برچسب: نقاشی

«جورجیا اوکیف» در بیست و پنجم نوامبر سال ۱۸۸۷ میلادی در ایالات متحده آمریکا متولد شد. او در سن ۱۸ سالگی تحصیل رشته هنر در مدرسه هنر موسسه شیکاگو را آغاز کرد.

«اوکیف» در حوالی ۱۹۱۰ میلادی با روش‌های «آرتور ویزلی دو» آشنا شد که به جای نمایش دقیق طبیعت، برای خلق آثار هنری از عناصر اصلی طراحی همچون، خطوط، رنگ و ترکیب استفاده می‌کرد.

در نتیجه «اوکیف» این جسارت را پیدا کرد که هنر انتراعی را تجربه کند و به سراغ سبک ویژه خود برود. سبک او تاثیر بسیار زیادی در جنبش مدرنیست ایالات متحده آمریکا به جای گذاشت.

«جورجیا اوکیف» در دوران اقامتش در نیویورک این فرصت را داشت که از نمایشگاه هنرمندان پیشرویی همچون «پیکاسو»، «ماتیس» و «سزان» در گالری «۲۹۱» دیدن کند. «آلفرد اشتیگلیتس» که یک فروشنده آثار هنری، عکاس و صاحب این گالری بود بعد از گذشت چند سال به شخصیت پررنگی در زندگی شخصی و حرفه‌ای «اوکیف» تبدیل شد.

«اختریان قرمز» اثر «جورجیا اوکیف» ۱۹۲۷

در سال ۱۹۱۶ «اشتیگلیتس» تحت تاثیر چند نقاشی «اوکیف» قرار گرفت. این دو پس از ازدواج با یکدیگر به نیویورک نقل مکان کردند و تا زمان درگذشت «اشتیگلیتس» در سال ۱۹۴۶ با همدیگر زندگی کردند.

«گل ختمی و پلومریا» اثر «جورجیا اوکیف» ۱۹۳۹

«اوکیف» نخستین‌بار در اواخر دهه ۲۰ میلادی از «نیو مکزیکو» بازدید کرد و منظره صحرا‌های این مکان او را به شدت تحت تاثیر قرار داد. او ۲۰ سال هر تابستان به «نیو مکزیکو» باز می‌گشت. «اوکیف» در نهایت در سال ۱۹۴۹ به شهر «سانتافه» نقل مکان کرد و تا پایان عمرش در همان شهر باقی ماند.

«اوکیف» برخی از مشهورترین آثار هنری خود را با الهام از محوطه بایر و نورگیر اطراف خانه و کارگاه هنری‌اش خلق کرد. او کوه‌ها، رودخانه‌ها و جمجمه‌های حیوانات را در ترکیب‌بندی‌هایی از رنگ‌های سیر و خطوط و عناصر اصلی به تصویر می‌کشید. اغلب آثار هنری که این هنرمند در «نیو مکزیکو» خلق کرده است، نه تنها منظره‌های طبیعی بلکه سبک زندگی خاص این منطقه را نیز به تصویر می‌کشد.

«آسمان بالای ابرها» اثر «جورجیا اوکیف» ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۷

در دهه ۵۰ میلادی بود که «اوکیف» سفر به سراسر جهان را آغاز کرد و نما‌های هوایی از هواپیما‌ها به موضوع جدیدی از آثار هنری او تبدیل شد. نما‌هایی از آسمان، ابر‌ها و افق الهام‌بخش او شد و «اوکیف» اغلب این موضوعات را به سبک انتزاعی به تصویر کشید.

«بدون عنوان» (شب شهر) اثر «جورجیا اوکیف» ۱۹۷۰

«جورجیا اوکیف» از جمله هنرمندانی بود که در طول حیات به موفقیت و شهرت بزرگی دست پیدا کرد. موزه هنر مدرن نیویورک در سال ۱۹۴۶ نمایشگاه جامعی از آثار هنری او برگزار کرد. «اوکیف» نخستین زنی بود که به چنین افتخاری دست پیدا کرده بود. او نه تنها برای آثار هنری که خلق می‌کرد بله برای جسارت در سبک زندگی نیز تحسین می‌شد. با اینکه او شخصا دوست نداشت یک فمینیست خطاب شود، اما بدون شک مسیر را برای بسیاری از زنان هنرمند نسل‌های بعد هموار کرد.

«جورجیا اوکیف» سال ۱۹۴۴

خانه و کارگاه نقاشی «اوکیف» پس از درگذشت او در سال ۱۹۸۶ میلادی به «موزه جورجیا اوکیف» تبدیل شد تا از میراث او نگهداری و آثار هنری او معرفی شوند. علاوه بر این با توجه به اینکه گاهی اوقات از او به عنوان «مادر مدرنیسم» در ایالات متحده آمریکا یاد می‌شود، آثار هنری «اوکیف» را در مجموعه موزه‌های بزرگ سراسر جهان می‌توان یافت.

«تاتوره» اثر «جورجیا اوکیف»

در سال ۲۰۱۴ تابلو نقاشی «تاتوره» اثر «جورجیا اوکیف» به قیمت ۴۴.۴ میلیون دلار در حراجی فروخته شده و همچنان گران‌ترین اثر هنری یک هنرمند زن محسوب می‌شود.

اِلِن گراو، باستان‌شناسی که با موزه دانشگاهِ علوم و تکنولوژی نروژ همکاری می‌کند، اکتبر امسال این مدل با اندازه واقعی ـ به اسمِ تورا ـ را از طریق فیس‌بوک به دنیا معرفی کرد. تندیس تورا در موزه این دانشگاه در معرض نمایش عمومی قرار گرفته است. اسمِ تورا نیز از طریق رأی‌گیری عمومی برای او انتخاب شده است.

تورا در اواخر دهه ۱۲۰۰ متولد شد و در شهرِ تروندهایم، شهری در مرکز نروژ، زندگی می‌کرد. برطبق اطلاعات موزه، در آن زمان شهر در حال بزرگ‌تر شدن بود و جمعیتِ آن را صنعتگران و تجار تشکیل می‌دادند. با‌ اینکه اطلاعاتِ مکتوبی درباره تورا وجود ندارد، باستان‌شناسان داستانِ زندگی این زن قرون وسطایی را با استفاده از سرنخ‌هایی که از بقایای جسد و محلِ نبش قبر او به دست آوردند، سرهم کردند.

گراو می‌گوید: «ما می‌دانیم که او در حیاطِ کلیسایی دفن شده بوده که در نزدیکی خیابانِ تجار قرار داشته است. این می‌تواند نشان دهد که او در خانواده‌ای تاجر زندگی می‌کرده است.»

باستان‌شناسان حدس می‌زنند افرادی که در این کلیسا دفن شده‌اند تقریباً وضعِ مالی خوبی داشته‌اند. گراو توضیح می‌دهد: «ازآنجایی که تورا تقریباً تا ۶۵ سالگی عمر کرده و این طولِ عمر برای زمان او طولانی محسوب می‌شده است، ما باور داریم که در عصرِ خود از زندگیِ نسبتا خوبی برخوردار بوده است.»

انحرافِ ستون فقرات در استخوان‌های تورا، گراو و تیم تحقیقاتی را به این نتیجه رساند که او احتمالاً با پشتی قوزکرده راه می‌رفته است. او هم‌چنین دندان‌های پایینی‌اش را مدت‌ها قبل از مرگ از دست داده بوده است. به نظرِ باستان‌شناسان انحرافِ ستون فقرات تورا و بی‌دندانیِ فکِ پایینی او «نشانه‌هایی هستند از اینکه او سخت کار می‌کرده و مدتِ زیادی بار زیادی را به ستونِ فقراتش تحمیل کرده است.»

گراو برای آنکه بتواند چهره تورا را تا حدِ ممکن به واقعیت نزدیک کند از یک طراحِ چهره سینمایی، به نامِ توماس فولدبرگ، در صنایع فیلم‌سازیِ دانمارک کمک گرفت. فولدبرگ به جای آنکه برطبقِ روالِ معمول از اشعه ایکس یا سی‌تی‌اسکن برای بازسازی چهره استفاده کند، روی استخوان‌های تورا کار کرد تا مدلی سه‌بعدی از چهره‌ای که احتمالاً این زنِ قرون‌وسطایی داشته است، تهیه کند.

گراو می‌گوید: «فولدبرگ برای درست کردنِ پوستِ تورا از سیلیکون استفاده کرده و حتی لکه‌های کبدیِ و سایر نقاطِ روی چهره او را با دست نقاشی کرده است.» گراو ادامه می‌دهد: «هر یک تار موی ابروها، مژه‌ها و مو‌های صورت با دست وصل شده‌اند و این واقعاً یک اثرِ هنریِ ارزشمند است.»

تیم تحقیقاتی برای تهیه لباس‌های تورا از یک استاد نساجی در اداره باستان‌شناسیِ دانشگاه اوسلو کمک گرفته است. ماریان وِدِلِر یافته‌های باستان‌شناسی منطقه را که به زمانِ تاریخِ سکونت تورا مربوط می‌شد بررسی کرد و سپس از دوزندگانِ ملی برای تهیه لباس تورا کمک گرفت.

گراو می‌گوید: «نیل گائِسل، طراحِ لباس باتجربه‌ای که لباس‌های وایکینگ و قرون وسطایی را تهیه می‌کند، لباس تورا ا با استفاده از تکنیک‌های خیاطی دوران قرون وسطا تهیه کرد. او نخ را با دست ریسید، پارچه را با دست بافت و آن را با استفاده از روناس رنگ کرد. بعد از آنکه کار بازسازی پیکر تورا تمام شد، او لباسی را اندازه تن او با دست دوخت. او هم‌چنین برای تورا کفش درست کرد. کفش‌های زیادی از آن زمان در شهر باقی مانده، بنابراین در تهیه آن مشکلی نداشتیم.»

گراو درباره چهره دوستانه تورا می‌گوید: «برای‌مان مهم بود که تورا به مخاطب حسِ یک دیدارِ گرم و صمیمی را بدهد تا ارتباطِ بهتری با مردمان قرون وسطا برقرار شود. اغلب مردم فکر می‌کنند که دوران قرون وسطا دورانی تاریک و سنگین بود، اما درواقع آن زمان هم خوشی و شادی وجود داشت، مردم عاشق همدیگر بودند و حتی عمر‌های طولانی داشتند.»

«تورا زندگی سختی داشت، اما قطعاً روز‌های خوش هم داشته است. امیدوارم مردم از این طریق بیاموزند که آن‌ها هم قیافه‌ها و بدن‌هایی شبیه به ما داشتند، احساساتی مانندِ ما داشتند و آدم‌هایی شبیه به ما بودند.»

آموزش روش تشخیص ظروف مناسب مایکروفر

ظروف را امتحان کنید، یک فنجان آب پر کنید، می توانید یک بشقاب قابل استفاده داخل ماکروویو را زیر فنجان آب برای آزمایش قرار دهید. لیوان یا فنجانی را پیدا کنید که استفاده از آن داخل ماکروویو ایمن باشد و آن را حدود سه چهارم فنجان با آب پر کنید.

مهم است از فنجانی استفاده کنید که می دانید برای استفاده در مایکروویو مناسب است، در غیر این صورت ممکن است آزمایش کارساز نباشد. برای اطمینان، فنجانی که دارای برچسب ایمنی مایکروویو است استفاده کنید.

با دست امتحان کنید :

بعد از یک دقیقه لیوان آب را خارج کنید و سپس دست خود را روی بشقاب بگذارید تا متوجه میزان گرمای آن شوید. اگر بشقاب گرم باشد و آب داخل آن سرد نشان می دهد ظرف مورد نظر برای استفاده در ماکروویو ایمن نیست و گرما را به خود جذب کرده است.

نکته :وسط بشقاب جایی که لیوان را قرار داده اید گرم است.

ظروف را برچسب بزنید :

برای کسب اطمینان از اینکه کدام ظروف برای استفاده در ماکروویو ایمن است نتیجه آزمایش خود را کف ظرف با ماژیک و نشانه هایی که دوست دارید ثبت کنید مثلا برای ظروف قابل استفاده در ماکروویو صورتک خوشحال و در غیر این صورت صورتک ناراحت بکشید.

شناسایی ظروف قابل استفاده در مایکروویو:

وسایلی که برچسب قابل استفاده در ماکروویو دارد تهیه کنید :راحت ترین راه برای دانستن این که استفاده یک ظرف داخل ماکروویو ایمن است، مشاهده برچسب کف ظرف است.

بدانید اکثر ظروف سرامیکی، شیشه ای و چینی می تواند در مایکروویو استفاده شود :اکثر ظروف سرامیکی، شیشه ای، چینی برای استفاده در مایکروویو بی خطر هستند. استثنا در این میان وجود دارد که تولید کننده بیان می کند قابل استفاده نیست یا دارای رنگ یا تزئینات فلزی، مانند طلایی یا نقره ای است یا لعاب سرب دارد. نام های ظروف ایمن در مایکروویو را بشناسید :چندین کارخانه وجود دارد که وسایل آشپزی مقاوم در برابر گرما را تولید می کند که برای استفاده در مایکروویو نیز ایمن است.

بدانید می توانید برخی از محصولات کاغذی را داخل مایکروویو استفاده کنید :

استفاده از برخی محصولات کاغذی داخل مایکروویو، از جمله کاغذ پوستی و موم، و بشقاب های کاغذی سفید، دستمال سفره و حوله های کاغذی ایمن هستند. برای اینکه مطمئن شوید که هیچ جوهر یا رنگی از مواد غذایی خارج نمی شود، از محصولات کاغذی با ماده چاپی، لوگو و یا نوشته شده استفاده نکنید.

بدانید چطور و چگونه از ظروف پلاستیکی داخل ماکروویو استفاده کنید :

بعضی از ظروف و در پوشش های پلاستیکی مخصوصا برای استفاده داخل ماکروویو ایمن ساخته شده اند و حاوی پلاستی سایزر نیستند که می توانند در مواد غذایی وارد شوند. اگر می خواهید از ظرف غذای پلاستیکی استفاده کنید مطمئن شوید بی خطر هستند. زمانی که از درپوش های پلاستیکی ایمن داخل مایکروویو استفاده می کنید، مطمئن شوید به طور مستقیم به غذا ارتباط ندارد.

از ظروف فلزی داخل مایکروویو استفاده نکنید :

اگر پروتکل ایمنی خیلی دقیق را رعایت می کنید، استفاده از ظروف فلزی داخل مایکروویو ایمن نیست. قرار دادن ظروف فلزی داخل مایکروویو می تواند منجر به جرقه زدن، آتش سوزی، و عملکرد نامناسب دستگاه شود. مراقب باشید :

• بشقاب و فنجان های نقاشی شده فلزی

• فنجان ها و ظروف با تزئینات فلزی

• ظروف حاوی پوشش فلزی یا دسته های فلزی

• فویل آلومینیوم

ظروف لعابی را بشناسید :

لعاب سربی در بسیاری از کشورها هنوز متداول است اما نباید از ظروف لعاب سربی برای نگهداری غذا و یا سرو آن استفاده کنید، چون سرب می تواند به غذا منتقل شود. سرب شدیدا سمی و برای سلامت انسان خطرناک است. اگر ظروف لعابی را داخل ماکروویو قرار دهید مواد سمی بیشتری می توانند وارد مواد غذایی شوند.

ظروف نگهداری غذاهای سرد را داخل ماکروویو قرار ندهید :

ظروف پلاستیکی که برای نگهداری مواد غذایی سرد ساخته می شوند، نباید حرارت داده شوند، و قطعا برای مایکروویو طراحی نشده اند. این ظروف ساخته شده برای موارد زیر است:

محصولات کاغذی قهوه ای رنگ را داخل مایکروفر استفاده نکنید :

اداره سلامت مواد غذایی بیان می کند در حالی که استفاده محصولات کاغذی سفید داخل مایکروویو بی خطر است، اما محصولات کاغذی قهوه ای نباید استفاده شوند.

 بامداد جمعه بیستم آبان‌ماه، به قاضی میثم حسین‌پور، بازپرس جنایی تهران خبر رسید که زنی در خانه‌اش به قتل رسیده است. محل حادثه طبقه دوازدهم برجی در یکی از خیابان‌های تهران بود. مقتول زنی 58ساله بود که هدف ضربات چاقو قرار گرفته و حدود 36ساعت از مرگش می‌گذشت. در ادامه تحقیقات مشخص شد که مقتول به همراه همسرش زندگی می‌کرده و فرزندانشان در آمریکا مشغول کار و تحصیل هستند. این در حالی بود که شوهر مقتول پس از حادثه با برداشتن پاسپورتش از خانه خارج شده و خبری از وی نبود. بررسی‌های انجام‌شده در محل جنایت، پلیس را به این نتیجه رساند که عامل جنایت بی‌شک همسر مقتول است که به‌گفته برادر مقتول، از چند ماه قبل با همسرش دچار اختلاف شده و مدام با هم درگیری و مشاجره داشتند. در این شرایط، شوهر مقتول تحت تعقیب قرار گرفت و از آنجا که آخرین‌بار سوار بر خودروی 206خود دیده شده بود، شماره پلاک این خودرو در اختیار همه واحدهای گشتی قرار گرفت تا اینکه بامداد یکشنبه گذشته، متهم درحالی‌که سوار بر ماشین از بزرگراه قم – تهران عبور می‌کرد، شناسایی و دستگیر شد. او در بازجویی‌ها به قتل همسرش اعتراف کرد و گفت که به‌دلیل اختلاف با همسرش دست به این جنایت زده است. با اعترافات متهم، بازپرس حسین‌پور برای او قرار بازداشت صادر کرد و تحقیقات تکمیلی در این پرونده ادامه دارد.

گفت‌وگو

نتوانستم خشمم را کنترل کنم

متهم به قتل که مردی 62ساله است دیروز و در جلسه بازجویی، گریه‌کنان گفت که به‌شدت عذاب وجدان دارد و کابوس‌ جنایت، یک لحظه هم رهایش نمی‌کند. گفت‌وگو با متهم را بخوانید.

اختلاف با همسرت بر سر چه بود؟

این اواخر دعوای من و همسرم بیشتر به‌خاطر بیکار شدن من بود، اما راستش مشکلات ما زمانی آغاز شد که فرزندانم برای ادامه تحصیل به آمریکا سفر کردند در شرایطی که من مخالف رفتن آنها بودم، اما همسرم آرزویش این بود که بچه‌هایم به خارج از کشور بروند و در آنجا درس بخوانند.

چرا مخالف رفتن پسرانت بودی؟

چون دلم نمی‌خواست از بچه‌هایم دور باشم. من هم مانند هر پدر دیگری دلم می‌خواست بچه‌هایم همین دور و اطراف کنارم باشند و آخر هفته در خانه‌ام به انتظار آنها بنشینم. این مسئله خیلی مرا آزار می‌داد.

چند فرزند داری؟

2پسر دارم که 34و 35سال دارند. یکی از آنها مهندسی نفت می‌خواند و دیگری کامپیوتر.

یعنی علت اصلی اختلاف با همسرت، به‌خاطر دوری از فرزندانت بود؟

این اصلی‌ترین دلیلش بود؛ چون همسرم اصرار داشت که آنها را برای ادامه تحصیل به آمریکا بفرستد و خودش همه کارهای رفتن آنها را پیگیری و حمایتشان می‌کرد، اما دلیل دیگر، بیکار شدن من بود. از روزی که شغلم را از دست دادم، دعواهایمان زیادتر شد.

شغلت چیست؟

من طراحی و بیشتر نقاشی می‌کنم و یک‌جورایی هنرمند هستم. مدتی در کار طراحی فضای سبز بودم و حتی آهنگری هم انجام می‌دادم. درآمدم خوب بود تا اینکه از چند سال قبل به‌خاطر کرونا کار کم شد و من هم رفته‌رفته بیکار شدم. همسرم هم مدام بهانه می‌گرفت که چرا صبح تا شب در خانه نشسته‌ای؛ درصورتی‌که من هرچه به‌دنبال کار می‌گشتم، پیدا نمی‌شد و دیگر ناامید شده بودم. هرچند وضع مالی خیلی خوبی دارم؛ ‌آپارتمانی در برجی لوکس و یک باغ‌ویلا در اطراف تهران، اما با وجود این همیشه از من ایراد می‌گرفت و به‌خاطر بیکاری‌ام به من سرکوفت می‌زد. من از روزی که بیکار شده بودم، افسردگی سراغم آمده بود و حال خوبی نداشتم.

از روز حادثه بگو. چه شد که جان همسرت را گرفتی؟

از بیرون به خانه آمدم و پس از صرف ناهار صحبت از سفرمان شد. قرار بود سی‌ام آبان‌ماه به آمریکا سفر کنیم و مدتی پیش بچه‌هایمان بمانیم. تمام مقدمات سفر مانند ویزا و بلیت را تهیه کرده بودیم و همسرم در حال جمع کردن وسایلی بود که قرار بود برای پسرانمان ببریم. وقتی همسرم حرف سفر را پیش کشید به او گفتم: تو مقصری که بچه‌هایمان از ما دور هستند. من واقعا از دوری پسرانم رنج می‌بردم. او با لحن بدی با من صحبت کرد و من هم نتوانستم خشمم را کنترل کنم و جانش را گرفتم، اما بعد خیلی پشیمان شدم.

بعد از قتل کجا رفتی؟

فقط گذرنامه‌ام را برداشتم و زدم بیرون. آنقدر هل و دستپاچه شده بودم که فراموش کردم گوشی موبایل و حتی دلارهایی که در خانه‌ داشتم را با خودم ببرم. تا ساعت‌ها در خیابان بی‌هدف رانندگی می‌کردم و وقتی به‌خود آمدم، دیدم رسیده‌ام کرمان. باور کنید اصلا متوجه نشدم که چطور سر از کرمان درآورده‌ام. شب را در ماشین خوابیدم اما تا صبح کابوس دیدم و روز بعد تصمیم گرفتم به سمت تهران برگردم و خودم را معرفی کنم؛ چون عذاب‌وجدان رهایم نمی‌کرد؛ به همین دلیل به سمت تهران برگشتم که در آزادراه قم ـ تهران توسط مأموران پلیس دستگیر شدم.

تو هم میتونی بسازی

آموزش نقاشی روی کاشی
 

ساخت رنگ برای نقاشی زیر لعابی
 

ترفندی جالب برای نقاشی کردن در خانه