برچسب: زایمان موفق

بیا نی نی: دانستن دقیق مراحل زایمان و حتی ساعت زایمان، برای تمام مادرانی که در انتظار تولد فرزندشان هستند، بسیار مهم است و نداشتن اطلاعات کافی در خصوص اتفاقاتی که زمان زایمان برای بدن مادر رخ می‌دهد، می‌تواند استرس‌های زیادی برایش همراه داشته باشد. 
بنابراین اگر شما هم به زودی موعد زایمان تان فرا می‌رسد و دوست دارید بیشتر در مورد مراحل زایمان بدانید، این مطلب را از دست ندهید.

 

مراحل زایمان

زایمان به سه مرحله کلی تقسیم می شود :

• مرحله اول که دردهای زایمانی شروع شده و پیشرفت می کند تا رحم آماده خروج نوزاد شود.

• مرحله دوم که در آن خروج نوزاد و تولد اتفاق می افتد.

• مرحله سوم که جفت خارج می شود.

 

مرحله اول زایمان یا درد های زایمانی

در این مرحله با شروع انقباضات رحمی، گردن رحم تدریجا نرم و منبسط می شود تا به 10 سانتی‌متر برسد. این مرحله خود به مراحل سه گانه فاز ابتدایی، فاز اکتیو و فاز انتقالی تقسیم می شود.

 

فاز ابتدایی زایمان

فاز ابتدایی فازی است که در آن رحم به صورت منظم منقبض می شود. این انقباضات بر خلاف انقباضات براکستون هیکز که نا منظم و بی درد هستند، به تدریج دردناک می شوند.

ریتم و سرعت زایمان در هر خانم باردار ممکن است خصوصیات مخصوص به خود را داشته باشد. بعضی ها حتی متوجه انقباضات اولیه نیز نمی‌شوند در حالیکه دهانه رحم چندین سانتیمتر باز شده است. وقتی که گردن رحم شروع به باز شدن می کند، وضعیت آن در لگن تغییر می کند و به سمت جلو آمده و نرم می شود. برای اینکه بتوانید تفاوت این دو را بهتر درک کنید نوک بینی خود را لمس کنید، سفت و عضلانی است؛ حالا لب‌های خود را لمس کنید، نرم و شل است. سرویکس یا گردن رحم از حالت سفت به حالت شل در می آید.

 

چه می توان کرد؟

شما می توانید در خانه چرخی بزنید، برای قدم زدن بیرون روید، یک فیلم تماشا کنید، یک حمام گرم بگیرید. چرت بزنید یا استراحت کنید. تنقلات میل کنید؛ خوراکی های غنی از کربوهیدرات بهترین انتخاب هستند. اگر انقباضات دردناک است، ماساژ و تکنیک های آرامش بخشی و دوش آب گرم مفید واقع می شوند.

 

فاز فعال

ماما ها و پزشکان فاز فعال را مرحله ای می دانند که در آن سرویکس باز شده و انقباضات شما نزدیک به هم و قوی تر شده اند. سرانجام فواصل سه یا چهار دقیقه ای به فواصل 60 تا 90 ثانیه می رسند و انقباضات شدید می شوند.

چه می توان کرد؟

زمانی که رفتن به بیمارستان یا زایشگاه از ماندن در خانه بهتر به نظر می رسد، موقع عزیمت است. اگر در خانه زایمان می کنید به مامای خود اطلاع دهید. انقباضات پشت سر هم می آیند، وضعیت های مختلف را امتحان کنید تا ببینید در چه وضعیتی احساس راحتی بیشتری می کنید. تمرین تنفس و تکنیکهای آرامش بخشی در این مواقع مفیدند.

توجه کنید که می توانید یک دوش آب گرم بگیرید که برای کاهش درد بسیار مفید است و همچنین زایمان را سرعت می بخشد. حتی می توانید زایمان در آب را انتخاب کنید.

گاهی اتفاق می افتد که در طی زایمان باز شدن سرویکس کند شده یا متوقف می شود. در این هنگام قدم زدن، ماساژ و حتی گریه کردن کمک می‌کند که اضطراب عاطفی از بین رفته و جریان زایمان سریع تر شود. اگر کیسه آب پاره نشده باشد، ماما با پاره کردن کیسه آب، روند زایمان را سرعت می‌بخشد. می توان از مسکن‌ها و بی حسی‌های نخاعی هم استفاده کرد.

 

فاز انتقالی یا مرحله گذر

طی این فاز سرویکس از 8 تا 10 سانتیمتر باز می شود. هر بار که انقباض زایمانی شروع می شود 1 تا یک و نیم دقیقه به طول می انجامد و تقریبا هر 3 دقیقه تکرار می شوند. این مرحله معمولا دوره سختی از مراحل زایمانی است.

 

چه می توان کرد؟

زایمان بسیار نزدیک است. وضعیت راحتی را برای خود انتخاب کنید. در فواصل انقباضات آرام باشید. تنفس خود را منظم کنید، از بینی نفس بکشید و از دهان بیرون دهید. اشکالی ندارد اگر بخواهید برای تحمل بهتر درد فریاد بزنید.

 

مرحله دوم زایمان یا تولد نوزاد

در این فاز رحم نوزاد را به بیرون می راند تا از کانال زایمانی یا همان واژن به دنیای بیرون بیاید. در این هنگام همراه انقباضات، شما سر نوزاد را بین پاهای خود حس می کنید. در ابتدای انقباض، نوزاد به بیرون رانده شده و انتهای انقباض کمی به داخل کشیده می شود. وقتی سر نوزاد در واژن قرار می گیرد، ماما از شما می خواهد که کمتر فشار بیاورید تا نوزاد به آرامی بیرون آید و ریسک پارگی در شما کمتر شود. اگر شما قبلا زایمان کرده باشید این فاز برای شما 5 تا 10 دقیقه طول می کشد. اگر زایمان اول شما باشد این فاز ممکن است ساعتها طول بکشد.

 

چه می توان کرد؟

به بدن خود توجه کنید. وقتی قدرت دارید زور بزنید. سعی کنید هنگام فشار آوردن نفس خود را حبس نکنید. در هر انقباض چندین بار زور بزنید. از کشش زمین استفاده کنید، ایستاده یا در حالت چمباتمه قرار بگیرید. اگر خیلی خسته شده اید، به پهلوی چپ بخوابید. اگر بی حسی نخاعی دارید، ماما به شما می گوید که چه زمانی زور بزنید. احتمالا وی توصیه خواهد کرد تا زمان دیده شدن سر نوزاد زور نزنید.

 

مرحله سوم زایمان یا خروج جفت

شروع این فاز از زمانی است که نوزاد بطور کامل بیرون آمده و در این فاز جفت بیرون می آید. جفت سیستم حمایتی جنین است که مسئول رساندن مواد مغذی به جنین و دفع مواد زائد از آن می باشد. پس از اتمام مرحله تولد نوزاد، انقباضات تا مدت کمی ادامه می یابد . خروج کامل جفت و ضمائم بیش از 5 تا 10 دقیقه طول می کشد.

 

چه می توان کرد؟

شما احتمالا این فاز را حس نمی کنید چون تمام توجه شما به نوزاد معطوف است. گذاشتن نوزاد روی قفسه سینه سبب ترشح هورمونهایی می شود که به جدا شدن جفت از رحم کمک می کنند. در این هنگام شما یا بسیار ضعف داشته و یا بسیار هیجان زده هستید. بعضی از مادران به علت زایمان طولانی و دردناک قادر به توجه کافی به نوزاد نیستند. بیشتر خانمها در این مرحله نیاز به استراحت و تغذیه مناسب دارند.

حال نوزاد خود را تحسین می کنید. دستها و پاهای او را بررسی می کنید. او را در بغل می گیرید. اگر می خواهید نوزاد را با شیر خود تغذیه کنید از همین الان شروع کنید. تعجب نکنید اگر نوزاد تمایلی نشان نمی دهد. اگر حتی او را به سینه تان بفشارید کافیست و او خیلی زود به خوردن شیر تمایل پیدا می کند.

 

از لحظه‌ای که متوجه بارداری‌‎تان می‌شوید تا ماه‌های بعد که اولین تکان‌های فرزندتان را حس می‌کنید همه چیز تغییر می‌کند. آدم اول انگار در خواب و خیال است اما خیلی زود متوجه می‌شود موجودی که در شکم دارد واقعا زنده است و به محض اینکه به دنیا بیاید، نیازهایی دارد که مادر و پدرش وظیفه‌ برآورده کردنشان را برعهده می‌گیرند. از اینجا به بعد قضیه، ترس‌هایی برای والدین و به خصوص مادران جوان پیش می‌آید که اتفاقا بین خیلی‌ها مشترک است. ببینید شما کدام یک از این ترس‌ها را دارید و چطور می‌توانید از پسشان بربیایید.

ترس اول: نکند ازدواجم خراب شود
از تغییرات فیزیکی بعد از بارداری و زایمان گرفته، تا کم شدن زمان عاشقانه‌های دو نفره، همه چیز برای تهدید یک ازدواج کافی به نظر می‌رسد و همین مسئله وحشت بزرگ بسیاری از زنان است. مسئله‌ اول این است که در این مواقع به هیچ وجه نباید به انکار کردن رو بیاورید؛ مثلا به خودتان نگویید همه چیز مثل سابق است. تمام تغییرات را ببینید و با توجه به آن‌ها عمل کنید، درست مثل یک موج سوار.
بعد از به دنیا آمدن بچه، احتمال اینکه به دلیل کم‌خوابی و مراقبت از او،  شما و همسرتان دیگر همان زوج خوشحال سابق نباشید بالا می‌رود اما این مسئله موقتی است و بعد از گذشت یک سال، متوجه خواهید شد خیلی بیشتر از گذشته قوی شده‌اید و عشقتان هم نیروی بیشتری گرفته است. طی این زمان به همدیگر فرصت بدهید تا زمانی برای تنهایی‌هایتان داشته باشید و حتما هرازگاهی، مثلا هر هفته یک شب، طوری برنامه‌ریزی کنید که تنها بمانید و بتوانید حداقل یک شام عاشقانه کنار هم داشته باشید.

ترس دوم: نکند بچه‌ام را دوست نداشته باشم
خیلی از پدر و مادرها به محض اینکه بچه به دنیا می‌آید عاشقش می‌شوند. بعضی از مادرها بعد از چند بار بغل کردن و شیر دادن نسبت به فرزندشان احساس پیدا می‌کنند اما در این میان مادرانی هم هستند که برای پیوند برقرار کردن با فرزندشان دچار مشکل می‌شوند. این مادران معمولا دوران بارداری سختی را تجربه کرده‎‌اند و یا دچار افسردگی پس از زایمان شده‌اند.
خبر خوب برای آن‌ها این است که تنها نیستند و حدود 70 تا 80 درصد زنان دیگر هم افسردگی بعد از زایمان را تجربه می‌کنند و گمان می‌کنند این حالت در آن‌ها ماندگار است در حالی‌که با کمی مراقبت زودگذر خواهد بود. بعد از زایمان از لحاظ تغذیه به خودتان برسید، سعی کنید از اطرافیان‌تان کمک بگیرید و حتما ساعت‌هایی را خوب بخوابید و در ارتباط‌‌تان را با دنیای واقعی بیرون قطع نکنید. به دوستانتان زنگ بزنید، از آن‌ها بخواهید به شما سر بزنند و خلاصه یک حلقه‌ حمایتی برای خودتان درست کنید تا کم‌کم روحیه‌تان به وضعیت عادی برگردد. اگر متوجه شدید اوضاع درست نشده است، دست دست نکنید و حتما با یک متخصص مشورت کنید.

ترس سوم: اگر نتوانم به او شیر دهم!
بعضی از مادران، به خصوص آن‌هایی که حلقه‌های حمایتی مناسبی ندارند از دیدن نوزادی که به دنیا آمده اما بروشوری ندارد که توضیحات لازم را به آن‌ها بدهد، وحشت می‌کنند. یکی از بزرگترین دغدغه‌های آن‌ها این است که چطور به بچه‌ام شیر بدهم؟ اگر شیر کافی برای سیر کردنش نداشته باشم چه؟ اگر شیر داشته باشم اما او سیر نشود چه کار کنم؟ اگر این‌ فکرها به ذهن شما هم می‌رسد به جای استرس گرفتن فوری دست به کار شوید، با پزشک اطفال حرف بزنید، کتاب بخوانید و از دوستانی که قبلا تجربه‌ شما را از سر گذرانده‌اند، کمک بگیرید.
بدانید که برای بعضی از مادرها، مدتی طول می‌کشد تا شیر به سینه‌هایشان بیاید و بتوانند به فرزندشان غذا بدهند. این مسئله طبیعی است و نباید باعث نگرانی شود. استفاده از پزشک، حلقه‌ حمایتی و مطالعه کمکتان می‌کند بی‌خودی دلشوره نگیرید و به فکر اعصاب محترمتان باشید.

ترس چهارم: اگر نتوانم بغلش کنم
یکی دیگر از ترس‌های رایج بین پدر و مادرها این است که موقع بغل کردن بچه، به او آسیب برسانند. این مسئله هم خیلی طبیعی است به خصوص که بچه‌ها تا چهار ماهگی نمی‌توانند گردنشان را کنترل کنند و ناحیه‌ سر و گردنشان نیاز به مراقبت بیشتری دارد. اگر شما هم از آسیب زدن به سر و گردن فرزندتان وحشت دارید، برای یاد گرفتن نحوه‌ در آغوش گرفتنش از یک پرستار راهنمایی بگیرید و هربار که خواستید او را بغل کنید با دست، حمایت مناسبی از سر و گردن به عمل بیاورید.

ترس پنجم: اگر به او آسیب بزنم
از اینکه بچه از دست‌تان بیفتد می‌ترسید؟ نگرانید به او زیادی دارو داده باشید؟ این‌ها فقط ترس‌های شما نیستند، مادران زیادی این وضعیت را تجربه می‌کنند. در چنین شرایطی نگذارید شک، مثل خوره به جانتان بیفتد. زمانی که از کاری مطمئن نیستید می‌توانید از پزشکتان کمک بگیرید. باور کنید پزشکتان بارها و بارها این ترس‌ها را شنیده و می‌تواند به خوبی راهنمایی‌تان کند.