برچسب: بیماری کودکان

زمانی که نوزاد تب دارد، می‌تواند نگران‌کننده باشد. با این حال، تب نشانه این است که بدن در حال مبارزه با عفونت است و سیستم ایمنی بدن درست کار می‌کند. در این مقاله با روش های پایین آوردن تب کودک آشنا می‌شوید.
تب‌های خفیف حتی ممکن است برای کودکان بسیار کم‌سن مفید باشد، اما تب‌های با درجه بالا می‌تواند نشان‌دهنده یک عفونت جدی باشد.
در ادامه، موضوعاتی را مانند تعریف تب، چگونگی کاهش تب نوزاد، کارهایی که باید از آن‌ها اجتناب کنید و زمانی که باید به دنبال کمک باشید، برایتان بیان می‌کنیم.

تب چیست؟
دمای بدن نوزاد معمولا حدود 37 درجه سانتیگراد است. اگر دمای بدن نوزادان به شرح زیر باشد، یعنی آن‌ها تب دارند:

• 38 درجه سانتیگراد، یا بالاتر در صورت اندازه‌گیری از مقعد
• 37.4 درجه سانتیگراد، یا بالاتر وقتی درجه حرارت بدن آن‌ها در نواحی دیگر مانند گوش، یا پیشانی اندازه‌گیری می‌شود
• نوزادان اغلب تب بسیار بالایی دارند. تب به خودی خود خطرناک نیست، مگر اینکه دمای آن بالاتر 40.5 درجه سانتیگراد باشد.
• با این حال، عفونتی که باعث تب می‌شود می‌تواند بسیار خطرناک باشد، حتی اگر تب بالا نباشد.

نحوه کاهش تب در نوزادان
وقتی نوزاد تب دارد، تمرکز باید روی درمان علت اصلی تب باشد، نه خود تب.
درمان مناسب به سن کودک، شدت تب و هر علائم دیگر بستگی دارد.

باید فقط طبق دستورالعمل‌های رسمی و ترجیحا تحت نظر پزشک به نوزادان و کودکان داروهای کاهش‌دهنده تب بدهد. برای نوزادان کمتر از 3 ماه، بدون مشورت با پزشک از این نوع داروها استفاده نکنید.

داروی ضد تب
پزشک ممکن است داروهای خاصی را برای پایین آوردن تب توصیه کند. هرگز از آسپرین استفاده نکنید و داروی ضد تب بزرگسالان را به نوزاد ندهید.
پیروی از دستورالعمل‌های روی بسته‌بندی دارو و تجویز پزشک، بسیار مهم است. در بیشتر موارد، دوز مناسب دارو به وزن کودک بستگی دارد. دوز را دوباره بررسی کنید و مطمئن شوید که اندازه‌های مناسب دارو را به کودک می‌دهید.
باید فقط طبق دستورالعمل‌های رسمی و ترجیحا تحت نظر پزشک به نوزادان و کودکان داروهای کاهش‌دهنده تب بدهد. برای نوزادان کمتر از 3 ماه، بدون مشورت با پزشک از این نوع داروها استفاده نکنید.
در ایالات متحده، 2 تا 5درصد از نوزادان و کودکان قبل از 5 سالگی تشنج تب دارند و این تشنج‌ها معمولا خطرناک نیستند. این نوع تشنج با تب و معمولا در نتیجه سرماخوردگی، آنفولانزا یا عفونت گوش ایجاد می‌شوند.
داروهای ضد تب، خطر ابتلا به تشنج را کاهش نمی‌دهند.

روش های پایین آوردن تب کودک، درمان‌های خانگی
اگر پزشک، تجویز داروی ضد تب را به نوزاد توصیه نکند، تکنیک‌های مراقبت خانگی که در ادامه به آن‌ها اشاره می‌کنیم ممکن است موثر باشد:

1- نوشیدن مایعات
هدف این است که کودک را هیدراته نگه دارید، بنابراین بهتر است آب کافی به او بدهید.

2- سبک لباس پوشیدن
کودک را در لایه‌های سبک بپوشانید، نه لباس‌های سنگین یا کت.

تغذیه با شیر مادر می‌تواند آنتی‌بادی‌هایی را برای کودک تامین کند تا به مبارزه با عفونت کمک کند.

3- شستن دست‌ها
شستن دست‌ها و سایر اقدامات بهداشتی را برای جلوگیری از گسترش عفونت انجام دهید.

4- شیردهی به کودک
اگر کودک شیر مادر می‌خورد، شیردهی می‌تواند به او کمک کند.
تغذیه با شیر مادر می‌تواند آنتی‌بادی‌هایی را برای کودک تامین کند تا به مبارزه با عفونت کمک کند.
همچنین به هیدراته نگه داشتن او کمک می‌کند و ممکن است درد را کاهش دهد. حتی اگر مادر مبتلا به آنفولانزا باشد، ادامه شیردهی بی‌خطر است.

از چه کارهایی باید اجتناب کرد؟
بسیاری از درمان‌های خانگی برای تب، فقط دمای خارجی بدن را کاهش می‌دهند که می‌تواند باعث ناراحتی کودک شود.
اگر نوزاد تب دارد، این کارها را انجام ندهید:

• برای درمان علائم عفونت، مانند تب یا درد، به جای مراقبت‌های پزشکی از داروهای خانگی استفاده نکنید.
• شیر دادن به کودک را قطع نکنید.
• به کودک دارو ندهید مگر اینکه پزشک توصیه کند، سپس دستورالعمل‌های پزشکی را به دقت دنبال کنید.
• مصرف مایعات، یا غذای کودک را محدود نکنید.
  

  ابتدا نوک یک دماسنج را چرب کنید. کودک را روی پهلو یا شکم قرار بدهید و به آرامی فقط نوک دماسنج را در رکتوم او بگذارید.

• نوزاد را بیرون نبرید و او را به مهدکودک نفرستید.

اندازه‌گیری ایمن دمای بدن نوزاد
مطمئن‌ترین راه برای اندازه‌گیری دمای نوزاد، از راه مقعد است.
ابتدا نوک یک دماسنج را چرب کنید. کودک را روی پهلو یا شکم قرار بدهید و به آرامی فقط نوک دماسنج را در رکتوم او بگذارید. از دماسنج شیشه‌ای استفاده نکنید و دماسنج را با فشار به مقعد کودک وارد نکنید.
اگر فکر می‌کنید موثر است در حالی تب نوزاد را اندازه بگیرید که او در حال شیر خوردن است. اگر کودک مقاومت کرد، صبر کنید تا عمیقا به خواب برود.

چه زمانی به دنبال کمک اضطراری باشیم؟
اگر نوزاد زیر 3 ماه تب کرد، فورا به پزشک مراجعه کنید. اگر امکان تماس با پزشک متخصص اطفال وجود ندارد، به اورژانس مراجعه کنید.
نوزادان کمتر از یک ماه ممکن است نیاز به آزمایش داشته باشند تا عفونت در آن‌ها مشخص شود. حتی ممکن است به گذراندن زمان در بیمارستان نیاز داشته باشند. برای نوزادان زیر 3 ماه، پزشک ممکن است به آزمایش خون و سایر آزمایش‌ها را تجویز کند.

اگر یک نوزاد بزرگ‌تر یا کودک نوپا دچار تب شد، برای راهنمایی با پزشک تماس بگیرید. اگر علائم دیگری وجود نداشته باشد، بعید است که بیماری او جدی باشد.
اگر پزشک درمان را توصیه کرد، اما علائم در عرض چند روز بهبود نیافت، دوباره با پزشک تماس بگیرید.
اگر نوزاد تب این علائم را دارد، او را نزد پزشک یا به اورژانس ببرید:

• بی‌حال یا گیج به نظر می‌رسد.
• علائمی از مشکلات تنفسی مانند نفس‌نفس زدن، خس‌خس سینه، یا بسته بودن سوراخ‌های بینی را نشان می‌دهد.
• علائم واکنش آلرژیک به دارو مانند بثورات پوستی یا مشکل تنفسی را نشان می‌دهد.
• نارس به دنیا آمده است.
• سیستم ایمنی ضعیفی دارد.
• برای اولین بار اول تشنج کرده، یا تشنج دوم او بیش از 5 دقیقه طول کشیده است.

خلاصه درباره روش های پایین آوردن تب کودک
درمان تب در نوزادان و کودکان به سن و علائم آن‌ها بستگی دارد. هر کودکی متفاوت است و عوامل خطر متفاوتی دارد.
اگر کودک زیر 3 ماه دچار تب شد، فورا با پزشک تماس بگیرید. یک نوزاد 3 ماهه یا بزرگ‌تر با تب خفیف می‌تواند از درمان در خانه بهره‌مند شود، اما همچنان ایده خوبی است که برای مشاوره با پزشک تماس بگیرید.

به طور کلی، بهتر است بدون تاخیر به دنبال کمک پزشکی باشید و توجه داشته باشید که تب می‌تواند نشان‌دهنده یک عفونت جدی باشد.

به کلینیک بیا نی نی سر بزنید.

اختلالات نقص ایمنی اولیه که به آن‌ها اختلالات ایمنی اولیه یا نقص ایمنی اولیه هم گفته می‌شود. در این مقاله، نقص سیستم ایمنی در کودکان را بررسی می‌کنیم.
اختلالات نقص ایمنی، سیستم ایمنی را ضعیف می‌کند و به عفونت‌ها و سایر مشکلات سلامتی اجازه می‌دهد، راحت‌تر رخ دهد.
بسیاری از افراد مبتلا به نقص ایمنی اولیه با کمبود برخی از دفاع‌های ایمنی بدن یا عدم عملکرد صحیح سیستم ایمنی بدن به دنیا می‌آیند که باعث می‌شود آن‌ها بیشتر مستعد ابتلا به میکروب‌هایی شوند که عفونت‌ها را ایجاد می‌کنند.
برخی از اشکال نقص ایمنی اولیه به قدری خفیف هستند که می‌توانند برای سال‌ها پنهان بمانند و در نتیجه مورد توجه قرار نگیرند. انواع دیگر به قدری شدید هستند که بلافاصله پس از تولد نوزاد، کشف و شناسایی می‌شوند.
درمان‌ها می‌توانند سیستم ایمنی بدن را در بسیاری از انواع اختلالات نقص ایمنی اولیه تقویت کنند.
در این زمینه تحقیقاتی در حال انجام است و منجر به بهبود درمان‌ها و بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا به این بیماری می‌شود.

علائم نقص سیستم ایمنی در کودکان
یکی از شایع‌ترین نشانه‌های نقص ایمنی اولیه، ابتلا به عفونت‌هایی است که نسبت به عفونت‌های فردی با سیستم ایمنی طبیعی، شایع‌تر، یا طولانی‌تر است و سخت‌تر درمان می‌شوند.
همچنین ممکن است نوزاد به عفونت‌هایی مبتلا شود که یک فرد با سیستم ایمنی سالم احتمالا به آن مبتلا نمی‌شود.
علائم و نشانه‌ها بسته به نوع اختلال نقص ایمنی اولیه، متفاوت و از فردی به فرد دیگر متفاوت است.
علائم و نشانه‌های نقص ایمنی اولیه می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• پنومونی مکرر، برونشیت، عفونت سینوسی، عفونت گوش، مننژیت یا عفونت‌های پوستی.
• التهاب و عفونت اندام‌های داخلی.
• اختلالات خونی مانند تعداد کم پلاکت‌ها یا کم‌خونی.
• مشکلات گوارشی مانند گرفتگی عضلات، بی ‌شتهایی، حالت تهوع و اسهال.
• تاخیر در رشد.
• اختلالات خود ایمنی مانند لوپوس، آرتریت روماتوئید یا دیابت نوع 1

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟
اگر فرزندتان یا خودتان دچار عفونت‌های مکرر، یا شدید یا عفونت‌هایی هستید که به درمان‌ها پاسخ نمی‌دهند، با پزشک مشورت کنید.
تشخیص زودهنگام و درمان نقص ایمنی اولیه می‌تواند از عفونت‌هایی که می‌توانند مشکلات طولانی‌مدت ایجاد کنند، جلوگیری کند.

بسیاری از اختلالات اولیه نقص ایمنی، ارثی هستند و از پدر یا مادر، یا هر دو به کودک منتقل می‌شوند.

علل نقص سیستم ایمنی
بسیاری از اختلالات اولیه نقص ایمنی، ارثی هستند و از پدر یا مادر، یا هر دو به کودک منتقل می‌شوند. مشکلات در کد ژنتیکی که به عنوان طرحی برای تولید سلول‌های بدن (DNA) عمل می‌کند، باعث بسیاری از نقص‌های سیستم ایمنی می‌شود.
بیش از 300 نوع اختلال نقص ایمنی اولیه وجود دارد و محققان همچنان به شناسایی موارد بیشتر ادامه می‌دهند. آن‌ها را می‌توان به طور کلی بر اساس بخشی از سیستم ایمنی که تحت تاثیر قرار می‌گیرد، به شش گروه طبقه‌بندی کرد:

• کمبود سلول B (آنتی‌بادی).
• کمبود سلول‌های T
• کمبود سلول‌های B و T ترکیبی
• فاگوسیت‌های معیوب
• کمبودهای مکمل
• ناشناخته (ایدیوپاتیک)

عوامل خطر نقص سیستم ایمنی
تنها عامل خطر شناخته‌شده، داشتن سابقه خانوادگی اختلال نقص ایمنی اولیه است که خطر ابتلا به این بیماری را افزایش می‌دهد.
اگر یک نوع اختلال نقص ایمنی اولیه دارید و می‌خواهید خانواده تشکیل بدهد، لازم است به دنبال مشاوره ژنتیک باشید.

عوارض نقص سیستم ایمنی
عوارض ناشی از اختلال نقص ایمنی اولیه، بسته به نوع آن متفاوت است که می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• عفونت‌های مکرر
• اختلالات خود ایمنی
• آسیب به قلب، ریه‌ها، سیستم عصبی، یا دستگاه گوارش
• کند شدن رشد
  

  اختلالات اولیه ایمنی ناشی از نقص ژنتیکی است، هیچ راهی برای پیشگیری از آن‌ها وجود ندارد، اما هنگامی که شما یا فرزندتان سیستم ایمنی ضعیفی دارید، می‌توانید اقداماتی را برای جلوگیری از عفونت‌ها انجام دهید.

• افزایش خطر ابتلا به سرطان
• مرگ در اثر عفونت جدی

علائم هشداردهنده نقص سیستم ایمنی در نوزادان

• عفونت‌ها.
• 4 عفونت یا بیشتر از 4 عفونت در یک سال، از جمله عفونت پوست و غشاهای مخاطی چشم، دهان و ناحیه تناسلی.
• عفونتی که نیاز به آنتی‌بیوتیک داخل وریدی دارد.
• 2 یا بیشتر از این تعداد عفونت عمیق.
• برفک مداوم (عفونت قارچی دهان).
• 2 یا بیشتر از 2 بار عفونت سینوسی جدی در یک سال.
• این‌که مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها در 2 ماه یا بیشتر، اثر کمی دارد یا هیچ اثری ندارد.
• 2 یا بیشتر از 2 بار پنومونی در طول یک سال.

نشانه‌های قابل مشاهده نقص سیستم ایمنی در کودکان

• اگزمای شدید
• عفونت‌های جدی پوستی
• عدم رشد و افزایش وزن در دوران نوزادی
• غدد لنفاوی بزرگ‌شده
• مشکلات گوارشی مزمن شدید مانند گرفتگی عضلات و اسهال

نشانه‌های داخلی نقص سیستم ایمنی در کودکان

• اختلالات خود ایمنی مانند لوپوس، آرتریت روماتوئید یا دیابت نوع 1
• التهاب و عفونت اندام‌های داخلی مانند کبد
• طحال بزرگ‌شده
• نقص سیستم ایمنی در خانواده

بعید است کودکی که تنها یکی از این علائم یا نشانه‌ها را دارد به نقص سیستم ایمنی نوزادان مبتلا باشد، اما اگر چندین مورد از این علائم را داشته باشد یا در مدت کوتاهی دچار عفونت‌های مکرر شود، ممکن است به نقص سیستم ایمنی نوزادان مبتلا باشد.

پیشگیری از عفونت‌ها در افرادی که نقص سیستم ایمنی دارند
به این دلیل که اختلالات اولیه ایمنی ناشی از نقص ژنتیکی است، هیچ راهی برای پیشگیری از آن‌ها وجود ندارد، اما هنگامی که شما یا فرزندتان سیستم ایمنی ضعیفی دارید، می‌توانید اقداماتی را برای جلوگیری از عفونت‌ها انجام دهید:

1- بهداشت را رعایت کنید
دست‌های خود را بعد از استفاده از توالت و قبل از غذا با صابون ملایم بشویید.

2- مراقب دندان‌های خود باشید
حداقل دو بار در روز دندان‌های خود را مسواک بزنید.

3- درست بخورید
یک رژیم غذایی سالم و متعادل می‌تواند به پیشگیری از عفونت کمک کند.

4- فعالیت بدنی داشته باشید
تناسب اندام برای سلامت کلی شما مهم است. از پزشک خود بپرسید چه فعالیت‌هایی برای شما مناسب است.

5- خوب بخوابید
سعی کنید روزانه در یک ساعت مشخص بخوابید و بیدار شوید و هر شب به همان تعداد ساعت بخوابید.

6- استرس را مدیریت کنید
برخی از مطالعات نشان می‌دهد که استرس می‌تواند سیستم ایمنی بدن شما را مختل کند. استرس را با ماساژ، مدیتیشن، یوگا، بیوفیدبک یا سرگرمی کنترل کنید.

7- در معرض ویروس قرار نگیرید
از افراد مبتلا به سرماخوردگی یا سایر عفونت‌ها دوری کنید و از قرار گرفتن در محیط‌های شلوغ پرهیز کنید.

8- از پزشک خود در مورد واکسیناسیون بپرسید
از پزشکتان درباره واکسن‌هایی که می‌توانید دریافت کنید، بپرسید.

به کلینیک بیا نی نی سر بزنید.

آسپرین برای کاهش تب و تسکین دردهای خفیف تا متوسط در شرایطی مانند درد عضلانی، دندان‌درد، سرماخوردگی و سردرد استفاده می‌شود، اما آیا آسپرین بچه در کودکان مفید است؟
آسپرین ممکن است برای کاهش درد و تورم در شرایطی مانند آرتریت استفاده شود. آسپرین یک داروی ضدالتهابی غیراستروئیدی است که با مسدود کردن یک ماده طبیعی خاص در بدن، درد و تورم را کاهش می‌دهد.
قبل از دادن این دارو به کودک کمتر از 12 سال باید با پزشک مشورت کنید. بسیار مهم است که این دارو و همه داروها را دور از دسترس کودکان قرار دهید.
آسپرین، یک علت شایع مسمومیت در کودکان است. پزشک ممکن است برای جلوگیری از لخته شدن خون، دوز پایین آسپرین را به شما توصیه کند.

در این مقاله می‌خوانید:

• نحوه استفاده از قرص جویدنی آسپرین 81 میلی‌گرم کودکان
• اثرات جانبی آسپرین بچه برای کودکان
• چرا آسپرین بچه برای کودکان بی‌خطر نیست؟
• علائم و نشانه‌های سندرم ری

نحوه استفاده از قرص جویدنی آسپرین 81 میلی‌گرم کودکان
اگر از این دارو برای درمان کودک خود استفاده می‌کنید، تمام دستورالعمل‌های موجود روی بسته محصول را دنبال کنید. اگر سئوالی دارید، از پزشک یا داروساز بپرسید.
از کودک بخواهید قرص را قبل از قورت دادن کاملا بجود. این دارو می‌تواند له، یا به طور کامل بلعیده شود. اگر هنگام مصرف این دارو کودک دچار ناراحتی معده شد، می‌تواند آن را با غذا یا شیر مصرف کند.
دوز و طول درمان بر اساس وضعیت پزشکی و پاسخ به درمان، متفاوت است. برچسب محصول را بخوانید تا توصیه‌هایی در مورد تعداد قرص‌هایی که کودک باید در یک دوره 24 ساعته مصرف کند و مدت زمان درمان به دست بیاورید.
کودک نباید دارو را بیشتر از اندازه توصیه‌شده، مصرف کند.
اگر کودک با مصرف آسپرین، در صحبت کردن مشکل پیدا کرد، یا دچار تغییرات ناگهانی بینایی شد، فورا به پزشک مراجعه کنید.
این نکته را به یاد داشته باشید که داروهای ضد درد در صورت استفاده به عنوان اولین علائم درد، بهترین عملکرد را دارند، اگر منتظر بمانید تا درد تشدید شود، ممکن است دارو به به خوبی عمل نکند.
این دارو نباید بیش از 10 روز مصرف شود. همچنین نباید از این دارو برای درمان تبی که بیشتر از 3 روز طول کشیده، استفاده کنید. در این موارد، با پزشک مشورت کنید چون ممکن است بیماری جدی‌تری وجود داشته باشد.

در صورت بروز زنگ در گوش کودک یا مشکل او در شنوایی، سریعا به پزشک اطلاع دهید.

اثرات جانبی آسپرین بچه برای کودکان
ممکن است ناراحتی معده و سوزش سر دل رخ دهد. در صورت تداوم یا تشدید هر یک از این عوارض، سریعا به پزشک اطلاع دهید.
در صورت بروز هر گونه عارضه جانبی جدی به پزشک اطلاع دهید:

• کبودی/ خونریزی آسان
• مشکل در شنوایی و زنگ زدن گوش
• علائم مشکلات کلیوی (مانند تغییر در میزان ادرار)
• تهوع/ استفراغ مداوم یا شدید
• خستگی بی‌دلیل
• سرگیجه
• ادرار تیره
• زردی چشم/ پوست
• مدفوع سیاه/ قیری
• درد مداوم یا شدید معده/ شکم
• استفراغ شبیه به قهوه
• مشکل در صحبت کردن
• ضعف در یک طرف بدن
• تغییرات ناگهانی بینایی
• سردرد شدید ناگهانی

این دارو به ندرت ممکن است باعث خونریزی جدی از معده/ روده یا سایر نواحی بدن شود.
واکنش آلرژیک بسیار جدی به این دارو نادر است. با این حال، در صورت مشاهده علائم واکنش آلرژیک جدی، فورا از پزشک کمک بگیرید:

• بثورات، خارش/ تورم (به ویژه در صورت/ زبان/ گلو)
• سرگیجه شدید
• مشکل تنفس

ممکن است شنیده باشید که پزشک متخصص اطفال می‌گوید نباید فرزند خود را با محصولات آسپرین بدون نسخه، مورد درمان قرار دهید. آسپرین و محصولات حاوی آسپرین نباید به کودکان یا نوجوانان داده شود مگر اینکه تحت دستورالعمل خاص پزشک باشد.
شاید فکر کنید که: «پدر و مادرم سال‌ها پیش آن را به من دادند و من خوب شدم.»
حتی ممکن است مواردی را به خاطر بیاورید که کودک خود را با آسپرین درمان می‌کردید و فرزند شما هیچگونه عوارض جانبی دارویی نداشت.
به هر حال، این دارو اغلب با عنوان «آسپرین بچه» شناخته می‌شود، بنابراین شاید منطقی به نظر برسد که این دارو را به کودکان بدهید.

چرا آسپرین بچه برای کودکان بی‌خطر نیست؟
کودکانی که در طول یک بیماری ویروسی به آن‌ها آسپیرین داده می‌شود، در معرض بیماری نادر اما بسیار جدی به نام «سندرم ری» هستند.
به نظر می‌رسد این حالت بیشتر در کودکانی که آنفولانزا، یا آبله‌مرغان (ویروس واریسلا) داشته‌اند رخ می‌دهد، اما در سایر بیماری‌های ویروسی، از جمله سرماخوردگی هم ممکن است رخ دهد.

هنگامی که کودک به سندرم ری مبتلا می‌شود، می‌تواند خیلی سریع بیمار شود. بدون درمان، این سندرم می‌تواند کشنده باشد. حتی با درمان پزشکی مناسب، کودکان می‌توانند دچار درجات متفاوتی از آسیب مغزی شوند که آن‌ها را برای یک عمر تحت تاثیر قرار دهد.

اگر چه سندرم ری نادر است، اما بدون هشدار ظاهر می‌شود و عواقب آن مخرب است. به همین دلیل، متخصصان اطفال به والدین توصیه می‌کنند بیماری ویروسی فرزندانشان را با آسپرین درمان نکنند.

علائم و نشانه‌های سندرم ری
کودکان اغلب قبل از سندرم ری، نوعی بیماری ویروسی را تجربه می‌کنند که آنفولانزا و آبله‌مرغان شایع‌ترین آن‌ها هستند.
اغلب به نظر می‌رسد که کودک در حال بهبودی از ویروس است و احساس بهتری دارد، سپس شروع به استفراغ مکرر یا مداوم می‌کند.
ممکن است یک کودک به طور غیر معمول بی‌حال یا خواب‌آلود به نظر برسد. برای کودکان زیر 2 سال، اولین نشانه سندرم ری ممکن است اسهال و تنفس سریع باشد.
با پیشرفت بیماری، کودک تحریک‌پذیر، دچار توهم یا عصبانی می‌شود. او ممکن است هوشیاری خود را از دست بدهد، دچار تشنج شود یا ضعف یا فلج اندام‌ها را تجربه کند.
اگر متوجه هر یک از این علائم در فرزند خود شدید، با اورژانس تماش بگیرید و بلافاصله به دنبال کمک باشید.

هایپرتروفی لوزه یا لوزه سوم، وضعیتی است که در آن لوزه‌ها بزرگ می‌شوند و در کودکان بیشتر از بزرگسالان شایع است. با نشانه های لوزه سوم در کودکان آشنا شوید.
لوزه‌های بزرگ معمولا علامتی ایجاد نمی‌کنند، یا فقط علائم حداقلی دارند. اما آن‌ها می‌توانند مشکلات سلامتی از جمله خروپف و آپنه خواب ایجاد کنند که می‌تواند بر رفتار کودکان در طول روز و رشد آن‌ها در طولانی‌مدت تاثیر بگذارد.
اگر در مورد لوزه‌های فرزند خود نگرانی دارید، پزشک متخصص اطفال ارزیابی می‌کند که آیا بزرگ شدن لوزه‌ها می‌تواند باعث عوارض جانبی نامطلوب بر سلامت شود و آیا فرزند شما به درمان نیاز دارد، یا نه.

در این مقاله می‌خوانید:

• علل لوزه سوم
• نشانه های لوزه سوم در کودکان
• عوارض لوزه سوم در کودکان
• تشخیص لوزم سوم در کودکان
• درمان‌های لوزه سوم
• سئوالات متداول

علل لوزه سوم
کودکان می‌توانند به دلایل مختلف لوزه‌های بزرگ داشته باشند. پشت دهان و گلو در کودکان نسبتا کوچک‌تر است. بافت لنفاوی لوزه‌ها و آدنوئیدها در اکثر کودکان بین 2 تا 6 سال رشد می‌کند.
برای کودکان، رشد لوزه‌ها ممکن است باعث تنگی نفس شود که از عبور کافی هوا جلوگیری می‌کند. علاوه بر این، ماهیچه‌ها در کودکان قوی‌تر از بزرگسالان است و باز شدن راه هوایی در پشت گلو را کوچک می‌کند.
هنگامی که لوزه‌ها در معرض آلرژی یا عفونت قرار بگیرند، لوزه‌ها متورم و ملتهب می‌شوند و گاهی اوقات این مشکلات می‌توانند مزمن شوند.

نشانه های لوزه سوم در کودکان
اکثر کودکانی که لوزه‌های بزرگ دارند هرگز علائم را نشان نمی‌دهند.
کودکانی که لوزه‌هایشان بزرگ شده است ممکن است در هنگام خواب خروپف کنند و برخی ممکن است دچار آپنه خواب شوند که اگر شخص دیگری در اتاق باشد، متوجه آن می‌شود.
شایع‌ترین علائم بزرگ شدن لوزه‌ها عبارتند از:

• تنفس بلند
• خرناس
• مشکل در بلع
• خواب‌آلودگی در طول روز

اگر فرزند شما دچار عفونت حاد و کوتاه‌مدت لوزه‌ها شده باشد، علائم آن ممکن است شامل تب، گلودرد و سرفه باشد. علائم طولانی‌مدت نشان‌دهنده یک مشکل مزمن است.

عوارض لوزه سوم در کودکان
گاهی بزرگ شدن لوزه‌ها می‌تواند مشکلاتی را ایجاد کند. بسیاری از این عوارض می‌توانند به یکدیگر کمک کنند و بدتر شوند. مثلا لوزه‌های بزرگ می‌تواند کودک شما را مستعد عفونت‌های مکرر کند که می‌تواند به التهاب مزمن لوزه‌ها منجر شود.

1- تنفس مسدود شده
لوزه‌های بزرگ‌شده می‌توانند در تنفس اختلال ایجاد کنند. این حالت در هنگام خواب شایع‌تر است، اما ممکن است در زمان بیداری هم رخ بدهد.
کودکانی که هیپرتروفی لوزه دارند ممکن است دچار تنفس دهانی شوند که می‌تواند منجر به مشکلات دندانی مانند بیماری‌های پریودنتال، هالیتوز (بوی بد دهان) و پوسیدگی دندان شود.

2- مشکلات خواب
مشکلات خواب ناشی از بزرگ شدن لوزه‌ها شامل بیدار شدن مکرر در شب و معمولا بلافاصله دوباره خوابیدن است. خواب مختل و کمبود اکسیژن می‌تواند مانع از خواب کافی کودک شود.
خروپف و آپنه خواب بدون درمان هم تاثیر قابل توجهی بر سلامت کودک خواهد داشت.

3- مشکل خوردن
کودکانی که هیپرتروفی لوزه دارند، ممکن است در بلع غذا مشکل داشته باشند. علاوه بر این، مسائل مربوط به سلامت دهان و دندان می‌تواند در خوردن غذا اختلال ایجاد کند.

4- تغییرات رفتاری
کمبود خواب و کمبود اکسیژن می‌تواند باعث بروز علائم خستگی کودک در طول روز شود، همچنین ممکن است کودک دچار تحریک‌پذیری، مشکل تمرکز، بیش‌فعالی و تغییرات رفتاری شود.
درمان لوزه‌های بزرگ شده علائم نقص توجه/بیش‌فعالی (ADHD) را بهبود می‌بخشد و ممکن است نیاز برخی کودکان به داروهای بیش فعالی را کاهش دهد.

5- اختلالات قلبی و ریوی
کودکانی که لوزه سوم دارند ممکن است دچار عوارض قلبی و ریوی شوند که به دلیل اکسیژن کم است چون قلب و ریه‌ها سعی می‌کنند اثرات بزرگ شدن لوزه‌ها را جبران کنند.
در دراز مدت ممکن است تغییراتی در ساختار و عملکرد قلب و ریه‌ها ایجاد شود.

تشخیص لوزم سوم در کودکان
لوزه‌های بزرگ‌شده را می‌توان با معاینه فیزیکی تشخیص داد. اختلال در جریان هوا ممکن است منجر به تورم و قرمزی شود. سایر تغییرات آناتومیکی که ممکن است با تنگی راه هوایی همراه باشد، مانند آدنوئیدهای بزرگ، گردن کوتاه یا فک کوچک، ممکن است اثرات لوزه سوم را بدتر کند.
آزمایش‌های اضافی شامل پالس اکسی‌متری و آزمایش عملکرد ریوی (PFT) است. این آزمایش‌ها میزان اکسیژن و توانایی تنفسی کودک را ارزیابی می‌کند.
همچنین ممکن است فرزند شما نیاز به معاینه کامل دندانپزشکی داشته باشد و در برخی موارد، پزشک درباره دچار آپنه خواب هم آزمایش‌هایی را انجام می‌دهد.

درمان‌های لوزه سوم
اگر نگران اثرات هیپرتروفی لوزه هستید، یا اگر فرزند شما خروپف می‌کند، یا عفونت‌های مکرر دارد، پزشک گزینه‌های درمانی را با شما در میان می‌گذارد.
درمان می‌تواند به علت بزرگ شدن بستگی داشته باشد:

• درمان التهاب و تورم ناشی از آلرژی، اغلب شامل داروهایی برای کاهش واکنش آلرژیک است.
• عفونت‌های باکتریایی به طور کلی به درمان با آنتی‌بیوتیک‌ها نیاز دارند.
• گاهی اوقات هم لوزه‌ها با جراحی لوزه برداشته می‌شوند. این روش درجه پایینی از خطر را دارد و ممکن است اثرات هیپرتروفی لوزه، یا لوزه مزمن را برطرف کند.

سئوالات متداول
سئوالات متداول درباره لوزه سوم عبارتند از:

آیا می‌توان لوزه‌های بزرگ را کوچک‌تر کرد؟
شما نمی‌توانید لوزه‌های خود را کوچک کنید، اما پزشک می‌تواند برای کاهش تورم، داروهای ضد التهابی یا آنتی‌بیوتیک تجویز کند.

آیا تورم لوزه ممکن است فقط یک لوزه را درگیر کند؟

شما نمی‌توانید لوزه‌های خود را کوچک کنید، اما پزشک می‌تواند برای کاهش تورم، داروهای ضد التهابی یا آنتی‌بیوتیک تجویز کند.

بله، تورم لوزه می‌تواند فقط یک طرف را درگیر کند، یا ممکن است در یک طرف برجسته‌تر از طرف دیگر باشد که می‌تواند با هیپرتروفی اتفاق بیفتد، اما گاهی لوزه‌های ناهموار می‌توانند نشانه‌ای از سرطان لوزه باشند که در کودکان بسیار نادر است.

کلام آخر
اگر فرزند شما مشکلاتی دارد که به نظر می‌رسد مربوط به بزرگ شدن لوزه‌ها است، با پزشک مشورت کنید تا تشخیص داده شود که آیا لوزه سوم دارد، یا نه تا بهترین گزینه‌های درمانی برای فرزند شما ارائه شود.

پزشکان متخصص اطفال در کلینیک بیا نی نی پاسخگوی سئوالات شما هستند.

پای پرانتزی، وضعیتی است که در آن پاهای فرد خمیده به نظر می‌رسد، در حالی مچ پاها در کنار هم قرار دارند، زانوها از هم فاصله می‌گیرند. تشخیص پای پرانتزی، کار ساده‌ای است.

در این مقاله می‌خوانید:

• پای پرانتزی چرا ایجاد می‌شود؟
• علل دیگر پای پرانتزی
• آیا فرزند شما نیاز به مراجعه به پزشک دارد؟
• تشخیص پاهای پرانتزی کودک
• درمان پای پرانتزی کودک
• آیا می‌توان از ایجاد پای پرانتزی، پیشگیری کرد؟

پای پرانتزی زمانی اتفاق می‌افتد که در حالی که کودک در حال رشد است، استخوان‌های هر یک از ران‌ها و پاهای او به طور متفاوتی کنار هم قرار بگیرند.
در اکثر بچه‌های 18 ماهه تا 2 ساله مقداری پای پرانتزی وجود دارد که در نوزادانی با وزن متوسط بیشتر شایع است.
گاهی اوقات وقتی بچه‌ها شروع به راه رفتن می‌کنند، پاهای پرانتزی آن‌ها بیشتر به چشم می‌آید.

پای پرانتزی چرا ایجاد می‌شود؟
پای پرانتزی گاهی اوقات می‌تواند نشانه بیماری زمینه‌ای مانند بیماری «بلونت» یا راشیتیسم باشد و ممکن است منجر به آرتروز در زانو و لگن شود.
گزینه‌های درمانی آن شامل بریس، گچ یا جراحی برای اصلاح این ناهنجاری‌های استخوانی است.
این وضعیت در نوزادان به دلیل موقعیت تنگ در رحم شایع است. به طور معمول، هیچ درمانی برای نوزادان لازم وجود ندارد. پاهای کودک هنگامی که شروع به راه رفتن می‌کند، معمولا بین یک سالگی تا 18 ماهگی شروع به صاف شدن می‌کند.
در بیشتر موارد، عوارض جانبی پایداری وجود ندارد.

بیماری بلونت
در بیماری «بلونت»، که به آن «تیبیا وارا» هم گفته می‌شود، ساق پا به طور غیرطبیعی رشد می‌کند و در زیر زانو خم می‌شود. وقتی کودک شروع به راه رفتن می‌کند، خم شدن پاها بدتر می‌شود.
این وضعیت ممکن است در سال‌های اولیه زندگی کودک آشکار شود، اما در برخی موارد علائم تا زمانی که کودک به بلوغ نرسد قابل توجه نیست.
بیماری بلونت بیشتر در زنان، آفریقایی‌آمریکایی‌ها و کودکان مبتلا به چاقی، شیوع دارد.
کودکانی که راه رفتن را زود شروع می‌کنند، در معرض خطر بیشتری هستند. به طور معمول کودک باید بین 11 ماهگی تا 14 ماهگی راه رفتن خود را شروع کند.

راشیتیسم
بیماری راشیتیسم، ناشی از کمبود طولانی‌مدت ویتامین D است که باعث نرم و ضعیف شدن استخوان‌ها و خم شدن پاها می‌شود.

بیماری پاژه
این بیماری متابولیک، بر نحوه تجزیه و بازسازی استخوان‌ها تاثیر منفی می‌گذارد. در نتیجه، آن‌ها آنطور که باید بازسازی نمی‌شوند. این مشکل با گذشت زمان، می‌تواند منجر به پاهای پرانتزی و سایر مشکلات مفصلی شود.
بیماری پاژه بیشتر در افراد مسن، شایع است و با تشخیص و درمان به موقع می‌توان آن را کنترل کرد.

علل دیگر پای پرانتزی
پای پرانتزی همچنین می‌تواند ناشی از موارد زیر باشد:

• شکستگی استخوان که به درستی بهبود نیافته است
• استخوان‌های غیر طبیعی، یا دیسپلازی استخوان
• مسمومیت با سرب
• مسمومیت با فلوراید

آیا فرزند شما نیاز به مراجعه به پزشک دارد؟
در موارد زیر باید فرزند خود را نزد پزشک ببرید:

• سن فرزند شما بیش از دو سال است و پاهای پرانتزی بسیار شدیدی دارد.
• فقط در یکی از پاهای فرزند شما حالت پرانتزی وجود دارد.
• کودک شما درد دارد، یا می‌لنگد.
  

  در کودکان، اغلب موارد پای پرانتزی در 12 تا 18 ماهگی شروع به بهبود می‌کند. اگر پاهای کودک شما بیش از 2 سالگی همچنان خم مانده، یا اگر وضعیت بدتر شده، باید کودک را نزد پزشک ببرید.

تشخیص پاهای پرانتزی کودک
اگر فرزند شما دارای پاهای پرانتزی است، وقتی که ایستاده، متوجه می‌شوید که مچ پاهایش کنار یکدیگر قرار دارند، اما زانوهایش از هم جدا به نظر می‌رسند.
در کودکان، اغلب موارد پای پرانتزی در 12 تا 18 ماهگی شروع به بهبود می‌کند. اگر پاهای کودک شما بیش از 2 سالگی همچنان خم مانده، یا اگر وضعیت بدتر شده، باید کودک را نزد پزشک ببرید.
پزشک می‌تواند به شما بگوید که این بیماری چقدر شدید است. همچنین می‌تواند تشخیص دهد که این مشکل، ناشی از یک بیماری زمینه‌ای است، یا نه.
در طول ویزیت، پزشک پاهای کودک را اندازه‌گیری می‌کند و از او می‌خواهد راه برود.
پزشک ممکن است برای مشاهده هر گونه ناهنجاری استخوانی در پاها و زانوهای کودک، اشعه ایکس یا سایر آزمایشات تصویربرداری را تجویز کند.

همچنین ممکن است برای کودک آزمایش خون بنویسد تا متوجه شود که آیا پاهای پرانتزی در اثر بیماری دیگری مانند راشیتیسم یا بیماری «پاژه» ایجاد شده‌اند، یا نه.

درمان پای پرانتزی کودک
اگر فرزند شما دارای پاهای پرانتزی است، معمولا هنگام شروع به تحصیل پاهای او به طور صاف قرار می گیرند و نیازی به درمان ندارد.
اگر پای پرانتزی بعد از این سن بهبود پیدا نکند و شدیدتر شود، ممکن است پزشک در مورد استفاده از آتل شبانه فکر کند.
آتل‌ها نوعی بریس هستند که شب‌ها برای صاف کردن پاها مورد استفاده قرار می‌گیرند.
ممکن است استفاده از آن‌ها برای کودک کمی ناراحت‌کننده باشد، اما پوشیدنشان معمولا دردناک نیست.
درمان معمولا برای نوزادان و کودکان نوپا توصیه نمی‌شود مگر اینکه یک بیماری زمینه‌ای مشخص شده باشد. در صورت شدید بودن، یا بدتر شدن وضعیت پا یا تشخیص بیماری دیگر، ممکن است درمان توصیه شود.
گزینه‌های درمانی، شامل موارد زیر است:

• کفش مخصوص
• استفاده از بریس
• گچ گرفتن
• جراحی برای اصلاح ناهنجاری‌های استخوانی
• درمان بیماری‌ها یا شرایطی که باعث ایجاد پای پرانتزی شده است

آیا می‌توان از ایجاد پای پرانتزی، پیشگیری کرد؟
هیچ پیشگیری شناخته شده‌ای برای این مشکل وجود ندارد، اما در برخی موارد، ممکن است بتوانید از برخی شرایطی که باعث ایجاد آن می‌شوند، جلوگیری کنید.
مثلا می‌توانید با اطمینان از دریافت ویتامین D کافی از طریق رژیم غذایی و قرار گرفتن در معرض نور خورشید، یا حتی مصرف مکمل ویتامین دی از ابتلا به راشیتیسم جلوگیری کنید.

تشخیص زودهنگام پای پرانتزی به شما و فرزندتان در مدیریت این بیماری کمک می‌کند.
ورم مفاصل، اولین اثر بلندمدت پای پرانتزی است و می‌تواند ناتوان‌کننده باشد. هنگامی که این مشکل شدید باشد، می‌تواند زانو، پا، مچ پا و مفاصل ران را تحت تاثیر فشارهای غیر طبیعی قرار دهد.

پزشکان متخصص ارتوپدی و توانبخشی در کلینیک بیا نی نی می‌توانند شما را در این‌باره راهنمایی کنند.

متخصص ارتوپدی کودکان، مشکلات استخوان‌ها و مفاصل را در بدن کودکان که هنوز در حال رشدند، بررسی و درمان می‌کند. و به همین دلیل در شاخه‌ای جدا از ارتوپدی بزرگ‌سالان یا عمومی قرار گرفته است.

ارتوپدی چیست؟
شاید بخواهید تعریف دقیق‌تری از ارتوپدی داشته باشید. ارتوپدی، شاخه ای از علم پزشکی است که آن مشکلات استخوان‌ها و مفاصل بررسی می‌شود و تحت درمان قرار می‌گیرد. ارتوپدی اطفال، هم به طور خاص به مشکلات استخوان‌ها و مفاصل کودکان می‌پردازد. 

مشکلات ارتوپدی کودکان

برخی از مشکلات ارتوپدی شایع‌تری که کودکان با آن دست و پنجه نرم می‌کنند، عبارتند از:

شکستگی استخوان

استخوان‌های کودکان انعطاف‌پذیر‌تر هستند و می‌توانند بدون شکستگی، خم شوند. شکستگی گرین استیک و شکستگی سگک، آسیب‌هایی هستند که بیش‌تر منحصراً در کودکان دیده می‌شوند. شکستگی گرین استیک زمانی است که استخوان از یک طرف شکسته شود اما از طرف خمیده دست‌نخورده باقی بماند و شکستگی سگک زمانی است که قسمتی از استخوان، پیوستگی خود را از دست بدهد اما از هم جدا نشود.

نیاز نیست که برای رفع هر مشکل استخوانی کوچک، به متخصص ارتوپدی کودکان مراجعه کنید. زیرا بسیاری از مشکلات توسط ارتوپد عمومی یا متخصص اطفال به خوبی برطرف می‌شوند. اما اگر مشکل کمی پیچیده‌تر شود، می‌توان از جراح ارتوپدی اطفال کمک گرفت.

شکستگی بازو و مچ پا و آرنج، به ترتیب نوشته شده در کودکان رایج‌تر است. اما زیاد جای نگرانی نیست، زیرا استخوان‌های کودکان توانایی شگفت‌انگیزی در بهبود یافتن دارند. 
درباره‌ی علل و درمان شکستگی استخوان بیشتر بخوانید. 

بدشکلی ستون فقرات (اسکولیوز)

به منحنی غیرطبیعی سی شکل یا اس شکل ستون فقرات، اسکولیوز می‌گویند که معمولاً در کودکی یا اوایل نوجوانی تشخیص داده می‌شود. علائم این بیماری به شکل انحنای کمرنامیزان یا یک شانه بالاتر از دیگری ظاهرمی‌شود. به علاوه ممکن است کودکی که اسکولیوز دارد، به یک طرف متمایل باشد. به ندرت، در موارد شدید اسکولیوز، ممکن است باعث تغییر شکل دنده و مشکلات تنفسی شود. در اکثر موارد، اسکولیوز بدون مداخله‌ی پزشکی، عارضه‌ای دائمی است. اگرچه درمان همیشه لازم نیست.

لنگیدن و ناهنجاری‌های راه رفتن

لنگیدن ممکن است علل متفاوتی داشته باشد. شایع‌ترین آن ممکن است شکستگی استخوان باشد. عفونت، التهاب، تومور و ناهنجاری‌های لگنی از علت‌های دیگر این عارضه هستند. پس والدین موظفند به محض مشاهده علائم مشکوک و ناهنجاری‌های راه رفتن در کودک خود، به پزشک متخصص مراجعه کنند. بدیهی است که نوع درمان پیشنهادی بسته به علت ایجاد ناهنجاری در هر مورد متفاوت است.

کودک خود را تشویق کنید سوال بپرسد و سوالات او را پاسخ دهید. رفتارهای شجاعانه‌ی او را با تشویق و ستایش، تقویت کنید. به دروغ به او نگویید که قرار نیست درد بکشد. حمایتش کنید. به او دلگرمی بدهید و تاکید می‌کنیم که حتما تشویقش کنید.

عفونت استخوان‌ها و مفاصل

انواع مختلفی عفونت استخوانی و مفصلی وجود دارد. این عفونت‌ها معمولاً وقتی شروع می‌‌شوند که باکتری‌های ناقل بیماری، وارد بدن می‌شوند و از طریق جریان خون به استخوان‌ها و مفاصل گسترش پیدا می‌کنند. بدون درمان سریع، عفونت‌ها ممکن است دردسرزا شوند. پس سریعاً باید به متخصص ارتوپدی کودکان مراجعه کنید.

مفاصل دردناک بعد از ورزش و فعالیت

دختران و پسران بین 9 تا 14 سال معمولاً از دردهای عضلانی و مفصلی که مستقیماً با جهش رشد آن‌ها در بلوغ مرتبط است، شکایت دارند. اما درد اسکلتی عضلانی در کودکان ممکن است علل مختلفی داشته باشد. آپوفیزیت یکی از شایع‌ترین علت‌های ایجاد درد است که به التهاب غضروف رشد در کودکان مربوط می‌شود که محل اتصال عضلات و تاندون‌ها است. معمولاً علائم این بیماری با ورزش بدتر می‌شود و ممکن است در کل شب ادامه پیدا کند و باعث مختل شدن خواب شود. درد و تورم به طور معمول با استراحت و استفاده از یخ و داروهای ضد التهابی بهبود می‌یابد.

علاوه بر این‌ها، بعضی دیگر از مشکلات ارتوپدی کودکان نیز هستند که در گروه‌های سنی خاص مانند نوزادان دیده می‌شوند.

بیماری‌های شایع دیگر را بخوانید.

خصوصیات ارتوپدی کودکان

ابتدای مقاله گفتیم که ارتوپدی کودکان با بزرگ‌سالان متفاوت است. زیرا کودکان در حال رشد هستند.

گاهی اوقات بچه‌ها را بزرگ‌سالان کوچک می‌خوانند اما حالا می‌دانیم که در بررسی استخوان‌ها نمی‌توانیم از این اصطلاح استفاده کنیم.

به عبارتی در درمان مشکلات ارتوپدی کودکان، ملاحظاتی وجود دارد که باید به آن‌ها توجه کرد.

همان طور که می‌دانیم کودکان در حال رشد هستند و این رشد اغلب، بسیار سریع است. به مناطقی از استخوان که با سرعت بیشتری رشد می‌کند، صفحه‌ی رشد می‌گوییم. صفحه رشد ممکن است بیش‌تر در معرض آسیب قرار بگیرند. البته به مرور زمان می‌تواند سلول‌های خود را بازسازی کند.

با وجود این که صفحه رشد، اغلب به دلیل قابلیت رشد سریع می‌تواند خودش را ترمیم کند، هم‌چنان نمی‌توان از آسیب آن چشم‌پوشی کرد. پس پزشک باید بررسی کند و مطمئن شود صفحه رشد آسیبی ندیده است. یا اگر آسیب دیده است، سریع تحت درمان قرار بگیرد. علت تاکید بر بررسی و درمان، این است که صدمات ناشناخته‌ای که به صفحه رشد وارد می‌شود، احتمال دارد باعث ایجاد ناهنجاری‌های رشد مانند بسته شدن زودرس این صفحه یا رشد غیرطبیعی استخوان شود.

هم‌چنین در درمان مشکلات ارتوپدی کودکان، لازم است سبک زندگی و نوع فعالیت‌هایشان نیز در نظر گرفته شود:

• آیا کودک باید فعالیت‌های بدنی خود را محدود کند؟ اگر چنین است، چگونه و برای چه مدت؟
• آیا او باید از ورزش‌های خاص، دویدن یا پریدن خودداری کند؟
• آیا این شرایط بر رشد کودک تاثیر می‌گذارد؟
• آیا این بیماری ممکن است باعث ایجاد مشکلات طولانی‌مدت شود یا به درمان بیش‌تری نیاز داشته باشد؟
• آیا این بیماری ممکن است محدودیت‌های دیگری نیز در آینده برای کودک ایجاد کند؟

درباره‌ی فعالیت فیزیکی کودکان بخوانید.

معمولاً کودکان نمی‌توانند مانند بزرگ‌سالان، علائم یا ترس خود را به شکل قابل درکی بیان کنند. متخصصان ارتوپدی کودکان، باید بتوانند احساسات و مشکلات کودک را از دلش بیرون بکشند. حتی در شرایطی که ممکن است نتوانند سوالات پزشکی ساده مثل «کجا درد می‌کند؟» را بپرسند.

چه کسی مشکلات ارتوپدی کودکان را درمان می‌کند؟

نیاز نیست که برای رفع هر مشکل استخوانی کوچک، به متخصص ارتوپدی کودکان مراجعه کنید. زیرا بسیاری از مشکلات توسط ارتوپد عمومی یا متخصص اطفال به خوبی برطرف می‌شوند. اما اگر مشکل کمی پیچیده‌تر شود، می‌توان از جراح ارتوپدی اطفال کمک گرفت.

جراحان ارتوپدی کودکان در زمینه مشکلات استخوان و مفاصل کودکان، آموزش‌های ویژه‌ای دیده‌اند و چندین سال درس خوانده‌اند. البته بخش ارتوپدی همه‌ی بیمارستان‌ها، متخصص ارتوپدی کودکان ندارد. اما می‌توانید با جست‌وجو در اینترنت، نزدیک‌ترین متخصصان ارتوپدی کودکان را نسبت به محل زندگیتان پیدا کنید.

چطور فوق تخصصی ارتوپدی کودکان پیدا کنیم؟
برای پیدا کردن فوق تخصصی ارتوپدی کودکان، باید معیارهایی را در نظر بگیرید. مهم‌ترین نکته، تبحر و تخصص پزشک است. می‌توانید از نظرات سایر مراجعان هم استفاده کنید. حتی می‌توانید از پزشکان دیگر راهنمایی بگیرید. و نکته خیلی مهمی که باید به آن توجه کنید این‌که پزشکی را برگزینید که ارتباط خوبی با بچه‌ها داشته باشد. 

درمان کودکان مبتلا به بیماری‌های ارتوپدی

یکی از مهم‌ترین کارهایی که والدین و سایر اعضای خانواده و دوستان می‌توانند در این راه انجام دهند، این است که یاد بگیرند چطور باید از کودک مبتلا به بیماری حمایت کنند. بیماری ارتوپدی نیز مانند بیماری‌های دیگر ممکن است کودکان را مضطرب و افسرده کند. پس لازم است والدین مراقب سلامت روحی کودک بیمار خود باشند.

از کمک گرفتن از متخصص ارتوپدی یا اطفال فرزندتان نترسید. این افراد تجربه‌ی زیادی در مواجهه و درمان کودکان با مشکلات مشابه دارند و مسلماً می‌توانند در مسئله‌ای که برای شما تازگی دارد، کمک‌کننده باشند.

به راحتی با تیم درمان افکار خود را در میان بگذارید. شما فرزندتان را بهتر از دیگران می‌شناسید و بهتر می‌توانید ترس و اضطراب و راحتی او را تشخیص دهید. در میان گذاشتن این مسائل با تیم پزشکی، می‌تواند باعث شود که بیش‌تر مراقب فرزندتان باشند.

درباره‌ی سلامت روان کودک بیش‌تر بخوانید.

به چند توصیه‌ی ساده‌ی زیر عمل کنید:

• کودک خود را تشویق کنید سوال بپرسد و سوالات او را پاسخ دهید.
• رفتارهای شجاعانه‌ی او را با تشویق و ستایش، تقویت کنید.
• به دروغ به او نگویید که قرار نیست درد بکشد.
• حمایتش کنید. به او دلگرمی بدهید و تاکید می‌کنیم تشویقش کنید. گاهی اوقات تنها در آغوش گرفتن و لبخند زدن، کار خودش را می‌کند!

حرف آخر درباره ارتوپدی کودکان

خوشبختانه، اکثریت قریب به اتفاق بیماری‌های ارتوپدی کودکان، قابل درمان یا کنترل هستند. اسکلت کودک، توانایی فوق‌العاده‌ای در بهبود یافتن پس از ضربه و آسیب و تحمل کردن درد دارد. والدین باید بیماری فرزندشان را جدی بگیرند تا مطمئن شوند روند درمانی بیماری به خوبی انجام می‌شود. هم‌چنین باید به صحبت‌های فرزندشان گوش دهند و از او حمایت عاطفی لازم را بکنند.

به کلینیک بیا نی نی سر بزنید.