باید های زنان برای خروج از چرخه خشونت‌خانگی

آمار پزشکی‌قانونی خبر از 75 هزار مورد خشونت‌خانگی در سال 1400 می‌دهد، ویژگی‌های زنان آسیب‌دیده چیست و چطور باید سکوت‌شان را بشکنند؟
خشونت علیه زنان، پدیده شایع و تاسف‌باری است که ابعاد گسترده آن، زمینه آسیب‌های فردی و اجتماعی متعدد را برای آن‌ها، خانواده و جامعه فراهم می‌آورد. تنبیه‌بدنی اساسا نشان‌دهنده عقب ماندگی فرهنگی و یادگار دورانی است که زن متاسفانه نقش و جایگاه مهمی درخانواده نداشته است که امروزه با توجه به تحولاتی که از حیث فرهنگی و اجتماعی صورت گرفته، این امر به شدت نکوهش می شود. با این حال، مدیرکل دفتر معاینات بالینی سازمان پزشکی قانونی گفته است آمار خشونت‌خانگی شامل همسرآزاری و کودک‌آزاری، حدود ۷۵ هزار مورد در سال ۱۴۰۰ بوده است(منبع خبر: بیا نی‌ نی). در این مطلب، می‌خواهیم به آسیب‌شناسی رفتارهای زنانی بپردازیم که مورد خشونت‌خانگی قرار می‌گیرند.
آسیب‌شناسی زنان کتک‌خورده
بسیاری از زنانی که از همسرشان کتک می‌خورند و مورد خشونت‌خانگی قرار می‌گیرند، به اشتباه خودشان را گناهکار و مقصر می‌دانند. در این مواقع وقتی که شخص آسیب‌زننده معذرت‌خواهی می‌کند، به سرعت حرفش را قبول می‌کنند. آن‌ها باید یاد بگیرند چطور از این چرخه اشتباه  ومعیوب، خارج و مانع آسیب‌های جسمی و روانی به خودشان شوند. زنی که کتک می‌خورد و مورد آسیب جسمی واقع می‌شود، آن‌قدر توسط همسرش دچار تکانه‌های روانی و اختلال روحی شده است که حتی اگر در محیطی امن باشد، باز هم احساس خطر و ترس خواهد کرد.

ویژگی زنان آسیب‌دیده
این ویژگی‌ها عبارتند از: فکر می‌کنند خشونت و مورد خشونت‌خانگی قرار گرفتن تقصیر آن هاست ؛ آن‌ها نمی‌توانند دیگران را به خاطر این خشونت و کتک سرزنش کنند؛ آن‌ها نگران فرزند و زندگی‌شان هستند؛ باور دارند که شخص آزارگر ناظر بر همه اعمال آن‌هاست.

 چرا زنان این شرایط آزار را تحمل می‌کنند؟
رایج‌ترین دلایل این تحمل کردن‌ها شامل این موارد است: می‌ترسند در نگهداری از خود و فرزندان، ناتوان  باشند؛ دنبال نکات مثبت در همسرشان هستند تا بلکه بتوانند خود را قانع کنند؛ واقعا قبول دارند که همسرشان می‌تواند و می‌خواهد به آن ها کمک کند؛ زن کتک‌خورده به یاد دارد که چرا عاشق شد و باور می‌کند که می‌توانند با کمک هم به همان زمان اول آشنایی برگردند؛  امکان دارد او اعتمادبه‌نفس پایینی داشته باشد زیرا این مسئله را باور دارد که چیزی نصیبش شده که لیاقتش را داشته است؛ نگران این است که اگر همسرش بفهمد او قصد ترک او و رفتن را دارد، شدت خشونت و کتک را افزایش دهد بنابراین و در واقع کتک خوردن باعث له شدن و ترور شخصیت و عزت‌نفس زن می شود که داشتن این باورها از اشتباهات زنان در چرخه معیوب خشونت‌خانگی است.

 6 توصیه برای خروج از چرخه خشونت‌خانگی
زنان نباید مردی را که دست‌بزن دارد و زندگی با او سلامت جسمی و روانی‌شان را تهدید می‌کند، بدون هیچ تلاشی برای بهتر شدن شرایط تحمل کنند بلکه باید به مشاوره بروند و راه درمانی را پیدا کنند. اگر قربانی خشونت‌خانگی هستید و نمی‌خواهید سکوت کنید به گزینه‌های مختلف فکر و گزینه‌ای را انتخاب کنید که برای شما و ازدواج شما بیشترین منفعت را دارد. به صورت کلی توصیه می‌شود انجام اقدام قانونی را جز در مواردی که ضرب و شتم شدید بوده، به عنوان اولین گزینه در نظر نگیرید چرا که شانس تغییر همسر را به شدت کاهش می‌دهد؛ و اما توصیه‌ها:
   صحبت با یکی از اعضای خانواده همسر و درخواست از او برای صحبت با همسر؛ برای مواردی که رابطه همسر با خانواده خودش خوب است، روی این گزینه می‌توان بیشتر حساب کرد.
    صحبت با یکی از اعضای خانواده خود و درخواست از او برای صحبت با همسر؛ از خانواده خود بخواهید در ابتدا به صورت فردی با او صحبت کنند تا این گفت وگو شکل قشون‌کشی به خود نگیرد.
   تماس با تلفن 123، اورژانس اجتماعی و درخواست کمک و راهنمایی از آن‌ها، اگر ضرب و شتم شدید بوده اما توان مالی برای شکایت یا حمایت از  خانواده خود را ندارید، توصیه می‌شود حتما با این شماره تماس بگیرید.
    مراجعه به بزرگان منطقه زندگی خود مانند دهیار یا امام جماعت مسجد محل و درخواست کمک.
    مراجعه به مشاور خانواده یا روان‌شناس در گام اول و سپس درخواست از همسر برای مراجعه؛ برای مواردی که همسر ابراز پشیمانی می کند و تمایل به تغییر دارد، مناسب است.
    اقدام برای شکایت قانونی، مراجعه به کلانتری و تنظیم شکایت و سپس پزشکی قانونی برای معاینه؛ در مواردی که ضرب و شتم شدید بوده و منجر به آسیب جسمی شده، در اولین فرصت این کار را انجام دهید.

نویسنده: فریبا البرز| ‌ کارشناس‌ارشد مشاوره‌خانواده  

6 توصیه به 96 درصد قربانیان خشونت‌‌ خانگی

6 توصیه به 96 درصد قربانیان خشونت‌‌ خانگی

خراسان/ طبق گزارش مرکز آمار ایران، 96 درصد مدعیان همسرآزاری جسمی‌پزشکی قانونی زنان هستند؛ این افراد باید چه کنند؟
 تجربه خشونت‌خانگی اتفاق بسیار تلخ و ناراحت کننده‌ای است. ارقام مرکز آمار ایران که به تازگی منتشر شده، نشان می‌دهد که ۹۶ درصد از مجموع ۸۰ هزار و ۱۸۷ مورد معاینه مدعیان همسرآزاری جسمی پزشکی قانونی در سال ۹۹، به زنان مدعی همسرآزاری جسمی مربوط بوده و سهم مردان در این بین ۴ درصد است(منبع خبر: بیا نی نی). این در حالی است که تماس با شماره تلفن 123 هنوز هم گزینه‌ اول بسیاری از قربانیان خشونت خانگی نیست. در این بین، شکستن سکوت در برابر خشونت همسر، از دید بسیاری تنها به وقت انتقام گرفتن یا به اصطلاح گذاشتن حق همسر در کف دستش معنا دارد اما واقعیت این است که صحبت درباره خشونت می‌تواند نه به قصد انتقام و ادب کردن همسر که به قصد ایجاد انگیزه برای اصلاح و حتی پیشگیری از خشونت بیشتر باشد. بنابراین اگر قربانی خشونت خانگی هستید و نمی‌خواهید سکوت کنید به گزینه‌های مختلف فکر و گزینه‌ای را انتخاب کنید که برای شما و ازدواج شما بیشترین منفعت را دارد.
 

کمک‌گرفتن از خانواده همسر| صحبت با یکی از اعضای خانواده همسر و درخواست از او برای گفت و گو با همسر؛ برای مواردی که رابطه همسر با خانواده خودش خوب است روی این گزینه می‌توان بیشتر حساب کرد. اگر این مورد حساب‌شده پیش برود، می‌شود به اصلاح رفتار همسر امید داشت.
صحبت با اعضای خانواده خود|  از خانواده خود بخواهید در ابتدا به صورت فردی با او صحبت کنند تا این گفت وگو شکل قشون‌کشی به خود نگیرد. در صورت حمایت درست خانواده، می‌توان امید داشت که رفتار اشتباه تکرار نشود.
کمک گرفتن از مشاور| مراجعه به مشاور خانواده یا روان‌شناس در گام اول و سپس درخواست از همسر برای مراجعه؛ برای مواردی که همسر ابراز پشیمانی کند و تمایل به تغییر دارد، مناسب است. گاهی اوقات می‌توان برای ایجاد انگیزه در همسر، ابتدا از خانواده او یا افرادی که قبولشان دارد، کمک گرفت و در قدم بعد سراغ روان‌شناس  رفت.
 تماس با اورژانس اجتماعی| تماس با تلفن 123، اورژانس اجتماعی و درخواست کمک و راهنمایی از آن‌ها، اگر حمایت خانواده‌ها را ندارید، به این گزینه فکر کنید. تماس با این تلفن به معنی تنظیم شکایت نیست بلکه تنها می‌توانید با این شماره تماس بگیرید و با آن ها مشورت کنید. اطمینان از این که افرادی هستند که به وقت نیاز به شما کمک خواهند کرد، می‌تواند به شما آرامش بیشتری دهد تا تصمیم‌های بهتری بگیرید.
 کسب اطلاعات درباره شکایت‌کردن| اگر ضرب و شتم شدید است اما توان مالی برای شکایت ندارید یا حمایت خانواده خود را ندارید، توصیه می‌شود حتما با شماره 123 تماس بگیرید و درخصوص فرایند شکایت کردن هم اطلاعات کسب کنید.
 مراجعه به پزشکی قانونی|  اقدام برای شکایت قانونی، مراجعه به کلانتری و تنظیم شکایت و سپس پزشکی قانونی برای معاینه؛ در مواردی که ضرب و شتم شدید است و به آسیب جسمی منجر شده، در اولین فرصت این کار را انجام دهید. توجه داشته باشید که برای دریافت هزینه درمان آسیب‌ها، طی کردن فرایند قانونی بسیار کمک‌ کننده است.

نویسنده : نرگس عزیزی | کارشناس ارشد مشاوره

تلاش علی ضیا برای توقف خشونت علیه زنان

بیا نی نی/ علی ضیا با صدا گذاری روی این ویدئو نوشت:«مردی که همسرش و یا کودکش را مورد ازار قرار می دهد، مرد نیست…
و ارزش دیدن ندارد.
پی نوشت:
این یک ویدیو ترکی است
و من فقط جمله هاشو ترجمه کردم و با صدای خودم خوندم و حق صاحب اثر محفوظه.»

کودک‌‌آزاری‌ِ جنسی؛ بحرانی که فریاد می‌کشد

آمار تجاوز به محارم در ایران؛ هیس!

بیا نی نی/ مردی در روزهای ابتدایی سال جاری فرزند یک‌ونیم ماهه خود را مورد آزار جنسی قرار داد و باعث مرگش شد. آن‌گونه که در خبری آمد: «در اولین روزهای فروردین سال جاری زنی نوزاد دختر ۱۷ماهه‌اش را که به‌شدت بدحال بود به بیمارستان رساند و درخواست کمک کرد. وقتی پزشکان نوزاد 17ماهه را بررسی کردند متوجه حادثه وحشتناکی شدند. آنها پی بردند کودک به طرز فجیعی مورد آزار قرار گرفته و دچار خون‌ریزی شدید داخلی شده است. پزشکان بیمارستان با توجه به این اطلاعات پلیس را خبر کردند.

او درباره این‌که چه کسی فرزندش را مورد آزار و اذیت قرار داده است، گفت: من نمی‌دانم چه کسی این کار را کرده است، من بچه را پیش فرد غریبه‌ای نگذاشتم، دخترم پیش پدرش بود. پدر کودک باتوجه به‌حرف‌های همسرش بازجویی شد. او در ابتدا منکر همه چیز شد، اما بعد مجبور به اعتراف آزار جنسی فرزندش شد.»

ساناز اولین کودکی نیست که قربانی تجاوز محارم می‌شود، سالانه کودکان زیادی در سایه تابوانگاری این خشونت مخوف خانگی مورد اذیت و آزار جنسی پدر، برادر و حتی عمو یا دایی خود قرار می‌گیرند و تا سال‌ها در سکوت و بغض درد این ابرخشونت را با خود حمل می‌کنند. همین چند روز پیش بود که برخی از رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی از تجاوز وحشیانه به یک دختر کند ذهن از سوی پدر و برادرش خبر دادند.

این دختر کندذهن که در بهزیستی نگهداری می‌شد، در آخرین ملاقات با خانواده‌اش مورد تجاوز پدر و برادرش قرار گرفت. براساس گزارش شبکه‌های اجتماعی لیلا که از معلولیت ذهنی رنج می‌برد چند سال قبل از سوی پدر و مادرش به بهزیستی سپرده شد. چون آنها توان نگهداری این دختر را نداشتند گاهی اوقات به‌ملاقات لیلا می‌آمدند و برای چند روز وی را به خانه‌شان می‌بردند. اما دختر کندذهن در آخرین ملاقات شوم با خانواده‌اش مورد تجاوز تلخی واقع شد!

وی پس از بازگشت از خانه به‌بهزیستی رفتارش تغییر کرده بود و مدام گریه می‌کرد. او با هیچ کسی حرف نمی‌زد. تا این‌که یکی از مربی‌های لیلا به ماجرا پی‌برد و با او صحبت کرد. لیلا قفل سکوت چند روزه‌اش را شکست و ماجرای تجاوز را تعریف کرد!!

تجاور محارم پنهان‌ترین خشونت خانگی

تجاوز و آزار جنسی محارم را می‌توان خشن‌ترین و بی‌رحمانه‌ترین و همچنین پنهان‌ترین نوع خشونت خانگی دانست که در سایه تابوها و اما و اگرهای فرهنگی هم از سوی خانواده و هم نهادهای مسئول معمولا انکار و لاپوشانی هم می‌شود. انکار این ابرخشونت ضمن این‌که باعث رشد زیر پوستی آن در جامعه می‌شود، متجاوزان را نیز در انجام اعمال مجرمانه خود گستاخ‌تر می‌کند، همچنین سانسور این موضوع باعث مخفی ماندن تبعات فاجعه‌آمیز این آسیب از نگاه سیاستمداران و برنامه‌ریزان فرهنگی کشور می‌شود، به‌نحوی که این خشونت به‌عنوان یک آسیب مهم اجتماعی تلقی نمی‌شود و در اولویت برنامه‌ریزان قرار نمی‌گیرد.

آمار تجاوز به محارم در ایران؛ هیس!

ماهیت و تبعات بسیار پنهان و مخفی این نوع خشونت به‌حدی است که در اغلب موارد، سال‌ها پس از وقوع آن از سوی فرد آشکار می‌شود، یعنی زمانی که اثرات بسیار مخرب و زیان‌بار روحی و روانی این خشونت، زندگی فرد آزاردیده را به‌کلی نابود کرده است.

دربرخی از موارد فرد حتی پس از سپری شدن سال‌ها از آخرین مورد وقوع آزار جنسی به‌دست محارم خود، همچنان از سخن گفتن در مورد آن ناتوان است. تابو بودن تجاوز محارم در عرف سنتی جامعه ایران چنان پررنگ است که صحبت درمورد آن حتی از سوی کارشناسان نیز تحمل نمی‌شود.


نبود آمار رسمی از قربانیان تجاوز محارم

انکار و تابوانگاری تجاوز محارم در کشور همچنین سبب شده است در عمل هیچ آماری هم از موارد وقوع این نوع از خشونت خانگی در کشور منتشر نشود. نبود آمار و انکار این واقعیت تلخ در جامعه کار را برای برنامه‌ریزان و افراد فعال در این حوزه نیز سخت کرده است، از سویی دیگر در فضای انکار و سانسور تجاوز محارم کمک به آزار دیدگان این موضوع نیز مشکل‌تر می‌شود.

تاکنون تنها آماری که از سوی مسئولان در مورد تجاوز محارم در کشور منتشر شده، مربوط به سال ۱۳۹۵ است. در این سال یکی از سایت های خبری بدون ذکر نام به نقل از رئیس انجمن آسیب‌های اجتماعی از تشکیل پنج هزار و ۲۰۰پرونده قضایی در مورد روابط جنسی با محارم خبر داد. خبری که علی‌رغم اهمیت آن هیچ‌گاه پیگیری نشد. پیش از آن در آبان ماه سال ۸۲ نیز پری میربک، مشاور وقت استانداری خوزستان با اشاره به وقوع ۱۸مورد تجاوز پدران به دختران ۱۲ تا ۱۴سال، گفته بود که ۱۲نفر از این دختران زیر ۱۴سال بوده‌اند. در مورد تجاوز محارم واقعیت تلخ دیگری که وجود دارد این است که تجاوز پدران به دختران بیشتر از تجاوز برادران به خواهران است، از آنجا که براساس قانون پدر قیم فرزند است، برخورد قانونی با پدران متجاوز نیز دشوار است‌.


راهکار مقابله با تجاور محارم «هیس» نیست

یک پژوهشگر و فعال حقوق زنان و کودکان در این زمینه گفت: «تجاوز به‌ محارم در همه کشورهای دنیا دیده می‌شود، اما این پدیده در کشورهایی که محدودیت بیشتر و شرایط ارتباط سالم کمتر است، بیشتر به چشم می‌خورد.»

آمار تجاوز به محارم در ایران؛ هیس!

«لیلا ارشد» با اشاره به تابو بودن موضوع تجاوز به‌محارم در ایران، افرود: «در ۲۵سالی که در این حوزه فعالیت داشته‌ام، هروقت این موضوع را مطرح کرده‌ایم به ما گفته‌اند هیس، بدیهی است تا وقتی‌که این تفکر وجود داشته باشد فرزندان ما همواره در معرض تجاوز و تعددی قرار می‌گیرند. درضمن آسیبی ‌که در زیرپوست جامعه نفس می‌کشد و وجود دارد با هیس گفتن و لاپوشانی و سانسور حل نمی‌شود، بلکه قد می‌کشد.»

وی با انتقاد از نبود آمار رسمی از تجاوز به محارم در کشور، ادامه داد: «انتظار این است حداقل در مورد این آسیب یک آمار رسمی و قابل مراجعه‌ای وجود داشته باشد تا با استناد به‌آن اعداد و ارقام، مسئولان را متوجه وجود این خشونت مخوف خانگی در کشور کنیم.»

ارشد به‌کودکان قربانی خشونت و تجاوز اشاره کرد و گفت: «خشونت و تجاوز برای هیچ رده سنی پذیرفتنی نیست، اما در این زمینه کودکان بسیار آسیب‌پذیرتر از بزرگسالان هستند، چرا که بزرگ‌سال‌ها درصورت مواجهه با این نوع خشونت‌ها می‌توانند به‌مراجع قضایی مراجعه کنند و قدمی در راستای احقاق حق خود بردارند، اما کودکان راه به‌جایی ندارند، برخی از آنان حتی کیسه بوکس خانواده هم شده‌اند، به‌ویژه در این شرایط بد اقتصادی، معیشتی و… که خانواده‌ها را متاثر کرده است. بنابراین، در این شرایط سیاست‌گذاران، برنامه‌ریزان و افرادی که پذیرفته‌اند شرایط امن را در کشور به‌ویژه برای کودکان مهیا کنند، موظف هستند در این زمینه تدبیر و راه حلی بیندیشند، چرا که به‌اعتقاد من یک مورد تجاوز هم زیاد است، آن هم تجاوز به‌کودکان از سوی پدر، برادر و افرادی که انتظار حمایت از آنان می‌رود.


ضعف قانون و غفلت از آموزش

این فعال مدنی تجاوز به‌ کودکان از سوی محارم را به‌ ضعف قانون حمایتی و نبود آموزش گره زد و گفت: تجاوز به‌محارم با توجه به‌تبعات منفی آن، قوانینی را می‌طلبد که کارآمد، عملی و مشخص بوده و بتواند از آسیب‌دیده حمایت کند، اما در این زمینه ما قانون حمایتی قویی نداریم و اگر هم داریم در سایه است و اجرا نمی‌شود. در زمینه آموزش نیز غفلت زیاد صورت گرفته و محدودیت‌ها بسیار است.

آمار تجاوز به محارم در ایران؛ هیس!

به‌والدین آموزش والدی نمی‌دهیم همانطور که به‌ جوانان آموزش مهارت همسری ارائه نمی‌کنیم، در نبود این آموزش‌ها ازدواج و فرزندآوری را نیز تبلیغ می‌کنیم. بدیهی است در نبود آموزش نه ازدواج‌ها می‌توانند ازدواج موفق و پایداری باشند و نه‌محیط خانه می‌تواند محیط امنی برای کودک باشد. ناگفته پیداست اگر مقوله آموزش مراقبت از خود به‌کودکان ارائه شود، کودکان یاد می‌گیرند چگونه از خود مراقبت کنند و از افرادی که نظر سوئی در مورد آنان دارند، چگونه دوری کنند.

ارشد به فیمومت پدر به‌فرزند اشاره کرد و گفت: در زمینه تجاوز به‌کودک از سوی پدر، موضوع قیمومت مشکل‌ساز می‌شود. مثلا در مورد اخیر تجاوز پدر به کودک و مرگ کودک، اگر مادر مقصر این جریان بود، مادر حکم اعدام می‌گرفت، اما چون قوانین ما پدر را مالک فرزند می‌داند، این حکم در مورد این پدر اجرا نمی‌شود. این فعال حقوق زنان تصریح کرد: مواردی که از تجاوز محارم به‌ رسانه‌ها راه پیدا می‌کند، در واقع نوک کوه یخی است که بیرون می‌زند. در بسیاری از خانواده‌ها در ایران این خشونت‌ها اعمال می‌شود، اما به خاطر تابوانگاری و همچنین به‌اصطلاح حفظ آبروی خانواده معمولا این مسئله در پشت دیوارهای همان خانه بایکوت می‌شود و قربانیان حادثه با تبعات عاطفی، روانی و جسمی این موضوع سال‌ها رنج می‌کشند.

آزمون مهرورزی در روز‌های خانه نشینی

آزمون مهرورزی در روز‌های خانه نشینی

بیا نی نی/  این ویروس منحوس و چموش چندین ماه است که تنها بر جسم انسان‌ها رخنه نکرده، بلکه روح و فکر مردم را هم دستخوش نگرانی و حتی تغییر کرده است، بله صحبت ما از ویروس کرونا است.

از همان ابتدا که مهمان مردمان ایران زمین شد، کماکان تنش‌ها و اضطراب‌هایی را با خود به همراه داشت، اما متأسفانه قرنطینه‌های پی در پی و اعمال محدودیت‌های سنگین و گاها سخت باعث شد که در فضای  صمیمی و دوستانه برخی از خانواده‌ها تا حدودی فاصله ایجاد شود و به جای دورهمی‌های هفتگی و گردش‌های شبانه در منزل خود خانه نشین شوند، البته این شرایط برای افراد در ابتدای دوران قرنطینه به دلیل عادت نداشتن به آن سخت و با ادامه این روال نیز کسالت بار و خسته کننده هم شده است.

خانواده‌های ایرانی در چارچوبی به نام قرنطینه!

حالا موضوع خانه‌نشینی ملت ایران که تا چند ماه آینده یک ساله می‌شود، از نظر برخی از روانشناسان موجب ایجاد تنش و خشونت در خانواده‌ها شده و تحقیقات مختلف نشان داده زمانی که افراد دچار افسردگی یا تنش‌های روحی می‌شوند غالبا در خانواده نقش مورد انتظار را نشان نمی‌دهند و دچار پرخاشگری یا انزواطلبی می‌شوند.

شاید در نگاه اول تصور شود که این قرنطینه فرصت باهم بودن را در خانواده‌ها افزایش داده و اعضای یک خانواده بیش از پیش می‌توانند از وجود نعمات در زندگی خود بهره‌مند شوند، اما قصه تنها این نیست، زیرا این ویروس حتی اجازه تأمین معاش را هم از مردم گرفته و تقریبا می‌توان گفت که خانواده‌ها در مقابل چارچوبی به نام «قرنطینه اجباری» تسلیم شده‌اند و تنها سرگرمی آن‌ها تماشای تلویزیون و بازی‌های فکری و … گره خورده است اما تا کِی؟ آیا مردم با قرنطینه خانگی علاوه بر سلامت جسم خود می‌توانند سلامت روح و روان خود را هم تضمین کنند؟

تحلیل‌های جامعه شناسانه از موضوع کرونا و افزایش اختلاف خانوادگی، بر روی عوامل مختلفی تأکید دارد که برخی از این عوامل شامل تشدید اختلاف‌های موجود قبل از بروز کرونا، شرایط اقتصادی، بیکاری، آینده نامعلوم و همچنین بحث ازدواج‌های اجباری در سنین پایین، زندگی در آپارتمان‌ها و فضاهای کوچک و بسته و کاهش سرگرمی‌ها و بیرون رفتن از منزل می‌شود.

در این راستا حمیدرضا ذوالقدر روانشناس در گفت‌وگو با بیا نی نی جوان، درباره قرنطینه و تأثیر آن در اختلافات خانوادگی تأکید کرد که بهتر است زوجین در دوران خانه ماندن از سرگرمی‌های مشترک استفاده کنند و به مرور خاطرات قبل و بعد از ازدواج خود بپردازند و به یکدیگر عشق بورزند و بیان کنند که هنوز هم دوستت دارم.

او بر این باور است که زوجین در روزهای کرونایی برای حفظ و نگهداری ارتباط مابین خود باید کارهایی را انجام دهند تا از بروز اختلافات زناشویی و مشاجره جلوگیری کنند.

خانواده‌های ایرانی در چارچوبی به نام قرنطینه! / خانواده‌های ایرانی در شُرف جشن یک سالگی قرنطینه کرونایی!

افزون بر این، ۲ آذر امسال بود که بهزاد وحیدنیا مدیرکل مشاوره سازمان بهزیستی خبر داد که در ۸ ماه گذشته تماس با صدای مشاور دو برابر شده و نگرانی درباره آینده، ترس از ابتلا به ویروس کرونا، کنش‌های مربوط به سوگ، ناامیدی، افسردگی، بی‌قراری و تشدید اختلالات روانی از دلایل تماس‌ها بوده‌اند، همچنین نزدیک به ۲۹ درصد تماس‌ها هم مربوط به مشکلات ارتباط والد و کودک، مشکلات بین فردی و مشکلات با خانواده همسر بوده است.

این مقام مسئول معتقد است که این تماس‌ها در شرایطی افزایش داشته که از اول امسال تا کنون ۴۰ تا ۶۰ درصد مراکز حضوری مشاوره تعطیل شده‌اند و مسئولان سازمان بهزیستی می‌گویند مراجعه افراد به ۳۷۰۰ مرکز مشاوره این سازمان، کاهش چشمگیری داشته است.

این خبر به اندازه کافی نگرانی با خود به همراه دارد و طبیعتا بهتر است که سازمان بهزیستی، مشاوران خانواده، روانشناسان و… برای جلوگیری از افزایش چنین مشکلات و اختلافاتی چاره‌ای مناسب بیاندیشند تا حداقل با سرنگون کردن ویروس کرونا آسیب جدیدی بر خانواده‌های ایرانی و روحیات آن‌ها  شکل نگیرد.

جعفر بای، جامعه شناس و آسیب شناس اجتماعی در ادامه در گفت‌وگو با بیا نی نی جوان، در رابطه با شیوع ویروس کرونا و مشکلات ناشی از آن اظهار کرد که  کرونا، بی‌رحمانه با حضور منحوس خود، شرایط زندگی را با دشواری‌هایی همراه کرده است، چراکه افراد محکوم به ماندن در خانه و قرنطینه شده‌اند و این سبک زندگی آثار و عوارض فراوانی را به همراه دارد که در افراد گوناگون متفاوت است.

بای گفت: سرکوب خواسته‌های نفسانی, عقب نشینی از مواضع به نفع وضعیت تحمیلی، سازش با شرایط جدید، تغییر در برنامه‌های گذشته و تدوین برنامه‌هایی متناسب با شرایط جدید، ذائقه سازی با شرایط موجود، قیام علیه خواسته‌های منفی خود, تجلی کردن نیاز‌های جدید، تمرین و ممارست حالات روحی و روانی متناسب با وضعیت کنونی، روحیه سازی و روحیه دهی، تثبیت پایه‌های شخصیتی خود، پرهیز از ترس و کنار گذاشتن حساسیت, برگزاری جلسات خانوادگی و گفت‌وگو‌های چند جانبه, برخی از کارهایی هستند که افراد باید در شرایط کنونی انجام دهند.

خانواده‌های ایرانی در چارچوبی به نام قرنطینه! / خانواده‌های ایرانی در شُرف جشن یک سالگی قرنطینه کرونایی!

ممکن است آمار و ارقام کوچک و بزرگی در رابطه با میزان اختلافات و مشکلات خانواده‌ها در قرنطینه به گوشمان برسد، اما نکته مهم این است که تا چه اندازه می‌توانیم در مقابل این کش مکش‌ها و درگیری‌ها مقاومت کنیم تا کرونا علاوه بر جسم، ذهن و روان ما را خدشه‌دار نکند، این مسأله همت فردی و البته در مواقعی جمعی را می‌طلبد که خانواده‌ها باید آن را مدنظر قرار دهند و تا حدودی صبر و آرامش را در این‌روزها مهمان خانه‌های خود کنند.

7 نشانه قربانیان خشونت خانگی

7 نشانه قربانیان خشونت خانگی

خراسان/ به بهانه روز جهانی مبارزه با خشونت‌علیه‌زنان از علایم خانم‌هایی گفتیم که در معرض چنین مشکلی قرار می‌گیرند.
شواهد بسیاری در کشورهای مختلف دنیا حاکی از این است که خشونت خانگی تبعیضی قائل نمی‌شود، از پیر و جوان، ثروتمند و فقیر گرفته تا افراد با هرگونه نژاد و فرهنگ را ممکن است با این مشکل روبه‌رو کند. به عنوان نمونه و طبق جدیدترین آمارها بر اساس تماس‌های تلفنی با اورژانس اجتماعی مرتبط با خشونت خانگی، تقریباً 20 زن در هر دقیقه توسط شوهر خود در آمریکا مورد آزار و اذیت جسمی قرار می‌گیرد. «کیم کاورن»، مدیر ارشد یک سازمان غیرانتفاعی جهانی برای خدمات به زنان قربانی خشونت خانگی می‌گوید: «مطمئناً خشونت خانگی یکی از دلایل اصلی مرگ و میر زنان در جهان است. تاکنون بسیاری از موارد خشونت خانگی کشف نشده است. برخی از روابط خشونت‌آمیز، سال‌ها ادامه می‌یابد بدون این‌که کسی از آن آگاهی یابد و این مسئله روی روان نسل بعدی که فرزندان چنین زن‌هایی هستند، تاثیر بسیار بدی دارد.» بر اساس چند پژوهش مرتبط با موضوع خشونت خانگی، هفت نشانه در خانم‌هایی که در معرض خشونت از طرف شریک‌زندگی خود قرار گرفته‌اند، وجود دارد که در ادامه به آن‌ها اشاره می‌شود. نشانه‌هایی که به اطرافیان این افراد هشدار می‌دهد تا در حد توان به آن‌ها برای حل این مشکل کمک کنند. بدیهی است که این نشانه‌ها ممکن است دلایل دیگری هم داشته باشند اما نباید بی‌توجه از کنارشان گذشت.
 شوهرشان در جمع به آن‌ها توهین می‌کند
این علامت خطر، ظرافت‌های خاص خود را دارد زیرا ممکن است به عنوان توهین شدید صورت نگیرد. توهین کننده ممکن است با خنده به همسر خود در یک جمع فامیلی یا دوستانه، به طور  مثال بگوید که این‌قدر سیب‌زمینی سرخ شده نخور، داری چاق و بدریخت میشی! البته و قطعا توهین شدید هم نشانه‌ای است که شاید این خانم مورد خشونت‌خانگی قرار می‌گیرد. در این گونه موارد به نظر می‌رسد در باره تغییر عملکرد زندگی و انجام کارها، مدام به انتقادها افزوده شود. در نتیجه اشتباهات ساده به مسائل بزرگی تبدیل می‌شوند.
 مدام نگران عصبانی شدن شوهرشان هستند
معمولا شوهر آزار دهنده در مقابل همکاران و دوستان، کاریزماتیک به نظر می‌رسد اما پشت درهای بسته با شریک زندگی خود، وجهه تاریک او ظاهر می‌شود. سپس قربانی فکر می‌کند من باید کار اشتباهی انجام داده باشم زیرا این مشکل من است چون او فقط از من عصبانی است. از آن جا که آن ها می‌دانند اگر شوهرشان ناراحت شود پیامدهای ناخوشایندی مانند ضرب و جرح به دنبال خواهد داشت، در نتیجه در جمع‌های دوستانه و خانوادگی، مدام نگران ناراحت شدن همسرشان و به‌طور وسواسی، پیگیر این موضوع هستند.
 علایم یا صدمات بدنی غیرقابل توضیح دارند
قربانیان اغلب در باره صدمات بدنی یا علایم دروغ می‌گویند زیرا احساس شرمندگی می‌کنند. اگر روی بدن یکی از عزیزان‌تان کبودی‌هایی را می‌بینید که واقعاً قابل توضیح نیستند و آن‌ها جملاتی مانند این ها می‌گویند: از پله‌ها افتادم، به دیوار خوردم  و … ، زمان خوبی است که در این باره با او صحبت کنید و به او بگویید: ظاهراً به تازگی اتفاقات زیادی رخ داده است. آیا همه چیز خوب است؟
 با دوستان و خانواده خود وقت نمی‌گذرانند
روان شناسان می‌گویند که افراد آزاردهنده می‌توانند قربانیان خود را منزوی کنند و در این باره استراتژی آن‌ها می‌تواند هوشمندانه باشد! فرد آزاردهنده به صورت آشکار از بیرون رفتن شریک زندگی خود جلوگیری نمی‌کند، مثلاً به او نمی‌گوید که شما نمی‌توانید فلانی را ببینید بلکه به این صورت می‌گوید: می‌خواهم وقت بیشتری را با تو بگذرانم یا فلانی دوست خوبی برای تو نیست و دیگر نمی‌خواهم تو را با او ببینم. مهم است که قربانیان بتوانند یک سیستم پشتیبانی برای خود ایجاد و آن را حفظ کنند زیرا فرد آزاردهنده می‌خواهد شما احساس کنید که کسی را جز او ندارید.
 برای همه رفتارهای اشتباه شوهرشان، عذر می‌تراشند
قربانیان خشونت‌خانگی، همیشه برای رفتارهای اشتباه همسرشان عذر و بهانه می‌آورند و حتی خود را به دلیل رفتار همسرشان سرزنش می‌کنند. چنین افرادی وقتی همسرشان اشتباهی می‌کند، خودشان را جلو می‌اندازند و شروع به بهانه آوردن می‌کنند و به گفتن چنین جملاتی رو می‌آورند: او الان واقعاً استرس دارد، او روز پرکاری را پشت سر گذاشته ، او واقعاً از گفتن این حرف به من منظوری نداشت و … 
 شوهر آن‌ها بسیار حسود یا سلطه‌گر است
مردی که از خانمی رمز عبور رسانه‌های اجتماعی‌اش را درخواست می‌کند یا در حضور دیگران، وارد حریم خصوصی‌اش مانند اینستاگرام و … می‌شود، می‌تواند نشانه‌ای از احساس تملک نابه جا باشد. پیام‌های مداوم یا تماس‌های تلفنی بیش از حد هنگام بیرون رفتن با دوستان یا خانواده نیز می‌تواند یک علامت هشدار دهنده باشد. اگر فردی دایم به همسرش پیام می‌دهد یا زنگ می‌زند، می‌خواهد او را همیشه کنترل کند تا ببیند چه کاری انجام می‌دهد و … که نشانه خوبی نیست.
 مدام در شخصیت خود تغییر ایجاد می‌کنند
آن‌ها مدام افسرده یا مضطرب هستند یا در شخصیت خود تغییر ایجاد می‌کنند. بسیاری از قربانیان اعتراف نمی‌کنند که مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند، این بدان معنی است که دوستان، خانواده و همکاران باید توجه داشته باشند که هرگونه تغییر در رفتار را در نظر بگیرند. این تغییر رفتار ممکن است کناره‌گیری از دیگران یا احساس خوشبختی نکردن باشد. همچنین به نظر می‌رسد آن‌ها واقعاً مضطرب هستند و مانند گذشته، اجتماعی نیستند. از نشانه‌های دیگر این است که آن‌ها به طور غیرمنتظره ظاهر خود را تغییر می‌دهند زیرا شریک زندگی آن‌ها ممکن است بگوید که چگونه لباس بپوشند. همچنین شما ممکن است ببینید که آن‌ها در حال کاهش وزن هستند.
مترجم : پروانه موفقی منبع: People Magazine