برچسب: نوزاد

چگونگی تاثیر سزارین بر شیردهی 

• سزارین شروع شیردهی را به تاخیر می‌اندازد. بسته به نوع بیهوشی که برای جراحی خود دریافت می‌کنید، شما و نوزادتان پس از عمل حالت خواب آلودگی دارید. اگر بیهوشی عمومی شده باشید، تا پیش از به هوش آمدن قادر به شیردهی نیستید. اگر از بیهوشی اپیدورال، اسپاینال یا نخاعی استفاده کرده باشید، در حالی که هنوز در اتاق عمل یا اتاق ریکاوری هستید، می‌توانید به نوزاد شیر بدهید.
• درد ناشی از عمل باعث بروز ناراحتی در هنگام شیردهی می‌شود. درد در ناحیه ساق پا و رحم پس از جراحی، شیردهی را مشکل می‌کند. شیردهی به پهلو و در موقعیت فوتبالی (در این حالت نوزاد زیر بازوی شما در کنارتان دراز می‌کشد و با همان دست از پشت او حمایت می‌شود. می‌توانید با دست چپ سر و گردن نوزاد را کمی بالاتر بیاورید)، انتخاب مناسبی برای شما هستند تا بدنتان بهبود یابد. اگر می‌خواهید در حالت نشسته به نوزاد شیر بدهید، می‌توانید یک بالش بر روی محل بخیه خود قرار دهید تا از آن حفاظت کند. در ابتدا ممکن است شیردهی دشوار باشد، اما با گذشت زمان و درمان بخیه‌ها، به مراتب آسان‌تر می‌شود.
• دارو‌های مسکن ممکن است باعث خواب آلودگی شما و نوزادتان شوند. مصرف دارو‌های مسکن پس از عمل سزارین الزامی است. زیرا در صورت داشتن درد نمی‌توانید با آسودگی به نوزاد خود شیر دهید. برخی دارو‌ها در هنگام شیردهی ایمن هستند، بنابراین مطمئن شوید که پزشکتان از شیردهی شما آگاه است و داروهای مناسبی برای شما تجویز می‌کند. ممکن است برخی دارو‌ها از شیر مادر عبور کنند و به نوزاد برسند و او را خواب آلود کنند. خواب آلودگی ناشی از دارو‌های مسکن برای کودک شما مضر نیست، اما شیر دادن به نوزاد خواب آلود کار دشواری است.
• سزارین موجب تاخیر در تولید شیر می‌شود. مادرانی که عمل سزارین انجام می‌دهند، معمولا دیرتر از دیگر مادران شروع به شیردهی می‌کنند. دادن شیر به نوزاد در اسرع وقت موجب تحریک تولید شیر می‌شود. اگر شما و فرزندتان پس از زایمان از هم جدا شوید، فرصتی برای شروع شیردهی ندارید. در صورتی که بیش از ۱۲ ساعت از نوزاد خود جدا ماندید، با استفاده از پمپ شیردهی یا شیردوش پستان خود را برای تولید شیر تحریک کنید. هر دو تا سه ساعت از پمپ شیردهی استفاده کنید تا زمانی که نوزاد خود را در آغوش می‌گیرید، شیر کافی داشته باشید.
• احساسات مادر پس از سزارین بر روی شیردهی تاثیر می‌گذارد. اگر جراحی بسیار دشواری را پشت سر گذاشته باشید، یا به صورت اضطراری عمل شده باشید در حالی که آمادگی آن را نداشته‌اید، وضعیت جسمانی و احساسی شما بر روی تمایل شما به شیر دادن تاثیر می‌گذارد. یک سزارین غیر منتظره ممکن است باعث احساس ناراحتی و شکست در شما شود. این احساسات در میان مادران رایج است و شما تنها نیستید. در مورد احساسات خود صحبت کنید و آن‌ها را بپذیرید. در نظر داشته باشید که تغذیه با شیر مادر به شما کمک می‌کند که از این شرایط دشوار و غمگین عبور کنید.

بیشتر بدانید: افسردگی پس از زایمان چیست؟ علل و راه‌های درمان

۷ نکته مهم پیرامون نحوه شیردهی بعد از سزارین

شیردهی پس از سزارین ممکن است دشوار باشد، اما شما می‌توانید پس از جراحی سزارین به نوزاد خود شیر دهید. در اینجا به ۷ نکته مهم پیرامون نحوه شیردهی بعد از سزارین اشاره می‌کنیم.

1. در اولین فرصت شروع به شیر دادن کنید. اگر شما بیهوشی اپیدورال یا نخاعی انجام داده باشید، در طول سزارین بیدار هستید و می‌توانید به محض تولد نوزاد شیردهی را آغاز کنید. در صورت بیهوشی عمومی، پس از به هوش آمدن کامل توانایی شیردهی به نوزاد را پیدا می‌کنید. اگر مجاز به شیردهی در طول عمل نبودید، با نوزاد تماس پوست با پوست برقرار کنید. سپس، کودک را به روی سینه خود بگذارید. به محض اینکه توانستید با خیال راحت به نوزاد شیر بدهید.
2. با کمک پرستاران موقعیت مناسب شیردهی را پیدا کنید. هنگام شیردهی از خط بخیه و ناحیه رحم خود با یک بالش نرم محافظت کنید. از آنجایی که پرستاران و مشاوران شیردهی در بیمارستان با مادرانی که سزارین داشته‌اند کار می‌کنند، می‌توانند موقعیت مناسبی که به راحتی بتوانید به نوزاد خود شیر دهید را به شما نشان دهند.
3. هر یک تا سه ساعت به نوزاد شیر دهید. با وجود درد و خستگی خود، بهتر است به طور مرتب به نوزاد شیر دهید تا در این کار موفق شوید.
4. نوزاد را نزد خود نگه دارید. پس از سزارین شما نمی‌توانید از نوزادتان مراقبت کنید، اما اگر همسر یا مادرتان در بیمارستان نزد شما می‌ماند، می‌توانید نوزاد را در اتاق خود نگه دارید.
5. اگر امکان بودن با نوزادتان را ندارید، از پمپ شیردهی استفاده کنید. پمپ کردن شیر هر دو تا سه ساعت موجب تحریک تولید شیر مادر می‌شود.
6. دارو‌های مسکن خود را مصرف کنید. دارو‌های مسکن به شما کمک می‌کند که آرام باشید تا بدن شما بر بهبودی و تولید شیر تمرکز کند.
7. از زمان استراحت در بیمارستان نهایت استفاده را ببرید. در مقایسه با افرادی که زایمان طبیعی داشته‌اند، مدت زمان بیشتری در بیمارستان خواهید ماند. در این مدت استراحت کنید تا هر چه زودتر بهبودی خود را به دست آورید. سوالات خود را پیرامون نحوه شیردهی پس از سزارین از پرستاران و مشاوران شیردهی در بیمارستان بپرسید و اطلاعات خود را کامل کنید، به طوری که در هنگام بازگشت به خانه احساس راحتی و اعتماد به نفس داشته باشید.

 ۱۰ نکته طلایی برای شیردهی به نوزاد در شب

سخن آخر اینکه…

عمل سزارین موجب بروز مشکلاتی برای شیردهی می‌شود. درد، خستگی فیزیکی و روحی شیردهی را دشوار می‌کند. اما به این معنا نیست که شیردهی امکان پذیر نیست. زمان کافی به شیردهی اختصاص دهید، از متخصصان پیرامون نحوه شیردهی بعد از سزارین راهنمایی بگیرید و درد خود را با دارو‌های مسکن کنترل کنید. با بهبودی شما شیردهی آسان‌تر خواهد شد. اگر نسبت به نحوه شیردهی بعد از سزارین آگاه باشید، می‌توانید چالش‌های پیش رو را با موفقیت پشت سر بگذارید.

بیا نی نی | بخش مادر و کودک – اکو قلب جنین می‌تواند به تشخیص اختلالات قلبی، پیش از تولد و اینکه جراحی یا درمان مورد نیاز پس از تولد نوزاد، در اولین فرصت انجام شود،‌ کمک کند.  این امر باعث می‌شود که شانس زنده ماندن نوزادانی که مبتلا به نقایص قلبی شدید هستند، بالا برود.

اکو قلب جنین چگونه انجام می‌شود؟

• سونوگرافی شکمی: این رایج‌ترین نوع سونوگرافی برای ارزیابی قلب کودک است. روی شکم مادر را با ژل می‌پوشانند، سپس پروب اولتراسوند به آرامی روی شکم مادر قرار می‌گیرد و تصاویر گرفته می‌شوند. این روش دردناک نیست و به جنین آسیبی نمی‌رساند. بسته به ساختار قلب جنین، اکوی قلب به طور متوسط ۴۵ تا ۱۲۰ دقیقه طول می‌کشد.
• سونوگرافی واژینال: این سونوگرافی معمولا در اوایل بارداری استفاده می‌شود. یک فرستنده اولتراسوند کوچک به واژن وارد شده و در پشت واژن قرار می‌گیرد. سپس تصاویری از قلب نوزاد گرفته می‌شود.

آیا آمادگی خاصی لازم است؟

بر خلاف سونوگرافی‌های معمول، داشتن مثانه پر برای اکو قلب جنین لازم نیست. اما داشتن اطلاعات و مدارک کافی لازم است. باید بدانید که دلیل انجام این آزمایش چه بوده و متخصص زنان و زایمان چرا این آزمایش را برای شما تجویز کرده است. اگر دلیل آن مشکل قلبی خود شماست، کلیه مدارک پزشکی خود را به همراه داشته باشید. این آزمایش با توجه به شرایط جنین، ممکن است از ۳۰ دقیقه تا ۲ ساعت طول بکشد. به همین دلیل اگر فرزندان دیگری در منزل دارید، بهتر است آن‌ها را نزد کسی بسپارید تا خیالتان آسوده باشد.

انجام اکو قلب جنین در چه شرایطی ضروری است؟

انجام این آزمایش برای همه زنان در طول بارداری لازم نیست. سونوگرافی‌های منظم در طول بارداری، مادر را از تشکیل کامل قلب و کارکرد صحیح آن مطمئن می‌کند و نیازی به انجام اکو قلب جنین نیست.
اما انجام این آزمایش در شرایطی لازم می‌شود؛ این شرایط عبارتند از:

• اگر دیگر فرزندان شما با نقص قلبی مادرزادی متولد شده‌اند.
• سابقه خانوادگی بیماری‌های قلبی مادرزادی وجود داشته باشد.
• یک اختلال کروموزومی یا ژنتیکی در جنین تشخیص داده شود.
• اگر مادر داروی خاصی را مصرف کرده باشد که باعث نقص مادرزادی در جنین می‌شود، مانند دارو‌های ضد انعقاد خون یا درمان آکنه
• اگر مادر در دوران بارداری سوء مصرف الکل یا مواد مخدر داشته باشد.
• اگر مادر مبتلا به دیابت، لوپوس، فنیلکتونوری یا بیماری بافت همبند باشد.
• اگر مادر در دوران بارداری به سرخجه مبتلا شود.
• در سونوگرافی اختلالات احتمالی قلب دیده شود.
• در سونوگرافی سایر ناهنجاری‌های مادرزادی، مانند نارسایی کلیه، مغز یا استخوان، دیده شود.

اکو قلب جنین معمولا در سه ماهه دوم بارداری، در حدود هفته‌های ۱۸ تا ۲۴ بارداری انجام می‌شود.

بیشتر بدانید: هفته هجدهم بارداری – انجام سونوگرافی برای تشخیص جنسیت جنین

نتیجه اکو را چگونه اعلام می‌کنند؟

سایر آزمایش‌ها و مشاوره‌هایی که در صورت وجود نقص در قلب جنین مورد نیاز است، عبارتند از:

• سونوگرافی جنین با کیفیت بالا: یک سونوگرافی دقیق از تمامی اندام جنین برای پیگیری رشد جنین، نظارت بر سلامت جنین و ارزیابی کامل اندام‌ها برای آگاهی از اختلالات احتمالی در دیگر اعضای بدن جنین است.
• MRI جنین: این تست که امروزه به طور گسترده انجام می‌شود، اطلاعات اضافی در مورد سلامت عمومی جنین و مشکلات مربوط به اندام‌های مختلف او می‌دهد.
• تست آمنیوسنتز: این تست برای تعیین اختلالات کروموزومی و ژنتیکی و نقایص خاص است. تست آمنیوسنتز شامل قرار دادن یک سوزن از راه دیواره شکم و رحم به کیسه آمنیوتیک برای کشیدن یک نمونه از مایع آمنیوتیک و انجام آزمایش روی آن است.
• مشاوره ژنتیکی: مشاوران ژنتیک احتمال ابتلا به سندرم‌های ژنتیکی و سایر اختلالات احتمالی در اعضای بدن را بر اساس اکو قلب جنین و سایر یافته‌ها محاسبه می‌کنند.
• مشاوره زنان و زایمان: متخصص زنان و زایمان درباره مدیریت حاملگی و گزینه‌های موجود برای تصمیم گیری درباره ادامه حاملگی و برنامه ریزی نحوه تولد نوزاد، به شما مشاوره می‌دهد.
• مشاوره پرستاری: کسی که با بیماری قلبی در کودکان آشناست و می‌تواند اطلاعات مفیدی در مورد مراقبت از کودک با بیماری قلبی مادرزادی به شما ارائه دهد.
• مشاوره تخصصی: بسته به تشخیص بیماری جنین ممکن است به سایر متخصصین شامل جراحان عمومی، جراحان اعصاب، جراحان ارتوپد و اورولوژیست‌ها مراجعه کنید.

نکته آخر

آگاهی از مشکل احتمالی قلب جنین پیش از تولد، به خانواده فرصت می‌دهد تا خود را از لحاظ روانی برای رویارویی با این مشکل آماده کنند. هم چنین تیم پزشکی متشکل از متخصصان قلب و عروق، مشاوران ژنتیک، متخصص زنان و زایمان، متخصص کودکان و پرستاران با آمادگی کامل در لحظه تولد، نهایت همکاری را با خانواده و نوزاد بیمار خواهند داشت.

چگونگی تست آمنیوسنتز

دلایل انجام تست آمنیوسنتز

1. سن شما در زمان زایمان ۳۵ سال یا بیشتر باشد. جهت اطلاع بیشتر در این زمینه مقاله بارداری در سن بالا (همه چیز در مورد بارداری بعد از 35 سالگی) را مطالعه کنید.
2. آزمایش سرم مادری آلفا پروتئین شما بالا باشد.
3. نتایج غیر طبیعی از آزمایش غربالگری سندروم داون (منگولیسم) داشته باشید.
4. بررسی سونوگرافی شما غیر طبیعی باشد. مثلا رشد جنین ضعیف باشد یا مشکوک به ناهنجاری‌های ساختاری باشد.
5. فرزند قبلی شما یا بارداری پیشینتان با ناهنجاری کروموزومی همراه بوده باشد.
6. شما و همسرتان نگران هستید و مایلید طبیعی بودن کروموزوم‌ها برایتان محرز شود.

 تشخیص سندروم داون در بارداری به وسیله آزمایش های غربالگری

پزشک به دلایل دیگری نیز تست آمنیوسنتز را انجام می‌دهد که این دلایل عبارتند از:

• درد زودرس زایمان. وجود یک عفونت در مایع آمنیوتیک موجب درد زودرس زایمان می‌شود. پزشک برای بررسی چنین عفونتی نمونه مایع را به آزمایشگاه می‌فرستد. در صورتی که وجود عفونت تایید شود، ممکن است پزشک تصمیم بگیرد نوزاد را به دنیا بیاورد تا میزان آسیب به شما و جنین حداقل شود.
• سایر عفونت‌ها. ممکن است برخی بیماران متوجه شوند در معرض خطر عفونت‌هایی مانند توکسوپلاسماز، CMV (سیتومگالوویروس) یا پاروویروس هستند. مایع آمنیوتیک برای وجود هر یک از این عفونت‌ها مورد آزمایش قرار می‌گیرد.
• حساس شدن ارهاش. گاهی اوقات بیمارانی که حساسیت ارهاش دارند، با آزمایش دلتا ۴۵۰-OD بررسی می‌شوند که در آن مایع آمنیوتیک از نظر فروپاشی گلبول‌های قرمز تست می‌شود.
• بررسی تکامل ریه. گاهی پزشک برای به دنیا آوردن نوزاد، نیاز به اطمینان از تکامل ریه‌های او دارد. انجام آزمایش خاصی روی مایع آمنیوتیک پزشک را از بلوغ یا عدم بلوغ ریه‌های جنین مطلع می‌کند.

خطرات و عوارض جانبی تست آمنیوسنتز

در برخی بیماران ممکن است نشانه‌ها یا مشکلات زیر پس از انجام تست آمنیوسنتز بروز کند.

• گرفتگی عضلانی. برخی خانم‌ها چند ساعت پس از تست دچار گرفتگی عضلانی می‌شوند. بهترین درمان برای آن استراحت است.
• لک بینی. ممکن است یک یا دو روز ادامه داشته باشد.
• نشت مایع آمنیوتیک. در ۱ تا ۲ درصد از بیماران، چکیدن مایع آمنیوتیک به میزان ۱ تا ۲ قاشق چایخوری دیده می‌شود. در بیشتر موارد، غشای پرده ظرف ۴۸ ساعت بسته می‌شود. چکیدن متوقف شده و بارداری به حالت عادی ادامه می‌یابد. در صورتی که با چکیدن زیاد یا مداوم مواجه شدید با پزشک خود تماس بگیرید.
• آسیب دیدگی جنین. با توجه به استفاده از سونوگرافی هنگام تست، آسیب دیدن جنین بسیار نادر است.
• سقط جنین. اگرچه تست آمنیوسنتز به نظر بسیار مطمئن می‌رسد، ولی یک تست تهاجمی است و با خطر زیاد از بین رفتن بارداری (در حدود نیم درصد) در ارتباط است. به این معناست که خطر اولیه سقط جنین هنگامی که تست آمنیوسنتز انجام می‌دهید، از نیم درصد به یک درصد می‌رسد.

تصمیم شما برای انجام این کار بایستی بر مبنای مزایا و خطرات آن سنجیده شود. اگر تست آمنیوسنتز پس از هفته بیستم بارداری انجام شود، خطر سقط جنین را به همراه ندارد. فقط خطری جزیی برای عفونت، پارگی زودرس کیسه آب (پرده‌های جنینی) یا شروع درد زایمان زودرس دارد.

برگرفته از: بارداری به زبان آدمیزاد/ دکتر جوآن استون، دکتر کیت ادلمن، مری دوئن والد

بیا نی نی | دسته مادر و کودک – یکی از خطراتی که در اواخر دوران بارداری وجود دارد، جدا شدن زودرس جفت از دیواره رحم است که اگر مورد توجه قرار نگیرد می‌تواند عوارض ناگواری به همراه داشته باشد. بنابراین افزایش آگاهی در مورد علل و علائم این اتفاق ضروری به نظر می‌رسد. 

جفت چیست و چه می‌کند؟

جفت عضوی است که شما و جنین را به یکدیگر متصل می‌کند. این عضو از خارجی‌ترین لایه‌ی سلول در تخمک بارور ایجاد می‌شود. جفت، اکسیژن و مواد غذایی را از جریان خون مادر دریافت می‌کند و آن را به جنین می‌رساند؛ علاوه‌براین وظیفه‌ی دفع مواد زائد بدن جنین و انتقال آن به جریان خون مادر (که سپس توسط کلیه‌ها دفع می‌گردد) را نیز بر عهده دارد. جنین از طریق بند ناف به جفت متصل است.

حدودا 5 دقیقه پس از تولد فرزندتان و زمانی که همه‌ی افراد در اتاق عمل مشغول توجه و تحسین فرزند تازه متولد شده‌ی شما هستند، رحم شما همچنان در حال فعالیت است تا جفت را از خود خارج نماید. پس از چند انقباض خفیف، شما جفت را نیز از بدن‌تان خارج می‌نمایید.

جفت در حالت معمول به قسمت‌های بالایی دیواره‌ی رحم متصل می‌گردد و تا پس از تولد نیز از آنجا جدا نمی‌شود. این مساله به نوزاد اجازه می‌دهد که تا زمانی که بتواند بطور مستقل تنفس نماید، به دریافت اکسیژن از جفت ادامه دهد. اگر جفت قبل از زمان تولد از دیواره‌ی رحم جدا گردد به این مشکل جدا شدن زودرس جفت گفته می‌شود که می‌تواند سلامت جنین و مادر را به خطر بیاندازد.

علل جدا شدن زودرس جفت از دیواره رحم چیست؟

عوامل مختلفی می‌تواند باعث جدا شدن زودرس جفت شود و برشمردن چند دلیل قطعی برای این عارضه برای متخصصین نیز سخت است اما عواملی وجود دارد که به احتمال بیشتری می‌تواند منجر به جدایی زودهنگام جفت از دیواره رحم شود. از جمله مهمترین این عوامل می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• ضربه به شکم مادر؛ آسیب دیدن شکم مادر باردار به علل مختلف مانند سقوط از بلندی و زمین خوردن
• پاره شدن و تخلیه سریع کیسه آب؛ تخلیه ناگهانی مایع آمنیوتیک از کیسه آب مادر باردار که وظیفه آن محافظت از جنین داخل رحم است.

عواملی نیز وجود دارد که به طور غیر مستقیم باعث می‌شود احتمالا جدایی زودرس جفت از رحم بیشتر شود. برخی از این عوامل عبارتند از:

• بالا رفتن فشار خون در زنان باردار
• داشتن سابقه در جدا شدن زودهنگام جفت در بارداری های قبلی
• سیگار کشیدن مادر باردار
• استفاده مادر باردار از کوکائین
• ابتلای مادر باردار به اختلالات لخته شدن خون
• دوقلو یا چند قلو باردار بودن
• حاملگی بعد از 40 سالگی
• پره‌ اکلامپسی

علائم جدا شدن زودرس جفت چیست؟

بسیار حیاتی است که در صورت بروز نشانه‌هایی مثل:

• خونریزی از واژن،
• درد شدید در ناحیه‌ی شکم یا پشت،
• تیر کشیدن در ناحیه‌ی رحم، 
• انقباضات قوی پر تکرار
• حساس شدن و احساس درد در هنگام لمس رحم و یا سخت شدن عضلات آن 

سریعا با پزشک‌تان تماس بگیرید. زیرا ممکن است نشانه‌ی جدا شدن جفت یا جدایی بخشی از جفت از رحم باشند. در موارد معدودی، جدایی جفت به طور کامل اتفاق افتاده و منجر به مرگ جنین می‌گردد. در صورتی که درمان‌های لازمه صورت نپذیرد جداشدن جفت ممکن است منجر به خونریزی و آسیب به اعضای داخلی بدن مادر شده و در مواردی منجر به مرگ او گردد.

• این علائم ممکن است به طور ناگهانی مشاهده  یا اینکه به تدریج افزایش یابد. 

جدا شدن زودرس جفت از رحم مادر چگونه تشخیص داده می‌شود؟

• معاینه مادر و بررسی علل درد رحم او توسط پزشک متخصص زنان و زایمان
• سونوگرافی از رحم
• آزمایش خون برای شمارش دقيق سلول‌های خونی (CBC) و پلاکت‌های خون و کم خونی به علت از دست دادن خون زیاد
• استفاده از مانیتورینگ برای اندازه گیری دقیق ضربان قلب جنین و بررسی سلامت جنین
• سونوگرافی واژينالی و بررسی اندام های تناسلی مادر باردار

عوارض جدا شدن زودرس جفت چیست؟

• با جدا شدن جفت از رحم اکسیژن کافی در به جنین نخواهد رسید و ممکن است به آسیب مغزی یا مرگ جنین منجر شود.
• همچنین رشد جنین را با مشکل مواجه کرده و منجر به زایمان زودرس و تولد نوزاد نارس خواهد شد.
• مادر ممکن است به علت از دست دادن خون زیاد دچار شوک شده و ارگان‌های او آسیب ببیند و در صورت عدم مداخله پزشکی حتی می‌تواند باعث مرگ شود.
• ممکن است به خاطر جدا شدن زودرس جفت، نیاز به جراحی مادر باردار و برداشتن رحم باشد.

جدا شدن زودرس جفت چه درمانی دارد؟

روش‌های درمانی برای جدا شدن زودهنگام جفت از رحم به شدت عارضه،‌ زمان زایمان و سلامت جنین بستگی دارد. تجویز دارو، بستری شدن در بیمارستان و در موارد شدید دریافت خون و انجام زایمان زود هنگام  از روش های درمان جدا شدن زودرس جفت است. لازم به ذکر است در صورت خفیف بودن عارضه و نزدیک بودن به زمان زایمان مادر با استراحت مطلق می تواند زایمان طبیعی نیز داشته باشد.

اگر پس از هفته‌ بیست و چهارم بارداری دچار خونریزی شوید، باید در بیمارستان بستری شوید تا احتمال جدایی جفت مورد بررسی قرار گیرد. پزشک به بررسی فشار خون و ضربان قلب شما و نبض جنین پرداخته و ممکن است یک سونوگرافی نیز انجام دهد. در صورت بروز جدایی جفت، زمان و نوع زایمان کاملا بستگی به شرایط سلامتی شما و فرزندتان خواهد داشت.

سخن آخر

روش خاصی برای جلوگیری از جداشدن زودرس جفت وجود ندارد ولی با رعایت مواردی چون کنترل و چک کردن فشار خون، عدم استعمال دخانیات و مراقبت از خود در دوران بارداری می‌توانید خطر ابتلا به آن را کاهش دهید.

همچنین همواره نشانه‌های مربوط به جفت سرراهی و جدا شدن زودرس جفت (مشکلاتی که مربوط به این عضو حیاتی است) را در خاطر داشته باشید و حتما در مورد نگرانی‌هایتان با پزشک مشورت نمایید.

بانک خون بند ناف چیست؟

خون بند ناف در درمان چه بیماری‌هایی موثر است؟

خون بند ناف برای چه کسانی قابل استفاده است؟

هزینه ذخیره‌سازی و نگهداری نمونه خون بند ناف چقدر است؟

بیا نی نی | دسته مادر و کودک – تعدادی از مادران باردار در طول دوران حاملگی دردهای شکمی را تجربه می‌کنند. درد شکم در دوران بارداری در خیلی از موارد عارضه جدی به همراه ندارد اما گاهی نیز ممکن است علامت خطری باشد برای یک مشکل جدی که نباید نادیده گرفته شود. لذا لازم است تا با انواع دردهای دوران حاملگی و علل آن بیشتر آشنا شویم.  

علل درد شکم در بارداری

 در ادامه چند دلیل محتمل برای ایجاد ناراحتی در ناحیه‌ی شکم آورده شده است.

رشد و بزرگ شدن رحم

 رحم شما همچنان برای تطبیق با فرزند به سرعت در حال رشدتان، به رشد ادامه می‌دهد و این می‌تواند باعث درد شکم در بارداری و احساس ناراحتی گردد. این ناراحتی می‌تواند گستره‌ی متنوعی، از یک احساس پری شکم تا دردی مثل فرو رفتن چاقو به درون شکم‌تان (مثلا در اثر بلند شدن ناگهانی از تخت خواب) را در بر بگیرد. این درد به دلیل کشیدگی رباط‌هایی که در اطراف رحم قرار دارند ایجاد می‌شود؛ شما می‌توانید با تغییر دادن حالت نشستن‌تان به آرامی همراه تنفس عمیق برای رساندن اکسیژن کافی به عضلات، این درد را تسکین دهید یا تمرینات کششی مربوط به لگن را انجام دهید: با قرار دادن دست‌ها بر روی میز یا نرده‌ی پله‌ها برای خودتان تکیه گاهی پیدا نمایید و سپس با خم کردن زانو، یک پایتان را کمی از زمین بلند نمایید تا ده بشمارید و پایتان را پایین بیاورید. این کار را ده بار برای هرکدام از پاها تکرار نمایید.

جدایی عضلات شکم

همزمان با رشد رحم شما، رشته‌های بلند عضله که در وسط قسمت پایینی شکم‌تان قرار گرفته‌اند، برای هماهنگی با ابعاد جدید رحم از همدیگر جدا می‌شوند. فاصله گرفتن عضلات از یکدیگر باعث بوجود آمدن حس درد شکم در بارداری و ناراحتی در شما می‌گردد. این درد در سه ماهه دوم حاملگی احساس می‌شود و عموما خود به خود بهبود می یابد. ‌برای کاهش آن می‌توانید با مشورت پزشک از استامینوفن استفاده کنید. این عضلات معمولا پس از تولد نوزاد به جای اصلی‌شان باز می‌گردند.

یبوست در بارداری

یکی دیگر از علل درد شکم در بارداری یبوست در این دوران است. هورمون‌های بارداری سرعت عمل هضم در بدن شما را پایین می‌آورند؛ علاوه براین وزن رحم باعث فشار آوردن بر روی روده‌ی بزرگ شده و مجموع این موارد باعث می‌شود مواد دفعی بدن‌تان با سرعت کمتری حرکت نمایند. این مساله در صورت بروز یبوست می‌تواند منجر به دردهای شکمی در شما گردد. مصرف مقادیر زیاد مایعات و خوراکی‌هایی از قبیل سبوس و سبزیجات ترد می‌تواند به رفع این مشکل کمک نماید.

عفونت ادرار

گاهی درد شکم در بارداری ممکن است به علت عفونت ادراری باشد. حدود 10 درصد خانم‌های باردار در مرحله ای از دوران بارداری خود به عفونت مجاری ادراری مبتلا می‌شوند که علائمی چون تکرر ادرار، سوزش ادرار، وجود خون در ادرار و در برخی موارد درد شکم است. به همین علت خانم‌های باردار از این نظر هربار مورد معاینه قرار می‌گیرند تا در صورت وجود عفونت ادراری با آنتی بیوتیک درمان شوند.

التهاب آپاندیس

یکی از علل درد شکم در همه افراد التهاب آپاندیس است که نشانه آن درد در سمت راست و پایین شکم است. در دوران بارداری آپاندیس تا نزدیکی ناف یا کبد بالا می‌رود و لذا ممکن است درد آن در نواحی بالاتر احساس شود. در التهاب آپاندیس درد شکم با علائم دیگری مانند کم اشتهایی و تهوع و استفراغ همراه است. خانم باردار در این حالت نیز باید مورد معاینه قرار بگیرد تا تشخیص مشکل آپاندیس دیر نشود.

حالت قرارگیری جنین

اگر حالت قرارگیری فرزند شما حالت تولد باشد، به فرمی که دست‌ها به سمت پایین رحم قرار گرفته و پاهایش رو به بالا باشد ممکن است با لگد زدن به دنده‌ها و یا ضربه زدن با دست به مثانه‌ی شما باعث بروز ناراحتی و به تبع آن درد شکم در بارداری گردد. در این مواقع حالت قرارگیری‌تان را تغییر دهید؛ سعی کنید حواس فرزندتان را با آواز خواندن برای او پرت نمایید.

درد زایمان غیر واقعی

گاهی اوقات ممکن است با یک درد و فشار در اطراف کمر و شکم‌تان مواجه شوید، انگار که یک طناب به دور شما پیچیده و در حال فشرده شدن است. این دردها، انقباضات Braxton Hicks (انقباضات باکستون هیکس) نامیده می‌شوند. اگر به طور مدام این دردها را احساس نمایید ممکن است به اشتباه فکر کنید درد زایمان ‌تان شروع شده است. تشخیص بین درد زایمان حقیقی و غیر واقعی می‌تواند سخت باشد: درد زایمان غیر واقعی بیشتر در جلوی شکم اتفاق می‌افتد، با زمان شدیدتر نمی‌شود و بیشتر احساس فشار دارد تا درد و معمولا اگر پاهایتان را در جای بلندی قرار دهید و مقادیر زیادی آب بنوشید کاهش پیدا می‌کنند. اگر این احساس فشار باقی ماند با پزشک‌تان تماس بگیرید. بررسی دهانه‌ی رحم راهی سریع برای تشخیص حقیقی یا غیر واقعی بودن درد زایمان است.

پره اکلامپسی

چیزی در حدود 7 تا 10 درصد کسانی که اولین بارداری‌شان را تجربه می‌کنند در سه ماهه‌ سوم بارداری با پره اکلامپسی مواجه می‌شوند. دلیل بروز این پدیده که با نام toxemia نیز شناخته می‌شود مشخص نشده است. علائم این مشکل شامل بالا رفتن فشار خون مادر ( معمولا بالاتر از 90/140) و مشاهده‌ی پروتئین در ادرار و یا بروز تورم در صورت و دست‌ها و پاهای اوست. بیشتر خانم‌هایی که با پره اکلامپسی مواجه هستند مشکل خاصی نخواهند داشت اما در برخی موارد حاد، نشانه‌هایی همچون سردرد، نقطه بینی، تاری دید، درد در قسمت بالایی شکم (درد شکم در بارداری) و تشنج نیز مکن است بروز نماید. خانم‌هایی با فشار خون مزمن، مشکلات کلیوی دیابت، چاقی و باردای‌های متعدد در معرض خطر بالاتری قرار دارند. تنها درمان برای پره اکلامپسی، به دنیا آوردن نوزاد است. اگر شما با بیماری شدید مواجه شوید، پزشک برای سلامت شما رای به زایمان (حتی اگر فرزندتان هنوز نارس باشد) می‌دهد. اگر مشکلات شما ملایم‌تر باشد، شما را به وسیله‌ی آزمایش خون و ادرار مورد سنجش قرار می‌دهند و در هنگام آماده بودن جنین زایمان جلو می‌اندازد.

بارداری خارج از رحم

اگر مبتلا به بارداری خارج از رحمی شده باشید احتمالا مابین هفته‌های ششم تا دهم بارداری دردهای شکمی شدیدی را تجربه خواهید کرد. این درد که همراه با خونریزی است به علت این است که سلول تخم در خارج از رحم مثلا در لوله فالوپ لانه گزینی کرده است و بزرگ شدن لوله فالوپ احساس درد و خونریزی به همراه دارد. مسائلی چون باروری های آزمایشگاهی یا غیر طبیعی بودن شکل رحم می تواند به این عارضه منجر شود. بنابراین اگر تست بارداری شما مثبت بود دقت کنید که باید پزشک شما را معاینه کند تا مطمئن شوید دچار بارداری خارج از رحم نشده‌اید.

سقط جنین

درد شکم در بارداری مخصوصا در سه ماهه اول می‌تواند هشداری در مورد سقط جنین باشد. علامت دیگر سقط خون ریزی و گرفتگی‌های عضلانی مانند زمان قاعدگی است.

زایمان زودرس

تجربه انقباض های منظم قبل از هفته سی و هفتم بارداری ممکن است نشانه زایمان زودرس باشد. در این حالت درد شکم و کمر ادامه دار است و ممکن است با ترشحات واژن، خونریزی یا کاهش حرکت جنین همراه باشد. در این مواقع بهتر است خیلی زود با پزشک خود تماس بگیرید تا عادی بودن انقباض ها را تشخیص دهد.

جداشدن زودرس جفت

در دوران بارداری جفت تا موقع زایمان به دیواره رحم متصل بوده و اکسیژن و مواد غذایی مورد نیاز جنین از طریق آن تامین می‌شود. در موارد کمی اتفاق می‌افتد که جفت پیش از زایمان از دیواره رحم جدا شود. جدا شدن زودرس جفت با درد شدید و مداومی در ناحیه پایین شکم و حساس شدن ناحیه شکم به لمس همراه است. همچنین خونریزی نیز دیده می‌شود. در این مواقع باید سریعا به پزشک مراجعه کرد و اگر حفت به طور کامل جدا شده باشد احتمالا خانم باردار مجبور به زایمان شده و سزارین می‌شود. سابقه قبلی در جدا شدن جفت در بارداری، ضربه به شکم و فشار خون بالا از مواردی هستند که می‌تواند منجر به این عارضه شود.

سخن آخر

اگر شما در هفته سی‌ ام بارداری و قبل از آن به سر می‌برید، هنوز برای آنکه این درد شکم مربوط به درد زایمان باشد زود است. در بالا عواملی که به احتمال بیشتری ممکن است به درد شکم در بارداری منجر شود ارائه شد. در هر کدام از موارد اگر درد شکم شما همراه با علائم دیگری چون لکه بینی، خونریزی، تب، تب و لرز، خروج ترشحات از واژن، خستگی مفرط، بروز اختلال در حین ادرار کردن، حالت تهوع و استفراغ همراه بود و درد روند کاهشی نداشت، سریعا به پزشک و مراکز درمانی مراجعه کنید.

بیا نی نی | دسته سلامت – یکی از مشکلاتی که ممکن است زنان باردار با آن مواجه شوند پارگی زودرس کیسه آب است. اگر به این عارضه که در هر زمانی از بارداری ممکن است رخ بدهد، بی توجهی شود ممکن است خطراتی را متوجه مادر و جنین کند. در ادامه اقداماتی که باید در این شرایط با توجه به زمان بارداری خود انجام دهید،‌ به خوبی توضیح داده شده است.   

پارگی زودرس کیسه آب چیست؟

وقتی درد زایمان شما آغاز می‌شود، کیسه‌ آب شما نازک شده و در نهایت پاره می‌گردد تا مایع آمنیوتیک از بدن شما خارج شود. این مایع در مدتی که فرزندتان درون رحم شما قرارا دارد به خوبی از او در برابر آلودگی‌ها و آسیب محافظت می‌کند. اگر کیسه‌ی آب شما قبل از آغاز فرآیند درد زایمان پاره شود، به آن پارگی زودرس کیسه‌ آب در بارداری (PRETERM RUPTURE OF MEMBEANS) یا PROM گفته می‌شود.

PROM یک پدیده‌ی کاملا مرسوم است و در 10 درصد بارداری‌ها اتفاق می‌افتد. 90 درصد از خانم‌هایی که کیسه‌ی آب‌شان در نزدیکی تاریخ وضع حمل پاره می‌شود و 50 درصد مادرانی که پیش از موعد این اتفاق را تجربه می‌کنند پس از 24 ساعت وارد مرحله‌ی زایمان می‌شوند. 

به هنگام مواجه با پارگی زودرس کیسه آب چه کاری باید انجام داد؟

اگر شک کردید که کیسه‌ی آب‌تان پاره شده است سریعا با پزشک خود تماس بگیرید. احتمالا پزشک شخصا شما را معاینه می‌کند تا مشخص گردد مایعی که از واژن شما نشت می‌کند مایع آمنیوتیک است یا نشت ادرار یا چیز دیگر. اگر کیسه‌ی آب‌تان پاره شده باشد، اقدام بعدی با بررسی میزان بلوغ فرزندتان و اینکه پزشک چقدر احتمال بروز آلودگی می‌دهد مشخص می‌گردد.

پس از هفته سی و ششم بارداری: اگر پس از هفته‌ی 36 بارداری‌تان هستید، پزشک احتمالا بین 6 تا 12 ساعت صبر می‌کند تا معلوم شود وارد پروسه‌ی زایمان می‌شوید یا خیر. بعضی پزشکان در صورتی که فرزندتان در حال حرکت باشد و نشانی از آلودگی دیده نشود ممکن است زمان بیشتری صبر نمایند. ممکن است پزشک‌تان به شما اجازه بدهد که در منزل منتظر شوید یا اینکه از شما بخواهد در بیمارستان بمانید. اگر وارد مرحله‌ی فعال زایمان نشوید، پزشک با استفاده از پیتوسین – Pitocin– که تحریک کننده‌ی انقباضات است، فرآیند زایمان را در شما ایجاد می‌کند.

بین هفته‌های سی و دوم تا سی و ششم بارداری: پزشک به بررسی مایع آمنیوتیک شما می‌پردازد تا مشخص گردد آیا ریه‌های جنین به اندازه‌ی کافی برای تنفس در هوا تکامل پیدا کرده‌اند. اگر این اتفاق افتاده باشد پزشک فرآیند زایمان را در شما ایجاد می‌کند. اگر ریه‌ها به اندازه‌ی کافی کامل نشده باشند، پزشک سعی می‌کند با استراحت مطلق زمان بارداری‌تان را تا حد امکان طولانی‌تر نماید. پزشک در صورت مشاهده‌ی علائم آلودگی مثل تب یا سوزش در هنگام ادرار، پروسه‌ی زایمان را در شما آغاز می‌کند. همچنین ممکن است برای بهبود عملکرد ریه‌های فرزندتان به شما استروئید بدهد. در غالب موارد، نوزادانی که پس از هفته‌ی 32 بارداری به دنیا می‌آیند با مشکلات طولانی مدت مواجه نمی‌شوند.

قبل از هفته سی و دوم بارداری: در صورت بروز پارگی کیسه آب، پزشک شما به طور قطع سعی می‌کند تا مدت بارداری شما را طولانی‌تر نماید مگر در مواردی که نشانه‌هایی مبنی بر شروع فرآیند زایمان، بروز آلودگی و یا جداشدن زودرس جفت وجود داشته باشد. احتمالا شما را به بیمارستانی با سطح بالای خدمات نوزادان منتقل می‌نماید. به شما داروهای آنتی‌بیوتیک برای طولانی‌تر کردن زمان بارداری و نیز استروئید برای افزایش سرعت تکامل ریه‌های فرزندتان داده می‌شود.

علل پارگی زودرس کیسه آب جنین PROM چیست؟

علت اصلی این مسئله نامعلوم است اما عواملی وجود دارد که می‌تواند احتمال پارگی کیسه آب را افزایش دهد. برخی از این عوامل عبارتند از:

• سابقه پارگی زودرس کیسه آب
• ناهنجاری در فیزیولوژی پرده‌ها
• نارسایی یا ضعف دهانه رحم
• پلی هیدروامینوس
• مقاربت
• عفونت‌های داخل رحمی
• اختلالات تغذیه‌ای مانند کمبود مس یا ویتامین ث 
• مشکلات ناشی از پایین بودن سطح اجتماعی-اقتصادی
• مولتی پارا
• آمنیوسنتز
• جراحی دهانه رحم در دوران بارداری
• سیگار کشیدن
• ناهنجاری های مادرزادی خاص
• ضربه‌ی روحی شدید به مادر
• حاملگی های متعدد
• زایمان زودرس قبلی
• خونریزی واژینال در طول سه ماهه دوم بارداری

پارگی کیسه آمنیون چگونه تشخیص داده می‌شود؟

علامت اصلی پارگی زودرس کیسه خروج مایع آمنیوتیک از واژن به صورت ناگهانی یا قطره قطره مایع و جمع شدن و کوچک شدن رحم است. آنچه در تشخیص اهمیت دارد این است که این خروج مایع با ترشحات روشن واژن یا ادرا اشتباه گرفته نشود. در نهایت پزشک با رد کردن عوامل دیگری که می‌تواند موجب خروج مایع از بدن مادر باردار شود با انجام مانور والسالوا یا فشار ملایم بر روی فوندوس و خروح مایع سرویکس، پارگی را تشخیص داده و برای تشخیص قطعی  تست آمنی شور، فرن و نیترازین انجام می‌شود.

سخن آخر

در مواردی که احتمال پارگی کیسه آب وجود دارد باید از مقاربت و نزدیکی خودداری کرد. همچنین سعی کنید برای حمام کردن از وان استفاده نکنید. در صورتی که نیاز به معاینه واژینال است، معاینه باید با رعایت نکات بهداشتی و ایمنی صورت بگیرد. و در هر زمانی شاهد خروج ناگهانی مایع از واژن خود بودید به پزشک مراجعه کنید. مهم نیست که چه مقدار از بارداری‌تان باقی مانده است، هرچه فاصله‌ی بین پاره شدن کیسه‌ی آب شما و تولد فرزندتان بیشتر گردد، خطر بروز آلودگی در شما و فرزندتان بالاتر می‌رود.

• نگرانی‌های شایع پستان در بارداری
• تشخیص کیست سینه و بارداری
• تغییرات پستان‌ها در دوران بارداری
• چگونگی کنترل تغییرات پستان در بارداری

نگرانی‌های شایع پستان در بارداری

درد پستان

رشد پستان‌ها در دوران بارداری باعث ایجاد حساسیت یا حتی درد می‌شود. این حساسیت یا درد را می‌توان با استفاده از یک سینه بند محافظ مناسب، کاهش داد. استفاده از سینه بند راحت در هنگام خواب به کاهش درد کمک شایانی می‌کند.

توده‌های پستان، کیست و بارداری

ممکن است در دوران بارداری توده‌های پستانی تولید شده و رشد کنند. شایعترین توده‌های پستان در زنان باردار عبارتند از:

• کیست سینه – کیسه‌های پر شده با مایع
• گالاکتوسل – کیسه‌های پر شده با شیر
• بافت فیبروآنتیوم

تغییر در اندازه توده‌های پستانی در دوران بارداری به دلیل تغییرات هورمونی رخ می دهد. اگرچه اکثر توده‌های پستانی در زنان باردار خوش خیم هستند، اما در صورت مشاهده آن‌ها بایستی با پزشک خود در میان بگذارید. تصورنکنید که ایجاد توده پستانی یک تغییر طبیعی در بارداری است، و اجازه ندهید که پزشک بدون معاینه و بررسی بیشتر از آن بگذرد.

پزشک باید اندازه و موقعیت توده، نرمی یا سختی آن و اینکه آیا توده حرکت می‌کند یا نه، را بررسی کند. توده پستانی می‌تواند یک کیست پر از مایع یا یک توده جامد باشد. اگر متحرک باشد و به دیواره قفسه سینه متصل نباشد، ممکن است یک کیست یا تومور خوش خیم بنام فیبروآنتیوم باشد.

 علائم سرطان سینه چیست؟

تشخیص کیست سینه و بارداری

پزشک گاهی اوقات، با معاینه سرپایی می‌تواند وجود کیست سینه را تشخیص دهد. سونوگرافی مرحله بعدی تشخیص است. در سونوگرافی مشخص می‌شود که توده پستانی کیست خوش خیم و یا تومور جامد است. گاهی اوقات با سوزن از توده نمونه برداری (بیوپسی) می‌شود تا تعیین شود که درون توده‌ مایعی وجود دارد (کیست سینه) یا خیر.

اگر سونوگرافی دقیقا مشخص نکرد که توده از چه نوعی است، مرحله بعدی انجام ماموگرافی است. از آنجایی که ماموگرافی با استفاده از پرتو ایکس انجام می‌شود، برای بسیاری از زنان باردار ممکن است نگران کننده باشد. نگران نباشید، زیرا بدن شما در هنگام ماموگرافی به طور صحیح از تابش پرتو ایکس محافظت می‌شود و خطر تابش پرتو ایکس به جنین وجود ندارد. البته پیش از انجام آزمایش حتما تکنسین پرتو ایکس را از بارداری خود آگاه سازید.
اما به دلیل بروز تغییرات در پستان‌ها، تا ۲۵ درصد از تمام ماموگرافی‌های گرفته شده در دوران بارداری، نتایج منفی کاذب دارند، به این معنی که حتی اگر سرطان وجود داشته باشد آن نشان نمی‌دهد. به همین دلیل شما نمی‌توانید تنها بر روی نتیجه منفی یک ماموگرافی تکیه کنید. در طول بارداری برای تشخیص توده‌های پستانی نیاز به بیوپسی برای تشخیص درست است. در بیوپسی، پزشکان با استفاده از یک سوزن مخصوص یا با برش کمی از بافت تحت بی حسی موضعی، نمونه‌ای از توده بر می‌دارند که به جنین نیز آسیبی نمی‌رساند.

تغییرات پستان‌ها در دوران بارداری

1. رشد و بزرگ شدن پستان‌ها
2. حساسیت زیاد، خصوصا در نوک پستان
3. تیره‌تر شدن نوک پستان‌ها و آرئول‌ها، به دلیل ترشح هورمون‌هایی که رنگ پوست را تحت تاثیر قرار می‌دهند.
4. برجستگی رگ‌های تیره رنگ در طول پستان‌ها (به دلیل افزایش خون‌رسانی به پستان‌ها)
5. ترشح و نشت مایع زرد رنگ غلیظ، بنام آغوز (کلستروم) از پستان‌ها
6. برجستگی نوک پستان‌ها و آرئول‌ها
7. برجستگی غدد کوچک بر روی سطح آرئول‌ها به نام غدد مونتگمری

هورمون‌های ترشح شده در دوران بارداری موجب بروز این تغییرات می‌شوند و در برخی افراد ممکن است شدت این تغییرات بیشتر باشد.

چگونگی کنترل تغییرات پستان در بارداری

در این بخش برای پذیرش این تغییرات در دوران بارداری، راه حل‌های مفیدی را به شما ارائه می‌دهیم.

• رشد و بزرگ شدن پستان ها: سینه بندی تهیه کنید که به شما احساس راحتی دهد و فضا برای رشد پستان‌های تان فراهم می‌کند. استفاده از سینه بند‌های معمول در هنگام خواب به شما احساس ناراحتی می‌دهد. از نیم تنه‌های ورزشی نخی استفاده کنید.
  نکات مهم هنگام خرید سینه بند:
  • پوشش حمایتی خوب از پستان‌ها
  • باند پهن در زیر کاپ پستان
  • تسمه شانه‌ای بزرگ
  • بستن قابل تنظیم (سینه بند‌هایی که در پشت بسته می‌شود احساس راحت‌تری به شما می‌دهند)
  • عدم استفاده از جک و فنر در سینه بند
• حساس شدن پستان‌ها: در دوران بارداری هورمون‌هایی در بدن شما ترشح می‌شوند تا شما را برای شیردهی آماده کنند. کانال‌های شیر رشد می‌کنند و در طول پستان کشیده می‌شوند همه این‌ها باعث می‌شود پستان‌های شما حساسیت بیشتری داشته باشند، خصوصا نوک پستان‌ها.
• ترشح کلستروم: کلستروم یا آغوز؛ مایعی شیرین، رقیق و با هضم آسان است. در طول سه ماهه دوم، پستان‌های شما شروع به تولید آغوز می‌کنند. در ابتدا آغوز غلیظ و زرد رنگ است و هنگام تولد نوزاد تقریبا رقیق و بی رنگ است.
  نشت آغوز ممکن است در هر زمانی رخ دهد، هنگامی که پستان‌های خود را ماساژ می‌دهید و یا از لحاظ جنسی تحریک می‌شوید. وقتی این اتفاق می‌افتد دلیلی برای نگرانی نیست. هم چنین عدم ترشح آغوز در دوران بارداری به معنای عدم تولید شیر هنگام تولد نوزاد نیست.

سخن آخر…

اگر در دوران بارداری تشخیص داده شد که سرطان سینه دارید، خبر خوب این است که احتمالا هیچ تاثیر مخربی روی جنین ندارد. مواردی از انتقال سلول‌های سرطان پستان بین مادر و جنین گزارش نشده است. گزینه‌های درمان نیز به پیشرفت سرطان بستگی دارد که در زمان بارداری تشخیص داده می‌شود. درمان در سه ماهه دوم و سوم  بارداری شبیه به بیمارانی که باردار نیستند انجام می‌شود و معمولا شامل جراحی و شیمی درمانی است.

بیا نی نی | بخش مادر و کودک – بررسی‌ها و شواهد بیانگر آن هستند که بین تنبلی تخمدان و بارداری رابطه وجود دارد. به عبارتی تنبلی تخمدان یا سندروم تخمدان پلی کیستیک یکی از مهمترین عواملی است که توانایی باروری در زنان را کاهش داده و موجب به تاخیر افتادن بارداری در آنان می‌شود. در عین حال تنبلی تخمدان مانع بارداری نبوده و افراد مبتلا به آن برای باردار شدن تنها نیاز به توجه و مراقبت پزشکی بیشتری دارند.

آنچه در ادامه خواهید خواند:

• رابطه تنبلی تخمدان و بارداری
• خطرات بارداری با تنبلی تخمدان
• روش‌های درمان برای باروری در افراد مبتلا به تخمدان پلی کیستیک
• عوارض باردار شدن با وجود تنبلی تخمدان

رابطه تنبلی تخمدان و بارداری

رابطه زیادی بین تنبلی تخمدان و بارداری وجود دارد. در رابطه با تنبلی تخمدان و بارداری ابتدا باید بدانید که چگونه این بیماری بر حاملگی تاثیر می‌گذارد.

بزرگترین مانعی که سندرم تخمدان پلی کیستیک یا PCOS برای بارداری ایجاد می‌کند، مختل کردن توانایی شما در تخمک گذاری است. در واقع تنبلی تخمدان منجر به تخمک گذاری‌های نامنظم در فرد شده و گاهی به طور کل تخمک گذاری را متوقف می کند. بنابراین با این شرایط، شانس و احتمال بارداری کاهش می‌یابد. در این افراد دوره‌های قاعدگی اغلب بیشتر از ۳۵ روز طول می‌کشد و حتی ممکن است فرد در سال تنها سه بار پریود شود. با این حال باز هم احتمال تخمک گذاری و بارداری وجود دارد.

خطرات بارداری با تنبلی تخمدان

داشتن تنبلی تخمدان و بارداری دو خطر اصلی به همراه دارد:

۱. خطر سقط جنین در سه ماهه اول بارداری. برای کاهش این خطر توصیه می‌شود در سه ماهه اول بارداری متفورمین مصرف کنید (در این مورد با پزشک خود صحبت کنید).

۲. دومین خطر ابتلا به دیابت در بارداری است. دیابت بارداری در حدود ۴ درصد از همه حاملگی‌ها دیده می‌شود، اما زنان مبتلا به تخمدان پلی کیستیک بیشتر در خطر ابتلا به این عارضه قرار دارند؛ به خصوص اگر بیش از حد اضافه وزن دارید یا بیش از ۳۵ سال سن دارید، باید آزمایش غربالگری دیابت حاملگی که در دوران بارداری انجام می‌شود (معمولا بین ۲۴ تا ۲۸ هفته انجام شود) را در همان سه ماهه اول، بارداری انجام دهید.

با وجود این خطرات، اکثر زنان مبتلا به تخمدان پلی کیستیک می‌توانند بارداری موفقی داشته و نوزادان سالم و نرمالی به دنیا بیاورند.

روش‌های درمانی برای باروری در افراد مبتلا به تخمدان پلی کیستیک

۱. کاهش وزن و داشتن سبک زندگی سالم

چاقی با تنبلی تخمدان در ارتباط است. در واقع داشتن شاخص توده بدن سالم (BMI) موجب تعادل سطح هورمون در بدن و در نتیجه کاهش سطح انسولین شده و به این ترتیب تخمک گذاری بطور طبیعی در بدن اتفاق خواهد افتاد.

زنان مبتلا به PCOS بیشتر از سایر افراد در معرض اختلال در حفظ تعادل قند خون و مقاومت به انسولین قرار دارند. بنابراین یک رژیم غذایی سالم می‌تواند در درمان تنبلی تخمدان و کمک به بارداری موثر باشد. در واقع سبک زندگی سالم که تغذیه سالم، ورزش و کنترل استرس از مولفه‌های اصلی آن به حساب می‌آید، می‌تواند به تعادل هورمونی و باروری سالم کمک کند. تحقیقات نشان می‌دهد که کاهش ۵ تا ۷ درصد از وزن بدن طی ۶ ماه، در ۷۵ درصد موارد به تنظیم قاعدگی و تخمک گذاری کمک خواهد کرد.

با این حال ممکن است شما دارای تناسب اندام بوده و باز مبتلا به تنبلی تخمدان باشید. در این صورت احتمالا سندرم پلی کیستیک شما از نوع مقاوم به انسولین نبوده و کاهش وزن تاثیری در درمان شما نخواهد داشت.  

 

۲. دارو درمانی

محققان معتقدند که مصرف متفورمین دیابتی ممکن است احتمال ابتلا به مشکلات دوران بارداری را کاهش دهد؛ زیرا این دارو هورمون مردانه را کاهش داده و اگر اضافه وزن داشته باشید به کاهش وزن شما کمک می‌کند. البته به تحقیقات بیشتری در این زمینه نیاز است، اما نتایج مطالعاتی که تاکنون انجام شده امیدوار کننده بوده است. با پزشک خود در این مورد صحبت کنید تا مطمئن شوید که مصرف این دارو برای شما مناسب است یا نه.

علاوه بر این پزشکان با تجویز داروهایی مانند کلومیفن سیترات و متفورمین به تحریک تخمک گذاری کمک کرده و در صورت تاثیر نداشتن در بارداری احتمالا درمان با داروی گنادوتروپین توصیه می‌شود. در این روش درمان به علت تحریک زیاد تخمدان احتمال دوقلوزایی بالا می‌رود.

۳. انجام عمل‌های جراحی

روش‌های دیگر برای درمان تنبلی تخمدان و بارداری، انجام عمل جراحی لاپاراسکوپی تخمدان و آی وی اف است.

۴. استفاده از مکمل امگا ۳ و ویتامین دی

طبق جدیدترین تحقیقاتی که نتیجه آن در اکتبر 2018 منتشر شده است، استفاده از مکمل‌های ویتامین دی و روغن ماهی به خصوص برای زنان مبتلا به تنبلی تخمدان به شدت توصیه می‌شود. در واقع انواع مکمل‌های روغن ماهی امگا 3 به کاهش علائم تخمدان پلی کیستیک و همچنین به رشد کودک در رحم کمک می‌کنند. 

یافته‌های مطالعه جدیدی که در سال 2018 انجام شد، نشان داد که استفاده همزمان از مکمل ویتامین D و روغن ماهی نتایج مثبتی برای زنان مبتلا به تنبلی تخمدان دارد. محققان دریافتند افرادی که به جای دارو از ویتامین D و روغن ماهی مصرف کرده بودند نمرات بهتری در سلامت عمومی، اضطراب، افسردگی و مقیاس‌های استرس به دست آوردند.

تعدادی دیگر از مطالعات اخیر نشان داده است که روغن ماهی و ویتامین دی بر روی سلامت روانی زنان باردار و هم زنان مبتلا به PCOS تاثیر مثبت دارد. ویتامین D و روغن ماهی می‌تواند فرآیندهای شناختی و رفتار این بیماران را بهبود بخشد. بر اساس این یافته‌ها مصرف مکمل‌های ویتامین D و مکمل‌های ماهی احتمالا به بیماران مبتلا به PCOS که مستعد ابتلا به اختلالات خلقی هستند،‌ بسیار کمک می‌کند.

یافته‌ها در سال 2017 نیز این نظریه را تأیید می‌کند که مکمل‌های ویتامین D و روغن ماهی می‌توانند نقش مهمی در کاهش خطر ابتلا به پره اکلامپسی، در دوران بارداری پروتئینوری داشته باشند. با توجه به نتایج مطالعه اخیری که بر روی بیماران مبتلا به دیابت بارداری انجام شد نیز مشخص شده است که، مصرف ویتامین D و روغن ماهی در دوران بارداری نه تنها با سلامت مادر که به سلامت کودک نیز کمک می‌کند. بنابراین به زنان توصیه می‌شود از پزشک خود بخواهند این مکمل‌ها را به رژیم آنان اضافه کنند.

عوارض باردار شدن با وجود تنبلی تخمدان

ابتلا به تنبلی تخمدان یا PCOS مانعی برای بارداری نیست، اما باید بدانید که بارداری با این شرایط احتمال بروز عوارض حاملگی را برای شما بیشتر می‌کند. زنان مبتلا به سندروم پلی کیستیک سه برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به دیابت بارداری، التهاب، افسردگی پس از زایمان، بیماری قلبی، فشار خون بالا و پره اکلامپسی هستند. همچنین احتمال زایمان زودرس و اینکه نوزادشان بالاجبار مدتی در  بخش مراقبت‌های ویژه بستری شود،‌ بیشتر است. لذا لازم است تا در طول دوران بارداری تحت نظر پزشک بوده و در مورد کنترل فشار خون و رژیم غذایی خود توجه بیشتری کنند.

سخن آخر

اگر در شرایطی هستید که قصد دارید یا مجبور هستید که تنبلی تخمدان و بارداری را با هم تجربه کنید، با پزشکتان مشورت کنید تا با یک برنامه‌ریزی مناسب بتوانید شرایط مناسب بارداری را به دست آورید. کاهش وزن و رسیدن به BMI مناسب با تغذیه درست و تحرک کافی، اولین قدم برای کاهش خطر ابتلا به عوارض حاملگی در افراد مبتلا به تنبلی تخمدان است. به هر حال با اینکه تنبلی تخمدان و بارداری در ارتباط بوده و PCOS می‌تواند بر باروری و حاملگی تاثیر بگذارد، اما با مراقبت و درمان مناسب، داشتن یک حاملگی سالم کاملا امکان پذیر است. اگر تجربه‌ای در این زمینه دارید آنرا از طریق بخش “ارسال نظر” با ما و سایر مخاطبان بیا نی نی در میان بگذارید. 

برگرفته از: parents ، whattoexpect ، pcosdiva

تجربه مادران از ریزش مو بعد زایمان

علت ریزش مو بعد از زایمان

چه مقدار ریزش مو بعد از زایمان طبیعی است؟

درمان ریزش مو بعد زایمان

۱. از سشوار و اتوی مو استفاده نکنید

۲. از رژیم غذایی سالم پیروی کنید

۳. مکمل‌های ویتامین مصرف کنید

۴. از شامپو‌های حجم دهنده استفاده کنید

و سخن آخر اینکه