برچسب: شهید

زینب (س) با نگاه به پیکر امام حسین(ع) گفت: «اللهم تقبل هذا القربان» خداوندا این قربانی را قبول کن. علی بن حسین (ع) سینه اش تنگ شده بود و باران اشک مجالش نمی‌داد. زینب پرسید: پسر برادرم، تو را چه می‌شود؟ امام سجاد(ع) گفت: می‌بینم که پیکرهای شهدای ما رها بر خاک افتاده است.

زینب(س) گفت: از آنچه می‌بینی، نالان مباش. به خداوند سوگند این پیمانی است از پیامبر خدا به جدت و پدرت و عمویت. خداوند از مردم پیمان گرفته است: مردمی از این امت که فرعون‌های زمین آنان را نمی‌شناسند، اما فرشتگان آسمان آنها را می‌شناسند. این پیکرهای پاره پاره و پراکنده و خونین را جمع می‌کنند. در این سرزمین بر فراز مرقد حسین(ع) پرچمی نصب می‌کنند که هیچگاه کهنه نمی‌شود و در گذر روزها و سال‌ها، آسیب نمی‌بیند و پیشوایان کفر و پیروان گمراه آنان، می‌کوشند که آن را محو کنند اما همواره اثر آن بروز می‌کند و تعالی می‌گیرد.

زینب (س) با نگاه به پیکر امام حسین(ع) گفت: «اللهم تقبل هذا القربان» خداوندا این قربانی را قبول کند

سیدعلیرضا عالمی، پژوهشگر مذهبی می‌گوید: یکی از  مصادیق اسوه بین زنان مسلمان زینب کبری(س) است ، ایشان از دو جنبه طبق مطالب تاریخی اسوه هستند یکی ویژگی‌های فردی که داشتند با اینکه معصوم نبودند اما دارای ویژگی‌های معرفتی و علمی بودند و به «کامله» معروف بودند. امام سجاد(ع) درباره این ویژگی‌ها در جمع مردم کوفه حضرت زینب را ««عالِمَةٌ غَیرَ مُعَلَّمَة وَ فَهِمَةٌ غَیرَ مُفَهَّمَة»؛ دانشمند بدون معلم و خردمند بدون استاد و آموزگار معرفی کردند.

حضرت زینب(س) شخصیتی بودند که در کودکی و خردسالی همراه مادر در مسجد مدینه مضامین ژرفی را روایت می‌کردند. ابی الفرج اصفهانی در مقاتل الطالبیین می‌گوید که «عبدالله بن عباس» صحابی گرانقدر رسول خدا(ص) و مفسر برجسته قرآن، کلام فاطمه(س) در مورد فدک را از زبان وی نقل می‌کند، حتی در مقام جایگاه زینب کبری(س) از  ایشان با عنوان «عقیلتنا» عاقل و دانای یاد می‌شود.  حتی این را باید بگویم که بسیاری از دعاها و مناجات‌های مربوط به حضرت زهرا(س) از طریق زینب کبری(س) به دست ما رسیده چرا که از همان خردسالی آنها را حفظ می‌کردند و همین نشان از هوش و ذکاوتشان داشته است.

در هر حال مقاطع حساس تاریخ اسلام نیاز به یک یادآور و به خاطر سپار داشته تا بدون چون و چرا و چند و چون آنها را ضبط و منتقل کند و حضرت زینب(س) چنین وظیفه‌ای را بر عهده داشتند. «حسن البصری» عالم شناخته شده هنگامی که از امیرمؤمنان علی(ع) حدیثی نقل کرد، می‌گفت: قال ابو زینب(س)، ابوزینب(س) این چنین گفته است.»

*اوج زیبایی نیایش‌های حضرت زینب 

نزدیک غروب شده بود که کاروان آزادگان به سوی کوفه حرکت کردند. روز عاشورا ، شام عاشورا و شب گذشته را تلخ و سنگین گذرانده بودند. علی بن حسین(ع) که همواره به رغم التهاب و تبی که داشت نگران زینب بود، می‌گوید: شب یازدهم، زینب(س) نماز شب را نشسته می خواند.

از دعایی که از زینب(س) به یادگار مانده است، می توان دریافت که دریای دل او چه امواج مصیبتی را تحمل کرده است و کوهسار اراده پولادین او در برابر چه توفان‌های کوبنده‌ای ایستاده است. با خدای خود می‌گوید: «ای پناهگاه آخر کسی که جز تو پناهی ندارد، ای تکیه گاه آنکه جز تو پشتوانه‌ای نمی‌شناسند، ای خدایی که سیاهی شب و سپیدی روز و روشنایی خورشید و صدای آرام درخت و آب بر تو سجده می کنند، ای خداوند، ای خداوند، ای خداوند.

محال است که بتوان این همه لطف و عمق و معنویت سرشار را درک کرد و جرعه‌ای از آن ننوشید.

این کلمات تصویری است از زینب که در اوج زیبایی طلعت و روح بود.

عالمی همچنین می‌گوید: درست است که در مقاطع حساس ما شاهد حضور پررنگ حضرت زینب(س) در صحنه‌ها هستیم اما در واقع براساس گزارش‌های متقن تاریخی شاید از تعداد انگشتان دو دست هم حضور ایشان تجاوز نکند که این امر عفت ایشان را نشان می‌دهد. حضرت زینب(س) پس از عاشورای سال 61 برای کوفیان سخنرانی کرد،  شنونده‌ای که صدایش را شنید درباره فصاحت بیانش می‌گوید:‌ «به خدا قسم هرگز زنی با شرم و حیا را ندیدم که گویاتر و سخنورتر از او باشد گویا از زبان امیرمؤمنان علی بن ابیطالب(ع) سخن می‌گوید.»

شیخ صدوق نوشته است که امام حسین(ع) به دلیل بیماری امام سجاد(ع) نیابت امامت را به خواهرش واگذار کرد. تا مسلمانان در حلال و حرام به او مراجعه کنند. نقش آفرینی حیاتی زینب(س) در انعکاس قیام عاشورا هم در عراق و هم در شام، مؤلفه‌های چگونگی حضور زن در جامعه و نقش آفرینی‌اش در جامعه را ترسیم می‌کند. آن حضرت با حیا و عفت برای دفاع از حق، با صلابت تمام در مقابل «عبیدالله بن زیاد» حاکم عراق سخن گفت و او را منکوب کرد.

عبیدالله در پاسخ حضرت زینب(س) می‌گوید ، ابن زیاد می‌گوید: «شجاعت یعنی این! قسم به دینم، پدرت هم سخنران و شجاع بود» این جمله عبیدالله به خوبی از شخصیت زینب کبری(س) انعکاس دارد که دخت گرامی حضرت علی (ع) حضور اجتماعی، وظیفه دینی و تاریخی خود را به بهترین شکل انجام می‌دهد.»

در کتاب «زینب بنت الامام امیرالمؤمنین» مقام عصمت را برای حضرت زینب (س) ذکر می‌کنند. در این کتاب نوشته شده است: «هر چند مقام عصمت برای حضرت زینب(س) ضروری دین نیست، ولی به این مرحله ایشان رسیده‌اند. شئونات باطنیه و مقامات معنویه حضرت زینب (س) نایبه زهرا، امینه خدا را هیچ کس نمی‌تواند به تحریر و تقریر در آورد. ابن اثیر می‌نویسد: زینب در فصاحت و بلاغت و زهد و عبادت و فضیلت و شجاعت و سخاوت شبیه‌ترین مردم به پدر خود علی (ع) و مادر خود فاطمه (س)بود.

این روز‌ها که مصادف است با دهه اول محرم، فرصت خوبی است برای فکر کردن به پاسخ یک سوال سخت. پاسخی که جوابش اگر صادقانه داده شود تکلیف ما را با خودمان روشن می‌کند. وقتی در دعا‌ها و روضه رفتن‌هایمان به امام حسین (ع) می‌گوییم: «خودم و خانواده‌ام فدای تو باد و لعنت می‌فرستیم بر کسانی که تبعیت کردند از دشمنان ایشان، راست می‌گوییم؟» 

امین این سوال را قبل اعزامش به سوریه از همسرش پرسید. وقتی او به خاطر عشق به شوهرش توجیه می‌آورد تا او را از رفتن منصرف کند: «اول گفت می‌خواهم به مأموریت اصفهان بروم. مأموریتی که ۱۰ روز و شاید هم ۱۵ روز طول می‌کشد. غصه‌ام شد. گفتم «تو هیچ وقت ۱۰ روز مرا تنها نگذاشته‌ای. خودت هم می‌دانی حتی در سفر‌های استانی ۴-۳ روزه‌ات من چه حالی پیدا می‌کنم. شب‌ها خواب ندارم و دائماً با تو تماس می‌گیرم…» گفت «ببین بقیه خانم‌ها چقدر راحت همسرشان را وقت سفر بدرقه می‌کنند و می‌گویند به سلامت!» گفتم «نمی‌دانم آن‌ها چه می‌کنند، شاید همسرشان برایشان مهم نباشد…» گفت «مگر می‌شود؟» گفتم «من نمی‌دانم شاید اصلاً آن‌ها دوست دارند همسرشان شهید شود…» سریع گفت «تو دوست نداری شوهرت شهید شود؟» گفتم «در این سن و سال دلم نمی‌خواهد تو شهید شوی. ببین امین حاضرم خودم شهید شویم، اما تو نه!» گفت «پس چطور است که در دعاهایت دائماً تکرار می‌کنی یا امام حسین خودم و خانواده‌ام فدای تو شویم؟» گفتم «قربان امام حسین بشوم، خودم فدایش می‌شوم، اما فعلاً بمان. اصلاً این همه کار خیر ریخته! سرپرستی چند یتیم را بر عهده بگیر و…»

اما هر کاری که زهرا خانم می‌گفت تا همسرش قبول کند و به جای رفتن به سوریه آن را انجام دهد، بی فایده بود. امین می‌دانست برای چه می‌رود. هیجانی و باری به هر جهت نبود که قدم در این راه می‌گذاشت. گفت: «زهرا جان من به سه دلیل می‌روم. دلیل اولم خود خانم حضرت زینب (س) است. دوست ندارم یک‌بار دیگر آنجا محاصره شود. ما چطور ادعا کنیم مسلمان و شیعه‌ایم؟ دوم اینکه به خاطر شیعیان آنجا، مگر ما ادعای شیعه بودن نداریم؟ شیعه که حد و مرز نمی‌شناسد. سوم هم اینکه اگر ما نرویم آن‌ها به اینجا می‌آیند. زهرا؛ اگر ما نرویم و آن‌ها به اینجا بیایند چه کسی از مملکت ما دفاع می‌کند؟»

زن جوان دل توی دلش نبود. فکر‌هایی در ذهنش جولان می‌داد که می‌خواست هر کاری کند تا از سرش بیرون بروند. خوابی که دو روز قبلش بدون اینکه بداند امین راهی سوریه است، دیده بود را چطور تعبیر کند؟ می‌گفت: خواب دیدم یک صدایی که چهره‌ای از آن به خاطر ندارم، نامه‌ای برایم آورد که در آن دقیقاً نوشته شده بود «جناب آقای امین کریمی فرزند الیاس کریمی به عنوان محافظ در‌های حرم حضرت زینب (سلام الله علیها) منصوب شده است” و پایین آن امضا شده بود.»

امین کریمی با شنیدن این خواب از زبان همسرش فهمید به مراد دلش خواهد رسید و تعبیرش برای او از روشنی روز، روشن‌تر بود. زهرا خانم می‌گوید: «به قدری خوشحال شده بود که حقیقتاً این خوشحالی با تمام شادی‌هایی که همیشه از او می‌دیدم بسیار بسیار متفاوت بود. اصلاً از خوشحالی در پوست خودش نمی‌گنجید.» انگار در یک لحظه تمام روضه رفتن‌ها، چایی دادن‌ها، سینه زدن‌ها و اشک‌هایی که ریخته بود از بچگی تا آن لحظه جلوی چشمش آمد و فهمید انگار همه را خریده‌اند. 

امین کریمی وسط آن مأموریت برای دیدن همسرش یک سر آمد تا ببیندش. زندگی را دوست داشت. همسرش را دوست داشت، اما چاره چه بود؟ از امام حسین (ع) بیشتر عاشق خانواده‌اش بود؟ با چه حالی دوباره زهرا را راضی کرد و رفت خدا می‌داند، اما قول داد تا روز عاشورا برگردد و دیگر هیچ وقت به مأموریت نرود. زهرا خانم می‌دانست اگر امین گفته تا عاشورا می‌آید پس محال است او را منتظر بگذارد. زهرا خانم اینطور آن روز‌ها را روایت می‌کند: «بابا گفت اگر بیاید خودم قول می‌دهم حتی اگر خودم هم نیایم، تو را با اتوبوس یا هواپیما بفرستم. گفتم اگر بیاید چند ساعت تنها بماند چه؟ مادرم واسطه شد و گفت: قول می‌دهم به محض اینکه خبر بدهد، تو را به تهران می‌رسانیم. حتی قبل از رسیدن او تو را به آنجا می‌رسانیم. به اعتبار حرف بابا و مامان قبول کردم که بروم.

مراسم تاسوعا به اتمام رسیده بود. شب عاشورا دیگر آرام و قرار نداشتم. داشتم اخبار را تماشا می‌کردم که با پدرم تماس گرفتند. نمی‌دانم چرا با هر صدای زنگ تلفن منتظر خبر بدی بودم. پدرم بدون اینکه چهره‌اش تغییر کند گفت «نه. من شهرستانم.» تمام مکالمات بابا همین قدر بود، اما با گریه و فریاد گفتم «بابا کی با شما تماس گرفت؟» با اینکه اصلاً دلم نمی‌خواست فکر‌هایی که به ذهنم می‌رسد را قبول کنم، اما قلب و دلم می‌گفت که امین شهید شده. بابا گفت «هیچ‌کس نبود.» نمی‌دانم به بابا نگفته بودند یا می‌خواست از من پنهان کند که عادی صحبت می‌کرد تا من شک نکنم. واقعاً هم اگر می‌فهمیدم شرایط خیلی بدتر می‌شد مخصوصاً اینکه تا رسیدن به تهران مسیر طولانی را داشتیم. در سایت مدافعین حرم، خبری مبنی بر شهادت دو نفر از سپاه انصار دیده می‌شد. با خودم می‌گفتم آن شجاعت و جسارتی که همسر من داشت مطمئناً اگر قرار بود یک نفر جان خودش را فدا کند، او حتماً امین است. به پدر این حرف‌ها را زدم. بابا می‌گفت «نه دخترم. مگر امین به تو قول نداده بود که به خط مقدم نمی‌رود؟ امین مسئول است شهید نمی‌شود.» به بابا گفتم «این تلفن درباره شوهر من بود؟» گفت «اسمی از شوهر تو نیاورد…»

شماره تماس را دیدم. شماره اداره امین بود! گریه کردم. بابا گفت «در رابطه با کار خودم بود. وقتی کیفم را دزد برد، مدارکی در آن بوده. حالا که مدارک پیدا شده با شماره چک و … شماره تماسم را پیدا کردند و تماس گرفتند. چرا فکر می‌کنی در مورد شوهر تو است؟» حرف‌ها را باور نمی‌کردم… به پدرشوهرم زنگ زدم گفتم دو نفر از سپاه انصار شهید شدند فکر کنم یکی از آن‌ها امین است. پدر شوهرم هنوز مطمئن نبود. او هم چیز‌هایی شنیده بود، اما امیدوار بود امین زخمی شده باشد. 

مثل دیوانه‌ها شده بودم. پدرم گفت «می‌خواهی برویم تهران؟» گفتم «مگر چیزی شده؟» گفت «نه! اگر دوست نداری نمی‌رویم.» گفتم «نه! نه! الآن شوهرم می‌آید. من آنجا باشم بهتر است.» شبانه حرکت کردیم و حدود ساعت ۵ صبح به تهران رسیدیم. گفتم «به خانه پدر شوهرم برویم. اگر حال آن‌ها خوب بود معلوم می‌شود که هیچ اتفاقی نیفتاده و خیال من هم راحت می‌شود، اما اگر آن‌ها ناراحت باشند…» تا رسیدیم دیدم پدر شوهرم گریه می‌کند. پرسیدم «چرا گریه می‌کنید؟» گفت «دلم برای پسرم تنگ شده.» با تلفن همراه‌ام دائماً در موتور‌های جستجوگر این جملات را می‌نوشتم: «اسامی دو شهید سپاه انصار» نتایج همچنان تکراری بود: «اخبار مبنی بر شهادت ۱۵ نفر صحیح نمی‌باشد و تنها دو نفر به شهادت رسیده‌اند.»

نتیجه آخرین جستجوهایم به یک کابوس وحشتناک شباهت داشت: «اخبار مبنی بر شهادت ۱۵ نفر صحیح نیست. تنها دو نفر به نام‌های شهید عبدالله باقری و شهید امین کریمی به شهادت رسیده‌اند.»

همسر شهید کریمی وقتی مطمئن شد همسرش به شهادت رسیده آخرین صحبت‌های دو نفره‌شان را مرور کرد. تاریخی که امین به او قول برگشت داده بود همان تاریخی بود که به شهادت رسید. شب تاسوعای سال ۱۳۹۴ حومه حلب در سوریه معراج مدافع حرم امین کریمی شد تا برای همیشه محافظ حرم حضرت عقیله (س) باشد. پیکرش نیز پس از بازگشت به تهران در امامزاده علی اکبر چیذر به خاک سپرده شد.

روش‌های پزشکی متعددی وجود دارد که با دستکاری غده‌های عرق، این فرایند را به‌کلی متوقف می‌کند. اما اگر کسی به شما بگوید یک روش بی‌خطر گیاهی برای این کار وجود دارد، حتما پیش از رفتن به زیر تیغ جراح یا تزریق بوتاکس، آن را آزمایش خواهید کرد.

این روزها خالقان محتوا در تیک‌تاک در مورد گیاه «مریم‌گلی ویریدین» که گفته می‌شود به جلوگیری از تعریق کمک می‌کند، هیجان‌زده‌اند. پیش از اینکه ببینیم واقعا مریم‌گلی کار می‌کند یا نه، اول مشخص کنیم که چرا عرق می‌کنیم.

تعریق، مکانیسم طبیعی برای خنک کردن بدن و تنظیم دمای آن است. تبخیر آب موجود در عرق، پوست ما را خنک می‌کند. به همین دلیل است که بدن ما در تابستان بسیار بیشتر عرق می‌کند.

اگر جویای راه‌حلی طبیعی برای کاهش تعریق باشید، بهتر است گیاه مریم‌گلی را آزمایش کنید که بنا به سنت تاریخی، برای خواص ضدتعریق آن شهرت داشته و به‌کار‌می‌رفته است.

سارا منگرانی، دستیار بازاریابی دیجیتال در Landys، به بخش سلامت نشریه هافینگتون پست بریتانیا توضیح می‌دهد: «بسیاری از افراد دچار تعریق بیش از حد می‌شوند، چه به دلیل یائسگی، چه هایپرهیدروزیس یا همان تعریق بیش‌ازحد و غیرطبیعی».

مریم‌گلی چگونه کار می‌کند؟

منگرانی می‌گوید: «مریم‌گلی مملو از آنتی‌اکسیدان‌های طبیعی و ترکیبات فعال است‌. مریم‌گلی از مکانیسم‌های طبیعی بدن پشتیبانی، و به‌سلامت کلی کمک می‌کند.»

تحقیقات نشان می‌دهد که مریم‌گلی حاوی مواد ارزشمندی مانند تانن است که گمان می‌رود خاصیت قابض دارند. این مواد موجب انقباض غدد عرق می‌شوند که به تعریق کمتر منجر خواهد شد.

منگرانی می‌افزاید: «افزون بر این، مریم‌گلی دارای خواص ضدباکتریایی است که آن را به متحدی ایده‌آل در مدیریت بوی بد بدن تبدیل می‌کند که معمولا با تعریق بیش‌از‌حد مرتبط است. مریم‌گلی با مبارزه با رشد باکتری‌ها روی پوست، به حفظ طراوت و اعتماد‌به‌نفس نیز کمک می‌کند.»

نحوه استفاده از مریم‌گلی

برای استفاده از مریم‌گلی باید دو قاشق چایخوری مریم‌گلی خشک را به یک فنجان آب اضافه کنید و آن را ۱۰ دقیقه روی اجاق‌ قرار دهید. سپس بگذارید مخلوط خنک شود، آن را در یک بطری اسپری بریزید و در یخچال نگهداری کنید. دفعه بعد که احساس تعریق زیاد کردید، آن را روی پوست اسپری کنید.

 فراموش نکنید که در صورت بارداری، حساسیت پوستی، آلرژی، در حین درمان سرطان و هنگامی‌ که سیستم ایمنی بدنتان ضعیف است، پیش از مصرف هر داروی گیاهی جدید، با پزشک خود مشورت کنید.

تصاویر این مراسم در فضای مجازی توجه کاربران را به خود جلب کرده است.

مرجان لقایی روزنامه‌نگار در یادداشتی در این باره نوشت: مساله ازدواج دوم آن هم در شهرهای جنوبی و البته غربی مساله‌ای عاشقانه یاخیانت نیست. مساله‌ای گاهی میان مرگ و زندگی است. از ازدواج برای خون بس تا زاییدن فرزند پسر و تهدید به طرد و قتل … تنها خوشحال این جمع عروس دوم است هم داماد و هم همسر اول که برتری قابل توجهی نسبت به عروس دوم دارد تمام حرکات بدنشان اضطراب و غم را فریاد می‌زند. سفیدپوش این مجلس هم البته همسر اول است. همسری که احتمالا به خاطر فداکاری و نجات جان کسی این کار را کرده که چنین ارجی میان مهمان‌ها دارد. 

اما نکته مهم فیلمی است که برگزارکننده مجلس از این زن تهیه و پخش کرده درست مثل یک حیوان زخمی زن را وسط گذاشته و دوره کرده و نگاهش می‌کنند و به این سیرک خونین می‌خندند. این زن با همه زیبایی‌اش غمگین است و اولین متهم خشونت علیه زنان همچنان خود زنان هستند.

همسر اول هنوز مالکانه با شوهر رفتار می‌کند و البته شوهر به وضوح در تصویر صمیمت بیشتری با او دارد.پس قضیه فراتر از یک عشق مثلثی به صلح رسیده است ولی در هر صورت مرد نباید زیربار همچین اتفاقی می‌رفت.

یکی دیگر از کاربران درباره عقد آریایی‌شان نوشت: ایشون با رضایت و حضور زن اولشون رفتن ازدواج مجدد کردن،، بعد هم باهمسر اول مصاحبه کرده که رضایت قلبی و بعد سه تایی رقصیدن!کاری به سادیسم بودن و سایکو بودن سه تایی شون ندارم. فقط می‌خوام بدونم عقد آریایی به شما اجازه زن دوم داده؟

مریم هم از تجربه مشترکش گفت: تو محل زندگی ما  یه مردی خیلی زن باز بود همسر اولش یه زن آروم و سر ساده زن زندگی بود  میخواست ازدواج دوم کنه  زنش راضی نبود بعد گفت یا میای رضایت میدی یا می‌کشمت. ، زن با خودش گفت  مگه میخواد چکار کنه رضایت نداد  مرد تا سر حد مرگ کتکش زد جوری دستش شکست کتفش در رفت و جای سالمی تو بدنش نبود اما صورتش کبود نبود فقط ، رفت برگه رو امضا کرد موقع عقد  خودش پارچه رو با یه دست گرفت و عقد کردن همه هی سرزنش که چرا اجازه دادی وقتی لباسش رو درآورد سنگ گریه‌اش می‌گرفت. حالا اینم یکیه مثل اون حتی اگه کتک در کار نباشه روح و روانش نابوده

محسن درباره ترس از ازدواج مجدد نوشت: این چیزی که من میبینم انگار زن اول هم عروس است. هم تاج دارد هم لباس سفید. مساله فراتر است وگرنه آدم یک زن هم جرات ندارد بگیرد چه برسد به دو تا. شب اول نشده چیز خورت می‌کنند. در عملیات زاپروژیا به خط روس‌ها بزنی شانس زنده ماندنت بیشتر است تا زن دوم بگیری.

پیام نظر پیچیده‌ای داشت: در زبان بدن مرده من تمایل جنسی به زنه نمی بینم. ممکنه پشت ماجرا خیلی پیچیده تر از این چیزی باشه که دیده میشه. مثلاً ممکنه زن اول متوجه تمایل متفاوت جنسی خودش شده باشه و زن دوم در واقع شریک جنسی زن اول باشه و این ازدواج برای فرار از تبعات تعصب و مجازات قانونی زندگی کردن دو زن با هم باشه. صرفاً این رو به عنوان یک مثال میگم که توضیح بدم پشت پرده ماجرا می تونه خیلی پیچیده تر از ظاهرش باشه.

کامبیز هم از فقر در آن منطقه نوشت: ماهشهر از فقیر ترین شهرهای ایران است با وجود منابع عظیم گازی و نفتی با مردمانی که از بی‌توجهی نمی‌دانند به کجا پناه برند. این شخص مطمئناً و یقیناً باید استخدام شرکت نفت یا گاز آنجا باشد وگرنه با آن حد از فقر زن دوم آن هم در این سن معنایی ندارد.

نظر شما در مورد این ازدواج چیست؟ لطفاً نظرات خود را در قسمت نظرات وارد کنید

ایده ساخت کاردستی هنری خلاقانه