برچسب: دلیل ترس کودکان

واقعیت را به کودک بگویید:

برای بچه هایی که از رفتن به دکتر می ترسند دانستن اینکه چه چیزی باید انتظار داشته باشد می تواند کمک بزرگی باشد. وقتی بچه ها در مورد رفتن به دکتر مضطرب هستند اغلب تصور می کنند چیزی بسیار بدتر از چیزی که واقعاً قرار است اتفاق بیفتد. آنها ممکن است نگران باشند که بیمار هستند. از به کار بردن اصطلاحات یا توضیحات مبهم مانند:پزشک شما را معاینه می کند خودداری کنید. درعوض هر مرحله را به روشی واضح و با جزئیات توضیح دهید که فرزندتان به راحتی بفهمد بعد از اینکه وارد اتاق معاینه شدیم پزشک با ابزاری به نام گوشی پزشکی به ضربان قلب شما گوش می‌دهد.

قول الکی به کودک ندهید:

دروغ نگفتن مهم است. بهتر است بگویید مطمئن نیستم که آمپول میزند اما می‌توانیم در حین رسیدن به آنجا از پزشک بپرسیم. رک بودن به ایجاد اعتماد کمک می کند و اطمینان حاصل می کند که اگر همه چیز طبق برنامه پیش نرود فرزند شما احساس خیانت یا چشم پوشی نخواهد کرد.

کودک را آرام کنید:

هنگامی که در مورد نحوه انجام قرار ملاقات با پزشک صحبت کردید به فرزندتان فرصت دهید تا درباره دلیل عصبی بودنش با شما صحبت کند و هر سؤالی ممکن است داشته باشد بپرسد.کودکان همیشه نمی دانند چگونه احساس خود را توضیح دهند. اگر فرزندتان فقط بگوید من نمی‌خواهم بروم یا من می ترسم به او کمک کنید تا به جزئیات چیزی که در مورد آن احساس اضطراب می کند رسیدگی کنند. به این ترتیب می توانید به طور موثرتری به آن رسیدگی کنید. اگر کودک شما در بیان نگرانی های خود مشکل دارد سعی کنید با پرسیدن سوالاتی به او کمک کنید تا نگرانی های خود را محدود کند. به عنوان مثال: بیایید همه چیزهایی که قرار است فردا اتفاق بیفتد را مرور کنیم. به این ترتیب می‌توانیم قبل از رفتن در مورد اینکه چگونه آن را کمتر ترسناک کنیم صحبت کنیم.

اضطراب خود را مدیریت کنید:

اگر کودک شما احساس خوبی ندارد ممکن است تنها او نباشد که مضطرب است. وقتی بچه ها بیمار هستند طبیعی است که عصبی باشند اما مهم است که اضطراب خود را به روشی مناسب مدیریت کنید. اگر احساس اضطراب می‌کنید یا سؤالاتی دارید که ممکن است پرسیدن آنها در حضور فرزندتان مناسب نباشد از او بخواهید که بعد از معاینه بیرون از اتاق منتظر شما باشد.

کودک را سرگرم کنید:

فرزند شما هر بار به موقع ویزیت می شود اما به احتمال زیاد شما حداقل مدتی را در اتاق انتظار پزشک خود خواهید گذراند. بهتر است اسباب بازی یا کتاب مورد علاقه کودک را بیاورید تا او را سرگرم کنید.

 

هنگامی که کودک مضطرب است چه نشانه‌هایی دارد؟

فرزند شما هفته‌ها یا حتی ماه‌ها قبل از برنامه‌ریزی برای معاینه نگران ویزیت پزشک است

او مدتها پس از پایان ویزیت در مورد قرار ملاقات با پزشک یا سلامتی خود وسواس دارد

اضطراب در مورد مراجعه به پزشک بر توانایی او برای تمرکز بر فعالیت های دیگر تأثیر می گذارد

اگر اضطراب پزشک کودک شما بیش از حد به نظر می رسد ممکن است زمان آن رسیده باشد که او را توسط یک متخصص ارزیابی کنید

نتیجه‌گیری:

رفتن به دکتر ممکن است هرگز تبدیل به چیزی نشود که کودک شما از آن لذت می برد اما بخشی ضروری از سالم ماندن در طول زندگی او است. کمک به او برای توسعه ابزارها و انعطاف‌پذیری مورد نیاز برای مدیریت اضطراب بازدیدهای آتی را برای همه افراد درگیر کم‌تر می‌کند.

 

منبع:

childmind.org

روانشناسان معتقدند ترسی که از مادر به کودک منتقل می شود ممکن است تا مدتها در ذهن او باقی بماند. مریم نوری روانشناس بالینی درباره ترسهای اکتسابی و ترسهایی که از والدین به کودک منتقل می شود، گفت:« ترس‌های اکتسابی، ترس‌هایی هستند که ممکن است از مادر به کودک سرایت کند. مادری که به محض مواجه شدن با موقعیتی نامطلوب، جیغ زده و می لرزد و به لکنت می افتد ترس خود را به آسانی به کودکش منتقل می‌کند، مثل ترس از رعد و برق و حشرات. متأسفانه اثر این نوع ترس ممکن است تا مدت‌ها در ذهن کودک باقی بماند.»
این روانشناس بالینی درباره علت ترس های کودکان به بیا نی نی گفت:« نوعی از ترس های کودکان ترس های عمدی است، به این صورت که ممکن است علت ترس عمدی باشد؛ یعنی کودک را خودمان از چیزی ترسانده باشیم؛ مثل ترساندن کودک از چیزهای خطرناک، نظیر آب جوش، برق، وسایل تیز و غیره. این گونه برخوردها از نادرست ترین روش های تربیتی به شمار می آید. علت ترس ممکن است تصادفی باشد، یعنی بدون آن که شما بخواهید، کودک تصادفاً در شرایط ترسناکی قرار گرفته و می‌ترسد مانند تجربه تلخ حمله سگ که سبب پیدایش ترس از حیوانات می‌شود.» بیشتر بخوانید چگونه با ترس کودکان برخورد کنیم؟
 

نوری ترس‌های عاطفی را نوع دیگری از ترس‌ها دانست و درباره علت آن گفت: «این نوع ترس ممکن است به علت هیجانات عاطفی و فشارهای روحی کودک باشد. تنش های عصبی و عاطفی ابتدا به صورت اضطراب و سرانجام به صورت ترس دائمی در کودک ظاهر می شود. مانند اضطراب ناشی از دوری پدر و مادر که این حالت عاطفی به صورت ترس از تاریکی و تنهایی ظهور می‌کند.» بیشتر بخوانید راهنمای مواجهه با ترس در کودکان
این روانشناس در ادامه برخی والدین را مسبب احساس گناه در کودکان خود دانست و گفت: «گاهی اوقات برخی از والدین، هنگامی که کودکشان قواعد اخلاقی یا اجتماعی را رعایت نمی‎کند، گناه و تقصیر را بر می انگیزند. مثلاً کودک را حین انجام کاری غافل گیر می سازند، او را تهدید می‌کنند که در صورت تکرار این کار گرفتار خشم خداوند خواهد شد و به جهنم می رود یا در موارد دیگری مانند وقتی که کودک شیطنت می‌کند یا در خیابان بهانه خریدن چیزی را می گیرد، به او می گویند که خانه را ترک خواهند کرد یا در خیابان رهایش خواهند ساخت یا او را مسبب مرگ خودشان می‌دانند، این نوع رفتارها در کودک احساس ترس را به وجود می آورد.» بیشتر بخوانید باید و نبایدهایی درباره ترس کودک