برچسب: کودک

تاثیرات مخرب و نگران کننده تنبیه بدنی کودکان

یکی از مهم ترین مسائلی که والدین در تربیت کودکان با آن روبرو می باشند، کنترل خشم است. متاسفانه بسیاری از والدین پس از مشاهده لجبازی و سرپیچی نمودن کودک از دستورات کنترل خود را از دست داده و کودک را تنبیه می کنند.

تنبیه بدنی کودک عواقب بسیار خطرناکی بر روی او داشته و والدینی که فرزند خود را تنبیه میکنند، باید منتظرعواقبی که در این بخش از خانواده پلاس بیا نی نی آورده ایم، باشند.

عواقب کتک زدن کودک

تنبیه بدنی کودک به هر دلیلی اشتباه است و عواقب زیر را به دنبال دارد:

دروغگویی

دروغگویی بین کودکان به چند دلیل عمده از جمله ترس است؛ زمانی که کودک از بزرگتر خود می‎ترسد برای توجیه رفتار و گریز از تنبیه به دروغ گفتن متوسل می‎شود پس اگر فرزندتان را تنبیه می کنید باید بدانید که او برای فرار از کتک به شما دروغ خواهد گفت و دیگر رابطه شما مثل قبل نخواهد شد.

حل مشکلات به روش غلط

کودکی که توسط والدین تنبیه می شود و کتک می خورد، این باور در او درونی می شود که تنها با درگیری فیزیکی، توهین و تحقیر دیگران می توان از یک بحران یا تنش عبور کرد. این کودک بعد از تنبیه سرشار از احساس خشم و خیال پردازی درباره انتقام می شود و در آینده یاد نمی گیرد که چطور با بحران ها مواجه شود و از روش های سالمی مانند گفت و گو برای حل مشکلات استفاده کند پس اگر فرزندتان را کتک می زند، منتظر باشید که او مشکلات را با کتک زدن حل کند نه با گفت و گو.

از دست دادن پناهگاه امن

والدین برای کودک اولین پناهگاه امن هستند. وقتی کودک توسط والدین خود تنبیه می شود، کم کم پناهگاه امن خود را از دست داده و مهر و محبت درون قلبش کم رنگ می شود.تنبیه بدنی صمیمیت را از بین می برد و کودکان نمی توانند به کسی که آنها را آزار می دهد عشق بورزند. اگر رابطه والد-فرزندی بر مبنای احترام باشد، آرامش همیشگی می شود و هر چند سال هم که بگذرد محبت میان فرزند و پدر یا مادرش پابرجاست.

پرخاشگری

کتک زدن کودک کوچک ترین تأثیر مثبتی ندارد و نه تنها باعث تغییر رفتار کودک نمی شود، بلکه رفتارهای منفی بیشتری را به آموزش می دهد. روح کودکی که کتک می خورد، آسیب می بیند و او سرشار از احساس خشم و عصبانیت می شود و به طور ناخودآگاه برای تسکین دردهایش داد می زند و پرخاشگری می کند. والدینی که فرزندشان را کتک می زنند، در واقع انسان خشمگینی را تحویل جامعه می دهند که گاهی می تواند فاجعه به بار بیاورد.

تقلید رفتار

والدین اولین معلم های فرزندشان هستند و کودکان رفتار و اعمال آن ها را تقلید می کنند.کتک زدن کودکان، این باور را در آن ها ایجاد می کند که کتک زدن می تواند روشی مناسب در تعاملات انسانی باشند پس عجیب نیست که وقتی کسی در کودکی کتک می خورد، در آینده فرزندش را کتک بزند. تنبیه بدنی کودک وی را به یک فرد مهاجم تبدیل می کند.

از بین رفتن احساس دلسوزی

یکی دیگر از تبعات کتک زدن کودک از بین رفتن حس دلسوزی در کودک است. کودکی که بارها کتک می خورد، یاد می گیرد که آسیب زدن به دیگران اشتباه نیست و او می تواند با کودکان کوچک تر از خودش رفتار نامناسبی داشته باشد و احساس دلسوزی در او از بین می رود.

عادت به تنبیه بدنی

وقتی والدین کودک خود را کتک می زنند، او به تنبیه بدنی عادت می کند و بعد از مدتی بدون ترس کارهای خود را انجام داده و روبروی والدین خود می ایستد.

از دست دادن اعتماد به نفس

تنبیه بدنی کودک توسط والدین سبب می شود که او اعتماد به نفس خود را از دست داده و به تدریج توانایی قدرت اظهار نظر نداشته باشد. این کودک به تدریج می آموزد که هیچ اهمیتی برای اطرافیان ندارد و اصولا تاثیری در جامعه خود ندارد و در بزرگسالی تبدیل به فردی میشود که نه قدرت ارتباط سازی موثری را دارا میباشد و نه موفقیت خاصی در کارها و فعالیت های اجتماعی خود کسب میکند.

تغییرات بد ژنتیکی

تحقیقات نشان داده است که تجارب ناراحت کننده و ضربات روحی می توانند باعث تغییرات اپی ژنتیکی در FKBP5، ژنی که روی حلقه فیدبک هورمونی در مغز قرار دارد و پاسخ به استرس را کنترل می کند، داشته باشند و سیستم هورمونی پاسخ به شرایط استرس زا را دچار اختلال و فرد را به بیماری روانی مبتلا سازد.

رفتارهای زن یا مرد ستیزانه

کودکی که تنبیه میشود در آینده حالت خشم و پرخاشگری نسبت به والدی که او را تنبیه بدنی میکند، داشته و این خشم و عصبانیت را به تمام هم جنس های والد تنبیه کننده تعمیم میدهد پس تنبیه کودک موجب بروز رفتارهای زن یا مرد ستیزانه از کودک در بزرگسالی می شود.

فرمانبردار و برده شدن کودک

اگر والدین به دلیل سرپیچی کودک از انجام کارها او را تنبیه بدنی کنند، کودک استقلال خود را از دست داده و باعث می شود در آینده فردی فرمانبردار و برده باقی بماند.

تاثیرات مخرب و نگران کننده تنبیه بدنی کودکان

یکی از مهم ترین مسائلی که والدین در تربیت کودکان با آن روبرو می باشند، کنترل خشم است. متاسفانه بسیاری از والدین پس از مشاهده لجبازی و سرپیچی نمودن کودک از دستورات کنترل خود را از دست داده و کودک را تنبیه می کنند.

تنبیه بدنی کودک عواقب بسیار خطرناکی بر روی او داشته و والدینی که فرزند خود را تنبیه میکنند، باید منتظرعواقبی که در این بخش از خانواده پلاس بیا نی نی آورده ایم، باشند.

عواقب کتک زدن کودک

تنبیه بدنی کودک به هر دلیلی اشتباه است و عواقب زیر را به دنبال دارد:

دروغگویی

دروغگویی بین کودکان به چند دلیل عمده از جمله ترس است؛ زمانی که کودک از بزرگتر خود می‎ترسد برای توجیه رفتار و گریز از تنبیه به دروغ گفتن متوسل می‎شود پس اگر فرزندتان را تنبیه می کنید باید بدانید که او برای فرار از کتک به شما دروغ خواهد گفت و دیگر رابطه شما مثل قبل نخواهد شد.

حل مشکلات به روش غلط

کودکی که توسط والدین تنبیه می شود و کتک می خورد، این باور در او درونی می شود که تنها با درگیری فیزیکی، توهین و تحقیر دیگران می توان از یک بحران یا تنش عبور کرد. این کودک بعد از تنبیه سرشار از احساس خشم و خیال پردازی درباره انتقام می شود و در آینده یاد نمی گیرد که چطور با بحران ها مواجه شود و از روش های سالمی مانند گفت و گو برای حل مشکلات استفاده کند پس اگر فرزندتان را کتک می زند، منتظر باشید که او مشکلات را با کتک زدن حل کند نه با گفت و گو.

از دست دادن پناهگاه امن

والدین برای کودک اولین پناهگاه امن هستند. وقتی کودک توسط والدین خود تنبیه می شود، کم کم پناهگاه امن خود را از دست داده و مهر و محبت درون قلبش کم رنگ می شود.تنبیه بدنی صمیمیت را از بین می برد و کودکان نمی توانند به کسی که آنها را آزار می دهد عشق بورزند. اگر رابطه والد-فرزندی بر مبنای احترام باشد، آرامش همیشگی می شود و هر چند سال هم که بگذرد محبت میان فرزند و پدر یا مادرش پابرجاست.

پرخاشگری

کتک زدن کودک کوچک ترین تأثیر مثبتی ندارد و نه تنها باعث تغییر رفتار کودک نمی شود، بلکه رفتارهای منفی بیشتری را به آموزش می دهد. روح کودکی که کتک می خورد، آسیب می بیند و او سرشار از احساس خشم و عصبانیت می شود و به طور ناخودآگاه برای تسکین دردهایش داد می زند و پرخاشگری می کند. والدینی که فرزندشان را کتک می زنند، در واقع انسان خشمگینی را تحویل جامعه می دهند که گاهی می تواند فاجعه به بار بیاورد.

تقلید رفتار

والدین اولین معلم های فرزندشان هستند و کودکان رفتار و اعمال آن ها را تقلید می کنند.کتک زدن کودکان، این باور را در آن ها ایجاد می کند که کتک زدن می تواند روشی مناسب در تعاملات انسانی باشند پس عجیب نیست که وقتی کسی در کودکی کتک می خورد، در آینده فرزندش را کتک بزند. تنبیه بدنی کودک وی را به یک فرد مهاجم تبدیل می کند.

از بین رفتن احساس دلسوزی

یکی دیگر از تبعات کتک زدن کودک از بین رفتن حس دلسوزی در کودک است. کودکی که بارها کتک می خورد، یاد می گیرد که آسیب زدن به دیگران اشتباه نیست و او می تواند با کودکان کوچک تر از خودش رفتار نامناسبی داشته باشد و احساس دلسوزی در او از بین می رود.

عادت به تنبیه بدنی

وقتی والدین کودک خود را کتک می زنند، او به تنبیه بدنی عادت می کند و بعد از مدتی بدون ترس کارهای خود را انجام داده و روبروی والدین خود می ایستد.

از دست دادن اعتماد به نفس

تنبیه بدنی کودک توسط والدین سبب می شود که او اعتماد به نفس خود را از دست داده و به تدریج توانایی قدرت اظهار نظر نداشته باشد. این کودک به تدریج می آموزد که هیچ اهمیتی برای اطرافیان ندارد و اصولا تاثیری در جامعه خود ندارد و در بزرگسالی تبدیل به فردی میشود که نه قدرت ارتباط سازی موثری را دارا میباشد و نه موفقیت خاصی در کارها و فعالیت های اجتماعی خود کسب میکند.

تغییرات بد ژنتیکی

تحقیقات نشان داده است که تجارب ناراحت کننده و ضربات روحی می توانند باعث تغییرات اپی ژنتیکی در FKBP5، ژنی که روی حلقه فیدبک هورمونی در مغز قرار دارد و پاسخ به استرس را کنترل می کند، داشته باشند و سیستم هورمونی پاسخ به شرایط استرس زا را دچار اختلال و فرد را به بیماری روانی مبتلا سازد.

رفتارهای زن یا مرد ستیزانه

کودکی که تنبیه میشود در آینده حالت خشم و پرخاشگری نسبت به والدی که او را تنبیه بدنی میکند، داشته و این خشم و عصبانیت را به تمام هم جنس های والد تنبیه کننده تعمیم میدهد پس تنبیه کودک موجب بروز رفتارهای زن یا مرد ستیزانه از کودک در بزرگسالی می شود.

فرمانبردار و برده شدن کودک

اگر والدین به دلیل سرپیچی کودک از انجام کارها او را تنبیه بدنی کنند، کودک استقلال خود را از دست داده و باعث می شود در آینده فردی فرمانبردار و برده باقی بماند.

حرفهایی که نباید به پسران خود بگویید

تربیت فرزند از مسائل مهم و ضروری است چرا که قالب‌های رفتاری و اصول فکری فرزندتان براساس نحوه تربیت والدین شکل می‌گیرند. تربیت پسران و دختران به علت تفاوت های روحی و جسمانی با یکدیگر متفاوت است. پسرها نسبت به دخترها از آزادی عمل بیشتر و قابلیت کنترل کمتری برخوردارند و… بنابراین والدین باید شیوه تربیتی متفاوتی در رابطه با تربیت پسران خود داشته باشند. در این بخش از خانواده پلاس بیا نی نی به صحبت هایی اشاره می کنیم که والدین نباید به پسران خود بگویند.

کار خونه فقط برای خانوماست

فرزند خود را طوری تربیت کنید که فکر نکند تمام کارهای خانه به عهده خانم ها است. او باید تمیز کردن خانه، پختن غذا و انجام کارهای شخصی و بهداشتی را یاد بگیرد تا در زمان تنهایی دچار مشکل نشود.

مرد که گریه نمی کنه

یکی از جملات کلیشه ای که بسیاری از افراد به کار می برند این است که مرد گریه نمی کنه؟ این جمله را به پسران خود نگویید بلکه به آنها بیاموزید احساسات خود را بروز دهند وهر زمان احساس ناراحتی یا غمگینی داشتند به راحتی گریه کرده و از این کار خجالت نکشند.

تو مرد خونه ای

کم نیستند کسانی که هنوز، داشتن پسر را نوعی امتیاز می‌دانند و بین پسر و دخترشان فرق می گذارند. اینگونه والدین به پسر خود بها زیادی داده و به او می آموزند که می تواند در امور شخصی خواهرش دخالت کند و به اصطلاح نقش مرد خانه را بازی کند. اطفال نیاز دارند که والدین نقاط قوت شان‌ را شناسایی کنند؛ ‌‌بدون تبعیض و مقایسه به رشد و شکوفایی شان کمک کنند.

برو کنار دیگه مرد شدی

برخی والدین محبت فیزیکی را مخصوص دخترها می دانند و به پسران کم تر توجه می کنند و اگر فرزندشان بخواهد آنها را در آغوش بگیرد به او می گویند ” تو دیگه مرد شدی این کارها چیه” باید بدانید یکی از اصول تربیت فرزند پسر این است که محبت خود را به صورت فیزیکی به او نشان دهید پس از نوزادی به اندازه و با روش صحیح پسر خود را در آغوش بگیرید و ببوسید.

از خانم ها بد نگو

از سن پایین به پسر خود احترام به زنان و نحوه برخورد صحیح و درک درست از نیازهای زن داشتن را بیاموزید و از خانم ها پیش او بد نگویید مثلا نگویید زن ها ناقص العقلند و… تا هنگام بزرگسالی او بهترین رفتار را با همسر خود داشته باشد.

از حرف های کلیشه ای دوری کن

هیچ اشکالی ندارد که پسر بچه شما لباس های رنگ شاد بپوشد و یا با عروسک بازی کند، او کودک است و به چنین بازی هایی نیاز دارد،علایق و رنگ ها جنسیت ندارند.

مرد باید جدی باشه

مردانگی سمی به این باور عمومی اشاره دارد که «مردانگی» چیزی جز سلطه، خشونت و پرخاشگری نیست؛ این باور که مردان باید خشن و جدی رفتار کنند و احساساتشان را بروز ندهند، می‌تواند برای سلامت روان آنها مضر باشد و عواقب جدی برای جامعه داشته باشدپس به جای آموزش جدی بودن و مرد سالاری به پسرتان، به او عشق ورزیدن را یاد دهید.

غیرتی باش

غیرت را به اشتباه برای کودکتان معنی نکنید، غیرت یعنی اینکه مرد خانواده بتواند آرامش و آسایش خانواده خود را تامین کرده و از آنها حمایت کند. برخی افراد به معنای غیرت همسر یا خواهر و… خود را کنترل کرده و زندگی او را مختل می کنند.

پسرت رو لوس بار نیار

برخی والدین با محبت افراطی به پسرهای شان آینده و زندگی او را به خطر می‌اندازند؛ چرا که پسر شان آن قدر در امکانات و توجه والدین از رفاه و آسایش برخوردار است که در آینده به تنهایی نمی‌تواند از عهده‌ی مشکلات زندگی برآید و دچار سرخوردگی اجتماعی می‌شود. در اختیار گذاشتن هرآنچه که کودک می ‌خواهد بدون حدو مرز و محدودیت سبب خودخواهی فرزند می ‌شود.

نکات مهم تربیت پسران

1.  پسر بچه ها پر از شیطنت و شور هستند، به او اجازه دهید تا انرژی و خود را تخلیه کند و از سلامت روان برخوردار شود.
2. فرصت یادگیری مهارت های اجتماعی را به فرزندتان بدهید.
3. پسر خود را با زنان قوی و باهوش احاطه کنید تا او در ناخودآگاه خود برای زنان ارزش قایل شود و او را موجودی ضعیف نداند.
4. با تعریف کردن از شخصیت و ویژگی مثبت پسرتان به او اعتمادبه‌نفس بدهید.
5. برای او الگو بوده و نقش پدر را در تربیت او پررنگ کنید.
6. به او شهامت حرف زدن بدهید.
7. برای نظرات پسرتان ارزش قائل شوید.
8. به او مرتب بودن، آراستگی و پاکیزگی را بیاموزید.
9. به او مسئولیت واگذار کنید.

رفتار صحیح و مناسب شما در برابر بدرفتاری دیگری با فرزندتان

تنها چیزی که والدین نمی توانند آن را تحمل کنند، این است که کسی با فرزندشان بدرفتاری کند. قطعاً مشاهده چنین وضعیتی باعث ایجاد احساسات منفی در آنها می شود و افراد باید یاد بگیرند که خودشان را کنترل کنند اما به هرحال شاید در برهه ای از زندگی با این قضیه مواجه شوید. پس باید یاد بگیرید که در چنین حالتی چه رفتاری داشته باشید و چگونه شرایط را مدیریت کنید.

او را متوجه حضور خودتان کنید

اول از همه شرایط را به طور کامل ارزیابی کنید و سعی کنید جهت گفتگو را تغییر دهید. باید به گونه ای رفتار کنید که کودکتان احساس امنیت از سمت شما داشته باشد و از چیزی نترسد. می توانید این تکنیک را به کار بگیرید.

برای اینکه کودک از شرایط نترسد و از طرفی احترام کسی هم زیر سوال نرود، باید سعی کنید طرز ایستادن فرد بد رفتار را تقلید کنید. حالت بدنی او را به خودتان بگیرید و کمی شرایط را طنز کنید. با انجام این کار قدرت این فرد را پایین می آورید و باعث ایجاد اعتماد و شجاعت در فرزندتان می شوید.

قبل از واکنش، شرایط را ارزیابی کنید

عصبانیت گزینه پیشنهادی و عاقلانه ای نیست، بلکه باید سعی کنید اول خودتان را آرام کنید. شرایط را منطقی ببینید، یک نفس عمیق بکشید و بفهمید که چه اتفاقی افتاده است. اگر کودک تان اشتباه کرده، به عنوان مثال اگر فرزند دیگری را زده است یا یک چیز با ارزش از کسی را شکسته است یا رفتار بی ادبانه ای داشته، باید در جریان قرار بگیرید. سپس ببینید که باید چه واکنشی از خود نشان دهید و بدون فکر حرفی نزنید یا کاری انجام ندهید.

سعی کنید کودکتان را درک کنید

این شرایط ممکن است باعث شود که کودک شما وحشت زده و سردرگم شود. بسیار مهم است که با او صبورانه رفتار کنید و به گونه ای برخورد کنید که متوجه شود شما احساسات او را می فهمید و به آن ارزش می دهید. سعی کنید روی زانو بنشینید تا هم قد کودک شوید.

از او بخواهید که توضیح دهد چه اتفاقی افتاده است. او را قضاوت نکنید و فقط به حرف هایش گوش دهید. هرگز نباید اجازه دهید کودک بترسد. اگر احساس کند که توسط شما طرد شده است، قطعاً رفتار بدتری خواهد داشت.

با فردی که بد رفتاری کرده مستقیما صحبت کنید

مستقیم صحبت کردن معمولاً بهترین کار برای جلوگیری از بی ادبی است. در کمال ادب به او بگویید که می دانید کودک شما خطایی کرده است اما تذکر بدهید که بهتر است خودش را درگیر این شرایط نکند و برایش توضیح دهید که باید خودتان به فرزندتان تذکر بدهید، زیرا شما پدر یا مادر او هستید. مستقیم صحبت کردن و جدی بودن، در عین دیپلماتیک بودن و آرامش داشتن، قطعاً شرایط را بهتر پیش می برد.

از شوخ طبعی خود کمک بگیرید تا فضا را تغییر دهید

اگر احساس می کنید که همه عصبانی هستند، بهتر است از شرایط جوک بسازید و کمی شوخی کنید. البته شوخی که جمع، ظرفیت آن را داشته باشد و بتواند حال دیگران را عوض کند و جدیت فضا را کاهش دهد. البته باید مراقب حرف هایی که می زنید باشید، زیرا بعضی از شوخی ها ممکن است شرایط را بدتر کند.

محدودیت تعیین کنید

ممکن است همه این اتفاقات در نبود شما هم رخ بدهد. به عنوان مثال ممکن است مربی ، معلم مدرسه یا بزرگتر در جایی این تذکرات را به فرزندتان بدهد که شما حضور ندارید. سعی کنید تا جایی که می توانید به دیگران توضیح دهید که نمی خواهید با فرزندتان رفتار بدی بشود. از طرفی به کودک خود هم رفتار در محیط بیرون را یاد بدهید.

شرایط را برای کودکتان توضیح دهید

وقتی که چنین اتفاقی رخ می دهد، بسیار مهم است که با صبر زیاد همه چیز را برای کودکتان توضیح دهید و به او توجه کنید. این مرحله از اصلی ترین مراحلی است که باید به کار بگیرید زیرا اگر به آن توجه نکنید، ممکن است فرزندتان دوباره دفعه بعدی هم این اشتباه را مرتکب شود.

باید کاری کنید که کودکتان احساس امنیت داشته باشد

ترس او را از بین ببرید اما در عین حال کار درست را نیز به او آموزش دهید. در غیر این صورت کودک متوجه نمی شود که در موقعیتی مشابه باید چه رفتاری از خودش نشان دهد. در عین حال که با کودک خود جدی صحبت می کنید، باید آرامش تان را هم حفظ کنید و او را نترسانید.

این مثال را در نظر بگیرید:تو اسباب بازی دوستت را شکستی. آیا می دانی با انجام این کار او را ناراحت کردی؟ اگر کسی هم اسباب بازی تو را خراب کند، این احساس را نخواهی داشت؟

بازی درمانی چیست و چگونه عمل می کند

رازهای درون بازی درمانی کودکان

اهمیت احترام در بازی درمانی کودکان

ارتباط ما بین بازی

دانستنی های مهم در مورد بازی درمانی کودکان

تمرین بازی درمانی

شن بازی درمانی

مراحل بازی درمانی

ارزیابی یکی از مراحل بازی درمانی

آشنایی با روش انجام بازی درمانی کودک

آشناسازی

پذیرش

رشد از مراحل بازی درمانی

پایان

فواید بازی درمانی

علت حسادت بین فرزندان و بهترین روش مقابله با حسادت در کودکان

حسادت احساسی است که ممکن است با احتیاط به زندگی کودک شما وارد شود. این احساس می تواند ناشی از خواهر و برادر، دوستان یا همکلاسی ها باشد. یک چیز ساده مثل یک دوچرخه جدید دوستش می تواند باعث حسادت به کودکتان شود. شما هر کاری که می توانید انجام دهید تا احساسات منفی کودک نوپای خود را قبل از اینکه به یک پیچ تند بروند، از بین ببرید.

اشتباهات والدین که باعث حسادت در کودکان و بین فرزندان می شود

همانطور که در این بخش از نکات مربوط به تربیت کودک در بیا نی نی خواهیم گفت حسادت در دوران کودکی شروع می شود به طوری که رفتار خاصی از والدین ممکن است رقابت بین کودکان را شعله ور کند. در متن زیر برخی از بدترین اشتباهات فرزند داری وجود دارد که ممکن است باعث حسادت شود.

1. حفاظت بیش از حد:

کودک را رها کنید و یک روز او را از چنگالتان رها کنید، به این معنی است که شما ناگهان او را در بیابان رها کرده اید. او ممکن است خوددار، ترسو و خجالتی شود و منجر به حسادت زمانی می شود که یک کودک بااعتماد به نفس را می بیند.

2. زیاده روی در نوازش کودک:

اگر کودک را بیش از حد ناز و نوازش کنید، می تواند در خانه احساس پیروزی کند. زمانی که یک کودک جدید وارد خانواده می شود و یا زمانی که از یک دوست بزرگ تر از او وارد می شود، احساس ناامنی می کند. او نوزاد یا دوست را به عنوان دلیلی برای آن می بیند. او می تواند از افسردگی رنج ببرد وقتی که چیزی را که می خواهد به دست نیاورد و وقتی بزرگ می شود احساس پایین تر بودن می کند.

3. والدین اقتدارگرا:

کنترل بیش از حد نیز یک اشتباه بزرگ دیگری است که باعث ایجاد حسادت در کودکان می شود. تنظیم قوانین و مقررات سخت بدون توضیح علت، کودک را تحت تاثیر قرار خواهد داد. او با کمبود اعتماد به نفس رشد می کند و ارزش کمتری نسبت به خواهر و برادر یا دوستان دارد.

4. ایجاد رقابت ناسالم:

وادار کردن کودکان به انجام فعالیت هایی یکسان و مقایسه نتایج کارهایشان میتواند بین آن ها رقابت ناسالم را به وجود آورد. ممکن است یک کودک با استعداد تر از دیگری باشد اما اصرار دارند که آن ها یک فعالیت را با دقت مشابه انجام دهند که منجر به حسادت می شود.

5. مقایسه با دیگران:

یک اشتباه خطرناک دیگر والدین این است که بچه هایشان را با هم مقایسه کنند. مقایسه تنها می تواند منجر به حسادت، رقابت و عدم اعتماد به نفس شود.

6. ترتیب تولد:

برخی اوقات والدین ممکن است توجه بیشتری به کودک براساس ترتیب تاریخ تولدشان داشته باشند. برای مثال، وقتی پدر و مادر به فرزند اولی توجه بیشتری می کنند، خواهر و برادرهای دیگر به او حسادت می کنند. با رسیدن نوزاد تازه متولد شده، کودکان بزرگ تر ممکن است احساس کنند که به نوزاد توجه بیشتری می شود که منجر به حسادت می شود.

علائم حسادت در دوران کودکی

در دوران کودکی، زمانی که کودکان شما با یکدیگر بازی می کنند، ممکن است متوجه نشانه های حسادت شوید. بسیار شایع است که کودکی که حسود است می تواند ضربه محکمی به هم بازی اش بزند و مانند یک بازی کردن عمل کند. در بزرگسالی، حسادت زمانی آشکارتر است که درباره یکدیگر صحبت می کنند و سعی می کنند مانع پیشرفت هم شوند.

راه حل والدین برای مقابله با حسادت بین کودکان

قبل از برخورد با حسادت در کودکتان، مطمئن شوید که خودتان نسبت به خواهر و برادر، دوستان، همسایگان و یا هر کس دیگری حسادت نمی کنید. اگر آن را از سیستم خود حذف نکنید، نمی توانید آن را به طور موثر در فرزندتان انجام دهید. در این بخش از بیا نی نی راه هایی برای کنترل حسادت در کودکان آورده شده است:

1. تبدیل کردن به احساسات مثبت:

دادن انرژی مثبت به کودک یک کانال مثبت و راهی خوب برای کمک به او برای کاهش احساسات منفی و اهداف مثبت است. به عنوان مثال، اگر فرزند شما غمگین است، زیرا دوستش نمرات خوبی گرفته، تشویق کنید و به او انگیزه دهید تا نمرات بهتری بگیرد. زمانی که کودک شما در تلاش برای تحصیل به دام می افتد، بر روی این که چگونه باید کسی را فریب دهد، تمرکز نمی کند. او تمرکزش را به سمت کج منحرف خواهد کرد.

2. از روی آثار کلاسیک بخوانید:

داستان های کلاسیک و افسانه ها بسیاری از پیام های اخلاقی را دربر دارند و حتی اگر بر روی آن ها تاکید نکنید، کودک شما از آن ها در طی مراحل حیاتی رشد خود یاد خواهد گرفت. داستان خواندن در هنگام خواب را جزو برنامه روتین روزانه کنید. با کودک خود درباره اخلاقیات و ویژگی های مفید بودن، مراقبت و داشتن نیات خوب در ذهن صحبت کنید.این کار به کودک شما کمک می کند درک کند کاری که انجام می دهد درست نیست.

3. گوش کنید:

در بیشتر موارد، رفتار حسودانه ریشه در عمقی دارد. آن ها یک مساله خاص یا نگرانی در پس چنین رفتاری دارند. با کودک خود صحبت کنید و علت حسادت او نسبت به یک فرد خاص را بدانید و سپس به او گوش دهید.

ممکن است مواردی وجود داشته باشد که کودک شما ممکن است عزت نفس و اعتماد به نفس کمتری داشته باشد.او ممکن است به اندازه کافی در مورد جنبه های مثبت خودش مطمئن نباشد، که ممکن است باعث شود که او حسادت نسبت به شخص دیگری را نشان دهد.

4. با استفاده از مثال ها توضیح دهید:

یک ترفند بزرگ دیگر برای تاکید بر اهمیت داشتن احساسات مثبت در مورد همه این است که خودتان را به عنوان مثال معرفی کنید. از دیگران به خاطر حس شوخ طبعی، رفتار خوب و یا هر کیفیت دیگری که ممکن است داشته باشند، تعریف و تمجید کنید. در مقابل فرزندتان از این تعارفات راحت باشید.

5. به کودک خود اهمیت اشتراک گذاری را آموزش دهید:

کودکان به هیچ دلیلی نسبت به بچه های دیگر کینه ای به دل ندارند. اگر اینطور است، به آنها اهمیت تقسیم و مراقبت را آموزش دهید. این به او کمک می کند تا هرگونه احساس ناامنی را برطرف کند. دیر یا زود متوجه خواهید شد که کودک شما از اشتراک گذاری و همکاری با دیگر بچه ها لذت می برد.

6. کودک خود را دوست داشته باشید:

ما نمی گوییم که شما بچه خود را دوست ندارید، اما این برای تاکید بر آن است که او به تمام عشق و محبتی که می تواند در طول این مرحله از زندگی خود به دست آورد، نیاز دارد. مهم نیست که دلیل آن چیست، هدایت والدین همراه با عشق و مراقبت می تواند همیشه چیزها را تصحیح کرده و آن ها را سریع تر کند.

7. از مقایسه اجتناب کنید:

عملکرد یک کودک را با دیگری مقایسه نکنید، چون ارزش او را کاهش می دهد. این کار می تواند گونه های طولانی پایداری را توسعه دهد. این مقایسه ها باعث می شود کودکان نتیجه بگیرند که “شما او را بیش از من دوست دارید” یا “فکر می کنید او بهتر است”.

8. ایجاد یک قدرت منحصر به فرد در هر کودک:

هر بچه ای دوست دارد از والدین در مورد نقاط قوت آن ها بشنود. صحبت کردن در مورد این قدرت خاص عزت نفس او را تقویت خواهد کرد. شما باید قدرت منحصر به فرد را در هر کودک در علایق و خلق و خوی آن ها پرورش دهید.

9. تکالیف مدرسه را مقایسه نکنید:

هرگز تکالیف مدرسه، کارت های امتیاز و نمرات امتحانی را با خواهر و برادر یا دوستانش مقایسه نکنید. این کارها به کودک شما کمک نمی کنند که سخت تر کار کند. در عوض، باعث خشمشان می شود.

10. تقویت رفتار مشارکتی:

این یکی از ساده ترین روش ها برای رهایی از حسادت کودکان است. آن ها را به شکلی که از هم دیگر پشتیبانی می کنند، پیوند دهید. لحظاتی را به آن ها برای کار باهم، کمک به هم و انجام کارهای گروهی بدهید. آن ها این رفتارها را تکرار خواهند کرد، چون می دانند که شما می خواهید آن ها این طور باشند.

بنابراین اگر کودکتان به نمرات خوب همکلاسی اش حسادت می کند، یا به این دلیل که برادر بزرگش فقط یک دوچرخه جدید دارد، همراه فرزندتان بنشیند و به او یادآوری کنید که وقتی به چیزی در زندگی دست می یابد و برای آن پاداشی به او داده می شود، او را به یاد آن ها می اندازد. مشارکت نزدیک شما باعث ایجاد یک تفاوت بزرگ برای او می شود.