واکسن در بارداری

واکسن در بارداری

واکسن در بارداری

تزریق واکسن در بارداری به نظر خطرناک می‌آید اما حقیقت این است که فقط بعضی از انواع واکسیناسیون در بارداری خطرناک است و مجاز نیست اما بعضی واکسن‌ها را حتی در دوران بارداری هم باید تزریق کنید تا سلامت خود و جنین‌تان تضمین شود.

درباره واکسن در بارداری به طور کلی می‌توان گفت واکسن‌هایی که حاوی ویروس‌های کشته شده (غیر فعال) هستند را می‌توان در دوران بارداری تزریق کرد. اما واکسن‌هایی که ویروس زنده دارند، نباید به زنان باردار تزریق شود.
البته قبلا درباره مهم‌ترین واکسن‌های دوران بارداری صحبت کرده‌ایم که می‌توانید دوباره آن را مطالعه کنید.

انواع واکسیناسیون در بارداری

به طور مرتب انجام دو نوع واکسیناسیون در بارداری تجویز می‌شود:

  • واکسن آنفلوآنزا در بارداری (واکسن آنفولانزا در بارداری): واکسن آنفلوآنزا برای زنانی که در فصل شیوع آنفلوآنزا باردار هستند- یعنی معمولا بین اواخر آبان ماه تا اواخر اسفندماه- تجویز می‌شود. واکسن آنفلوآنزا از ویروس غیرفعال شده تهیه می‌شود و هم برای شما و هم برای جنینی که در رحم دارید، بی خطر است. البته نباید از واکسن آنفولانزا در بارداری که به صورت اسپری استنشاقی است، استفاده کنید که حاوی ویروس زنده است.
  • واکسن سه گانه در بارداری: یک دوز واکسن سه گانه در هر دوره بارداری تجویز می‌شود تا از فرزند تازه متولد شده شما در برابر سیاه سرفه محافظت کند و مهم نیست که آخرین بار چه زمانی واکسن دوگانه یا واکسن توام کزاز- دیفتری زده باشید. اما بهترین زمان تزریق واکسن سه گانه در بارداری بین هفته ۲۷ بارداری تا هفته ۳۶ بارداری است.
واکسن بارداری

واکسن آنفلوانزا در بارداری و واکسن سه گانه در بارداری می‌تواند از شما در برابر عفونت‌ها محافظت کرده و کمک می‌کند فرزندتان بعد از تولد و قبل از اینکه بتواند واکسینه شود، سلامت بماند.
تزریق واکسن آنفلوانزا و واکسن سه گانه در بارداری بسیار مهم است چراکه این بیماری‌ها می‌توانند برای نوزاد کاملا خطرناک باشند.
اگر قصد سفر به خارج از کشور را دارید، ریسک بروز بعضی از عفونت‌های خاص افزایش می‌یابد به همین خاطر تزریق چند واکسن در بارداری توصیه می‌شود. مثلا ممکن است پزشک‌تان تزریق واکسن‌های دیگری مثل واکسن هپاتیت A و واکسن هپاتیت B را در بارداری توصیه کند.
پزشک‌تان احتمالا توصیه خواهد کرد که از تزریق واکسن ویروس‌های زنده بپرهیزید.
بعضی از واکسن‌های ممنموعه دوران بارداری این واکسن‌ها هستند:

  • واکسن آبله مرغان
  • واکسن MMR یا واکسن سه گانه سرخک-سرخجه و اوریون
  • واکسن شینگلز (واکسن آبله مرغان-زونا)

اگر قصد بارداری دارید، حتما قبل از آن درباره واکسن‌هایی که باید بزنید، با پزشک‌تان مشورت کنید. واکسن‌های حاوی ویروس‌های زنده باید حداقل یک ماه قبل از بارداری تزریق شوند.
همسر و دیگر نزدیکان‌تان هم باید واکسن آنفلوانزا را تزریق کنند تا احتمال ابتلای شما و فرزندتان به آنفلوانزا کاهش یابد.
البته نیازی نیست همسرتان و دیگر نزدیکان‌ بزرگسال شما واکسن سیاه سرفه بزنند، به شرطی که واکسن‌های سه گانه شان را سر موعدهای مقرر تزریق کرده باشند.

واکسن مننژیت در بارداری

در سفرهای زیارتی تمام بیماران مزمن قلبی، ریوی و سالمندان البته با تشخیص پزشک و در صورت نیاز باید واکسن مننژیت تزریق کنند. حالا اگر خانم بارداری قصد سفر به عتبات عالیات و مناطق پر ازدحام زیارتی را داشته باشد، از این قاعده مستثنی است.
متخصصان زنان در خصوص تزریق واکسن در بارداری معتقدند خانم‌های باردار نباید واکسن مننژیت بزنند چراکه این واکسن ویروس زنده است و هر واکسنی که از ویروس زنده یا اجزای ویروس زنده باشد برای زنان باردار ممنوع است.
صرفا به خانم‌های باردار توصیه می‌شود که قبل از سفرهای زیارتی یا مکان‌های پرازدحام که احتمال ابتلا به بیماری‌های مسری و آنفلوانزا زیاد است، با مشورت پزشک خود واکسن آنفلوانزا که از ویروس غیرفعال شده این بیماری تهیه شده، تزریق کنند.

واکسن های دوران بارداری

واکسن آنفلوانزا در بارداری

شاید شنیده باشید که تزریق واکسن آنفلوآنزا در بارداری می‌تواند ریسک سقط جنین یا بروز اتیسم را در نوزاد افزایش دهد اما مطالعات بزرگ‌تر و تکمیلی، اشتباه بودن هر دوی این نتایج را به اثبات رسانده است؛ به گفته متخصصان، تزریق واکسن آنفلوآنزا حتی در دوران حساس بارداری منافع بسیار زیادی دارد که به سادگی می‌توان از خطرات کم و احتمالی آن چشم پوشید.
بنابر مطالعاتی که در مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های آمریکا (CDC) انجام شده، زنان باردار به خاطر تغییراتی که در سیستم ایمنی، قلب و ریه‌هایشان در طول بارداری رخ می‌دهد، بیش از دیگران مستعد آنفلوآنزای شدید هستند.

به عبارت دیگر ابتلا به بیماری آنفلوآنزاست که می‌تواند ریسک سقط جنین، زایمان زودرس، کمبود وزن تولد، معلولیت‌های مادرزادی و حتی مرگ جنین را افزایش دهد، نه واکسن آن.

شواهد علمی زیادی، ایمن بودن واکسن آنفلوآنزا را در هر یک از سه ماهه بارداری تایید می‌کند اما بهترین زمان برای تزریق این واکسن در هفته بین 27 تا 36 بارداری است.

واکسن آنفولانزا در بارداری

واکسن هپاتیت در بارداری

هپاتیت B نوعی عفونت حاد و جدی کبدی است که توسط ویروس HBV به وجود می‌آید. اگر این بیماری مزمن شود، باعث بروز مشکلات کبدی، سرطان کبد یا سیروز کبدی می‌شود اما اکثر افراد مبتلا به هپاتیت ب بعد از طی مراحل درمان، کاملا بهبود پیدا می‌کنند.
به همین خاطر است که توصیه می‌شود تمام افراد جامعه با تزریق واکسن هپاتیت B خود را در برابر این بیماری ایمن کنند. از آنجا که نوزادان و کودکان بیشتر از دیگران در خطر ابتلا به نوع مزمن هپاتیت B هستند و با اشاره به نقش ۴۵ درصدی انتقال هپاتیت از مادر به فرزند در شیوع هپاتیت B در ایران ، توصیه می‌شود خانم‌هایی که قصد بارداری دارند، این واکسن را تزریق کنند.
البته واکسن هپاتیت B در زمان بارداری هم منع مصرف ندارد، اما با توجه به شرایط خاص مادر در زمان بارداری و دوری از استرس و حتی رفت و آمدهایی که برای دریافت هر سه دوز واکسن لازم است، بهتر است واکسن هپاتیت پیش از بارداری تزریق شود.

انتقال هپاتیت از مادر باردار به جنین امکان دارد؟

انتقال هپاتیت از مادر باردار به جنین امکان دارد؟

انتقال هپاتیت از مادر باردار به جنین امکان دارد؟

آیا خانم‌های مبتلا به هپاتیت می‌توانند باردار شوند؟ آیا امکان دارد خانم‌ها در دوران بارداری به هپاتیت مبتلا شوند؟ آیا امکان انتقال هپاتیت از مادر آلوده به جنین وجود دارد؟ برای پاسخ به این سوالات به گفتگو با زهرا محسن‌پور قاضی جهانی، کارشناس مامایی، پرداختیم.
 

احتمال بارداری فرد مبتلا به هپاتیت

خانم‌های مبتلا به هپاتیت احتمال دارد که بتوانند باردار شوند اما آنها باید بر اساس نوع هپاتیت، اقدامات محافظتی و دارویی را انجام دهند. باید بدانید که خانم‌های باردار هم احتمال دارد که به هپاتیت مبتلا شوند که بر اساس نوع بیماری باید اقدامات محافظتی و دارویی برای آنان انجام شود.

هپاتیت در دوران بارداری

روش‌های انتقال بیماری هپاتیت به جنین 

هپاتیت A
احتمال انتقال بیماری در هپاتیت نوع A، ناچیز است. اگر خانم‌‌های باردار با فردی مبتلا به هپاتیت تماس داشته باشند، باید به آنها ایمونو‌گلوبولین تزریق کرد. این بیماری در هنگام زایمان هم ممکن است به جنین منتقل شود. البته مادران باید اقدامات درمانی و پیشگیری را انجام دهند چون بیشتر عفونت‌ها مزمن هستند و در غربالگری‌ها مشخص می‌شوند.

هپاتیت B
اگر مادر از نظر ابتلا به هپاتیت B مثبت باشد (HBsAG+)،  باید در بدو تولد (12هفته‌ی اول) به نوزاد واکسن ضد‌هپاتیت و ایمونوگلوبولین تزریق شود. همچنین باید در ماه اول و ماه پنجم واکسن روتین را به او تزریق کنند. بدون این اقدامات، به احتمال 60 درصد نوزاد در هنگام زایمان به هپاتیت مبتلا می‌شود. در حالی‌که با این اقدامات احتمال عدم ابتلا به هپاتیت، به 95 درصد می‌رسد که در کنترل بیماری بسیار موثر است. معمولا نوزادانی که به هپاتیت مبتلا می‌شوند به میزان 85 درصد عفونت‌های مزمن و بدون علامت دارند و متاسفانه حدود 10 تا 15 درصد این نوزادان در بزرگسالی به سیروز و سرطان کبد مبتلا می‌شوند.

هپاتیت C
تا به حال تغییر شدت این بیماری در طول دوران بارداری دیده نشده است. به دلیل این‌که درمان ویروسی ایمن برای درمان این بیماری وجود ندارد و علائم بالینی آن هم کم است، غربالگری انجام نمی‌شود و درواقع مقرون به صرفه نیست. البته اگر خانمی مبتلا به HIV باشد، احتمال انتقال هپاتیت C به نوزاد بسیار زیاد می‌شود بنابر‌این بهتر است خانم‌ها باردار نشوند.

هپاتیت E
هپاتیت E در بارداری بسیار اهمیت دارد به‌طوری‌که مرگ و میر مادران در این دوران به 20 درصد می‌رسد. همچنین احتمال انتقال مستقیم هپاتیت E به‌طور مستقیم از مادر به فرزند در دوران بارداری بسیار بالا است (احتمال انتقال عمودی بالا است) و این بیماری در بارداری تشدید می‌شود. بنابر‌این مادران بارداری که در این شرایط قرار دارند باید فورا به فوق تخصص مراجعه کنند چون احتمال انتقال این نوع از هپاتیت به نوزاد در حدود 50 درصد است.

هپاتیت در بارداری

انواع هپاتیت‌ و راه‌های انتقال آن به فرد

هپاتیت A: آب و غذای آلوده، تماس مقعدی- دهانی، رابطه‌ی جنسی محافظت نشده (عدم استفاد از کاندوم)
هپاتیت B: سرنگ مشترک، سوراخ کردن گوش و پیِرسینگ، خالکوبی، خراش تصادفی پوست با سوزن، مایعات عفونی و خون. در صورت وجود یک فرد مبتلا در خانواده، همه‌‌ی اعضای خانواده باید واکسینه شوند.
هپاتیت C: از طریق خون افراد مبتلا به بیماری منتقل می‌شود مخصوصا کسانی که فرآورده‌های خونی قبل از سال 1987 را مصرف کرده‌اند و ناخواسته به این بیماری مبتلا شدند. همچنین افرادی که دارو‌های غیر‌مجاز تزریق کرده و از راه بینی کوکائین مصرف کرده‌اند، از افراد پرخطر برای انتقال این بیماری محسوب می‌شوند.
هپاتیت E: نوشیدن آب آلوده، تماس جنسی دهانی (اورال) و مقعدی (رکتال). نحوه‌ی بروز این بیماری شدید و حاد است اما پیامد طولانی ندارد.

جلوگیری از ابتلا به بیماری هپاتیت

  • هپاتیت A : شستشوی دست با آب و صابون،‌عدم مصرف غذای مانده،‌استفاده از آب سالم،‌شستشوی خوب میوه و گرفتن پوست آنها، ضدعفونی سبزیجات. در صورت مسافرت به مناطقی که این بیماری در آنجا شایع است، باید واکسن تزریق شود.
  • هپاتیت B : برای اطمینان از ابتلا نشدن به این بیماری باید از سلامت شریک زندگی مطمئن شد. همچنین آمیزش محافظت‌شده (استفاده از کاندوم)، عدم استفاده از سرنگ آلوده و مشترک، مسواک،‌تیغ و وسایل  مانیکور از جمله روش‌هایی هستند که از انتقال این نوع ویروس هپاتیت جلوگیری می‌کنند. همچنین افراد نباید طب سوزنی و خالکوبی انجام دهند و در صورت انجام دادن، این عمل در مکان مطمئن انجام شود و با افراد آلوده تماس نداشته باشند.
  • هپاتیت C: عدم مصرف الکل و سوزن ‌مشترک و مراقبت و نگهداری از وسایل شخصی
     

درمان هپاتیت

آیا درمانی برای هپاتیت وجود دارد؟

هپاتیت A: این نوع از هپاتیت معمولا درمان نمی‌شود و کار‌هایی مانند استراحت در بستر، رژیم غذایی مناسب و کار‌هایی از این قبیل، اثر چشمگیری بر این بیماری در دوران بارداری ندارند. اما مرگ و میر نوزادان بالا می‌رود و فعالیت بیماران هم کم می‌شود. برای کنترل بیماری در موارد خفیف، درمان سرپایی و واکسیناسیون موثر است. البته باید بدانید که کودکان در 12 ماهگی و 18 ماهگی واکسن هپاتیت A را می‌زنند و برای برخی بزرگسالان هم واکسن وجود دارد.
هپاتیت B: استراحت در بستر، ‌رژیم غذایی سرشار از پروتئین، کربوهیدرات برای ترمیم و محافظت کبد و مصرف دارو‌های آنتی ویروس که در بارداری ایمن هستند در درمان این نوع هپاتیت موثر است.
هپاتیت C: استفاده از آنتی‌ویروس برای درمان این نوع هپاتیت تجویز می‌شود و برای دوران بارداری دارو و درمانی وجود ندارد که ایمن باشد. همچنین تجویز مکمل‌های ویتامین B12 در درمان این بیماری بسیار موثرند و خیلی خوب جواب می‌دهند به‌طوری که در حدود90درصد از بیماران مبتلا به این نوع هپاتیت بهبود می‌یابند.
هپاتیت E: هیچ درمانی ندارد و بیماری خود‌به‌خود محدود می‌شود. استراحت و مایع‌درمانی در کنترل این بیماری بسیار موثرند و ویروس این نوع هپاتیت باید از راه تنفس سریع یا استفراغ خون‌آلوده خارج شود. عوارض هپاتیت‌های C و D بسیار حاد‌‌تر بوده و احتمال سیروز و سرطان کبد بیشتر است.