساکنین آپارتمان و مزاحمت‌های دیگر شود، استفاده از آن‌ها ممنوعیت خواهد شد. جهت حفظ و صیانت از حقوق عامه طرحی در مجلس شورای اسلامی به تصویب رسیده است که نگهداری حیوانات خطرناک در منزل ممنوع می‌باشد و هیچ فردی حق نگهداری چنین حیواناتی را در منزل خود ندارد. بنابراین برای چنین افرادی مجازات سنگین تعیین شده است. البته این طرح هنوز در مرحله بررسی است و اجرایی شدن آن منوط به تایید شورای نگهبان است. در واقع افرادی که در منزل خود حیوانات خانگی نگهداری می‌کنند، اگر مشکل خاصی را در این زمینه به وجود نیاروند، مجرم شناخته نشده و رفتار آن‌ها طبق قانون جرم محسوب نمی‌شود. ممنوعیت استفاده از حیوانات خانگی شرایط خاصی دارد و در حالت کلی اگر امنیت ساکنین آپارتمان بر هم زده شود، امکان استفاده از حیوان خانگی در ساختمان وجود ندارد. این امکان برای همسایگان وجود دارد که اگر نگهداری حیوان خانگی منجر به مزاحمت شود، از فرد متخلف شکایت کنند. برای شکایت می‌توان شکایتی را در این زمینه در کلانتری تنظیم نمود یا با تنظیم شکواییه از طریق دادسرا اقدام به ثبت شکایت نمود. در مورد ممنوعیت نگهداری حیوان خانگی شرایط آن عنوان شده است اما این که چنین رفتاری مطلقا در قانون جرم انگاری شده باشد، همچنان در هاله از ابهام قرار دارد. در صورت تصویب نهایی طرح مزبور، نگهداری حیوان در منزل می‌تواند جنبه مجرمانه داشته باشد. یکی از مواد طرح مزبور که سبب الحاق چند ماده به قانون مجازات اسلامی خواهد شد، بیان می‌کند: «واردات، تولید، تکثیر، پرورش، خرید و فروش، حمل و نقل و گردانیدن اعم از پیاده و یا با وسیله نقلیه و نگهداری حیوانات وحشی، نامتعارف، مضر و خطرناک از قبیل تمساح، لاک پشت، مار، سوسمار، گربه، سگ و سایر حیوانات نجس العین ممنوع است.»

ایجاد مزاحمت از طریق نگهداری حیوان خانگی در آپارتمان

امروزه نگهداری از حیوانات خانگی در آپارتمان امری طبیعی شده است که این موضوع در مناطق بالا نشین شهر رایج‌تر است. در این زمینه همواره افرادی در آپارتمان هستند که با نگهداری حیواناتی نظیر سگ و گربه در ساختمان مخالف باشند. در صورت وجود شرایطی افراد ناراضی می‌توانند اقدامات لازم جهت ثبت شکایت را انجام دهند. نگهداری حیوانات خانگی در صورتی که برای سایر همسایگان مزاحمتی را ایجاد نکند، قاعدتا مشکلی را در این زمینه به وجود نمی‌آورد. علی الاصول می‌توان گفت که نگهداری حیوان خانگی در آپارتمان عاری از هرگونه مشکل نیست و یک سری مشکلاتی را برای طرفین ایجاد می‌کند.

مزاحمت با نگهداری حیوان خانگی می‌تواند از طریق ایجاد سر و صدا باشد. افرادی که در منزل خود سگ دارند، با توجه به حساسیت بالای این حیوان ممکن است که سر و صدا فراوانی را ایجاد کند. اینگونه مشکلات برای آن دسته از آپارتمان‌هایی که در طبقات آن واحدهای زیاد و نزدیک به هم وجود دارد، بیشتر است. لازم به ذکر است که نگهداری حیوانات خانگی می‌تواند امنیت جانی ساکنین آپارتمان را نیز بر هم بزند. حتی امکان به خطر افتادن بهداشت عمومی آپارتمان نیز وجود دارد. با بررسی موضوع نگهداری حیوان خانگی در آپارتمان می‌توان به وضوح به این موضوع پی برد که از جهات مختلف سبب ایجاد مزاحمت برای ساکنین آپارتمان خواهد شد. افرادی که قصد دارند زندگی آپارتمان نشینی را تجربه کنند، باید نسبت به این موضوع واقف باشند که مشکلات زندگی آن‌ها به مراتب بیشتر خواهد شد. نگهداری حیوان خانگی تنها یکی از موارد ایجاد مزاحمت از سوی همسایه است و موارد دیگری نیز در این زمینه دخیل هستند. مسائل مرتبط با نگهداری حیوان خانگی ممکن است که منجر به بروز مشکلاتی در روابط موجر و مستاجر شود. مستاجر به دلیل آن که در ساختمانی که متعلق به مالک است، حیوانات خانگی را نگه می دارد، سبب نارضایتی مالک شده و در نهایت اقدام به شکایت از مستاجر می‌کند.

شکایت از مستاجر بابت نگهداری از حیوان خانگی در قسمت‌های مشترک آپارتمان

در بخش‌های قبلی به این موضوعات پرداختیم که نگهداری حیوان خانگی در شرایطی می تواند مصداق جرم بوده و رفتار مرتکب غیر قانونی محسوب می‌شود. در این بخش قصد داریم به این موضوع بپردازیم که اگر مستاجر در قسمت‌های مشترک آپارتمان یا همان بخش های مشاع اقدام به نگهداری از حیوان خانگی نماید، مالک می‌تواند از وی شکایت کند یا خیر. در خصوص نگهداری از حیوان خانگی در بخش‌های مشاع، آیین نامه اجرایی قانون تملک آپارتمان‌ها به این موضوع پرداخته است. به موجب تبصره ماده ۳ این آیین‌نامه، نگهداشتن حیوانات در قسمت‌های مشترک ساختمان ممنوع است. بنابراین اگر مستاجر در بخش‌های مشاع آپارتمان حیواناتی را نگهداری کند، مرتکب جرم شده و طبق قانون مجازات خواهد شد. قسمت‌های مشترک آپارتمان شامل حیاط، پارکینگ، پشت بام، راهرو است. طبق قانون هیچ فردی حق نگهداری از حیوان خانگی اعم از وحشی یا اهلی در این بخش ها را ندارد. بنابراین مستاجر نمی‌تواند در قسمت هایی مانند پارکینگ، پشت بام از حیوانات مختلف نگهداری نماید. در صورت مشاهده این گونه موارد مالک ابتدا به مستاجر تذکر می‌دهد که از نگهداری حیوان در بخش‌های مشاع آپارتمان خودداری کند. در صورت عدم توجه مستاجر، مالک می‌تواند از او شکایت کند. شکایت مالک در این زمینه از طریق مراجع قضایی کیفری قابل پیگیری خواهد بود. البته علاوه بر مالک، ساکنین آپارتمان می‌توانند در صورت مشاهده نگهداری حیواناتی در بخش‌های مشترک اقدامات لازم جهت طرح شکایت را انجام دهند. به طور معمول همسایگان در وهله اول به صورت مستقیم از فرد متخلف شکایت نمی‌کنند و با دادن تذکرات به او قصد دارند که به صورت مسالمت آمیز این مشکل را برطرف کنند. در صورت تکرار این رفتار از طرف مستاجر، مالک و سایر همسایگان می‌توانند با پلیس تماس گرفته و موضوع را از این طریق پیگیری کنند.

حکم قانونی شکایت به دلیل نگهداری حیوان خانگی در ساختمان

حکم قانونی نگهداری حیوان خانگی بسته به شرایطی است که در این قسمت به آن می‌پردازیم. در واقع اگر فردی در خانه خود اقدام به نگهداری از حیوان خانگی نماید، جرمی انجام داده است؟ در صورتی که در هنگام نگهداری حیوان در منزل یک سری نکات رعایت شود، مشکلی به لحاظ قانونی در این زمینه وجود ندارد. سالم بودن حیوان نگهداری شده در منزل از جهاتی حائز اهمیت است. در واقع حیوانی که آپارتمان نگهداری می‌شود، باید از لحاظ بهداشتی سالم باشد. در غیر این صورت منجر به ایجاد بیماری‌های فراوان برای ساکنین آپارتمان خواهد شد. همچنین علاوه بر سلامت بهداشتی حیوان، نگهداری آن نباید منجر به سالب آسایش همسایگان ساختمان شود. در شرایطی که نگهداشتن حیوان در منزل سبب مزاحمت برای ساکنین آپارتمان شود، نگهداری آن بر اساس قانون وجود ندارد. در صورت عدم رعایت نکات مزبور، نگهداری حیوان خانگی جرم محسوب می‌شود و امکان شکایت از طرف مالک یا افراد دیگر وجود دارد. به طور کلی، نگهداری حیوان در بخش‌های مشاع ساختمان و همچنین عدم رعایت اصول و مقررات مزبور در نگهداری از حیوانات خانگی، موجبات طرع دعوا علیه شخص متخلف خواهد شد. بنابراین نگهداری حیوان خانگی در صورت رعایت کردن نکات و مقررات مربوز مشکلی ندارد.

روش‌های رایج شکایت از نگهداری حیوان خانگی در آپارتمان

در خصوص نگهداری از حیوان خانگی در آپارتمان، آن چیزی که اهمیت دارد روش‌های قانونی شکایت در این زمینه است. در واقع اگر فردی قصد شکایت از فردی که در منزل خود حیوان خانگی نگهداذی می‌کند را داشته باشد، باید با روش‌های قانونی شکایت در این زمینه آشنا باشد. در هر صورت جهت شکایت از نگهداری حیوان خانگی در آپارتمان می‌توان از روش‌های زیر اقدام کرد:

شکایت از طریق کلانتری

یکی از روش‌هایی که می‌توان در مورد نگهداری از حیوان خانگی اقدام به شکایت کرد، ثبت شکایت از طریق کلانتری است. در صورت مشاهده تخلفاتی در این زمینه می توانید در اسرع وقت با پلیس تماس گرفته تا اقدامات قانونی در این زمینه انجام شود. به همین منظور باید شکایت نامه را تنظیم کرده تا بررسی های لازم در این زمینه انجام شود. بر اساس شکایت ثبت شده توسط شاکی، ضابط دادگستری جهت انجام تحقیقات به ساختمان مورد نظر مراجعه کرده و بعد از انجام تحقیقات توسط پلیس گزارش مربوطه ثبت می‌شود. البته تنظیم شکایت باید همراه با دلایل و مستندات قانونی باشد. شاکی باید ثابت کند که نگهداری حیوان خانگی توسط همسایه باعث آزار و اذیت او شده و حتی با وجود تذکرات نیز همسایه متخلف از انجام این کار امتناع نکرده است. از آن جهت که پلیس به عنوان ضابط قضایی محسوب می‌شود، گزارش تنظیم شده معتبر بوده و می‌تواند دلیل قانونی برای شکایت از فردی که در منزل خود حیواناتی را نگهداری می‌کند، باشد. گفتنی است که نگهداری حیوان خانگی در صورتی که مزاحمتی را برای ساکنین ساختمان به وجود نیاورد، نمی‌تواند دلیلی برای شکایت قانونی باشد.

شکایت از طریق ارسال اظهارنامه

قبل از آن که شکایتی بایت نگهداری حیوان خانگی در مراجع قضایی مطرح شود، می‌توان از طریق ارسال اظهارنامه برای شکایت اقدام نمود. ارسال اظهارنامه نوعی تذکر و هشدار قانونی به افرادی است که در ساختمان مرتکب انجام تخلف شده و مزاحم‌هایی را در این زمینه به وجود می‌آورند. شاکی با تنظیم اظهارنامه و ارسال آن به همسایه، درخواست رفع مزاحمت بابت نگهداری از حیوان خانگی را دارد. با ارسال اظهارنامه در صورتی که اقدام خاصی از طرف همسایه مزاحم انجام نشود، شاکی باید از طریق مراجع قضایی اقدام به طرح شکایت نماید. برای تاثیر گذاری بیشتر ارسال اظهارنامه می‌توانید استشهادیه‌ای از سایر اعضای مجتمع نیز تهیه کرده و اگر آزار و اذیت‌های فرد خاطی به ساکنین سایر واحدها نیز تسری پیدا کرده است، از آن‌ها بخواهید ذیل استشهادیه را امضا کنند و پس از ضمیمه کردن این استشهادیه به اظهارنامه قضایی آن را برای فرد خاطی ارسال نمایید. ارسال اظهارنامه جنبه هشدار و اخطار به همسایه مزاحم را دارد و همسایه از طریق به تخلفی که انجام داده است، آگاه می‌ شود

شکایت از طریق مراجع قضایی

روش دیگر برای شکایت از  نگهداری حیوان خانگی، مراجعه به مراجع قضایی است. در صورتی که روش‌های مزبور جهت مقابله به مزاحمت همسایه، موثر نبودند یا مزاحمت نگهداشت حیوان خانگی به حدی بود که همسایه‌های دیگر را آزرده کرده باشد، این بار می‌توان با مراجعه به مراجع قضایی اقدام به شکایت از همسایه مزاحم نمود. برای شکایت از همسایه‌ای که اقدام به نگهداری غیر قانونی از حیوانات خانگی در آپارتمان می‌کند، باید دلایل کافی و قانونی در این زمینه وجود داشته باشد. مرجع قضایی به دلایلی که نتواند نگهداری از حیوان خانگی را رفتاری غیر قانونی تلقی کند، ترتیب اثر نمی‌دهند. برای شکایت از همسایه بابت نگهداری حیوان در آپارتمان باید به دفاتر خدمات الکترونیک مراجعه فرمایید و شکایتی را در این زمینه تنظیم و ثبت کنید. در این صورت شکایت شما به مرجع قضایی صالح ارسال می‌شود و در اسرع وقت اقدامات لازم جهت رسیدگی به آن صورت می‌گیرد. علاوه بر ثبت شکواییه، دلایل و مستندات کافی که بتواند ادعای شاکی را به اثبات برساند، باید در پرونده ضمیمه شود. در خصوص مستندات کافی در ارتباط با مزاحمت همسایه به دلیل نگهداری حیوان خانگی در منزل، می‌توانید اقدام به ضبط عکس و فیلم نمایید و آن‌ها را به عنوان مدرک قانونی و موجه برای ثبت شکایت نگه دارید. بعد از شکایت در دفاتر الکترونیک  قضایی پرونده به دادسرا ارجاع داده می‌شود. دادسرا به منظور ایجاد سازش بین طرفین شکایت مزبور را به مرجع شورای حل اختلاف ارسال می‌کند. در صورت عدم رفع اختلافات موجود بین طرفین، پرونده مجدد برای انجام تحقیقات مقدماتی به دادسرا فرستاده می‌گردد. در این صورت دادسرا اقدامات لازم جهت تحقیقات مقدماتی را انجام می‌دهد و در نهایت پرونده برای صدور رای به دادگاه صالح احاله می‌ شود.

افرادی که به‌تازگی پدر و مادر شده‌اند درباره بغل کردن نوزاد تازه متولد شده نگران‌اند، زیرا می‌خواهند مطمئن شوند کودک به‌هیچ‌وجه صدمه نبیند. بااین‌حال، به‌راحتی و با درک روشنی از واکنش نوزادان به نگه داشتن در موقعیت‌های خاص و تمرکز کردن روی برخی از بهترین موقعیت‌هایی که کودکتان در آن راحت است، می‌توان بر این ترس و نگرانی درمورد در آغوش گرفتن نوزاد غلبه کرد.

نکاتی برای آمادگی‌ بغل کردن نوزاد تازه متولدشده
در ادامه نکاتی آمده است که قبل از در آغوش گرفتن نوزاد باید آن‌ها را رعایت کنید:

دستانتان را بشویید
نوزادان سیستم ایمنی کامل و توسعه‌یافته‌ای ندارند و میکروب‌ها و باکتری‌های دست آلوده ممکن است باعث عفونت در نوزاد شود. قبل از بلند کردن نوزاد، دستانتان را با مقداری آب و صابون ملایم بشویید. والدین همچنین می‌توانند برای مواقع اضطراری ماده ضدعفونی‌کننده‌ای در دسترس داشته باشند.

راحت باشید
ازنظر فیزیکی راحت باشید تا جایی برای لغزش یا اشتباه باقی نماند. علاوه‌براین ضروری است که قبل از بلند کردن نوزاد اعتمادبه‌نفس و آرامش داشته باشید. همچنین، وسایلی مانند ساعت یا سنجاق، که ممکن است بدن کودک را خراش دهد، از خود و لباستان جدا کنید.

موقعیتتان را انتخاب کنید
اگر در به آغوش گرفتن نوزاد تجربه‌ای ندارید، بهترین کار این است که موقعیتی راحت پیدا کنید که کودک در آن به‌خوبی در آغوش گرفته و پشتیبانی شود.

از نوزاد پشتیبانی کنید
نوزادان گردن سنگینی دارند و تقریباً هیچ کنترلی روی عضلات گردنشان ندارند. ازاین‌رو، باید هنگام در آغوش گرفتن آن‌ها، از سر و گردنشان به‌خوبی حمایت کنید. نوزادان باید حداقل تا ۳ ماهگی که کنترل گردن خود را به دست می‌آورند از ناحیه گردن و سر حمایت شوند.

چگونه باید نوزاد را بلند کنید؟
حین برداشتن نوزاد، یک دست را زیر سر و دست دیگر را زیر باسن او قرار دهید تا بتوانید او را تا سطح سینه‌تان بالا بیاورید. همیشه مطمئن شوید که هنگام برداشتن یا نگه داشتن کودک از سرش حمایت می‌کنید.

موقعیت‌های گوناگون نگه داشتن نوزاد
در ادامه فهرستی از بهترین موقعیت‌ها برای در آغوش گرفتن نوزاد آورده شده است:

حالت نگه داشتن شانه
این حالت یکی از متداول‌ترین حالت‌های نگه داشتن نوزاد است که به کودکتان اجازه می‌دهد به ضربان قلبتان گوش کند. کودک را تا ارتفاع شانه‌های خود بلند کنید، به حالتی که بدن نوزاد موازی با بدن خودتان باشد و اجازه دهید کودک سرش را روی شانه شما بگذارد. از سر و گردن کودکتان با یک دست و از کمرش با دست دیگر حمایت کنید.

حالت نگهداری Football
این حالت در آغوش گرفتن کودک موقعیتی است که بیشتر مادران برای تغذیه نوزاد آن را ترجیح می‌دهند.
با یک دست سر و گردن کودکتان را نگه دارید و از ساعد همان دست برای حمایت از بقیه کمر و باسن استفاده کنید. کودکتان را به‌سمت بدنتان بچرخانید و اجازه دهید پاها پشت سر شما دراز شوند. هنگام تغذیه در این حالت او را به سینه خود نزدیک کنید و از دست دیگر برای حمایت بیشتر از گردن و سر استفاده کنید.

حالت نگه داشتن Lap
این حالت موقعیت راحت نشستن است و می‌توان از آن هنگام تغذیه استفاده کرد.
درحالی‌که پاهایتان را روی زمین محکم کرده‌اید، کودک را طوری روی ران‌هایتان قرار دهید که سرش نزدیک زانوی شما و صورتش به‌سمت بالا باشد. هر دو دستتان را زیر سر کودک برای حمایت و ساعدتان را زیر نوزاد قرار دهید.

حالت نگه داشتن صندلی
این حالت که « سلام دنیا » نیز نامیده می‌شود برای نوزاد کنجکاوی که می‌خواهد ببیند جلویش چه خبر است عالی است.
کودک را مقابل سینه‌تان خم کنید تا بتوانید به‌خوبی از سرش پشتیبانی کنید. یک دستتان را روی سینه نوزاد و دست دیگرتان را روی باسن او بگذارید و درعین‌حال به‌قدر کافی از او پشتیبانی کنید.

حالت نگه داشتن گهواره‌ای
یکی از طبیعی‌ترین حالت‌های در آغوش گرفتن نوزاد این حالت است که می‌توان برای خواباندن نوزاد هم از آن استفاده کرد.
کودکتان را به‌صورت افقی تا سطح سینه نگه دارید و یک دست را زیر سر و گردن و دست دیگر را زیر کمر و باسن او قرار دهید. دست را با احتیاط زیر گردن و سر بکشید، به‌طوری‌که گردن کودک روی خم آرنجتان قرار گیرد و برای حمایت آن را روی باسن بگذارید.

حالت نگه داشتن Hip
این حالت فقط برای پس از ۳ ماهگی کودک توصیه می‌شود که توانایی کنترل سر و گردن خود را دارد.
نوزادتان را رو به جلو بگیرید و او را در حالت نشسته روی استخوان لگن خود قرار دهید. دستتان را دور کمر کودک بپیچید و او را محکم نگه دارید.

حالت نگه داشتن چهره‌به‌چهره
این موقعیت برای برقراری ارتباط و تعامل با کودکتان عالی است.
با یک دست سر و گردن کودک را نگه دارید و با دست دیگر باسنش را. کودک را کمی پایین‌تر از سینه خود نگه دارید، طوری که رو به شما باشد.

بغل کردن نوزاد تازه متولد شده بعد از شیردهی
بلافاصله پس از شیر دادن به نوزاد، او را در وضعیت عمودی بنشانید و به پشت او ضربه بزنید تا آروغ بزند. پس از شیر دادن، کودک را زیاد تکان ندهید، زیرا ممکن است باعث بالا آوردن یا استفراغ شود.

نکاتی برای نگه داشتن صحیح نوزاد
روی نحوه واکنش کودکتان درحالی‌که او را در آغوش گرفته‌اید تمرکز کنید. اگر کودکتان ناآرام به نظر می‌رسد، وضعیت او را تغییر دهید. در ادامه چند نکته درمورد نحوه صحیح نگه داشتن کودک و راهنمای کامل شیردهی آورده شده است:
سر نوزاد را آن‌قدر آزاد نگه دارید که بتواند حرکت کند و نفس بکشد.
تماس پوست با پوست را حفظ کنید تا او را گرم و نزدیک به خود نگه دارید.
اگر عصبی هستید، کودک را در حالت نشسته در آغوش بگیرید.
هنگام آشپزی، تمیز کردن یا حمل وسایل خطرناک مانند چاقو، کودک را در آغوش نگیرید تا از آسیب دیدن او جلوگیری کنید.
درصورتی‌که مجبورید کودکتان را به مدت طولانی حمل کنید، سعی کنید یک بالش نگهدارنده نوزاد تهیه کنید که در دوران شیردهی نیز مفید است.
هنگام بالا رفتن یا پایین آمدن از پله‌ها، برای ایمنی بیشتر، از هر دو دست برای نگه داشتن کودک استفاده کنید.
هنگام مشاجره و دعوا کودک را در آغوش نگیرید، زیرا ممکن است کودک را تکان دهید و عواقب ناگواری مانند آسیب مغزی ایجاد کنید.
اگر مجبورید کودک را به مدت طولانی در آغوش بگیرید، می‌توانید از کریر استفاده کنید.
بغل کردن نوزاد در حال گریه
درحالی‌که بحث‌هایی درمورد روش تمرین گریه تا خواب وجود دارد، دکتر Robert Hamilton از پزشکان اطفال اقیانوس آرام موقعیتی را نشان داده است که می‌تواند تقریباً بلافاصله جلوی گریه نوزاد را بگیرد. این وضعیت برای نوزادان زیر ۳ ماه مناسب است، زیرا پس‌ازآن برای این کار بسیار سنگین می‌شوند.
دست‌های کودک را از روی سینه رد کنید و در همان‌جا او را با دست خود نگه دارید.
از همان دست برای حمایت از چانه کودک استفاده کنید.
قسمت گوشتی دست دیگر خود را برای نگه داشتن راحت زیر باسن کودک قرار دهید.
اکنون، کودک را با زاویه ۴۵ درجه در آغوش بگیرید، به‌آرامی کودکتان را بچرخانید تا از گریه او جلوگیری کنید.
بغل کردن نوزاد تازه متولد شده در حمام
با استفاده از این حالت برای در آغوش گرفتن کودکتان هنگام حمام کردن، می‌توانید حمام را برای نوزادان به فعالیتی سرگرم‌کننده تبدیل کنید.
یک دستتان را روی کمر و شانه کودک و دست دیگر را در قسمت باسن قرار دهید و بدنتان را درون وان حمام فرو ببرید.
هنگامی که کودک را در وان قرار دادید، می‌توانید از دستی که با آن باسن کودک را نگه داشته بودید برای شستن او خود استفاده کنید، درحالی‌که دست دیگر همچنان سر را حمایت می‌کند و او را بالاتر از سطح آب نگه داشته است.
به یاد داشته باشید که قبل از برداشتن کودکتان، آرامش و اعتمادبه‌نفس لازم را حفظ کنید تا کودک در تمام مدت آرام و راحت باشد.

والدگری دموکراتیک شکلی از والدگری است که با تصمیم‌گیری‌های مشترک، احترام متقابل، استقلال و مسئولیت‌پذیری همراه است. در خانواده دموکراتیک، تمامی اعضا در گرفتن تصمیم‌های خانوادگی سهم دارند. این شکل از والدگری و تربیتْ تعادلی میان استقلال، حدومرزهای رفتاری و تلاش برای رفاه کل خانواده ایجاد می‌کند. در ادبیات دیانا بامریند، به والدگری دموکراتیک فرزندپروری مقتدرانه هم گفته می‌شود. در پارادایم سبک فرزندپروری او، سه شکل از والدگری وجود دارد:
دموکراتیک/مقتدرانه،
استبدادی/مستبدانه،
بی‌بندوبار/سهل‌انگارانه.

ویژگی‌های والدگری دموکراتیک
سبک فرزندپروری دموکراتیک چند ویژگی کاملاً آشکار دارد که آن را از سبک‌های مستبدانه یا سهل‌انگارانه مجزا می‌کند.

استقلال روانی
وجود رویکرد دموکراتیک در والدگری این اجازه را به کودکان می‌دهد که نظرات و ترجیحات خود را داشته باشند و بتوانند آن‌ها را ابراز کنند. در این رویکرد، والدین استقلال کودک را تشویق می‌کنند و این آزادی را به او می‌دهند که در زمان مناسب تصمیم بگیرد.

تربیت استنتاجی
باوجوداینکه والدین دموکراتیک به فرزندان خود استقلال می‌دهند، اما هرگز پدر و مادری سهل‌انگار نیستند. واقعیت این است که والدین سهل‌انگار محدودیت‌ها و مرزها را برای فرزندان خود مشخص نمی‌کنند یا آن محدودیت‌ها را به‌طور ثابت به کار نمی‌بندد. در مقابل، والدین دموکراتیک قانون وضع می‌کنند، اما فرزندان می‌توانند در این وضع قانون مشارکت داشته باشند.
والدین در روش استنتاجی از تربیت مبتنی بر قدرت یا والدگری خشن برای اعمال کنترل‌های رفتاری استفاده نمی‌کنند. در مقابل، به‌جای استفاده از تنبیه، این والدین از تربیت استنتاجی بهره می‌برند تا این طرز تفکر را به فرزندانشان بدهند که چطور اعمالشان بر دیگران تأثیر می‌گذارد.

بلوغ و انتظارات زیاد
والدینی که از تربیت استنتاجی استفاده می‌کنند اثر رفتار کودک را برای او توضیح می‌دهند. این والدین انتظار دارند فرزندشان با کنش بالغانه و انجام کارهای صحیح این درس‌ها را دنبال کند. چنین پدر و مادرهایی از نزدیک بر رفتار فرزندان خود نظارت دارند و در آموزش آن‌ها درگیر می‌شوند.

والدگری، صمیمیت، پذیرش و حساسیت
والدین دموکراتیک گرم و صمیمی، پذیرنده و حساس‌اند. آن‌ها از تفاوت‌های فردی میان فرزندانشان آگاه‌اند و به نیازهای فرزندانشان توجه می‌کنند.

پیامدهای طبیعی کارها
این والدین به روش والدگری مثبت تمایل دارند. بنابراین، به‌جای استفاده از تنبیه، به فرزندانشان کمک می‌کنند تا در فضایی امن پیامدهای طبیعی رفتارهایشان را ببینند.

برابری و احترام متقابل
در این رویکرد، پدر و مادرها احترام فرزندان را در تمام تعاملات والد-فرزندی حفظ می‌کنند.

مزایا و کاستی‌های فرزندپروری دموکراتیک
سبک والدگری دموکراتیک اثرات بسیار چشمگیری بر رشد کودک دارد. ثابت شده است که این روش والدگری در رابطه با فرزندان نتایج مثبت بسیار زیادی به دست می‌دهد. بااین‌حال، اجرای این روش والدگری مستلزم اقتدار والدین و قابلیت آن‌ها برای پیاده‌سازی این روش است. در این بخش از مقاله، به مزیت‌ها و کاستی‌های روش والدگری دموکراتیک اشاره می‌شود.

مزایای والدگری دموکراتیک
استقلال و اثربخشی فردی
با پیاده‌سازی این روش، کودکان یاد می‌گیرند چطور با راهنمایی والدین و مستقل تصمیم بگیرند. این موضوع احساس اثربخشی را در آن‌ها ایجاد خواهد کرد.

توانایی قضاوت صحیح
با تمرین این سبک والدگری، مهارت‌های قضاوت صحیح و تصمیم‌گیری در افراد رشد می‌کند.

کاهش مشکلات رفتاری
مطالعات نشان داده‌اند که استقلال روانی و نظارت گروهی با کاهش مشکلات رفتاری ارتباط تنگاتنگ دارد.

ایجاد انگیزه ذاتی برای یادگیری
استقلال مهم‌ترین محرک درونی است. کودکانی که می‌توانند مستقل و بدون کنترل روانی از جانب والدینشان عمل کنند سرشت آماده‌تری برای یادگیری دارند.

عملکرد تحصیلی بهتر
انگیزه درونی باعث می‌شود کودکان در مدرسه بهتر عمل کنند.

ایجاد همدلی
همدلی به معنای درک احساسات دیگران و وضعیت‌های درونی آن‌هاست. رفتار حساس و دقیق والدین در این سبک از والدگری ارتباط امنی را ایجاد می‌کند که بستر خوبی برای رشد رفتارهای همدلانه خواهد بود.

رشد اجتماعی
خانواده دموکراتیک راهنمای خوبی به‌سمت آموزش‌های اجتماعی است. رفتارهای صحیح اجتماعی در بزرگسالانی که از خانواده‌های دموکراتیک آمده‌اند بیشتر نمود دارد. این افراد از ارزش‌های دموکراتیک حمایت می‌کنند و به حقوق دیگران احترام می‌گذارند.

احساس اتصال
والدین و فرزندان در خانواده دموکراتیک، به‌جای جنگ سر آنکه حق با چه کسی است، درمورد مسائل مختلف بحث و چانه‌زنی می‌کنند.

تنظیم احساسات
در خانواده دموکراتیک، غالباً فضای مثبتی حاکم است. همچنین، کسانی که در این فضا رشد می‌کنند به مهارت‌های تنظیم احساسات مجهزند.

سلامت روانی بیشتر
کودکان خانواده‌های دموکراتیک معمولاً سلامت روانی خوبی دارند. بروز بیماری‌های روانی مانند افسردگی در چنین افرادی بسیار کمتر است.

خانه شادتر
در خانه‌ای که جنگ قدرت و فریاد حاکم نباشد، همه افراد از فضایی سرشار از صلح و آرامش لذت می‌برند.

کاستی‌های والدگری دموکراتیک
والدگری دموکراتیک مستلزم سطح بالایی از تفکر منطقی است
در این مدل والدگری، والدین مجبورند برای قانع کردن فرزندانشان درمورد اینکه چه چیزی درست است مدام از استدلال و منطق صحیح استفاده کنند. این روش، برای والدینی که به استفاده از جمله «این کار رو بکن چون من این‌جوری می‌گم» عادت کرده‌اند، ممکن است کاملاً چالش‌برانگیز باشد.

در روش دموکراتیک باید زمان بیشتری را صرف تعامل با فرزندان کنید
کودکان اهل بحث و جدل‌اند و طی کردن مسیر توضیح و بحث برای آن‌ها قبل از گرفتن هر تصمیمی حتماً به صرف زمان بسیار بیشتری نیاز دارد.

این روش با ریسک تبدیل شدن افراد به والد سهل‌انگار همراه است
اگر والدین مرحله استنتاج را به‌درستی طی نکنند و به کودکان اجازه دهند خودشان به‌تنهایی تصمیم بگیرند، به پدر و مادری سهل‌انگار تبدیل می‌شوند.

پیاده کردن روش دموکراتیک به اعتمادبه‌نفس زیادی نیاز دارد
بعضی از والدین زمانی که تصمیماتشان به چالش کشیده می‌شود احساس می‌کنند بهشان بی‌احترامی شده است. برای اینکه بتوانید چنین مسائلی را از احساساتتان جدا کنید، باید بسیار فهمیده باشید و نسبت به مهارت‌های والدگریتان اعتمادبه‌نفس زیادی داشته باشید.

روش دموکراتیک به خودداری زیادی نیاز دارد
برای افرادی که سبک والدگری سخت‌گیرانه‌تری را انتخاب می‌کنند، تجربه پدر یا مادر بودن می‌تواند ناخوشایند باشد. دلیل آن است که فرزندی که تنظیم احساسات خودش را یاد نگرفته احتمالاً در بیشتر مواقع غیرمنطقی رفتار می‌کند و کلید خشم پدر و مادرش را فشار می‌دهد.

نکته‌هایی برای اجرای والدگری دموکراتیک
شکی نیست که روش دموکراتیک با مزایای بسیار زیاد و چند کاستی قابل‌چشم‌پوشی همراه است. اما چرا بسیاری از والدین در اجرای آن مشکل دارند؟ واقعیت این است که والدین، به‌خصوص اگر از نسل‌های پیشین باشند، از این روش می‌ترسند! با شنیدن واژه دموکراتیک، برای بسیاری از افراد، تصویر کودکان خارج از کنترلی تداعی می‌شود که هر کاری دلشان می‌خواهد انجام می‌دهند.
اما برای مقایسه، به این موضوع فکر کنید که در هر جامعه دموکراتیک شهروندان آزادی و حقوق شهروندی دارند و از آن‌ها لذت می‌برند، اما هیچ‌کسی هر کاری که دلش خواست انجام نمی‌دهد.
بنابراین، گرچه رویکرد دموکراتیک در تربیت فرزندان بر استقلال و حق تصمیم‌گیری متمرکز است، اما پیاده‌سازی این روش به معنای بزرگ کردن فرزندان خودمختاری نیست که هر کاری دوست دارند می‌کنند.

تغییر در باورها
براساس باورهای موجود در رویکرد دموکراتیک، کودکان زیردست بزرگسالان یا حتی ادامه آن‌ها نیستند. در والدگری دموکراتیک، به کودکان به چشم افراد منحصربه‌فردی نگاه می‌شود که یگانه‌اند و موجودیتی مجزا از بزرگسالانشان دارند.
والدگری دموکراتیک دشوار نیست، اما برای آنکه موفق به اجرای آن شوید، باید در باورهای خود تغییر ایجاد کنید. مهم‌ترین باوری که باید آن را به دست آورید این است که یاد گرفتن چیزهای جدید به گذشت زمان نیاز دارد.
مسائل رفتاری کودکان چیزی نیست که یک‌شبه تغییر کند، حتی در والدگری سخت‌گیرانه. در عوض، نتایج بلندمدت فقط درصورتی به دست می‌آیند که به کودکان اجازه دهید تمرین کنند و خطاهای خود را در طول زمان بهبود دهند.

کودکان شاگردان فعالی‌اند
کودکان بهتر یاد می‌گیرند، اگر بیشتر از گوش دادن عمل کنند. دقیقاً به همین دلیل است که شرکت دادن آن‌ها در فرایند تصمیم‌گیری بسیار اهمیت دارد.
مثل هر مهارت دیگری، قضاوت صحیح هم به تمرین نیاز دارد. احتمال خیلی کمی وجود دارد که کودکی که هیچ‌وقت تصمیمی نگرفته، وقتی به ۱۸‌سالگی رسید، ناگهان این مهارت را بیاموزد! به همین دلیل، اغراق نیست اگر گفته شود مشارکت کودکان در تصمیم‌گیری اهمیت حیاتی دارد.
بااین‌حال، فرزند شما نمی‌تواند این کار را به‌تنهایی انجام دهد. برای گرفتن تصمیم درست، ضروری است که کودک را راهنمایی کنید. همچنین شما باید برای چیزهایی که نیازی به تصمیم‌گیری جمعی ندارند، مثل مسائل مربوط به سلامتی و ایمنی، قوانین روشنی وضع کنید.
درنهایت، مثل جوامع دموکراتیک، در خانواده دموکراتیک هم از افراد انتظار می‌رود از قوانین پیروی کنند و از تصمیمات پرخطر بپرهیزند.

شنیدن فعالانه و انعطاف‌پذیری
والدگری دموکراتیک به این نیاز دارد که کاملاً فعال به فرزند خود گوش دهید. در این روش، شما باید با دقت گوش دهید و آماده باشید تا برای رسیدن به راه‌حلی پذیرفتنی یا قانونی که برای هر دو طرف مناسب باشد چانه‌زنی کنید.
این تمام چیزی است که دموکراسی از آن حرف می‌زند. مسئله‌ای که درباره ایمنی یا سلامتی نیست معمولاً بیش از یک راه‌حل دارد و در خانواده دموکراتیک برای رسیدن به جوابی پذیرفتنی همه مشارکت می‌کنند. درنهایت، این جمله دیکتاتورمآبانه هیچ‌وقت گفته نمی‌شود: «این کار رو بکن چون من می‌گم.»

قوانین منصفانه‌ای وضع کنید
در زمان قانون‌گذاری فرزندان خود را دخالت دهید. برقراری محدودیت‌ها ممکن است به مقداری بحث و چانه‌زنی نیاز داشته باشد. انجام این کار به والدین کمک می‌کند قوانینی منطقی وضع کنند که دلیل کافی برای پیروی از آن‌ها وجود دارد. همچنین در جریان این روند، کودکان درس‌های زیادی را درباره بده-بستان یاد می‌گیرند و مهارت‌های لازم برای گرفتن تصمیم‌های درست را کسب می‌کنند. سرانجام، برگزاری جلسات خانوادگی برای بحث درباره مسائل مهم اتصال میان اعضا را قوت می‌بخشد و احساس تعلق را در آن‌ها ایجاد می‌کند.

عواقب طبیعی تصمیمات فرزندان را در نظر بگیرید، نه عواقب منطقی آن‌ها را
بعضی از والدین از مرحله وضع قوانین و بحث درباره آن‌ها با عبارت «پیامدهای منطقی» میان‌بر می‌زنند. سپس وقتی در استفاده از دموکراسی مزیتی نمی‌بینند، این روش والدگری را سبکی ناقص معرفی می‌کنند.
توجه داشته باشید که منطق پیامد منطقی در این نیست که فرزندتان را به انجام خواسته‌های شما وادار کند! اگر کودک خود را به‌سمتی سوق دهید که آنچه را که شما می‌خواهید انجام دهد، دموکراسی را اعمال نکرده‌اید.

برای کنترل خودتان، باید به‌خوبی از خودتان مراقبت کنید
برای والدی خسته و سرشار از استرس، بحث و چانه‌زنی درباره تصمیم‌ها یا قوانین بسیار دشوار است. به همین دلیل بسیار مهم است که از خودتان به‌خوبی مراقبت کنید. این مراقبت شما را قادر می‌کند که احساساتتان را بهتر کنترل کنید. دراین‌صورت، به‌سرعت و سر هر مسئله کوچکی عصبانی و ناراحت نمی‌شوید.