برچسب: جنگ

داده های موجود در سایت سازمان ثبت احوال نشان می‌دهد نسبت طلاق به ازدواج در سه‌ماهه ابتدایی سال جاری به شدت افزایش یافته است.

از ابتدای سال تاکنون ٧٩٢۶٠ ازدواج و ٣٧٧٠١ طلاق ثبت شده که نسبت طلاق به ازدواج را به عدد ۴٧/۵ درصد رسانده است.

نسبت طلاق به ازدواج در استان‌هایی چون البرز، مازندران، سمنان، تهران و مرکزی بحرانی‌تر از سایر نقاط کشور است. در ١٢ استان کشور به ازای هر دو ازدواج حداقل یک طلاق ثبت شد.

داده های موجود در سایت سازمان ثبت احوال نشان می‌دهد نسبت طلاق به ازدواج در سه‌ماهه ابتدایی سال جاری به شدت افزایش یافته است.

از ابتدای سال تاکنون ٧٩٢۶٠ ازدواج و ٣٧٧٠١ طلاق ثبت شده که نسبت طلاق به ازدواج را به عدد ۴٧/۵ درصد رسانده است.

نسبت طلاق به ازدواج در استان‌هایی چون البرز، مازندران، سمنان، تهران و مرکزی بحرانی‌تر از سایر نقاط کشور است. در ١٢ استان کشور به ازای هر دو ازدواج حداقل یک طلاق ثبت شد.

در این مقاله هم مانند بسیاری اوقات قرار است سرنوشت یک پرسش در شبکه‌های اجتماعی را بررسی کنیم. پرسشی که خیلی زود با پاسخ‌های جالب توجه و فراوان کاربرانی از سراسر دنیا همراه شد. پاسخ‌هایی که در ادامه خواهید دید، تعدادی از محبوب‌ترین پاسخ‌ها به این پرسش مطرح شده در ردیت است:”مشاهده چه رفتاری از طرف والدین بیش از همه شما را قانع خواهد کرد که با پدر و مادر بدی روبرو هستید؟”

پیش از مطالعه پاسخ‌ها بد نیست یادآوری کنم مانند همیشه شما مخاطبان بیا نی نی هم می‌توانید با ثبت نظرتان در بخش نظرها در این بحث شرکت کنید.

یارکشی کودک در جنگ با همسر

البته شاید این رفتار بیش از آنکه دوست داشته باشیم رایج باشد اما برای من هیچ رفتاری مانند این فریاد نمی‌زند که با والدین بدی روبرو هستم. به نظر من فشار روی کودک برای اظهار تنفر از پدر یا مادرش به این دلیل که شما از او متنفر هستید به شدت خودخواهانه است.

من پدر/مادر تو هستم و تو به من بدهکار هستی

پاسخ کوتاه من به این پرسش، شنیدن این جمله از طرف پدر یا مادر است:”من شکم تو را سیر می‌کنم، لباس تو را تهیه می‌کنم، بالای سرت سقفی فراهم کرده‌ام و حالا تو به من بدهکار هستی.”

استفاده از کودکتان برای تولید محتوا در شبکه‌های اجتماعی

پاسخ من شاید مانند بقیه رایج نباشد اما به نظر من بدترین والدین آن‌هایی هستند که برای کسب فالوئر بیشتر و درنتیجه داشتن درآمد بالاتر، فرزندانشان را تحت فشار قرار می‌دهند. بدون توجه به اینکه آن کودک در مقابل دوربین چقدر لبخند می‌زند در اغلب مواقع این کودکان زندگی سخت و تحت فشاری را تحمل می‌کنند.

امان از دست پدر و مادرهای بیخیال

شاید جواب من کمی خودخواهانه باشد اما به نظر من بدترین والدین آن‌هایی هستند که با بیخیالی اجازه می‌دهند فرزندان کوچکشان در مکان‌های عمومی مزاحم دیگران شوند. همه ما در رستوران یا هواپیما با چنین کودکانی روبرو شده‌ایم و البته پدر و مادرهایی که انگار هیچ‌گونه مسئولیتی در قبال مزاحمت بچه‌هایشان احساس نمی‌کنند.

تحقیر و تمسخر علاقمندی و سرگرمی‌های فرزند

از نظر من بدترین پدر و مادرها آن‌هایی هستند که سرگرمی‌ها و کارهای مورد علاقه فرزندشان را صرفا به این دلیل که با آن‌ها متفاوت است مسخره می‌کنند. اگر پدر یا مادر شدید فراموش نکنید که فرزندان شما با شما متفاوت هستند و نتیجه تمسخر و تحقیر کارهای مورد علاقه‌شان، داشتن فرزندی بدون اعتماد به نفس و درگیر با مشکلات روانی خواهد بود.

توجه مداوم به نکات منفی

اگر شما از آن دست از والدینی هستید که بدون توجه به استعداد و توانایی‌های فرزندتان همیشه و همیشه در حال سرکوفت زدن و یادآوری مشکلات و عیوب آن‌ها هستید، از نظر من شما پدر و مادر بدی هستید. فقط برای مدت کوتاهی فرزندتان را بابت استعدادها و توانایی‌هایش تشویق کنید و تفاوت را در رفتار و خلق و خوی او ببینید.

توهین کردن و تحقیر کودکتان در جمع

چند روز پیش در بخش الکترونیک یک فروشگاه مشغول تماشای پسربچه‌ای بودم که با ذوق به بخش بازی‌های کامپیوتری نگاه می‌کرد. چند ثانیه بعد زنی که حدس زدم مادرش بود سر رسید و با توهین‌های زشت و فحش‌های رکیک شروع به سرزنش پسرش کرد و راستش این اتفاق قلبم را شکست. وقتی من همسن آن پسر بودم ما وضع مالی بسیار بدی داشتیم. با این حال هر وقت همراه مادرم به فروشگاه می‌رفتم، در زمانی که او مشغول خرید بود من به بخش اسباب ‌بازی‌ها می‌رفتم و مشغول تماشا می‌شدم. خوب می‌دانستم پولی برای اسباب بازی نداریم درنتیجه هیچ‌وقت چیزی نمی‌خواستم اما همان تماشا کردن برایم لذت بخش بود. به نظر من اگر در مقابل صدها انسان غریبه به پسرتان چنان توهین‌هایی می‌کنید اگر در آینده پسرتان یک قاتل زنجیره‌ای شد نباید تعجب کنید.

عدم اعتراف به اشتباه

احتمالا این رفتار هم حسابی رایج است. پدر و مادرهای فراوانی در سراسر دنیا بعضا حتی با نیت خوب از اعتراف به اشتباه در مقابل فرزندشان طفره می‌روند. بسیاری از والدین فکر می‌کنند با اعتراف به اشتباه در مقابل فرزند ممکن است او دیگر مانند گذشته از والدینش حساب نبرد. درحقیقت اما چنین پدر و مادرهایی باعث می‌شوند فرزندشان هیچ‌وقت به بلوغ احساسی و رفتاری نرسد و الگوهایی در ذهنش شکل بگیرد که بدون شک در آینده برای او باعث مشکلات فراوانی خواهد شد.

“دیدی بهت گفتم؟”

من در هر حالتی اگر پدر یا مادری را ببینم که انتظار شکست خوردن کودکشان را می‌کشند تنها به این دلیل که پیش از آغاز با آن فعالیت مخالفت کرده‌اند، فرض می‌کنم با پدر یا مادر بدی روبرو هستم. البته بدتر از چنین پدر و مادرهایی آن‌هایی هستند که پس از شکست خوردن فرزندشان در هر فعالیتی، شروع به تحقیر او می‌کنند و چنان با شلاق کلماتِ خجالت آور بر غرور فرزندشان می‌کوبند که او احتمالا هیچ‌وقت میل نخواهد داشت هیچ فعالیتِ دیگری را آغاز کند.

اگر فرزندت از تو می‌ترسد تو پدر/مادر خوبی نیستی

همه ما می‌دانیم تربیت فرزند در نسل‌ها و زمان‌های گذشته با امروز متفاوت بوده و گاهی شاید اندکی ترس از والدین در نهایت به نفع فرزند تمام می‌شد. در زمانی که ما زندگی می‌کنیم اما اگر فرزندی به هر دلیلی از پدر یا مادرش بترسد و برای نمونه به منِ معلم التماس کند که موضوعی را به گوش والدینش نرسانم، قطعا من نتیجه خواهم گرفت کودک بینوا از والدین خوبی برخوردار نیست. به حرف منی که تجربه کار با کودکان را دارم اعتماد کنید، 90 درصدِ خطرهای جدی اگر کودک از والدینش نترسد و بتواند با خیال راحت با آن‌ها حرف بزند، برطرف خواهد شد.

مشغول بودنِ همیشگی کودک با تلفن همراه

اگر برای مثال کودک 2 ساله‌ای را ببینم که هفت روز هفته و تمام ساعات روز سرش در گوشی تلفن همراهش است، بدون شک نتیجه خواهم گرفت که پدر و مادر بسیار بدی آن دور و بر هستند. متاسفانه بسیاری از والدین با بهانه سرگرم کردن کودکشان از سن بسیار کم او را در معرض چنین وسایلی قرار می‌دهند بدون آن‌که بدانند در حال زدن چه صدمه‌ای به آینده کودکشان هستند.

“من این‌طوری تربیت شدم و مشکلی هم نداشتم”

حتما شما هم تابحال این جمله به گوشتان خورده است. بسیاری از والدین وقتی دیگران یا خود فرزندشان به رفتارهای غلط آن‌ها اعتراض می‌کنند در پاسخ چنین جمله‌ای را می‌گویند. پدر یا مادر عزیز، نسل‌ها تغییر می‌کنند و شرایط از زمین تا آسمان عوض می‌شود و جدا از این‌ها هر انسان یک مورد منحصر بفرد است. دلیلی وجود ندارد اگر فلان روش تربیتی روی شما جواب داده آن روش در دورانی متفاوت بر روی فرزندتان هم همان نتیجه را داشته باشد.

سارایوو، سال ۱۹۹۴، Sedija Katica زنی که هر دو پاش رو با نارنجک از دست داده با دختر ۵ ساله‌ش در جایی نزدیک به خط مقدم سارایوو بازی می‌کنه

---

بوسنی، سال ۱۹۹۵، Maliha Varesenovic در روزهای اشغال سارایوو شجاعانه می‌ره سر کار

---

ترکیه ۱۹۹۱، زن کردی که در انتهای جنگ خلیج‌فارس از ترس صدام به ترکیه فرار کرده و در کمپ زندگی می‌کنه.

---

ارمنستان، ۱۹۹۰. زن ارمنی ١٠٦ ساله که با اسلحه از خونه‌ش محافظت می‌کنه

---

آمریکا، ۱۹۵۷. الیزابت آکفورد از جمله اولین سیاه‌پوستانی که بعد از حکم دادگاه عالی آمریکا مبنی بر ممنوعیت جداسازی مدارس بین سفیدپوستان و سیاه‌پوستان، به مدرسه سفیدپوستان می‌ره.

---

بوستون، ۱۹۶۷، کاترین سوئیتزر اولین زنی که در ماراتون بوستون دوید وقتی که شرکت زنان مجاز نبود

---

۱۹۴۱، زنی مسلمان با نقابش ستاره زرد همسایه یهودیش رو می‌پوشونه

---

مری وینزور پلاکاردی برای آزادی زندانیانی‌که برای حق رای زنان زندانی بودن گرفته که روش نوشته خواست آزادی جرم نیست و با زندانیان حق رای نباید به صورت مجرم برخورد بشه

 

نسترن فرخه در روزنامه شرق نوشت: «من تا قبل شیوع کرونا در خوابگاه دانشگاه سراسری گیلان زندگی می کردم، ما حتی نور آفتاب را هم نمی‌دیدیم، تمام پنجره‌ها با صفحه‌های بزرگ آلومینیومی پوشانده شده بود و یادم است بیشتر شب‌ها فقط از صدای پشت پنجره می‌فهمیدم باران می‌آید، من همیشه احساس خفگی داشتم و خوابگاه برای من زندان ترسناکی بود که هیچ‌وقت توان مالی برای گرفتن خانه‌ای مستقل را هم نداشتم». قوانین سخت و محدودکننده خوابگاه‌ها به‌ویژه خوابگاه‌های دختران طی این سال‌ها همیشه مورد بحث و انتقاد بسیاری بوده است، قوانینی که در اغلب موارد درون‌مایه‌های جنسیت‌زده در آنها به‌خوبی ملموس بوده و همین باعث تشدید تفاوت رفتار بین دانشجوهای پسر و دختر می‌شود. از ساعت ورود و خروج تا محدودیت‌های مربوط به نوع آرایش و ظاهر این جوان‌ها که حتی در مواردی هم مسئولان خوابگاه از اهرم فشاری به نام خانواده‌ برای کنترل بیشتر استفاده می‌کنند، طبق گفته اغلب دانشجوها گاهی حتی با نیم ساعت تأخیر ورود به خوابگاه، خانواده را از این موضوع با‌خبر می‌کنند که در بیشتر موارد باعث دردسر و فشار روحی برای دختران جوان خواهد شد.

با وجود این دانشگاه تهران قوانین جدیدی را با شروع بازگشایی دانشگاه‌ها تصویب کرده که بخش زیادی از محدودیت‌های آن شامل حال دختران خواهد شد. دخترانی که سعی بر استقلال فردی خود دارند، اما سیستم دانشگاهی با نگاه پدرسالارانه سعی بر کنترل این جوان‌ها دارد، از کاورکردن کامل پنجره اتاق‌ها تا نوع پوشش و حضور و غیاب شبانه. حتی دانشجوهای متأهل هم برای اینکه شبی بیرون از خوابگاه باشند باید رضایت‌نامه همسر خود را به خوابگاه ارائه دهند که همه این قوانین به فشار روانی و سردرگمی بیشتر دختران دانشجو می‌افزاید.

همچنین علی نیکجو، روان‌پزشک و عضو انجمن روان‌پزشکان ایران، به این موضوع اشاره می‌کند که این نسل دیگر مثل نسل ما نیست که فریب بخورد، این نسل عاشق زندگی است و هر آنچه مظاهر زیستن را ازشان بگیرد، آنها را به احساس استیصال و به دنبال آن خشم می‌رساند که دود آن به چشم خود این بچه‌ها و کل جامعه می‌رود.

خوابگاه پسرها را تمیز می‌کردند ولی به ما می‌گفتند، شما دخترید و خودتان انجام دهید

سارا دانشجوی دانشگاه علامه است که چند سالی در خوابگاه زندگی کرده و خاطرات تلخ بسیاری برای روایت‌کردن دارد، تا قبل از شیوع کرونا در خوابگاه بوده و می‌گوید: شرایط ما با پسرها خیلی متفاوت بود، ساده‌ترینش اینکه سوئیت‌ و خوابگاه ما را تمیز نمی‌کردند ولی برای پسرها را هفته‌ای دو، سه بار تمیز می‌کردند، وقتی هم که اعتراض می‌کردیم می‌گفتند شما دختر هستید و دو روز دیگر باید خانه خودتان را تمیز کنید که آخر من گفتم این موضوع را رسانه‌ای می‌کنم و هفته‌ای یک بار تمیز می‌کردند. در کنارش برای ساعت ورود و خروج خیلی اذیت می‌کردند و منطق‌شان این بود که خانواده‌ها از ما خواسته‌اند حواسمان به فرزندانشان باشد و برای همین وقتی دخترها حتی نیم ساعت دیر می‌کردند هم به خانواده‌ها اطلاع می‌دادند، گاهی هم پیازداغش را زیاد می‌کردند و بچه‌ها استرس می‌گرفتند و نگران می‌شدند که خانواده فکر می‌کند به دور از آنها چه می‌کنند، ولی پسرها حتی دوازده یا یک شب هم به خوابگاه می‌آمدند کسی کاری به آنها نداشت، خیلی وقت‌ها دخترها را بیرون از خوابگاه هم کنترل می‌کردند، مثلا در کوچه خوابگاه که با مردی دیده نشوند، اما بخش دردناکش این بود که بقیه با وجود اینکه تحت فشار بودند اما خیلی واکنش جمعی نشان نمی‌دادند، از ترسشان بود یا چیز دیگر نمی‌دانم.

اما روایت‌های بی‌شمار دیگری هم از محدودیت‌های خوابگاه دختران وجود دارد، همچون منیژه که روایت کرده است اتاق سمت چپی ما در خوابگاه آتش گرفت و بچه‌های اتاق سمت راستی با ۱۲۵ تماس گرفتند، مسئول خوابگاه آمد دعوا که شما آبروی خوابگاه را بردید و نباید زنگ می‌زدید، می‌سوختید هم دیه‌هایتان را می‌دادیم که بچه‌ها با او بحث کردند و آخر یکی را اخراج کردند یا سرمه که گفته است زنگ زدیم ۱۱۰ بیاید تا به صدای دزدگیر ماشینی که یک ساعت است می‌آید رسیدگی کند، گشت‌شان تماس گرفت که شماره پلاک ماشین را بگوییم تا صاحب ماشین ساکتش کند که گفتیم ما در خوابگاه هستیم و در روی ما قفل است.

این نسل عاشق زندگی است

علی نیکجو، روان‌پزشک و عضو انجمن روان‌پزشکان ایران، درباره تأثیر محدودیت‌های سیستم دانشگاهی و خوابگاه بر ایجاد مشکلات روحی و روانی جوان‌ها، بر این باور است که: زمانی این قوانین در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ وجود داشت که خیلی سخت‌تر و سنگین‌تر از اینها بود، اما برای آن نسل ایدئولوژیک تا حدی قابل تحمل‌تر بود، چون بیرون آن خوابگاه هم شرایط همین بود، تمام شهر پر از شعارهای مذهبی بود و همه در دوران جنگ بودند و در شرایط آن زمان زیست می‌کردند. همچنین دغدغه‌های آن نسل هم فرق می‌کرد، نسلی که تا حدی ایدئولوژیک فکر می‌کرد و تحت تأثیر شرایط حاکم قرار داشت، اما این نسلی که الان می‌بینیم اساسا زندگی خود را از ایدئولوژی تهی کرده است و به دنبال یک زندگی عادی می‌گردد. برای این نسل این نوع از قوانین خیلی آزاردهنده‌تر از نسل‌های پیشین است و آن چیزی که ایجاد می‌شود یک احساس تحقیر به تمام معناست، البته به دنبال آن خشم هم وجود دارد.

وی ادامه می‌دهد: توجه کنید که این قوانین به‌هیچ‌وجه متضمن امنیت بچه‌ها نیست، بلکه بیشترین حسی که در آنها ایجاد می‌کند این است که به ‌طور سیستماتیک تحقیر می‌شوند و این خشمی است که روی هم تلنبار می‌شود و به‌ لحاظ ذهنی و روانی روی این دانشجوها اثر می‌گذارد و آنها را مضطرب می‌کند، آنها را دچار هراس از فضای بسته می‌کند و به آنها احساس استیصال می‌دهد، همچنین آنها را افسرده می‌کند و روی کارکردشان برای درس‌خواندن و حضور در جامعه اثر می‌گذارد، یکی از مهم‌ترین کارهایی که دولت باید انجام دهد این است که اجازه دهد یک زیست عادی برای این نسل فراهم شود.

نیکجو اضافه می‌کند: یک موضوع دیگر این است که چه کسانی خوابگاه می‌روند؟ بچه‌هایی که از شهرستان می‌آیند، یعنی همین‌طوری هم چیزی را با خودشان حمل می‌کنند و آن یک احساس تبعیض میان شهرنشینان است، چه کسانی خوابگاه می‌آیند؟ کسانی که پدر و مادر آنها قدرت لازم مالی برای تهیه منزل را ندارند که تعداد کثیری در این شرایط قرار دارند، چون به شکل وحشتناکی خانه افزایش قیمت پیدا کرده، شما از یک طرف معیشت مردم را تنگ کرده‌اید و عرصه را بر آنها سخت‌تر کرده‌اید، حتی تهیه مسکن را که از لوازم اولیه احساس امنیت یک انسان است، سخت و پیچیده‌تر کرده‌اید و از آن طرف به جای اینکه کمک کنید این خوابگاه و خانه‌های اشتراکی فضایی برای نفس‌کشیدن این بچه‌ها باشد، راه نفس آنها را هم می‌بندید، مسلم است که شما جوان‌ها را دچار یک خشم و احساس تبعیض و بی‌عدالتی می‌کنید و همه اینها باعث انواع و اقسام مسائل روان‌شناختی می‌شود، روی خواب آنها، زندگی روزمره، کار و تحصیل‌شان اثر می‌گذارد.

اتفاقی که افتاده این است که سخت‌گیری در عرصه‌های مختلف خودش را بروز و ظهور می‌دهد، البته من متوجه هستم که عمق این مسائل در دهه ۶۰ چقدر بیشتر بوده است، ولی همچنان وجود دارد و در دوره‌هایی هم بدتر شده، این تفکر که در حوزه‌های مختلف هست، از اقتصاد تا ورزش و فرهنگ و سینما تا دانشگاه و خوابگاه دانشجویی موجب خشونت کور علیه پدر و حتی استاد دانشگاه باشد. نتیجه می‌شود خشونت آسیب‌زننده برای خود فرد و جامعه.