واکنش خواهری که برای اولین بار برادرش را می بیند
ذوق خواهری که برای اولین بار برادرش را می بیند
سال ناشناخته تحصیلی
جام جم/ نه بوی ماه مهر میآید و نه برگهای پاییزی زرد و قرمز، دلربایی میکنند. مهرماه هنوز نیامدهاست. درست نیمه شهریور است، همه اما به استقبال فصل مدرسه رفتهاند. زیرصدای «باز آمد بوی ماه مدرسه»، پیچیدهاست در کوچههایی که ساختمان آجری مدرسهای درون آنها پیداست. مدارس قرار شده باز باشند و تکوتوک دانشآموزان خوابآلود با شانههایی که زیر بار سنگین کولهپشتی به جلو خم شدهاست، عبور میکنند. این حال و روز نیمه شهریور و مدارس کل کشور است. سال تحصیلی امسال نه اول مهرماه که 15شهریور آغاز شد تا دانشآموزان زودتر از سالهای قبل به استقبال سال تحصیلی بروند. سال تحصیلی که با ماسک، دستکش، مواد ضدعفونیکننده و جای خالی همنیمکتیها شروع شد. دیروز مراسم شروع سال تحصیلی با حضور وزیر آموزش و پرورش و استاندار تهران در مدرسه پسرانه نوجوان در منطقه4 تهران برگزار شد، البته رئیسجمهور نیز به صورت ویدئو کنفرانس در این مراسم حاضر بود. زنگ شروع آغاز سال تحصیلی درحالی نواخته شد که به نظر میرسد حتی در مدرسه منتخب هم بسیاری از پروتکلهای بهداشتی رعایت نشد.
پیچ میدان100 بیضیشکل نارمک را که میچرخیم، آسمان از میان ساختمانهای بلند و کوتاه سرک میکشد و خودش را نشان میدهد. صورت آسمان گل انداختهاست، خورشید خانم چشمک میزند و رنگ طلایی، زرد، سرخ و نارنجی را میپاشد توی صورت آسمان خورشید در حال طلوع است. یک خانم جوان، بیماسک میآید توی دید و حالا صحنه کامل میشود با جمع میانسالان بیماسکی که در پارک وسط میدان ورزش میکنند و داد میزنند: «یک، دو، سه». صدای شمارش ورزشکاران، در خیابان 35 شرقی محو میشود. درست در انتهای خیابان، جمعیتی ایستادهاند، از دور میشود چراغهای گردان خودروهای پلیس و آتشنشانی را دید. کمی که نزدیکتر میشویم، صحنه واضحتر میشود، چند زن و مرد میانسال ایستادهاند روبهروی ساختمانی آجریکه روی سر در تابلوی خوشرنگ فیروزهایاش نوشتهاست: «مدرسه نوجوان» دانشآموزان با لباسهای چهارخانه و کیف مدرسه به دوش میروند داخل مدرسه. تا چند دقیقه دیگر، زنگ شروع سال تحصیلی در این مدرسه به صدا درخواهد آمد.
خوشحالم که مدرسه باز شدهاست
سه نفر ایستادهاند جلوی در کوچک آهنی مدرسه و جز دانشآموزان شخص دیگری را به درون مدرسه راه نمیدهند. اولیای بچهها اجازه ورود ندارند. از در مدرسه که عبور میکنیم، یک نفر، سیستم تبسنجش را مانند سلاحی نظامی میگیرد روی پیشانیمان، تب میکنیم از این استقبال. اما باید از «گذر سلامت» یا همان ورودی ضدعفونیکننده بگذریم. بعد از گذر از انبوه مواد ضدعفونیکننده، بعد از اینکه مه مواد ضدعفونیکننده به یکباره تمام میشود، حیاط پر از صندلی مدرسه، خود را نشان میدهد. روی صندلیهای دست چپ، دانشآموزان با ماسکهایی به رنگ سبز، سفید و قرمز با پرچمی که در دست دارند، نشستهاند. در سمت راست دانشآموزان، اما پیرمردهایی نشستهاند که همین سال گذشته، مدرسه را ساختهاند. دانشآموزان ساکت و آرام نشستهاند روی صندلیهایی که با فاصله حدود یک متر و 20 سانتیمتری از کنار دست و نیم متری از روبهرو با دوستانشان فاصله دارند.
محمد که شاگرد کلاس نهم است و نشسته روی یکی از همین صندلیها، میگوید: «دلم برای شروع مدرسه تنگ شدهبود.» او خوشحال است که بعد از گذشت حدود ششماه، دوباره به مدرسه بازگشتهاست. وقتی از کرونا و این که با رعایت پروتکلهای بهداشتی چه میکند، میپرسیم، سرتکان میدهد و میگوید از ماندن در خانه بهتر است. هرچند محمد یک ناراحتی بزرگ دارد و از دوست صمیمیاش میگوید امسال به مدرسه نمیرود و به خاطر کرونا در خانه روزگار میگذراند. محمد به ضدعفونی کردن نیمکتهای مدرسه اعتماد ندارد و میگوید که خودش، قبل از استفاده از نیمکت، حتما آن را ضدعفونی میکند. چند صندلی آنطرفتر عرشیا نشستهاست، پسر کوچکاندامی که با شیطنت پاهایش را مدام تکان میدهد. وقتی از مدرسه میپرسیم، سیخ مینشیند روی صندلی، صدایش را صاف و شروع میکند به سخنرانی کردن، انگار متنی را از حفظ میخواند: «با وجود ویروس کرونا، نمیتوان از آموزش محروم بود. باید به پروتکلهای بهداشتی توجه کرد تا انشاا… ویروس کرونا از بین برود و روال زندگی به حالت اول بازگردد.»
میپرسیم: «از مراسم خسته شدهای؟» سخنرانی از یادش میرود و از پشت ماسک میخندد. بعد میگوید مادرش به او یاد دادهاست دستهایش را با صابون بشوید. حالا دیگر قوز کردهاست و پاهایش، با شیطنت تکان میخورد و حتی چند باری هم دست میبرد به سمت ماسک و بینیاش را میاندازد بیرون، نفسی میکشد و دوباره از نو، بینی را میپوشاند.
پروتکلی که رعایت نمیشود
نزدیک ساعت 8، مراسم شروع میشود. خمیازه دانشآموزان را حتی از پشت ماسک هم میتوان دید. در میان سیل جمعیت خبرنگاران، عکاسان و خیرین مدرسهساز، روپوش سفید ناظر سلامت مدرسه پیداست. دختر جوان، گوشهای ایستادهاست و دقیق نگاه میکند به نحوه رعایت پروتکلهای بهداشتی در مدرسه. درباره رعایت پروتکلها در مدرسه منتخب اما نظر مثبتی ندارد. میگوید: «متاسفانه در این مدرسه، پروتکلهای بهداشتی صد در صد اجرا نشدهاست.»
او به جمعیتی اشاره میکند که در فاصله چند میلیمتری، در کنار هم، همنفس ایستاده و در تکاپو هستند. برخی از آنها حتی ماسک هم به صورت نزدهاند و بیمحابا، در میان دانشآموزان در رفتوآمدند. دوربین را از جیب روپوشش بیرون میآورد و عکس میاندازد از عکاسانی که روی دوش هم سوار شدهاند تا از محسن حاجیمیرزایی، وزیر آموزشوپرورش عکس بگیرند. ناظر سلامت زیرلب میگوید: «باید این بیقانونی را گزارش دهم.»
شرایط در دسته بهداشتی مدرسه هم زیاد خوشایند نیست. آبخوری و دسته مدرسه از هم دورند و دسته بهداشتی، جایی در زیرزمین، دور از رفتوآمد عموم است؛ تنها حسنی که وجود دارد. برای بیست دسته بهداشتی، فقط پنج روشویی و سه ظرف مایع دستشویی وجود دارد و اثری از رولهای دستمال کاغذی و سیستم تهویه نیست.
سردرگمی والدین
صدای حاجیمیرزایی در حیاط مدرسه میپیچد و تضمین میکند آموزش برای حدود 15میلیون دانشآموز به بهترین شکل انجام میشود و پروتکلهای بهداشتی، سختگیرانه در مدارس اجرا خواهد شد. حسن روحانی، رئیسجمهور نیز خطاب به دانشآموزان و مسوولان مدرسه از نظارت و توجه به ضدعفونیکردن کلاسها، شستن دستها، استفاده از ماسک و رعایت فاصلهگذاری اجتماعی میگوید. بیرون مدرسه، مادرها و پدرها اما حواسشان به صحبتهای وزیر و رئیسجمهور نبوده و اصلاً گوش ندادهاند این دو مقام دولتی چه گفتهاند. تنها چیزی که برای آنها مهم است، رعایت پروتکلها در مدارس و حفظ سلامت فرزندشان است.
یکی از مادرها میگوید: «من به ضدعفونیکردن مدرسه اعتماد ندارم، مشکل اینجاست که پسرم هم خیلی به پروتکلها توجه نمیکند و نمیدانم چطور باید اطمینان داشتهباشم و او را به مدرسه بفرستم؟» چند مادر دیگر که ماسک به صورت دارند، حرف او را تایید میکنند. سردرگمی از برنامه آموزشی و شروع کلاسها یکی دیگر از دغدغههای مادرها و پدرهاست. یکی از پدرها میگوید: «من تازه پنجشنبه متوجه شدم پسرم باید به مدرسه برود.»
مادر دیگری از این که پسرش یکروزدرمیان باید به مدرسه برود، میگوید: « این طور مدرسه رفتن خیلی سخت و ویروس در کمین پسرم است.» مادر جوان دست میکشد روی سر پسربچه سه سالهاش که در حال چرتزدن است و میگوید: «من هنوز نمیدانم مدرسه چه تصمیمی برای دسته مدرسه گرفتهاست.» او از اینکه پسرش با شروع سال تحصیلی، هنوز دسته ندارد، نگران است. سرویسی که البته هنوز نمیداند چقدر ایمن است و راننده پروتکلهای بهداشتی را چگونه رعایت میکند.
ضدعفونی داوطلبانه
سکوت با برخورد چکش به صفحه آهنی شکسته میشود و سال تحصیلی جدید با به صدا درآمدن زنگ مدرسه رسماً کلید میخورد. بچههایی که تا چند دقیقه پیش با فاصله نشستهبودند روی صندلیها، با شروع زنگ، شیطنتشان گل میکند و از جا بلند میشوند و در صفهای نامنظم با فاصله اندک میروند درون ساختمان مدرسه. دانشآموزان راه نمیروند بلکه میپرند بالا و پایین، انگار که با به صدا درآمدن زنگ مدرسه، دکمه شیطنتشان روشن شدهاست. پسر نوجوانی با انگشت میزند به پشت گوش دوستش و ریز میخندد. حالا دانشآموزان نشستهاند پشت نیمکتهای نوی مدرسه تازهساختهشده. نیمکتها، دوتایی کنار هم چیدهشدهاند. روی یکی از آنها اما برچسب نشستن ممنوع زده، یکی از بچهها دقیقاً روی نیمکتی که نباید بنشیند، نشستهاست. کلاس پر از دانشآموز است؛ دانشآموزهایی که نگاه خسته و خوابآلودشان را میشود دید. پنجرههای قفلشده و راهروی باریک نیممتری، نمای دیگری است که بعد از نیمکتهای یکی در میان خالی دیده میشود. سرایدار مدرسه میدود توی راهروی شلوغ. از او درباره برنامه ضدعفونیکردن مدرسه میپرسیم که جواب میدهد: «از پنجشنبه تا به حال، دوبار کلاسها را ضدعفونی کردهام.» وقتی از برنامههای آتی میپرسیم، شانه بالا میاندازد به ندانستن و میدود به سمت یکی از کلاسها تا دستمالی بکشد روی نیمکتی که از نظر معاون مدرسه، کثیف است.
معاون مدرسه از کلاسها بازدید میکند و به تایید سر تکان میدهد. از برنامههای ضدعفونیکردن کلاسها که میپرسیم، جواب میدهد: «صحبت کردهایم تا پایگاه بسیج محل، هر دو روز یکبار یا حداقل هفتهای یکبار کلاسها را ضدعفونی کنند.»
وقتی از کمک وزارت آموزش و پرورش برای ضدعفونیکردن مدارس میپرسیم، سری از تاسف تکان میدهد و میگوید: «قرار بود وزارتخانه به مدارس کمک هزینه ضدعفونیکننده بدهد، اما تا امروز کمکی دریافت نکردهایم.» این درحالی است که بهتازگی وزیر آموزش و پرورش از کمک 130میلیارد تومانی به مدارس خبر دادهبود.
آقای معاون حتی میگوید با مدیر آموزشوپرورش منطقه هم دراینباره صحبت کرده، اما جواب مدیر، قانعکننده نبودهاست. این اما تنها دلنگرانی این معاون نیست. او از مدیریت ورود و خروج دانشآموزانش به مدرسه نگران است. از اینکه طبق پروتکل بهداشتی مدارس، حضور دانشآموزان در مدارس فقط دو ساعت است و هر پایه تحصیلی باید در این دو ساعت درس بخوانند و بعد از گذشت دو ساعت به خانه بازگردند. او میگوید: «در هر مقطع تحصیلی، حدود 150 دانشآموز درس میخواند که مدیریت ورود و خروج آنها در مدرسه و خارج از مدرسه سخت است و نمیتوانم تضمین کنم دانشآموزانی که بیرون از ساختمان هستند، سلامت بمانند. برای ورود و خروج دانشآموزان باید فکری کنیم.» حیاط خالی شده از افراد. یک پدر، دست پسرش را در دست گرفته و او را میکشد و از مدرسه بیرون میبرد. هنوز 9 صبح نشدهاست، زنگ نمادین مدرسه بیصدا در باد تکان میخورد. زنگ آخر مدرسه، زمان پایان درس خواندن است، مدرسه تعطیل شدهاست. انگار که هیچکدام از مسوولان آموزشی، وزیر آموزشوپرورش و استاندار در مدرسه حاضر نبودهاند.
بچهها را مدرسه بفرستیم یا نه؟
خراسان/ پاسخی روانشناسانه به یکی از رایجترین سوالات والدین در 48 ساعت گذشته و استوری بازیگر سریال «همگناه» که گفته ترجیح میدهم فرزندم یک سال دیرتر دکتر، مهندس و … شود.
سال تحصیلی امسال متفاوتتر از همیشه آغاز شده است. آموزش مجازی، دودلی و تردید والدین برای فرستادن یا نفرستادن فرزندان به مدرسه، ترس از احتمال ابتلای دانشآموزان به کرونا و دغدغه آنها برای نحوه برخورد فرزند با کلاسهای مجازی، سال تحصیلی جاری را بسیار چالشبرانگیز کرده است. در این بین «مارال بنیآدم»، بازیگر سریال «همگناه» در یکی از استوریهایش نوشت: «من ترجیح میدهم فرزندم یک سال دیرتر دکتر، مهندس و … شود. تحت هیچ شرایطی فرزندم را به مدرسه نخواهم فرستاد مگر در شرایط آنلاین. جان فرزندم از سوادش با ارزشتر است.» در ادامه این مطلب میخواهیم به واکاوی روانشناسانه این موضوع به شکل مفصلتر بپردازیم و توصیههایی به چنین والدینی داشته باشیم تا آرامش بیشتری را در اولین روزهای شروع سال تحصیلی جدید تجربه کنند.
خانم «بنیآدم»، ترجیحتان منطقی نیست
امسال بچهها را مدرسه بفرستیم یا نه؟ شاید جواب دادن به این سوال سختترین کار در این روزهای کرونایی باشد. هیچ فردی نمیتواند در این باره نظر قاطعی بدهد و نسخه واحدی برای تمام خانواده ها بپیچد اما چیزی که مسلم است هر خانواده با توجه به شرایط خود باید در این خصوص تصمیم بگیرد. اگر در منزل شما افرادی هستند که دارای بیماری زمینهای هستند و خطر ابتلا به کرونا برای آنها بالاست یا چنان چه جزو والدین به شدت مضطرب و وسواسی هستید که با توصیههای زیاد به دانشآموز و معلم، حال هر دو طرف را بد میکنید و امکان آموزش آنلاین در منزل برای تان فراهم است بهتر است از فرستادن بچهها به کلاسهای حضوری اجتناب کنید. در این صورت اجازه دهید کودک سال تحصیلی را به صورت آنلاین شروع و در ساعات محدود هفتگی در کلاسهای حضوری البته با رعایت نکات بهداشتی شرکت کند. فرزند شما با کمک بیشتر از سمت خودتان یا گرفتن معلم خصوصی در درسهای اصلی و دروسی که ضعف دارد، میتواند به راحتی به تحصیل خود ادامه دهد و از همسالان خود عقب نماند بنابراین اینکه خانم بنی آدم گفته «من ترجیح میدهم فرزندم یک سال دیرتر دکتر، مهندس و … شود» تصمیم منطقی و به جایی نیست چراکه با مدیریت شرایط، میتوان تصمیمهای بهتری گرفت.
والدین این روزها غر نزنند!
در این بین، والدین این روزها دغدغههای زیادی درباره تحصیل فرزندشان دارند. یکی از مهمترین توصیههایم به والدین برای این روزها، اجتناب از غر زدن به خصوص درباره آموزش مجازی است. لطفا درباره آموزش مجازی غر نزنید، مدام از ضعیف بودن سرعت اینترنت در حضور بچهها شکایت نکنید و به این روش تدریس ایراد نگیرید. هم اکنون تنها گزینه موجود برای تدریس به دانشآموزان در بیشتر مدارس، آموزش مجازی است و شکوه و شکایت شما تنها فرزندتان را بیانگیزه میکند و ممکن است برای همیشه اشتیاق به تحصیل را در او کور کند. به آموزش مجازی به چشم یک فرصت نگاه کنید که کودک شما میتواند مطالب را چند بار مشاهده کند، شما میتوانید از روش تدریس معلم الگوبرداری و مطابق آن با کودک تمرین کنید. چون معمولا بین روش تدریس والدین و معلم تفاوت وجود دارد و آموزش آنلاین این فرصت را به والدین میدهد به شکل کامل، روش تدریس دروس را یاد بگیرند.
جشن شروع سال تحصیلی بگیرید
هرچه زودتر برای شروع سال تحصیلی فرزندتان یک کیک تهیه کنید و شروع سالتحصیلی را در کنار دیگر اعضای خانواده جشن بگیرید. این کار نوعی رسمیت به شروع مدارس میدهد و فرزندتان را برای تحصیل هرچند به صورت مجازی با انگیزه میکند. در ضمن هر روز صبح به کودک صبحانه بدهید، دست و روی او را بشویید و … ، انگار که او را برای رفتن به مدرسه معمولی آماده میکنید.
شرایط را برای شرکت در کلاسهای مجازی فراهم کنید
هنگام شروع کلاس مجازی، تلویزیون را خاموش کنید و سایر وسایل الکترونیکی را کنار بگذارید تا حواس کودک پرت نشود. تا حد امکان محیط خانه را آرام نگه دارید و محل ثابتی برای کلاسهای آنلاین در نظر بگیرید. مثلا اینطور نباشد که یک روز دانشآموز در اتاق خودش باشد، روز دیگر در آشپزخانه و روز بعدی پذیرایی. بهتر است مقاطع سوم به بعد در اتاق خودشان باشند و والدین با فواصل کوتاه سرکشی کنند. چنان چه کودک مشکل توجه و تمرکز و بیش فعالی دارد، والدین حضور مستمر داشته باشند تا از حواسپرتی کودک جلوگیری شود.
برای انجام تکالیف نه سخت بگیرید نه سهل
درباره تکالیف، سعی کنید زمان مشخصی را برای کودک تعیین کنید تا دروس را انجام دهد. آسان گرفتن یا از طرف دیگر سخت گیری بیش از اندازه، هر دو به یک حد برای دانش آموز مخرب است. به خصوص در روزهای ابتدایی قاطعانه رفتار کنید و به تدریج مسئولیت را به دوش خود دانشآموزان بگذارید.
در کار آموزش مربیان و معلمان دخالت نکنید. زیر ذرهبین گذاشتن و ریزبینی والدین باعث سختتر شدن کار معلمان میشود. اجازه دهید معلم آموزش خود را بدهد و بعد از تمرین اگر دانشآموز همچنان درس را متوجه نشده بود، به معلم اطلاع دهید.
نویسنده : دکتر ساحل گرامی | روان شناس کودک
مصائب خانواده ها در سال تحصیلی بلاتکلیف
خراسان/ ابهام در وضعیت حضور در مدرسه، تهیه لباس فرم ، شهریه ، هزینه دسته و …؛ ۴ روز مانده به شروع سال تحصیلی خانواده ها همچنان در وضعیت اطلاع رسانی کند و مبهم قرار دارند
تا حدود زیادی قابل پیشبینی است که از هفته آینده، سال تحصیلی جدید دانشآموزان با بلبشویی احتمالی آغاز خواهد شد که خروجی تعلل و دیرتصمیمگیری سیستم نظامآموزشی است. اگرچه انتظار میرفت با گذشت ششماه از شیوع کرونا در کشور و داشتن فرصت کافی برای برنامهریزی، تدابیر لازم برای آغاز بیحاشیه سال تحصیلی اتخاذ شود اما نشست خبری روزگذشته وزیر آموزش و پرورش نشان داد که برنامهریزیهای انجامشده بسیار ناقص است و همچنان سوالات والدین 14میلیون دانشآموز بیپاسخ مانده یا پاسخهایی مبهم و ناقص دارد.
نظام آموزشی، معطل تغییر وضعیت قرمز به زرد یا سفید!
یکی از مهمترین ابهامات والدین و دانشآموزان مربوط به برگزاری کلاسهای مجازی در استانهای با وضعیت قرمز کروناست. قرار بر این شده است که در این استانها کلاسها مجازی باشد اما در صورت تغییر وضعیت، حضوری خواهد شد؛ این یعنی دانشآموزان، والدین و کادر آموزشی مدارس مدام باید رنگ وضعیت شهر و استان را در خبرها بررسی کنند تا ببینند کلاسهایشان مجازی است یا حضوری. در حالی که کاملا واضح است وضعیت قرمز یک استان به سرعت زرد یا سفید نمیشود و بر همین اساس میتوان حداقل برای یکماه ابتدایی سال تحصیلی، مجازیبودن کلاسها را قطعی کرد. همان کاری که در کشوری مانند ترکیه انجام شده است و خبرگزاری آناتولی دیروز در این باره نوشت : «سال تحصیلی جدید در مدارس ترکیه از صبح امروز دوشنبه 31 اوت (روز گذشته) به روش آموزش از راه دور آغاز شد. آموزش از راه دور در مدارس ترکیه به دلیل شیوع ویروس کرونا فعلا تا 18 سپتامبر (28 شهریور)ادامه خواهد داشت». ما در ادامه به برخی موارد که نمونههای نوعی بلاتکلیفی برای آغاز سال تحصیلی جدید است، اشاره میکنیم.
کلاسهای مجازی و داستان اینترنت و تبلت
دومین نکته مهم درباره کلاسهای مجازی دانشآموزان، امکانات سختافزاری موردنیاز است. اگرچه وعدههای بسیاری برای تامین تبلت و اینترنت رایگان داده شده تا دانشآموزان به راحتی از سامانه «شاد» برای آموزش مجازی استفاده کنند اما تجربه نشان داده اینها وعدههای سر خرمن است و راه به جایی نخواهد برد. نتیجهاش هم تبعیض آموزشی و بیبهرهماندن دانشآموزان کمبضاعت از آموزش است. هرچند که گفته شده این مشکل با آموزشهای تلویزیونی و بستههای آموزشی جبران خواهد شد اما همین صحبتها، خود نشانهای از بیعدالتی در شیوه آموزش است. یکی از والدین دانشآموزان در این باره میگوید : «کلاس درس بچهها اینترنتی شده و از من تبلت و کامپیوتر میخواهند که از همکلاسیهایشان عقب نمانند، من از کجا پول خرید تبلت بیاورم که بچههایم جلوی دوستانشان احساس کمبود نکنند؟»
شهریههای یک تا دو میلیونی!
داستان تکراری دریافت شهریه در برخی مدارس، از جمله مدارس هیئت امنایی، امسال هم وجود دارد و ابعاد آن پیچیدهتر شده است. باید پرسید وقتی قرار نیست دانشآموزان این مدارس در مدرسه حاضر شوند و آموزش آنها کاملا غیرحضوری است، آیا منطقی است که شهریههای یک تا دو میلیون تومانی برای ثبتنام آنها دریافت شود؟ در صورتی که طبیعتا حضورنداشتن دانشآموزان در مدرسه باید باعث کاهش هزینههای مدرسه و به تبع آن کاهش این شهریهها شود.
اجبار تهیه لباس فرم ؟
موضوع دیگر، تهیه لباس فرم مدارس است. سوال این است که وقتی یک استان طی چند ماه اخیر در وضعیت قرمز بوده است و حالا هم باید کلاسهای مدارسش مجازی باشد، اجبار خانوادهها به تهیه لباسفرم در برخی مدارس چه معنایی دارد؟ هرچند که مسئولان آموزش و پرورش همانند همیشه این اقدام را تخلف و خلاف ضابطه میدانند، اما مصداقهای آن بسیار است؛ همانند مخاطبی که در تماس با ما اعلام کرد : «اگر قرار است کلاس درس فرزند من مجازی باشد، چرا باید پول دسته و لباسفرم بدهم؟» یا این پیام یکی از مدارس به خانواده دانشآموزان در تاریخ 26 مردادماه که در آن آمده است : «اولیایی که قبض لباس فرم دانشآموز را دریافت کردهاند فقط تا پایان همین هفته فرصت دارند لباسها را تحویل بگیرند».
هزینه دسته برای کلاسهای مجازی ؟!
موضوع عجیب دیگر، درخواست برخی مدارس برای دریافت هزینه دسته است، با این استدلال که کلاسها حضوری خواهد شد و بهتر است هزینه دسته را از همین الان پرداخت کنید تا بعدا به مشکل برنخورید. خبرهای دریافتی ما از آن حکایت دارد که آموزش و پرورش، چنین کاری را هم تخلف میداند و گویا به مدارس ابلاغ شده هزینه دسته دریافت نکنند، اما برای این تخلف هم مصداقهایی وجود دارد، همچون این حرفهای یکی از والدین : «موقع ثبتنام سوال کردم که اگر میگویید کلاسها اینترنتی است، پس چرا باید پول دسته بدهیم؟ به من گفتند اگر الان پولش را ندهید ممکن است بعدا مشکل ایجاد شود».
گروهبندی دانشآموزان در مناطق زرد
ابهام دیگری هم وجود دارد و آن این که، وقتی قرار است در مناطق زرد کلاسهای درس با تعداد دانشآموز کمتر تشکیل شود، چرا در فاصله 4 روز تا آغاز سال تحصیلی، هنوز خبری از گروهبندی دانشآموزان نیست و خانوادهها نمیدانند فرزندشان چه روزهایی باید در مدرسه حاضر شود.
همه این نکات، سوالات و ابهاماتی است که دغدغه این روزهای خانوادههاست. اگرچه همه میدانیم شرایط خاص کرونایی، بسیاری از کارها و برنامههای حوزههای مختلف را مختل کرده است، اما قابلقبول نیست موضوع مهمی مانند سال تحصیلی دانشآموزان تا این اندازه بیبرنامه و معطل اما و اگرها باشد و نگرانیها و مشکلات خانوادهها را دوچندان کند.
انتقاد سخنگوی کمیسیون آموزش:خانوادهها خیلی دیر در جریان تصمیم قرار گرفتند
احمدرضا فلاحی سخنگوی کمیسیون آموزش مجلس درباره اعلام دیرهنگام شیوهنامه اجرایی سال تحصیلی جدید دانشآموزان اظهارکرد: اینکه خانوادهها خیلی دیر در جریان تصمیمات اتخاذشده قرار گرفتهاند و حتی از اعلام این تصمیم غافلگیر هم شدهاند، به نوعی به نحوه اطلاعرسانی آن بازمیگردد چون این تصمیم قبلا اعلام شده بود.
وی افزود: توضیحات جدید وزیر آموزش و پرورش (نشست خبری دیروز دوشنبه) حرف تازهای نبود و قبلا در کمیسیون به تفصیل مطرح شده بود و گزارش آن را هم از طریق رسانه اعلام کرده بود؛ منتها بهتر بود مصداقیتر مطرح میشد.
وی گفت: پیش از این هم وزارت این توضیح را داده بود که شیوههای آموزشی در شهرهای کمجمعیت و دارای وضعیت سفید با امکان حضور 10 دانشآموز در هر کلاس ممکن است اما در شهرهای دارای وضعیتی غیراز این آموزش با شیوههای مجازی، تلویزیون و در صورت در اختیار نداشتن این دو، از طریق درسنامه که در اختیار دانشآموزان قرار میگیرد، انجام خواهد شد.
نماینده ایذه :برنامههای فعلی آموزش در برخی نقاط کشور قابل اجرا نیست
نماینده ایذه و باغملک در مجلس هم در یک نگاه کلی زیرساختهای ارائه آموزشهای مجازی در برخی نقاط کشور را با چالش اساسی همراه میداند و به ما میگوید: تصمیمات اتخاذی برای سال تحصیلی دانشآموزان لااقل در برخی نقاط کشور قابلاجرا نخواهد بود و نتیجه مدنظر را برای نظام آموزش و پرورش نخواهد داشت.
عبدا… ایزد پناه ادامه میدهد: به طور مثال در حوزه انتخابیه ما زیر ساختهای استفاده از سایت بیا نی نیی مجازی وجود ندارد ضمن اینکه بسیاری از مردم هم به لحاظ مادی امکان دسترسی به آموزش مجازی را ندارند و چهبسا در تامین نیازهای اولیه زندگی خود ماندهاند چهرسد به آنکه بخواهند اینترنت تهیه کنند.
ایزدپناه میگوید: باید در این زمینه از تصمیمات روی کاغذ به تصمیمات قابلاجرا رسید. دولت باید برنامهای به اجرا درآورد نهآنکه صرفا برنامهای را اعلام کند؛ بنابراین ما اجرای این تصمیم و دستیابی به نتیجه مناسب را در برخی نقاط محروم کشور ضعیف میبینیم.