دانش آموزان – بیا نی نی

2023/08/15

کوله پشتی نامناسب این بلاها را سرتان می‌آورد

اگر تا به حال هنگام انتخاب کوله پشتی یا کیف فقط به زیبایی ظاهر آنها توجه می‌کردید؛ فراموش نکنید موارد دیگری را هم برای انتخاب مناسب‌تر باید در نظر داشته باشید. همچنین نحوه استفاده از کوله پشتی یا کیف نیز می‌تواند در جلوگیری از درد کمر و شانه مؤثر واقع شود. این کار چند لحظه بیشتر وقت شما را نمی‌گیرد، اما این عادت ساده می‌تواند مانع از بروز مشکلات زیادی شود. خرید کوله پشتی برای ورزشگاه، مدرسه یا محل کار فرقی ندارد. در هر صورت باید یاد بگیرید کدام کوله پشتی‌ها کمتر به شما آسیب می‌زنند و چگونه به درستی از آنها استفاده کنید. درباره عوارض استفاده از کوله پشتی‌های سنگین و استفاده صحیح از کوله پشتی با دکتر مهرداد بهرامیان، فیزیوتراپیست صحبت کرده‌ایم که در ادامه می‌خوانید.

بروز دردهای ناشی از کوله پشتی‌های سنگین

دکتر مهرداد بهرامیان، فیزیوتراپیست درباره عوارض استفاده از کوله پشتی‌های سنگین می‌گوید: استفاده از کوله پشتی‌های سنگین عوارض زیادی ازجمله درد در بازو، شانه و گردن، سوزش، سوزن‌سوزن شدن و بی‌حسی در امتداد بازو به همراه دارد. درد ناشی از استفاده از کوله پشتی‌های سنگین زمانی بروز می‌کند که اعصاب یا رگ‌های خونی زیر گردن، در میان عضلات گردن و شانه یا بین دنده اول و ترقوه فشرده شود.

این فیزیوتراپیست در ادامه می‌افزاید: وقتی ترقوه به دلیل ضعف عضلانی توسط عضلات اطراف شانه و قفسه سینه پشتیبانی نشود، این استخوان به سمت جلو و پایین می‌لغزد و سبب فشرده شدن عروق و رشته‌های عصبی شبکه بازویی می‌شود و می‌تواند علائمی مثل احساس سنگینی در بازو، درد در ناحیه گردن و شانه، اختلالات حسی مثل سوزن سوزن شدن یا خواب رفتن بازو و دست‌ها ایجاد کند.

به گفته این فیزیوتراپیست، دانش آموزان برای حمل لوازم‌التحریر و کتاب‌های خود ناچار به استفاده از کوله پشتی هستند که متاسفانه گاهی آنها را بسیار سنگین می‌کنند. ضمن آنکه استفاده نادرست از کوله‌پشتی‌ها نیز موجب ایجاد درد و گاهی نیز ناهنجاری‌های ستون فقرات در بچه‌ها و بزرگسالان خواهد شد.

با توجه به نزدیک شدن به فصل بازگشایی مدارس دکتر مهرداد بهرامیان چند نکته را در این باره یادآوری کرد که با رعایت آنها می‌توان تا حد بسیار زیادی به حفظ سلامت ستون فقرات کمک و از بروز درد و آسیب‌های ستون فقرات در طولانی مدت جلوگیری کرد؛ نخست آنکه کوله پشتی دانش آموزان نباید سنگین باشد و همچنین از چگونگی استفاده از آن هم آگاه باشند. البته پیشنهاد می‌شود در صورت امکان در مدارس، کمد وسایلی برای دانش آموزان در نظر گرفته شود تا بچه‌ها بتوانند وسایلی را که هر روز استفاده می‌کنند و در خانه به آنها نیازی ندارند در این کمدها قرار دهند و از حمل هر روز آنها خودداری کنند.

افزایش قوس ستون فقرات و گرد شدن شانه‌ها

این فیزیوتراپیست درباره تغییر حالت ستون فقرات بر اثر استفاده مداوم از کوله‌پشتی‌های سنگین و غیر استاندارد بیان می‌کند: ممکن است دانش‌آموز برای جبران وزن اضافی کوله‌پشتی به جلو خم شود که این موضوع می‌تواند بر میزان قوس ستون فقرات اثرگذار باشد و حتی باعث گرد شدن شانه‌های وی به سمت داخل شود.

دکتر مهرداد بهرامیان با بیان اینکه بهتر است وزن کیف و محتویات آن بیشتر از ۱۵ درصد وزن بچه‌ها نباشد توضیح می‌دهد که این وزن در واقع یعنی وزن کوله پشتی برای یک دانش‌آموز با وزن ۲۷ کیلوگرم باید کمتر از ۴ کیلوگرم باشد.

استفاده صحیح از کوله‌پشتی

دکتر بهرامیان با بیان اینکه استفاده صحیح از کوله پشتی تا حد زیادی عوارض آن را کاهش خواهد داد، می‌گوید: یکی از نکات مهم در استفاده صحیح از کوله پشتی آن است که حتماً از دو بند برای حمل آن استفاده شود. انداختن کوله پشتی روی یک شانه موجب می‌شود فرد برای کنترل جبران این وزن نامتقارن به یک طرف خم شود که این کار به مرور می‌تواند باعث قوی شدن عضلات یک سمت و ضعف عضلات سمت دیگر بدن شود که در طولانی مدت باعث ایجاد تغیرات ساختاری در ستون فقرات و ایجاد اسکولیوز می‌شود. و در نهایت فرد مبتلا به ناهنجاری اسکولیوز یا انحراف ستون فقرات، انحنای جانبی C یا S شکلی در ستون فقرات خود پیدا خواهد کرد.

استفاده از کوله پشتی‌هایی با بند پهن

به گفته این فیزیوتراپیست، بهتر است از کوله پشتی‌هایی با بند پهن استفاده کنیم. چون بندهای پهن و دارای پد نرم در شانه‌ها فرو نمی‌روند و راحت‌تر هستند. بندهای باریک می‌تواند گردش خون را مختل کند و باعث بی حسی یا گزگز و به مرور زمان نیز ضعف در کل اندام فوقانی شود.

وی توصیه می‌کند: اگر کوله پشتی بندهایی باریک دارد می‌توانید با تهیه کردن پد یا فوم‌های نرم و قرار دادن آنها در زیر بندهای کوله پشتی فشار بندها را بر روی شانه‌ها تقسیم کنید. تا جایی که امکان دارد کوله پشتی‌ها نزدیک بدن حمل شوند و آویزان نباشند چون باعث ایجاد فشار مضاعف خواهند شد.

کوله پشتی‌های چند بخشی و دارای کمربند

دکتر بهرامیان ویژگی‌های کوله‌پشتی مناسب را اینگونه تشریح می‌کند: کوله پشتی‌ها اگر کمربند کمری داشته باشند می‌توانند بهتر به ستون فقرات و بدن وصل شوند که موجب تحمل وزن راحت‌تر می‌شود. بهتر است اندازه و طول بندها نیز در دو طرف کوله پشتی به یک اندازه باشد و کوله پشتی حتماً صاف بسته شود. استفاده از کوله پشتی‌های چند بخشی نیز گزینه بهتری در انتخاب کوله پشتی است. بنابراین حتماً هنگام انتخاب این نکات را در نظر بگیرید و کوله پشتی‌هایی با جیب‌ها و بخش‌های زیادی انتخاب کنید. این کار به ویژه برای دانش آموزان باعث می‌شود بتوانند وسایل خود را در جاهای مختلف آن به گونه‌ای قرار دهند که وزن کوله پشتی در دو سمت راست و چپ به یک اندازه پخش شود تا برای حمل آن مجبور نباشند خود را کج کنند.

مشکل کوله پشتی‌های خورجینی

این فیزیوتراپیست درباره کوله‌پشتی‌های مدل خورجینی نیز می‌گوید: بهتر است از کوله پشتی‌های خورجینی استفاده نکنیم. چون در این کوله پشتی‌ها همه وسایل در یک قسمت انباشته می‌شوند یا نیرو را به روی کمر انتقال می‌دهند یا با تقسیم نامتناسب نیرو موجب فشار بیش از حد به شانه‌ها و قفسه سینه می‌شوند.

توجه به جنس کوله پشتی

به گفته دکتر بهرامیان، جنس کوله پشتی نیز تأثیر زیادی در وزن خود کیف دارد. بنابراین بهتر است هنگام انتخاب به وزن کوله پشتی بدون وجود وسایل توجه و کوله‌های با جنس سبک‌تر انتخاب کنید. مثلاً کیف‌های پارچه‌ای سبک‌تر از مدل‌های چرمی هستند. همان طور که در مقایسه با کیف‌های دستی، کوله پشتی انتخاب بهتری برای حمل وسایل به ویژه توسط بچه‌هاست.

کیف‌های دستی

این پزشک فیزیوتراپیست در مورد کیف‌های دستی می‌گوید: در حمل کیف‌های دستی احتمال کشیدگی لیگامان های شانه و آرنج بیشتر است که در طولانی مدت می‌تواند موجب آسیب به این نواحی شود. هرچند جابه‌جا کردن کیف بین دو دست می‌تواند راه حل مناسبی برای تقسیم نیرو بین اندام فوقانی راست و چپ باشد. اما به طور کلی برای استفاده طولانی مدت کوله پشتی‌ها انتخاب بهتری خواهد بود.

2023/06/17

دختر کلاس اولی یک طلسم ۳۵۰۰ساله کشف کرد!

هانا اسپیتزر، معلم کلاس اول، شاگردانش برای یک گردش علمی به پارک باستان‌شناسی تل‌عزکا در حدود ۳۰ کیلومتری بیت‌المقدس برده بود. بعد از رسیدن به پارک، او یک قطعه سفال به شاگردانش نشان داد و از آن‌ها خواست تلاش کنند تا هر چیزی را که به نظرشان یک اثر باستانی می‌آید از روی زمین جمع کنند.

در آخرین ساعات این اردو یکی از دانش‌آموزان به اسم آمالیا ریورکین به معلم گفت که چیز جالبی پیدا کرده است. این یافته یک سنگ کوچک بود که خطوطی بر روی آن حک شده بود. در سمت دیگر آن نیز حروفی با الفبای مصری به چشم می‌خورد. اسپیتزر می‌گوید «با دیدن حروف فهمیدم که یافته‌ای چند هزارساله را کف دستم گرفته‌ام».

(نوشتۀ هیروگلیف در پشت طلسم)

باستان‌شناسان می‌گویند این یافته که در حقیقت یک مهر یا طلسم مصری شبیه به سوسک سرگین‌غلطان است، حدود ۳۵۰۰ سال قدمت دارد. زمان ساخت این طلسم به دورۀ پادشاهی جدید مصر یعنی بین قرون ۱۶ تا ۱۱ قبل از میلاد برمی‌گردد.

بر روی این مهر نام «آمون‌رع» یا خدای خورشید حک شده که از مهم‌ترین خدایان مصری در دورۀ پادشاهی جدید به شمار می‌رفت. تا قبل از این پنج مهر از این نوع در تل‌عزکا یافت شده بود.

(آمالیا به همراه معلم و همکلاسی‌هایش)

مقامات مسئول، یک گواهی اکتشاف به آمالیا اعطا کردند و به دانش‌آموزان کلاس دربارۀ اهمیت و ماهیت این یافته توضیح دادند.

2023/05/19

جنجال هدیه غیرمتعارف به دانش آموزان دختر

مدیرکل آموزش و پرورش استان قزوین توضیحاتی در خصوص هدایایی که به برخی از دانش آموزان این استان اهدا شده داد.

طی روزهای گذشته حواشی مراسم تقدیر از دانش آموزان مدرسه دخترانه تیزهوشان قزوین، اهدای تخته نرد در این برنامه و انتشار خبر آن، در فضای مجازی خبرساز شد.

نقی سیاهکالی مرادی مدیرکل آموزش و پرورش استان در این خصوص گفت: به مناسبت روز سمپاد، ۲۲ اردیبهشت از سوی اعضای انجمن اولیا و مربیان مدرسه تیزهوشان منطقه ۳ قزوین، برنامه ای برگزار شده بود. هدایایی هم برای تمام دانش آموزان این مدرسه که ۳۵۰ نفر بودند، از یک فروشگاه بازی هوشی تهیه شد.

وی افزود: پس از توزیع مشخص می شود در بین بازی‌های فکری تهیه شده برای دانش آموزان، ۹۰ بسته از ۳۵۰ بسته هدیه تهیه شده متفاوت بوده که حساسیت‌هایی ایجاد و در رسانه ها منعکس می‌شود.

مدیرکل آموزش و پرورش استان قزوین ادامه داد: به محض اطلاع از موضوع، بررسی های لازم صورت گرفت و نسبت به جمع آوری ۹٠ جعبه بازی متفاوت که از جمله تخته نرد هم بوده، اقدام می شود و قضیه خاتمه می یابد.

سیاهکالی مرادی با عذرخواهی از اتفاق پیش آمده، اضافه کرد: در هر موقعیت و جایگاهی ممکن است خطا و اشتباه رخ دهد؛ البته این اشتباه نباید هدفمند باشد.

وی در پایان درباره شایعه ارتباط مدیر فروشگاه بازی فکری و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان هم گفت: مدیر فروشگاهی که از آن خرید صورت گرفته ارتباطی به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان ندارد؛ می‌طلبد دستگاه های نظارتی، بر این فروشگاه ها نظارت داشته باشند تا از فروش اقلام و اجناس غیرمجاز جلوگیری شود.

2022/10/12

صبحانه های مفید برای دانش آموزان

2022/10/09

خط پسرم بسیار بد و ناخوانا است!

روش هایی برای خوش خط شدن دانش آموزان

2022/10/02

چند مدل زیبای بستن روسری و شال

چند مدل متفاوت و شیک بستن روسری

2021/08/08

دروغ گفتن به کودکان چه عواقبی دارد؟

بیا نی نی/ در این مقاله چند نمونه از دروغ‌هایی را می‌خوانید که پدر و مادر معمولا به فرزندان‌شان می‌گویند، البته راهکارهای بهتری به‌ جای دروغ گفتن نیز می خوانید.
دائما والدین از فرزندان می خواهند که دروغ نگویند ولی خود نا خواسته به فرزندان دروغ می گویند که باعث دروغگویی فرزندان می شوند چون آنها فکر می کنند که کار نادرستی نیست چون پدر و مادرشان گاهی این کار را انجام می دهند.

بعضی از دروغ های متداول که والدین به فرزندانشان میگویند
هیچ وقت نمی گذارم حادثه بدی برای تو اتفاق بیفتد
شاید خواسته شما این باشد ولی در حقیقت ممکن نیست چون نمی توان به طور صد در صد از بچه ها مراقبت کرد.
می توانید اینطور بگوئید که من همیشه سعی می کنم تا از تو محافظت کنم، ولی در بیرون از خانه بعضی از افراد امکان دارد خطرناک باشند، بنابراین بهتر است که از من جدا نشوی.
در صورتی که از من دور شوی امکان دارد که به خطر بیفتی. شاید این جملات باعث ترس و استرس بچه ها شود ولی دانستن حقیقت مهمتر از آن است.
با قدری توجه در جمله های خود به او بفهمانید که بچه دزدی با این که خیلی کم است ولی باید مواظب بود. گفتن حقیقت باعث می شود که فرزندان در مقابل غریبه ها با احتیاط تر باشند.

دیگر هیچ‌وقت برایت چیزی نمی‌خرم
به‌جای آنکه به او بگوید که دیگر هیچ وقت برایش چیزی نمی خرید، او را از چیزی محروم کنید که اکنون و اینجا دارد. این‌طوری می‌فهمد که رفتارش چه عواقبی دارد. مثلا پسرتان با خواهرش دعوا می‌کند و شما می‌خواهید دعوا را به پایان برساند، می‌گویید دیگر هیچ وقت برایت چیزی نمی‌خرم تا او را متوجه نتیجه کارش کنید، اما او آخر می فهمد که شما دروغ گفته‌اید. تنبیه حقیقی داشته باشید، مانند محروم کردن چند ساعته از تبلت یا دستگاه بازی و یا از او بخواهید در اتاقش بماند و به کاری که کرده فکر کند.

قول می دهم که درد نداشته باشد
با رفتن پیش پزشک، ممکن است کودک آمپول هم داشته باشد. کودک با گریه و سر و صدا حاضر به زدن آمپول نیست و شما برای راضی کردن او به دروغ می گوئید که درد ندارد.
ولی فرزندتان می داند که دروغ می گوئید چون بار قبل هم همین جمله را به او گفته بودید. به او بگوئید:قدری درد دارد ولی خیلی زود آرام میشود و برایش بگویید که این آمپول باعث بهتر شدن بیماری او خواهد شد و برای سلامتی نیاز است.

پارک تعطیل است
خودتان می‌دانید که پارک تعطیل نیست، ولی وقت ندارید کودکتان را به پارک ببرید، زیرا کارهایی دارید که باید انجام دهید. به‌جای دروغ گفتن، بگویید. «بابا نمی‌تواند امروز تو را به پارک ببرد، زیرا باید برای آخر هفته خرید کنیم تا بتوانیم غذا بخوریم و همین طور کارهای دیگری نیز دارم که امروز باید انجام بدهم.» شاید کودک‌تان پرخاش کند، ولی اشکالی ندارد، حقیقت زندگی را یاد می گیرد. اینکه همیشه نمی‌تواند هر چه می‌خواهد را به‌دست بیاورد. گفتن واقعیت سبب می‌شود شما پدر یا مادر راست‌گویی نیز نشان داده شوید، زیرا او کم‌کم بزرگ می شود و می تواند تشخیص بدهد درباره‌ی تعطیلی پارک دروغ می‌گویید.

تو بهترین نقاش دنیایی، کارت عالی است!
تا زمانی که خودتان نیز واقعا چنین عقیده‌ای ندارید، کودکتان را تشویق نکنید. باور کنید یا نه، فرزندتان آن‌قدر هم که شما فکر می‌کنید فریب نمی‌خورد. آنها می‌توانند متوجه لحن صدا و زبان بدن بشوند و زمانی که شما در حرف هایتان صداقت ندارید، او می فهمد. به جای آن می‌توانید خلاقیت او در کارش را تشویق کنید. او را برای کارها و توانایی‌هایی تحسین کنید که اعتقاد دارید واقعیت دارند، نه برای هر کار عادی که از او می‌بینید.

اگر تو نیای من نمی روم
برای مجبور کردن کودکتان به حرکت، به‌جای استفاده از شیوه ترساندن، از پیامدهای معین و حقیقی استفاده کنید. می‌توانید بگویید: «چنانچه در عرض ۵ دقیقه کفش‌هایت را نپوشی و سوار ماشین نشوی، امشب اجازه نداری تلویزیون ببینی.» و هر بار این پیامد را نیز به او تحمیل کنید. به این شیوه، فرزندی خواهید داشت که به شما گوش می‌کند؛ گوش می‌کند چون حرف شما ارزش دارد، نه به‌ علت ترس از اینکه او را ترک می‌کنید.

وقت خوابیدن است
زمان خواب فرزند شما چنانچه ساعت 9 است شما از یک ساعت قبل خاموشی زده و وقت خواب را اعلام می کنید.
بهتر است که در ساعت مشخص بگوئید که وقت خواب رسیده و باید برای خوابیدن آماده شویم. شاید این مسئله به نظر شما یک دروغ مصلحتی باشد ولی کم کم باعث بی اعتمادی فرزند نسبت به شما می شود.

ما پول نداریم چیزی بخریم
به‌جای دروغ گفتن، به فرزندتان با زبان خودش توضیح دهید. به او بگویید قرار است خانه‌ی بزرگ‌تری بخرید و به‌همین‌ علت نمی‌توانید فلان چیز را برایش تهیه کنید. به او کمک کنید بفهمد که بعضی وقت ها برای انجام کاری که به نفع خانواده است، باید از خودگذشتگی کرد. با این کار نه‌ فقط درس زندگی به او می‌دهید، بلکه دروغ‌گو نیز نمی‌شوید.

2020/09/09

استرس والدین به کودکان منتقل می‌شود

جام جم/ گفت‌وگو با دکتر رضا پورحسین روان‌شناس درباره اضطراب دانش‌آموزان در این روزهای کرونایی.
یک روز یک نفر گفت امان از دهه‌ شصتی‌هایی که پدر و مادر شده‌اند. آن روز همه به آن یک نفر تاختند که چرا دهه‌ شصتی‌ها را تخریب می‌کنی و فلان و بیسار. حالا اگر می‌خواهید این امان گفتن به دهه‌ شصتی‌ها و سبک زندگی‌ و نوع رفتار بیشتر آنها در مواجهه با مسائل روز‌مره، اتفاقات و مشکلات زندگی را ببینید سری به صفحات آنها در شبکه‌های اجتماعی بزنید از توییتر گرفته تا اینستاگرام، به‌خصوص در دوره کرونا و به‌خصوص از روز جمعه که خبر رسید از شنبه مدارس دایر می‌شود. بیشتر والدینی که کودک دانش‌آموز دارند، چنان دچار وحشت شده و بیا نی نی و جنجال به راه‌ انداخته‌اند که بی‌سابقه بود. بی‌رودربایستی می‌توان گفت بیشتر والدین جوان که خودشان از مدرسه گریزان بوده و از اول مهر هم متنفر، از روز جمعه بی‌تابی به راه‌انداخته‌اند که بیا و ببین. ترس از کرونا و نگرانی درباره سلامت بچه‌ها، به‌خصوص دانش‌آموزان و به‌خصوص‌تر بچه‌های دوره ابتدایی کاملا درست است. بی‌برنامگی دولت و هر روز یک حرف زدن قابل بخشش نیست اما قبول کنیم وقتی زن و مردی صاحب فرزند می‌شوند، خودشان از نظر فکری باید بالغ باشند و حداقل بدانند که با حرف‌ها و هیجان‌های اضافی نباید اضطراب و ترس را در بچه‌ چند‌برابر کنند. مهارت کنترل استرس، مهارتی است که بیشتر پدر و مادرهای ایرانی بلد نیستند و این را می‌توان این روزها در کلام و رفتار آنها دید. با دکتر رضا پورحسین، از مدیران پیشکسوت تلویزیون و روان‌شناس هم‌صحبت شدم تا برایمان از مدیریت استرس در والدین بگوید. این گفت‌وگو را بخوانید شاید کمی آرام‌تر شدید و بچه‌ها از گزند والدین نجات پیدا کردند.
استرس چگونه در دانش‌آموزان به‌ویژه دوره ابتدایی چگونه شکل گرفته و بروز پیدا می‌کند؟
استرس پاسخ جسمی و روانی است. وقتی شخص چه درونی و چه بیرونی احساس تهدید کند، پاسخی به آن می‌دهد که نامش استرس است. کودک زمانی که احساس تهدید می‌کند در او دلهره ایجاد می‌شود که میزان آن به میزان ادراک کودک از آن رویداد بستگی دارد. علاوه بر این، ‌تکرار محرک می‌تواند در کودک استرس مزمن به‌وجود آورد. اگر والدین از پدیده‌ها و اتفاقاتی صحبت کرده یا در رفتار خود، آنها را بروز دهند که نشانه‌های تهدید در آن باشد و بچه‌ها احساس کنند که امنیت روانی و جسمی‌شان در معرض خطر است، با استرس به آن تهدید پاسخ می‌دهند. البته این استرس می‌تواند در جامعه و مدرسه هم ایجاد شود. در دوره کرونا و بازگشایی مدارس در سال تحصیلی جدید که دو روزی است شروع شده یک اشتباه رخ داد و آن القای بلاتکلیفی در مردم است. این مورد را در زمان کنکور هم دیدیم. این بلاتکلیفی به استرس اجتماعی تبدیل شده و باعث تشدید استرس‌های فردی می‌شود. تناقض در اطلاع‌رسانی در بزرگسالان و والدین ایجاد اضطراب می‌کند و آنها ناخودآگاه آن را به‌صورت کلامی یا غیرکلامی به بچه‌ها منتقل می‌کنند. بچه‌ها قبل از این‌که به مدرسه وارد شوند، به‌واسطه والدین استرس را تجربه می‌کنند. والدین پل ارتباطی بین استرس اجتماعی و استرس فردی ( کودک) هستند. بچه‌ها با محرک استرس وارد مدرسه می‌شوند و شروع مدرسه با این محرک اصلا خوب نیست و خاطره بدی در بچه‌ها ایجاد می‌کند. راستش را بخواهید من هنوز متوجه نشده‌ام که چرا امسال اول مهر مدارس شروع نشد تا همزمان باشد با یک خاطره خوب جمعی؟ تزلزل در تصمیم‌گیری و تناقض‌گویی در اطلاع‌رسانی سبب شد تا بچه‌ها در دوره کرونا، اول مدرسه را با خاطره‌ بدی شروع کنند که این در درازمدت تاثیر منفی در ذهن بچه‌ها می‌گذارد.
پدر و مادرهای قدیمی با همان سواد کمی که داشتند مراقب بودند که خیلی از چیزها به گوش بچه‌ها نرسد و به اصطلاح آن را پشت در خانه جا می‌گذاشتند اما امروزه بیشتر والدین همه‌چیز را به بچه‌ها می‌گویند. آیا لازم است کودکان مثلا درباره کرونا همه‌چیز را بدانند؟
من پیشنهاد می‌کنم برای مدیریت استرس در خانواده و به‌خصوص در بین کودکان،‌ والدین کانال‌های اخبار را محدود کنند. قبل از این‌که استرس در دانش‌آموزان و کودکان کم شود باید اضطراب در والدین کاهش پیدا کند.لازم نیست بزرگ‌ترها در مواجهه با حجم زیادی از اخبار قرار گیرند. به‌نظرم مهم‌ترین اخبار را از صدا و سیما آن‌هم در ساعات خاصی دریافت کنند؛ آن‌هم اگر لازم دارند و خبر جدیدی رسیده که مرتبط با سلامت است.لازم نیست اخبار مبتلایان و مرگ و میر را دنبال کنیم. وقتی در معرض اخبار نباشی، دستور اول ذهنی برای والدین تغییر می‌کند و دیگر بچه‌ها در معرض آن اخبار قرار نمی‌گیرند. کرونا نباید دستور ذهنی اول والدین باشد و به حرف اول خانواده تبدیل شود. دیده می‌شود که والدین بخش ترسناک کرونا را برای بچه‌ها تعریف می‌کنند و هیجان آنها در زمان بیان این اتفاقات در بچه‌ها ایجاد هیجان می‌کند و کودک در ذهن خود آن را تشدید و بزرگ‌نمایی کرده و با آن خیال‌پردازی کرده و این باعث می‌شود ذهن و روان آنها آسیب زیادی ببیند. با بچه‌ها درباره کرونا باید بدون هیجان صحبت کرد و فقط اخبار مربوط به سلامتی و بهداشت را با آنها در میان گذاشت. بچه‌ها در برابر کرونای ترسناک نمی‌توانند کاری کنند، فقط ذهن و روان آنها آسیب می‌بیند و در آنها زمینه استرس حتی در برابر مسائل ساده‌ و پیش‌پا‌افتاده، فراهم می‌شود. پس در دوره کرونا به‌شدت مراقب رفتار و گفتار خود در مقابل بچه‌ها‌باشیم.
نیاز به تدریس تلفیقی
افت تحصیلی دوره کرونا حتمی است؛ به‌خصوص در شش سال اول تحصیل. بچه‌ها در این مقطع حتما باید در مدرسه حضور داشته باشند چون بخش زیادی از شخصیت اجتماعی آنها در جمع و ارتباط با همسالان شکل می‌گیرد. ارتباط چشمی با معلم و دیگر دانش‌آموزان موثرترین راه آموختن است. در کلاس درس است که کودک در کنار دیگر دانش‌آموزان و معلم دچار هیجان مثبت شده و دروس را یاد می‌گیرد. تدریس آنلاین اصلا نمی‌تواند جایگزین تحصیل حضوری شود. به‌نظر می‌رسد که در شرایط کرونا تحصیل تلفیقی موثرتر از تحصیل آنلاین باشد؛ یعنی هم حضوری و هم آنلاین. برنامه‌ای که گویا دولت در دستور کار دارد. این‌که مدارس چگونه باید پروتکل‌های بهداشتی را رعایت کنند تا بچه‌ها زمانی را که در مدرسه هستند، سلامت‌شان به خطر نیفتد، کارشناسان بهداشت باید برنامه‌ریزی کنند و آموزش و پرورش هم آنها را رعایت کند. این دوره آموزشی در ذهن دانش‌آموزان به عنوان خاطره بد ثبت خواهد شد و برای خنثی کردن آن در آینده از هم اکنون روان‌شناسان و کارشناسان بهداشتی و‌ آموزشی باید برنامه‌ریزی کنند. پیشنهاد من این است که والدین خونسردی خود را حفظ کرده و هیجان‌های منفی خود را به بچه‌ها منتقل نکنند و کارشناسان و متخصصان هم جوری برنامه‌ریزی کنند که بچه‌ها بتوانند تا جایی که امکان دارد در مدرسه حضور داشته باشند.