میزان مرگومیر ناشی از گرفتن عکسهای سلفی در جهان رو به افزایش است؛ چرا بعضیها جانشان را برای گرفتن یک عکس بهخطر میاندازند؟
از دست دادن جان به دلیل گرفتن سلفی در مواقع یا مکانهای خطرناک، هرچند بارها خبرساز شده، اما باز هم باورش سخت است. طبق آمارهای منتشر شده در حد فاصل سالهای 2011 تا 2018 میلادی، میزان مرگ و میر ناشی از گرفتن عکسهای سلفی در جهان، ۲۵۹ نفر ثبت شده است که گفته میشود بیشتر جان باختگان را مردان رده سنی ۲۰ و ۲۱ سال تشکیل دادهاند. یکی از دلایل بیشتر شدن این آمار، گرفتن عکس های سلفی در شرایط و مکانهای خطرناک است. در ادامه این مطلب، گرفتن عکسهای سلفی مرگبار را از منظر روانشناسی بررسی کردیم.
رابطه سلفی با اختلالات روانی | افرادی که همواره از زندگی خود عکس میگیرند و دغدغه اشتراک گذاری آن را با دیگران دارند، معمولا دچار خودشیفتگی و اختلالات فکری و روانی هستند. روانشناسان میگویند که اگر روزی بیشتر از سه عکس سلفی از خودتان میگیرید، باید سلامت روان خود را بررسی کنید. بهطور کلی گرفتن و روتوش عکسهای سلفی ممکن است تاثیر منفی بر تصویر بدن و عزت نفس بهخصوص برای دختران و زنان جوان داشته باشد.
انگیزههای افراد از سلفی گرفتن زیاد | 6 انگیزه اصلی برای گرفتن سلفی وجود دارد:
1- اعتماد به نفس(به طور مثال، گرفتن سلفی برای بیشتر شدن احساس مثبت به خود).
2- بهبود محیط(گرفتن عکس سلفی در مکانهای خاص برای اثبات داشتن احساس خوب و نشان دادن به دیگران).
3- رقابت اجتماعی(گرفتن سلفی برای گرفتن لایک بیشتر در رسانهها).
4- جلب توجه.
5- تغییر حالت روانی(گرفتن عکس سلفی برای اینکه احساس بهتری داشته باشید).
6- انطباق ذهنی(گرفتن سلفی برای همخوانی با گروه اجتماعی و همسالان خود).
میل وسواسی اجباری به سلفی | یک مطالعه جدید جهانی نشان میدهد که سال 2021 به طور میانگین هفتهای یک مورد مرگ و میر مرتبط با سلفی گرفتن رخ داد که بیشتر شامل جوانانی میشد که سعی میکردند عکسهای سلفی پر مخاطرهای بگیرند. در این بین، بعضی از افراد هم به اختلال سلفیتیس(selfitis) مبتلا هستند. این اختلال شامل میل وسواسی اجباری برای گرفتن عکس از خود و ارسال آن در رسانههای اجتماعی به عنوان راهی برای جبران نبود اعتماد به نفس و پر کردن خلأ صمیمیت است. توجه داشته باشید که ابتلا به نوع شدید این اختلال با افسردگی، اضطراب، نارضایتی از بدن و افزایش تمرکز بر ظاهر مرتبط است که برای درمان، نیاز است به روانشناس مراجعه شود.
نویسنده : حسین عبدی| کارشناس ارشد روانشناسی
