برچسب: ازدواج و خانواده

 

وی بیان کرد: باید متوجه شویم که آیا مخالفت غیر مستقیم ما در این خصوص، به دلیل صحبت‌ها و رفتار‌هایی است که در فضای دیگری نمی‌توانیم به طور مستقیم با همسرمان بیان کنیم و یا بروز دهیم؟! چرا که در اغلب مواقع، در این شرایط می‌بینیم که فرزند مشترکمان و احساسات و عواطفی که هر یک از ما نسبت به فرزند خود داریم، وسیله و ابزار جنگی می‌شود و مثل یک مین است که گویی بر می داریم و به نوعی در زمین مقابل پرت می کنیم و به همین دلیل، می‌بینیم که مخالفت اصیل اتفاق نمی‌افتد و احتیاج به بررسی زیربنایی دارد که در این میان، سلامت روان نقش مهمی دارد.

این روانشناس تصریح کرد: تاریخچه ازدواج در فرهنگ ما نشان داده است که برخی از افراد همیشه از این اصطلاح ها برای زوجین استفاده کرده اند که شما از طریق بچه می‌توانید زندگی و ازدواج خود را محکم کنید و یا این که اگر چهار بچه بیاورید مثل چهار میخی است که چادر زندگی را به زمین متصل کرده اید و یا این که شما از طریق بچه در زندگی می‌مانید.

ناصری گفت: با وجود اصطلاح های فوق، اما فرایند ازدواج در طول تاریخ به همه ما ثابت کرده است که واقعا این طور نیست و درواقع، فرزند مشترک و موجود زنده‌ای که حاصل زندگی مشترک است، وسیله‌ای برای رسیدن به هیچ یک از اهدافی که بیان کردیم نیست و اتفاق‌ها و نافرجامی‌ها و طلاق‌هایی که رخ داد گواه این موضوع است و درواقع، این غیراخلاقی‌ترین رفتاری است که ما می‌توانیم با یک موجود آدمی کنیم که عزیزترین بخش زندگی ماست.

این روانشناس ادامه داد: باید بررسی کنیم که آیا واقعا اختلافی که ما با همسرمان داریم سر مسئله تربیتی فرزند مشترک است یا خیر؟! چرا که گاهی اوقات، وقتی درمورد متد تربیتی که والدین با یکدیگر اختلاف دارند صحبت می‌کنیم، می‌بینیم که آن‌ها فقط می‌خواهند ساز مخالف بزنند و حتی طرفین به آن چه که در این خصوص می‌خواهند مسلط نیستند و فقط می‌خواهند از این مسیر استفاده کنند.

وی افزود: اگر این مدل را شناسایی و مسائل اینچنینی را حل کنیم بیشتر اختلاف‌های ناشی از تربیت فرزند مشترک زوجین ازبین می‌رود، اما گاهی واقعا می‌بینیم که اختلاف والدین سر رویکرد است. یعنی این که آن‌ها روی موضوع تسلط دارند اما به همین دلیل، در تربیت فرزند اختلاف نظر وجود دارند.

ناصری تأکید کرد: در خصوص بچه‌های طلاق و تک والدی که به هر حال بخشی از اجتماع هستند، باید توجه کنیم که مسائل مربوط به سلامت بسیار مهم هستند و بابد به طور جدی به آن‌ها بپردازیم چراکه مسئله ای جدی تر در اختلاف در تربیت کودک وجود دارد و آن هم این است که فرد، اختلافات دیگر را هم به مسئله فرزندپروری سوق می‌دهد و از این موضوع سوء استفاده می‌کند که در این خصوص، صدمات بیشتری به کودک وارد می‌شود.

این روانشناس یادآوری کرد: پس از بررسی ها مشاهده کردیم که نظر‌های متناقضی در خصوص تربیت کودک صادر می‌شود که می‌توانند مشکلات زیربنایی را در سلامت کودک به وجود آورند و خطرناک و آسیب زا هستند و این موضوع، در کودکان تک والد و بچه‌های طلاق به شکل جدی دیده می‌شود و علت آن هم این است که افراد، مشکلات جدی تری هم با یکدیگر دارند و فرزندان مشترک خود را بهترین دلیل برای تسویه حساب‌ها و اختلاف خود می‌دانند.

وی گفت: باید بدانیم اگر کودکی هم تک والد است حق نداریم که از نظر روانشناسی، والد مقابل را تخریب کنیم و باید موضوع تسویه حساب‌ها از یکدیگر را جدی بگیریم و در تربیت فرزند دخیل نکنیم و نباید اجازه دهیم که فرزند هم در این میان سوء استفاده را یاد بگیرد و از آن استفاده کند.

ناصری ادامه داد: در خانواده‌هایی که اختلاف دیدگاهی وجود دارد، توصیه می‌شود که در نبود کودک و پشت درب‌های بسته، در رابطه با فرزندپروری مذاکره داشته باشند که در این میان باید توجه کرد که اغلب، زوجینی از دو فرهنگ متفاوت، در حیطه مسائل ارزشی و مادی کودک، با یکدیگر اختلاف‌هایی دارند که توصیه می‌شود آن‌ها در یک فضای توأم با صلح و بدون مداخله مسائل دیگر و به شکل خالص که همّ و غمشان کودک باشد با یکدیگر گفت وگو کرده و یک استراتژی ثابت را ارائه کنند.

این روانشناس افزود: باید توجه کرد که در این استراتژی، گاهی یکی از طرفین باید گذشت داشته باشد و از نظر خودش بگذرد چرا که ما در نهایت، حتی در یک جمع دو نفره نمی‌توانیم به یک نظر واحد برسیم که صد در صد طرفین راضی باشند. بنابراین، باید تمامی جوانب بررسی شود چرا که در مسائل ارزشی باید بپذیرم که امکان دارد بخشی از نظر ما اجرا نشود و باید گفت که اجازه نداریم اختلافاتمان در این زمینه را به طور بلند در فضای خانواده و در حضور کودک اعلام کنیم و باید صبور باشیم و دوباره در فضای خصوصی، این موضوع را به نقد و بررسی بگذاریم.

ناصری در پایان خاطرنشان کرد: گاهی کودکانی با اختلاف تربیتی والدین،  از ثبات و نظم خارج می‌شوند چرا که آن ها بضاعتی جز پدر و مادر خود ندارند و همین اختلاف‌ها باعث می‌شود که بخش عظیمی از وجودشان آسیب ببیند و در این میان، ما هم به عنوان والدین حق نداریم کاری کنیم که کودکمان آسیب ببیند.

وی بیان کرد: زوجین باید بدانند که گاهی اوقات، وقتی تفاوت نظر‌ی میان آن ها وجود دارد، هرقدر هم که این تفاوت نظر کوچک باشد، اما حل نشده می‌ماند و بعدا تمامی این اختلاف‌ها جمع و به یک موضوع مهم تبدیل می‌شوند.

این روانشناس تصریح کرد: گاهی اوقات، اختلاف‌های میان زوجین، حل نشده باقی می‌مانند و آن ها برای اینکه اختلافاتشان ادامه دار نشود از حل کردنشان پرهیز می‌کنند و این نشان می دهد که در واقع، هر دو نفر دنبال حل این مشکلات نبوده اند و آن‌ها نخواسته اند که گفت وگو کنند و با حل مسئله روبرو شوند.

سلیقه دار گفت: اگر هر زمانی، زوجین در موقعیت حسی، هیجانی و عاطفی قرار گرفتند که می‌دانند دنبال حل مسئله نیستند و فقط می‌خواهند به طرف مقابل خود بگویند که این طور فکر می‌کنند و چرا او این طور فکر نمی‌کند؟ و اگر مطمئن هستند که دارند یک سویه پیش می روند و از دریچه دید طرف مقابل به آن موضوع نگاه نمی‌کنند و دنبال راه حل مشترک نیستند بهتر است که بحث میان آن ها قطع شود، اما این به معنای فراموش کردن موضوع نیست، چرا که اگر آن موضوع برای طرف مقابل اهمیت دارد، فراموش کردن، کنار گذاشتن و نادیده گرفتنش قطعا غلط است و حتما باید هر زمان که حال دو طرف بهتر شد و به این نتیجه رسیدند که اهمیت موضوع تا جایی است که باید دوباره در مورد آن صحبت کرده و بالاخره برای آن راهی پیدا کرده و نباید به راحتی از کنار آن عبور کنند و در مقابل، باید دو طرف دوباره در این خصوص صحبت کنند.

وی ادامه داد: یکی از نشانه‌های خوب صحبت کردن، دلایل آن است.، یعنی فرد نمی‌گوید چون دوست دارم و این طوری فکر می‌کنم و یا چون همیشه این طور بوده است و یا اینکه چون تو هیچ وقت به حرف‌های من گوش نمی‌دهی و در مقابل باید مراقب بود که اگر در میان حرف‌های دو طرف چنین صحبت‌هایی به میان آمد حتما باید قطع شود، به این دلیل که در آن زمان، صحبت کردن در مورد آن موضوع اهمیت ندارد و بدون دلیل چنین جملاتی بیان می‌شود.

این روانشناس افزود: با توجه به موضوع مذکور، باید دید که چرا طرف مقابل این صحبت‌ها را می‌کند و اینکه فرد فقط دلایل خود را بیان می‌کند کافی نیست و باید از او پرسید که چرا این چنین می‌گوید یا اتفاق خاصی افتاده است؟بدین معنی که طرفین نباید به طور قطع بگویند که نظر من همین است، زیرا وقتی همه انسان‌ها در شرایط مختلف قرار بگیرند حتی ممکن است نظراتی را که زمانی احساس می‌کردند قطعی است، تغییر دهند و اگر فرد، دلایل و نظرات طرف مقابل را بداند متوجه می‌شود که می‌توان این طور هم به قضیه نگاه کرد و شاید این درست‌تر باشد.

وی مطرح کرد: زوجین باید بدانند که با قطعیت نظر ندهند و اصرار نداشته باشند که حتما یا این یا آن، چرا که این نوع نگاه در گفت و گو کردن مختوم است و باید تمام شود و نباید ادامه پیدا کند و پیشنهاد بنده این است که اگر دو طرف می‌خواهند با هم گفت و گو کنند به خود بگویند اگر من فقط اجازه گفتن یک جمله را داشته باشم آن جمله چیست؟!، زیرا بسیاری از مواقع که افراد اصرار بر عقیده خودشان دارند زمانی است که به اصطلاح به کل کل کردن افتاده اند و نمی‌خواهند کوتاه بیایند.

سلیقه دار بیان کرد: گاهی اوقات می بینیم بحثی که می‌توانست با چند دلیل، خاتمه پیدا کند و زوجین فرصت فکر کردن داشته باشند و بعدا تصمیم بگیرند الان به یک اصرار در نظری تبدیل شده است، بنابراین باید فکر کنند و با خود بگویند که وقت دارند فقط یک جمله بگویند و آن جمله چیست؟ آن موقع است که برای بیان جمله خود دقت می‌کنند که چه چیز را بیان کنند و تا چه اندازه نظرشان درست است.

وی گفت: یکی از موضوع های غیر قابل انکار در ارتباط در خانواده، نادیده گرفتن نظر خود فرد، فداکاری و گذشت کردن است که می‌تواند بسیار مهم باشد، به شرط اینکه با لحن سرزنش و کنایه همراه نباشد و فرد به طرف مقابل خود نگوید که این بار هم دارم کوتاه می‌آیم و حواست باشد و درواقع، تهدید و معامله نباشد و حتما به گونه‌ای مناسب باشد.

این روانشناس در پایان خاطرنشان کرد: وقتی در هر مدیریت اختلافی، عقیده فرد بر این باشد که هر دو نفر حال خوبی داشته باشند، در یک صورت می‌توانند مدیریت رابطه کنند و آن هم این است که بگویند چه کار‌هایی انجام دهیم که هر دو شادتر باشیم  و این بسیار مهم است که در خانواده به این موضوع توجه شود.

روزنامه همدلی نوشت: محمدحسین حمیدی در پاسخ به پرسشی در مورد موتورسواری زنان گفت: «معیار برای ما داشتن گواهینامه موتورسیکلت است و هر فردی که فاقد گواهینامه باشد با او برخورد می‌کنیم. در مورد موتورسواری زنان موارد محدود است که با آن برخورد شده و وسیله نیز توقیف شده است. اما هرکسی گواهینامه موتورسیکلت داشته باشد می‌تواند با موتور رانندگی کند.»

‌موتورسواری زنان منع قانونی ندارد

سخنان دیروز حمیدی اگرچه برخی زنان علاقه‌مند به موتورسواری را امیدوار کرد که محدودیت‌های موتورسواری زنان برچیده شود. اما برخی دیگر معتقدند رئیس پلیس راهور تهران از لحاظ قانونی به موضوع نگاه کرده است. بدیهی است که رانندگی وسایل نقلیه موتوری در نظام حقوقی ایران قائم به جنسیت نیست و این موضوع منع قانونی ندارد. اما نهاد‌های دیگری هستند که اعمال محدودیت می‌کنند و تا زمانی که این نهاد‌ها برای زنان موتورسوار محدودیت ایجاد کنند، مشکل موتورسواری زنان حل نخواهد شد.

لازم به یادآوری است که در قوانین ایران هیچ قانونی وجود ندارد که رانندگی وسایل نقلیه برای زنان را منع کند. قانون صرفا شرایط فرد را برای راندن کامیون، اتوبوس، موتورسیکلت یا خودروی سواری ذکر کرده است. در هیچ کجای قانون بحث جنسیت راننده مطرح نیست. اما با این حال موضوع موتورسواری زنان همواره از سمت طیف محافظه‌کار جامعه تحمل نشده و مانع فعالیت آنان در این حوزه شده‌اند و حتی برای افرادی که از حقوق زنان در این حوزه دفاع کرده اند، مشکلاتی ایجاد کردند.

محمدتقی فاضل میبدی، عضو مجمع محققین و مدرسین حوزه علمیه قم و استاد دانشگاه یکی از افرادی بود که به خاطر دفاع از حقوق سواری زنان مورد هجمه فراوانی قرار گرفت. وی گفته بود با هیچ مبنای شرعی نمی‌توان ثابت کرد که ورود بانوان به ورزشگاه‌ها، موتورسواری و دوچرخه‌سواری آنان حرام است.

داستان موتورسواری زنان ایران مانند داستان دوچرخه‌سواری و یا حتی ورزشگاه رفتن، داستان جالبی است. این موضوعات به رغم محدودیت‌ها در برخی از مراسم حکومتی شکسته می‌شود. در برخی از مراسم‌ها مانند راهپیمایی روز قدس، ۲۲ بهمن و مواردی از این قبیل با موتورسواری زنان برخورد نمی‌شود.

گواهینامه زنان در هاله‌ای از ابهام

سخنان رئیس پلیس راهور تهران در حالی است که موضوع گواهینامه موتورسواری زنان هنوز در هاله‌ای از ابهام است. همین چند ماه پیش و در فصل انتخابات ریاست جمهوری برخی از زنان علاقه‌مند به موتورسواری سعی کردند با راه انداختن کارزاری اینترنتی و جمع‌آوری امضاء از قوه مقننه درخواست کنند با اصلاح قوانین از حق داشتن گواهی‌نامه موتورسیکلت دفاع کند.
ناگفته پیداست بعید و دور از ذهن است که مجلس یازدهم به این مطالبه زنان جامه عمل بپوشاند، چرا که سابقه این مجلس در حوزه زنان خلاف این جریان را نشان داده است.

لازم به یادآوری است مرداد سال ۱۳۹۸، شعبه‌ای از دیوان عدالت اداری اصفهان در رایی، حکم به «الزام پلیس راهور ناجا به صدور گواهینامه رانندگی موتورسیکلت برای زنان واجد صلاحیت» را صادر کرد. این حکم پس از اعتراض زنی که اجازه کسب گواهی‌نامه رانندگی موتورسیکلت از پلیس راهور ناجا را نداشت، در دیوان عدالت اداری صادر شد. با وجود صراحت این رأی در ضرورت صدور گواهی‌نامه موتور برای همه زنان کشور، برخی مسئولان این حکم را تنها مختص زن شاکی در اصفهان دانستند.

رایی که نقض شد

یک هفته بعد از صدور رای، روزنامه جوان در گزارشی به نقل از روابط عمومی ناجا نوشت: «رای بدوی شعبه ۳۱ دیوان عدالت اداری صرفا برای شاکیه محترم صادر شده و طبق ماده ۶۰ قانون دیوان عدالت اداری، قابل تسری به عموم نیست و به عبارتی دیگر، رای صادره جنبه فردی دارد.»

در حالی پرونده اخذ گواهینامه موتورسیکلت زنان با بن‌بست مواجه شده است که زنان ایران سال‌هاست رانندگی می‌کنند و گواهینامه دارند و حتی ترک موتور نیز سوار می‌شوند. کافی است برای صحت‌سنجی ماجرا یک روز که از منزل خارج می‌شوید زنان ترک‌سوار را شمارش کنید، بدون تردید به آمار قابل توجهی دست خواهید یافت، آماری که این سوال را در ذهن تداعی می‌کند اکنون که ترک‌سواری زنان منع قانونی ندارد، آیا مشکل «دست» زنان است که نباید فرمان موتور را لمس کند، یا به رانندگی زنان اعتمادی نیست، اگر نیست پس چرا گواهینامه رانندگی برای آنان صادر می‌شود؟

مخالفت با صدور گواهینامه برای موتورسواران زن به نظر آنقدر غیرمنطقی می‌آید که پیدا کردن توجیهی برای آن دشوار است. لازم به ذکر است موتورسواری، تماشای فوتبال یا مطالباتی از این قبیل برای بسیاری از زنان شاید نه تنها کعبه آمال نباشد، بلکه حتی جزء اولویت آنان قرار نگیرد. اما محدود کردن زنان بدون هیچ منع قانونی و عرفی و همچنین تبعیض‌های جنسیتی و برخورد‌های قهری با زنان است که آنان را حساس و ناامید می‌کند.