برچسب: ترس

بیا نی نی/ در روزهای اخیر در شبکه های اجتماعی مردم ایران ویدیویی دست به دست می شود که از آن با عنوان پربیننده ترین ویدیو اینستاگرام ایران یاد می شود. در این ویدیو پسربچه ای دیده می شود که قرار است از وی نمونه خون گرفته شود. وی که مانند بسیاری دیگر از سرنگ و خون گرفتن می ترسد به کسی که می خواهد از او خون بگیرد می گوید که در صورت جیغ و داد کردن به او توجهی نکند و کار خود را ادامه دهد. ترس از آمپول نوعی فوبیاست که در سراسر جهان وجود دارد و نباید از ترس از سرنگ و آمپول خجالت کشید. Aichmophobia به ترس از سوزن و اشیا نوک‌تیز گفته می‌شود و Trypanophobia ترس از تزریق است.

واکنش بانمک پسربچه در مواجهه با آمپول

آمارها حکایت از آن دارد که از هر ده نفر، یک نفر از آمپول و تزریق می‌ترسد
با ترس خود روبه‌رو شوید. آگاهی از چیزی که از آن می‌ترسید به غلبه شما بر این ترس کمک می‌کند. سعی کنید مقداری اطلاعات از تاریخچه آمپول و هدف اختراع آن و حتی خطرات آن به‌دست آورید. عکس‌های مختلفی از آمپول تماشا کنید تا به مرور ترس شما از آن کم شود. در مرحله بعد بهتر است سرنگی را همراه خود داشته باشید. این کار شاید در ابتدا دشوار باشد اما کمک می‌کند بر ترس خود غلبه کنید. هر چه تماس شما با آمپول و سرنگ بیشتر باشد، ترس از آن سریع‌تر برطرف می‌شود.

منشأ ترس خود را بیابید. برخی افراد به این دلیل از آمپول می‌ترسند که به آنها صدمه می‌زند. اغلب کسانی که از آمپول می‌ترسند جزو کسانی بوده‌اند که در زمان کودکی زیاد آزمایش خون داده‌اند یا در معرض تزریق قرار داشته‌اند. کمی به عقب برگردید و پیرامون این اتفاقات با والدین خود صحبت کنید. درک ریشه این ترس بیمارگونه می‌تواند به شما کمک کند تا با آن روبه‌رو شوید.

با ترس خود منطقی رفتار کنید. به جای این که بیش از حد روی ترس خود از آمپول تمرکز کنید، روی فوایدی که برای شما خواهد داشت توجه کنید و به خاطر داشته باشید که با تزریق آمپول بیشتر از اندک دردی که به دنبال دارد، می‌توانید از مزایای آن بهره‌مند شوید. اگر خون اهدا می‌کنید، به این موضوع فکر کنید که با غلبه بر ترس خود به شمار زیادی از افراد کمک خواهید کرد. ترس‌ها و نگرانی از تزریق و درد ناشی از آن را به صورت فهرست درآورید و آنها را به صورت معکوس در نظر بگیرید به این معنا که خود را متقاعد کنید که تزریق آمپول باعث حفظ سلامت شما می‌شود. درباره کودکان نیز باید درباره اهمیت تزریق آمپول با آنها صادق باشید و درد ناشی از آن را پنهان نکنید.

تنش‌های عملی را تمرین کنید. یکی از موثرترین روش‌های مقابله با ترس و کاهش فشار خون که منجر به غش و از حال رفتن فرد می‌شود، تمرین تنش‌های عملی است. اگر سابقه این حالت‌ها را دارید، تمرین تنش عملی می‌تواند فشار خون شما را تنظیم و از غش کردن دوباره شما هنگام مواجه شدن با آمپول جلوگیری کند. انجام این کارها قبل از تزریق می‌تواند موثر باشد: آرام بنشینید. در ماهیچه‌های دست‌ها، پاها و بالاتنه کشش ایجاد کنید و این کار را به مدت 10 تا 15 ثانیه ادامه دهید تا زمانی که در صورتتان احساس قرمزی کنید. بعد از 30 ثانیه، مجددا ماهیچه‌هایتان را بکشید و این کار را تا 5 مرتبه انجام دهید.

به تنهایی برای تزریق نروید. همراه با یک دوست یا یکی از اعضای خانواده که به او اعتماد دارید، برای تزریق بروید. این کار اعتماد به نفس را در شما بالا می‌برد. بهتر است از فردی که همراهیتان کرده بخواهید هنگام تزریق دست شما را بگیرد.

ترس خود را ابراز کنید. به پزشک یا پرستار بگویید که از تزریق آمپول می‌ترسید. دانستن این مطلب به آنها کمک می‌کند که با شما به درستی رفتار کنند و حتی با صحبت کردن هنگام تزریق، تمرکز شما را از این عمل بر هم بزنند یا راهکارهایی را برای کاهش ترس شما و آرام‌تر شدن به شما ارائه دهند.

حواس خود را پرت کنید. بسیاری از افراد هنگام تزریق آمپول تمام تمرکز خود را روی این مساله جمع می‌کنند اما این مساله می‌تواند ترس شما را تشدید کند بنابراین تا جایی که می‌توانید به چیزی غیر از تزریق فکر کنید و با فرد دیگری از جمله فرد همراه، پزشک یا پرستار مشغول صحبت شوید. در واقع، داخل اتاق تزریقات به چیزی غیر از تزریق فکر کنید یا به عنوان مثال، با گوشی خود بازی کنید یا به موسیقی گوش کنید و کتاب یا مجله بخوانید.

بدن خود را در وضعیت مناسب قرار دهید. دراز کشیدن و پاها را بالا گرفتن هنگام تزریق، درد و علائم ناشی از تزریق را کاهش می‌دهد. دراز کشیدن در حالتی که سر را به پایین نگه داشته‌اید و بالا آوردن پاها، احتمال از حال رفتن و غش را کاهش می‌دهد. بعد از اتمام تزریق هم سعی کنید چند لحظه‌ای دراز بکشید و سریع از جای خود بلند نشوید. سعی کنید به توصیه‌های پزشک و پرستار توجه کنید. وقتی دراز کشیده‌اید، یک دست خود را روی معده قرار دهید و روی تنفس خود تمرکز کنید.

آرامش خود را حفظ کنید. سفت کردن ماهیچه‌ها هنگام تزریق آمپول درد را بیشتر می‌کند و ممکن است به بدن آسیب وارد کند. دست‌ها، شانه‌ها و آرواره را شل کنید و روی تنفس خود تمرکز کنید و نفس عمیق بکشید. از راه بینی نفس بکشید و از دهان هوا را خارج کنید. هنگام تزریق، نفس عمیق بکشید و پیش از بیرون دادن هوا، آهسته از 10 به طور معکوس بشمارید.

در تنظیم این خبر از wikihow ، بیا نی نی و جام جم استفاده شده است

بیا نی نی/ چند نفر را می‌شناسید که از سوار شدن به چرخ و فلک شهربازی امتناع می‌کنند؟ کسانی که دوست ندارند از آسانسور شیشه‌ای استفاده کنند و حتی از نردبان بالا رفتن برایشان دشوار است. این‌ها ممکن است نشانه ترس از ارتفاع باشد اما آن را نباید با ترس از پرواز اشتباه گرفت. کسانی که از ارتفاع می‌ترسند، قرار گرفتن در طبقه بالای یک برج بلند برای آنها همان قدر ترسناک است که بالا رفتن از یک نردبان. در این گزارش با نشانه‌ها، دلایل و راه‌های درمان آن آشنا می‌شویم.

ارتفاع هراسی یا بیشتر؟
برخی از کسانی که ارتفاع هراسی دارند ممکن است دچار باتموفوبیا یا ترس از شیب و پله هم بشوند. افرادی که با این ترس همراه هستند، حتی اگر نیازی به بالا رفتن از آن را نداشته باشند، ممکن است هنگام مشاهده شیب تند وحشت کنند. اگرچه بسیاری از مبتلایان به شیب هراسی مبتلا به ارتفاع هراسی هستند، اما بسیاری از مبتلایان به ارتفاع هراسی، ممکن است اصلا شیب هراسی را تجربه نکرده باشند.
ترس دیگری که ممکن است همراه با شیب هراسی بروز کند، اقلیم هراسی است. پله‌ها یا سراشیبی برای این افراد هیچ ترسی همراه ندارد تا وقتی که نخواهند آن را طی کنند. تنها در صورتی ترس به سراغ آنها می‌آید که مجبور به انجام باشند، در حالی که شیب هراس‌ها حتی از دیدن آن نیز ممکن است وحشت‌زده شوند.
ترس از ارتفاع تنها به همینجا محدود نمی‌شود. ایروفوبیا یا ترس از پرواز، هراس دیگری است که گاهی اوقات در کنار ارتفاع هراسی رخ می‌دهد. این ترس بسته به شدت و ضعف آن، گاهی فرد را از دیدن هواپیما هم سراسیمه می‌کند چه برسد به پرواز کردن.
بزرگ‌ترین مشکلی که اکثر هراس‌ها با خود دارند، محدود کردن زندگی و فعالیت‌های شما برای جلوگیری از ترس است. تا زمانی که اقدامات احتیاطی را پیش بگیرید تا دچار این هراس نشوید، ممکن است اوضاع ایمن باشد، اما وحشت‌زدگی می‌تواند شما را به سمت انجام اقدامات ناامن سوق دهد.

آیا واقعا درگیر ارتفاع هراسی هستیم؟
سرگیجه یکی از نشانه‌هایی است که افراد دارای ترس از ارتفاع با آن دست به گریبانند. در صورتی که با قرار گرفتن در ارتفاع، احساس سرگیجه پیدا می‌کنید، برای آزمایش و بررسی دقیق‌تر به پزشک مراجعه کنید. گاهی نیز ممکن است هرگز علائم سرگیجه را تجربه نکنید، اما موارد دیگر را چرا.
ترس از ارتفاع، اضطرابی را برای شما همراه دارد که باعث می‌شود از قرار گرفتن در موقعیت ترس اجتناب کنید. تعمیرات خانه را به خاطر استفاده از نردبان نادیده بگیرید. به دعوت کسانی که در برج‌های بلند با شیشه‌های بزرگ دارند پاسخ رد بدهید و اتاق‌های طبقات بالای هتل را برای اقامت نپذیرید.
این ترس بر روز ذهن شما اثر می‌گذارد. گاهی احساس می‌کنید که از سطح زمین بلند شده‌اید و نمی‌توانید به قدرت تعادل خود اعتماد کنید. شما به طور غریزی شروع به جستجوی چیزی می‌کنید که به آن بچسبید. گاهی اوقات نیز ممکن است با نشستن و زانو زدن سعی در کنترل بدن خود داشته باشید.

علائم جسمی:
– افزایش تعریق، درد یا گرفتگی قفسه سینه و افزایش ضربان قلب
– احساس مریضی یا سبکی سر
– لرزش هنگام مواجهه با ارتفاع
– احساس سرگیجه یا از دست دادن تعادل هنگام نگاه کردن به ارتفاع
– فرار از مواجهه با ارتفاع، حتی اگر زندگی روزمره را دشوارتر کند

چطور از شر آن خلاص شویم؟
تحقیقات روانشناسان مشهور تحقیقاتی النور جی گیبسون و ریچارد دی واک در سال ۱۹۶۰ نشان می‌دهد که میزان مشخصی از بی‌میلی به ارتفاع، نه تنها در انسان بلکه برای همه حیوانات نیز امری طبیعی است.  بنابراین، ارتفاع هراسیبه عنوان یک مکانیسم بقا تا حدی در وجود همه ما ریشه دوانده است اما این ترس در برخی افراد شدیدتر است، برای درمان آن چه کنیم؟
اگرچه درمان شناختی رفتاری، درمان اصلی انتخابی برای هراس‌های خاص است اما به طور سنتی، قرار گرفتن در معرض ارتفاعات متداول ترین راه‌حل به نظر می‌رسد. با این حال، یک مطالعه تحقیقاتی که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد، نشان داد که واقعیت مجازی نیز ممکن است به همان اندازه موثر باشد، درمانی که آن را آسان‌تر و کم هزینه‌تر می‌دانند.
پزشکان در بعضی موارد از داروهای آرامبخش برای تسکین کوتاه مدت در شرایط خاص تجویز می‌شود تا از شدت وحشت و اضطراب بیمار کم کنند.  با همه این موارد، به نظر می‌رسد، ساده‌ترین راه برای غلبه بر این ترس انجام یوگا، تنفس عمیق، مدیتیشن یا آرامش عضلانی باشد تا فرد بتواند با استرس و اضطراب خود کنار بیاید. ورزش منظم نیز می‌تواند به بهبود شرایط کمک کند.
منبع: health line و very well mind

بیا نی نی/ اگر از مار، سگ و حتی گربه وحشت دارید، در ترس از حیوانات تنها نیستید. وجود هراس از هر چیزی، از جمله هر نوع حیوانی، امکان‌پذیر است و در دسته فوبیاها قرار می‌گیرد.
حیوانات بسیاری وجود دارند که ممکن است ما از آنها ترس داشته باشیم اما برخی از حیوان هراسی‌ها بیشتر از باقی است. فوبیای حیوانی یا حیوان هراسی معمولاً به چند دسته غیر رسمی از جمله شکارچیان، حیوانات «مشمئز کننده» و ترس‌های مبتنی بر خرافات تقسیم می‌شود.

درنده‌ها
حیواناتی که خویی وحشی و درنده دارند مانند سگ و کوسه در گروه «شکارچی» قرار می‌گیرند. احتمالاً می‌توانیم ترس از حیوانات درنده را به گردن روانشناسی تکامل بیندازیم. ترس از شکارچیان یک مهارت اساسی برای بقا در اجداد باستانی ما بوده است. حیوانات بزرگ و قدرتمند یا آنهایی که سمی هستند، می‌توانند به راحتی بر انسان غلبه کنند. اگرچه احتیاط در مورد حیوانات ناآشنا عاقلانه است اما هراس، رها کردن پاسخ طبیعی به ترس است و واکنش سالم را به احساس وحشت تبدیل می‌کند.

نفرت‌انگیزها
به طور سنتی، مارها و عنکبوت‌ها در گروه هراس حیوانات شکارچی قرار می‌گرفتند اما تحقیقی که سال ۲۰۰۸ در دانشگاه کوئینزلند در استرالیا انجام شد، این عقیده را مورد اختلاف قرار داد. گرچه حیواناتی مانند ببر و شیر قطعا درنده هستند اما ترس از مار، عنکبوت و موش بسیار بیشتر است. به گفته محققان کوئینزلند، دلیل این ترس شاید علاقه ما به تمرکز هراس‌مان بر حیوانات نفرت‌انگیز است. مانند زمانی که پرنده‌ای را رها می‌کنیم اما سوسک‌ها را حتما خواهیم کشت. گفته می‌شود که ترس از این دسته حیوانات بسیار بیشتر از حیواناتی است که واقعا خطرناک هستند.

ترس‌های خرافی
مارها ممکن است در گروه ترس‌های خرافی نیز قرار بگیرند. در طول تاریخ، حیوانات مختلف در خرافات و افسانه‌ها نقش داشته‌اند. مارها، موجوداتی خبیث، کلاغ‌ها پیام‌آور مرگ و خفاش‌ها سیاهی هستند. ترس‌های مربوط به خرافات و افسانه‌ها به طور کلی بیشتر بر آن چیزی است که در حیوانات می‌بینند نه آنچه خود حیوانات هستند.

تجربه‌های تلخ کودکی
البته همه ترس‌های حیوانی در این گروه‌ها قرار نمی‌گیرند. در بسیاری از موارد، این ترس‌ها ریشه در تجربیات کودکی دارند. اگر توسط سگ مورد حمله قرار گرفته باشید، احتمال دارد که حالا از این حیوان بهراسید.

حیوان هراسی در کودکان
ترس بخشی سالم و طبیعی از روند بزرگ شدن است. اکثر کودکان دچار ترس‌های کوتاه مدت و اغلب شدید می‌شوند که خود به خود فروکش می‌کنند. به همین دلیل، فوبیا در کودکان تا حداقل برای شش ماه تشخیص داده نمی‌شود. اگر کودک شما نسبت به حیوانات خاصی بیزاری نشان می‌دهد، با او در زمینه راهکارهای مقابله‌ای کار کنید و او را ترغیب کنید تا ترس‌هایش را کنار بگذارد. البته، اگر ترس شدید یا تسکین‌ناپذیر است، بهتر است با پزشک متخصص مشورت کنید. رها کردن ترس‌ها در کودکی باعث می‌شود، این هراس در بزرگسالی ریشه‌ای عمیق پیدا کند.

نشانه‌های حیوان هراسی
حیوان هراسی می‌تواند در کودکان و بزرگسالان رخ دهد و علائم آن عبارتند از:
۱. ترس شدید در مواجه با یک حیوان
۲. پرهیز از مکانی که در آن حیوانات حضور دارند
۳. واکنش فوری جیغ، گریه یا تلاش برای فرار در رویارویی با حیوانات
۴. داشتن افکار حمله به جانور
۵. در حالت شدید آن، بروز نشانه‌های فیزیکی شدید در بدن مانند تعریق، مشکل در تنفس، حالت تهوع، لرزش، ضربان شدید قلب، ناراحتی شکمی، سرگیجه یا غش کردن.

درمان حیوان هراسی
حیوان هراسی را می‌توان با استفاده از روان درمانی یا دریافت داروها از سوی یک متخصص بهداشت روان درمان کرد. احتمالا یکی از موثرترین روش‌هایی که در درمان هراس‌ مورد استفاده قرار می‌گیرد، تعامل با حیوانات به منظور مواجهه با ترس است. علاوه بر این، روش‌های آرام‌سازی مانند تنفس کنترل شده، تجسم ذهنی و مراقبه برای کنار آمدن با اضطراب در هنگام مواجهه با حیوانات نیز راه درمانی دیگری است که تجویز می‌شود. تجویز دارو تنها در موارد شدید، برای کنترل ترس و کاهش اضطراب انجام می‌گیرد.

واقعیت این است که ترس از حیوانات هرگز خنده‌دار یا سرگرم‌کننده نیست و ترس‌های درمان نشده با گذشت زمان بیشتر می‌شوند. دلیلی ندارد که هراس از حیوانات بر زندگی شما تأثیر بگذارد، وقتی می‌توان آن را رفع کرد.

منبع: very well mind و indianexpress