ترفندهای خانه داری و کدبانو گری
ترفندهایی که تو زندگی به دردتون میخوره!
ویتامین های مفید برای زنان باردار
در دوران بارداری تأمین ویتامین های مورد نیاز بدن از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا کودک برای رشد سلول، استخوان و اندام های خود به ویتامین ها و موادی که مادر مصرف می کند، نیاز دارد تا بتواند از سلامت برخوردار شود. به دلیل اهمیت موضوع پزشکان عموماً ویتامین ها و مواد معدنی خاصی مانند کلسیم، اسید فولیک و آهن را در دوران بارداری تجویز می کنند.
کلسیم
دریافت 1200 میلی گرم کلسیم در روز برای زنان باردار ضروری است. اگر این میزان کلسیم به بدن زنان باردار نرسد آنها با احتمال بیشتری در معرض ابتلا به پوکی استخوان قرار می گیرند زیرا جنین در حال رشد کلسیم مورد نیاز خود را از طریق استخوان های مادر دریافت می کند. از این رو مادران باید از دریافت روزانه این میزان اطمینان حاصل کنند. علاوه بر این کلسیم به ساخته شدن استخوان های کودک کمک کرده در کاهش فشار خون مادر مؤثر است، در حالی که از فشار خون ناشی از کمبود کلسیم در ایام بارداری نیز جلوگیری می کند. همچنین کلسیم تأثیرات مثبتی نیز بر وزن کودک هنگام تولد دارد.
داروهای مکمل کلسیم حاوی 100 تا 200 میلی گرم کلسیم است و زنان باید بقیه این میزان را از طریق نوشیدن شیر و محصولات لبنی تأمین کنند.
عدم دریافت کلسیم به میزان کافی در موارد حاد می تواند، عوارض خطرناکی را به دنبال داشته باشد. برای مثال کودکان آنها در معرض خطر ابتلا به مسمومیت ناشی از سرب قرار می گیرند.
فولیک اسید
زنان باردار باید طی بارداری و پیش از آن روزانه 400 میکروگرم فولیک اسید مصرف کنند زیرا بسیاری از بیماری ها مانند کم هوشی مغزی کودک پیش از مطلع شدن مادر از بارداری اش رخ می دهد.
از این رو زنان باید این ماده را قبل از بارداری به میزان کافی مورد مصرف قرار دهند. مطالعات نشان می دهد که مصرف این ماده می تواند مانع از بروز لب شکری و مشکلات قلبی در کودک شود. داروهای مکمل حاوی 600 الی 1000میکروگرم اسید فولیک است.
بسیاری از غذاها بطور طبیعی حاوی فولات (فرم طبیعی اسید فولیک) هستند، اما فولات طبیعی به راحتی توسط بدن جذب نمی شود. از این رو مصرف مکمل ها حداقل یک ماه پیش از بارداری توصیه می شود. مواد غذایی حاوی فولات زیاد عبارتند از سبزیجات با برگ های سبز، پرتقال، آب پرتقال، حبوبات خشک و بنشن ها.
آهن
آهن یک ماده ضروری برای زنان است که اهمیت آن در دوران بارداری دو برابر می شود. زنان باردار برای قوی ماندن به آهن نیاز دارند زیرا نوزاد آهن ذخیره شده در خون آنها را جذب می کند. زنان بارداری که میزان آهن موجود در خون آنها کم است، احساس خستگی مفرط و ضعف دارند. علاوه بر این بیشتر در معرض ابتلا به بیماری های قلبی قرار گرفته و احتمال خونریزی زیادی را هنگام زایمان دارند. آهن همچنین برای شکل گرفتن گلبول های قرمز در کودک لازم است. میزان آهن مورد نیاز در دوران بارداری 27 میلی گرم بوده و مکمل ها حاوی 20 الی 60 میلی گرم آهن هستند.
پزشکان مصرف مکمل آهن را به همراه آب پرتقال یا آب میوه پیشنهاد می کنند زیرا ویتامین ث جذب آهن را افزایش می دهد.
از آنجایی که کاهش و افزایش مصرف ویتامین ها و مواد معدنی هر دو برای زنان باردار مضرند، ضروری است که زنان باردار توجهات لازم را در این زمینه مبذول داشته و با پزشک خود در زمینه افزایش و یا کاهش مصرف مشورت کنند.
تحریریه بیا نی نی
چگونه کودک نوپا خود را به خوردن اسفناج تشویق کنیم؟
کودکان نوپا برای رشد خود به مقدار زیادی ویتأمین، مواد معدنی و فیبر سالم نیاز دارند. اسفناج حاوی بسیاری از مواد مغذی مهم است که یافتن آنها در سایر غذاها دشوار است. اسفناج سرشار از آهن، روی، پتاسیم، ویتأمین A و ویتأمین C است و یک سوپر غذای سبز برگ است. اسفناج دو برابر بیشتر از سایر سبزیجات فیبر دارد و میتواند با افزایش مصرف فیبر به مبارزه با یبوست کودکان نوپا کمک کند. کودکان نوپا نمیتوانند یک کاسه کامل اسفناج بخورند زیرا شکم آنها خیلی کوچک است و قسمت عمده اسفناج خام به سرعت آنها را پر میکند. یک وعده اسفناج پخته شده فواید کلی بسیار بیشتری نسبت به یک وعده خام دارد.
در مورد انتخابهای تغذیه سالم صحبت کنید:
به یاد داشته باشید که به کودک نوپا خود بگویید که اسفناج برای او مفید است. در حالی که ریختن اسفناج مخفیانه در غذای آنها یک استراتژی کوتاه مدت عالی برای بهبود کیفیت غذایی غذای آنهاست اما با بزرگتر شدن آنها میخواهید به کودکان بیاموزید که خودشان انتخابهای غذایی سالم داشته باشند. با صحبت در مورد فواید سلامتی اسفناج در سنین پایین شروع کنید. درباره رنگها، شکلها و احساسهای مختلف غذاهای سالم و اینکه چرا این تفاوتها برای بدن در حال رشد آنها اهمیت دارد بحث کنید. ممکن است سالها طول بکشد اما یک روز از شنیدن این جمله که فرزندتان میگوید «لطفاً اسفناج بیشتری برام بریزید» متعجب خواهید شد.
منبع:
www.famlii.com
نکات کدبانوگری در آشپزی
نکاتی که در آشپزخونه لازمتون میشه
آرایش دائمی برای چه افرادی ممنوع است؟
زنان باردار یا شیرده:
از آنجایی که بدن تغییرات هورمونی را پشت سر میگذارد بیشتر مستعد ابتلا به عفونت است. پوست شما ممکن است تغییر کند و دچار مشکلاتی شود.
افرادی که باطری قلب یا مشکلات عمده قلبی دارند:
هنگام انجام آرایش دائمی از اپی نفرین به عنوان یک عامل بی حس کننده استفاده میشود که میتواند ضربان قلب شما را افزایش دهد و ممکن است باعث ایجاد دیس ریتمی شود.
افراد مبتلا به عفونتهای ویروسی:
خطر ابتلا به عفونت در افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند بیشتر است.
افراد به بیماری پوستی مبتلا هستند:
اگزما، درماتیت، روزاسه، پسوریازیس یا هر یک از این بیماریهای پوستی ممکن است سطح و بافت پوست را به خطر بیندازند. رویهای که روی پوست با این نوع شرایط انجام میشود ممکن است نتایج بدی داشته باشد.
افرادی که به فلز و رنگ حساسیت دارند:
مراکز زیبایی از سوزنها و رنگدانههای کوچکی استفاده میکنند که میتواند حاوی مقداری فلز و رنگ باشد و افراد ممکن است آلرژي داشته باشند.
– افراد مستعد ابتلا به کلوئید میباشند:
از آنجایی که آرایش دائمی پوست را سوراخ میکند همیشه این خطر برای افرادی که مستعد کلوئید هستند وجود دارد که با ایجاد ترس از کلوئید بهبود پیدا کنند.
چه افرادی واجد شرایط استفاده از آرایش دائمی هستند؟
– افرادی که به لیدوکائین یا اپی نفرین حساسیت دارند:
بیشترین استفاده از داروی بی حسی لیدوکائین و اپی نفرین است بنابراین اگر به آن حساسیت دارید از انجام آرایش دائمی دوری کنید.
– افرادی که پوست چرب دارند:
کسانی که پوست بسیار چرب دارند واجد شرایط میکروبلیدینگ نیستند. ابروهای پودری برای این نوع پوست توصیه میشود. کسانی که دارای پوست کمتر چرب یا مختلط هستند ممکن است ترکیبی از میکروبلیدینگ و اثر پودری معروف به ابروهای ترکیبی را در نظر بگیرند.
– افرادی که مستعد ابتلا به سرماخوردگی هستند:
اگر مستعد
با چند راهکارساده زیبایی را به ارمغان بیاورید
راهکارهای ساده برای زیبایی مو
هشدار: ازدواج برای این افراد ممنوع است!
مشخصا برخی افراد مجرد میمانند زیرا خودشان این سبک زندگی را انتخاب کردهاند.
به نقل از مجله دلتا: چه کسانی نباید ازدواج کنند؟ مشخصا برخی افراد مجرد میمانند زیرا خودشان این سبک زندگی را انتخاب کردهاند.
برخی افراد مجرد هستند و علت آن شرایطی است که در زندگی خود دارند. آنها شاید در رابطه بزرگ و مهمی شکست خوردهاند یا مرتبا با افراد مختلف دیدار میکنند تا بهترین فرد را پیدا کرده و هنوز هم کسی که بتوانند خوب با او سازگار و مطابق باشند را نیافتهاند. در این مطلب به این موضوع میپردازیم که چه کسانی نباید ازدواج کنند.
چه کسانی نباید ازدواج کنند
هدف از این مقاله نیست که بخواهیم همه این مردان و زنان را در یک دسته بگذاریم. با این وجود برای برخی افراد، خصوصا کسانی که بیشتر از سی سال سن دارند و به دنبال پاسخ این هستند که چرا من هنوز مجرد هستم، در اینجا پاسخهایی غیرمتعارف اورده شده است که می توانید به آن فکر کنید.
حالات تدافعی دارید
اغلب افراد در روابط بین فردی شکست را تجربه کردهاند. با گذر زمان و داشتن تجربیات دردناک، همه ما در خطر هستیم که کمی تلخ شده و حالت تدافعی به خود بگیریم.
بهعنوان مثال اگر شما توسط والدین یا پرستارانی بزرگ شده باشید که افرادی سرد یا غافل هستند شما با عدم اطمینان به محبتهای دیگران بزرگ خواهید شد. ممکن است به کسانی که علاقه زیادی به شما نشان میدهند شک کنید و به دنبال آن در جستوجوی روابطی هستید که محرکهایی از گذشته را برای شما بازسازی میکنند. کار سادهای نیست که ببینید چه زمانی حالت تدافعی به خود گرفتهاید. برای کسانی که اینگونه شخصیتی دارند بهتر است اصلا وارد هیچ رابطهای نشوند، زیرا نمیتوانند گرم و صمیمی باشند.
ترس از صمیمیت از ویژگیهای افرادی که نباید ازدواج کنند
اغلب ما وانمود میکنیم که میخواهیم همسری عاشق را برای خود پیدا کنیم اما تجربیات از عشق واقعی، فانتزیهای عاشقانه ما که از همان اوایل کودکی بهعنوان یک مکانیسم حیاتی می آموختیم را از بین بردهاند. ما تنها به دنبال کاهش تصویر فردی منفی از خودمان و کم کردن اضطرابمان هستیم.
حقیقت این است که اغلب افراد نزدیکی و محبت را تا سطح خاصی میتوانند تحمل کند. در تلاش فرد برای رسیدن به سطح عمیقتر، ما لزوما عشقی که به زبان داشتیم را دیگر نمیخواهیم.
عزت نفس کمی دارند
افراد زیادی هستند که میگویند همین حس را تجربه کردهاند. آنها باور دارند که یک رابطه خوب و کامل را بیشتر از هرچیزی میخواهند اما عقیده قویتری دارند که هیچ کس باارزشی اصلا به آنها علاقهمند نمیشود.
وقتی جذب کسی میشوند به خاطر اعتماد به نفس کمی که دارند احساسات قوی خود را دنبال نمیکنند. اگر شما هم این مشکل را دارید اول اعتماد به نفس خود را بالاتر برده و بعد به ازدواج فکر کنید.
ترس از رقابت کردن از ویژگیهای افرادی که نباید ازدواج کنند
کمبود اعتماد به نفس اغلب منجر به ترس از وارد شدن به رقابتها میشود. شما به سادگی مقابل دیگران عقبنشینی میکنید، خصوصا وقتی صحبت از ملاقات با فرد جدیدی باشد. وقتی کسی را میبینید که دوستش دارید به سادگی با خودتان فکر میکنید رقیبم از من بهتر خواهد بود.
وقتی میبینیم فرد دیگری به شخص مورد علاقه ما حسی دارد به سرعت عقب نشینی میکنیم. شما نمیخواهید با کسی وارد رقابت شوید، خصوصا اگر سنتان بالاتر رفته باشد و شروع به حمله به خودتان خواهید کرد. ترس از رقابت کردن باعث میشود نتوانید برای چیزی تلاش کنید.
تاثیرات روانی دوران قاعدگی و نکات ویژۀ آن
دوران قاعدگی یکی از سختترین و پیچیدهترین زمانها برای زنان است. تا جایی که برخی از آنها حتی قادر به انجام کارهای روزانه نیستند.
دوران قاعدگی یکی از سختترین و پیچیدهترین زمانها برای زنان است. تا جایی که برخی از آنها حتی قادر به انجام کارهای روزانه نیستند. این دوران نه تنها فشار و فرسودگی فیزیکی بالایی به همراه دارد بلکه فشار روانی زیادی هم روی فرد میگذارد. آیا شما از تاثیرات روانی دوران قاعدگی آگاه هستید؟ چیزی در مورد آنها شنیدهاید؟ یا اصلا خودتان تا به امروز آنها را تجربه کردهاید؟ تاثیرات روانی دوران قاعدگی یک موضوع کاملا ثابت شده است و محققین و متخصصین اثرات منفی و مثبت زیادی از آن مشاهده کردهاند. ما امروز در این مطلب قصد داریم که نگاه دقیقتری به همین تاثیرات روانی دوران قاعدگی و البته نکات ویژه آن داشته باشیم. اگر شما هم در این باره کنجکاو هستید پیشنهاد میکنیم تا در ادامه همراه ما باشید.
قاعدگی چیست؟
قاعدگی که معادل انگلیسی آن Menstrual میباشد چرخهای است که در آن پوشش ضخیم تشکیل شده در رحم از طریق واژن خارج میشود که این فرآیند با خونریزی همراه است. پریود، دوره و سیکل نامهای دیگر این فرآیند طبیعی بدن بانوان است. در طول چرخه قاعدگی، پوشش رحم برای بارداری شکل میگیرد. اما اگر که بارداری صورت نگیرد سطح هورمونهایی مانند استروژن و پروژسترون کاهش مییابد.
میزان کم این هورمونها بدن را برای پریود شدن خبر میکند و اینجاست که پوشش داخلی رحم شروع به از بین رفتن میکند. در نتیجه خونریزی در این دوران به این معنا است که خبری از بارداری نیست و بدن به سیکل طبیعی خودش برمیگردد. اما اگر که بارداری صورت بگیرد، پریودی هم در این دوران متوقف میشود. پریودی هر 3 تا 5 هفته تکرار میشود و حداکثر خونریزی 5 تا 6 روز ادامه خواهد داشت. اگر که قاعدگی در موعد مقرر اتفاق نیفتد و این بی نظمی ادامه داشته باشد بهتر است که با متخصص زنان و زایمان مشورت کنید. اگر که تردیدی در مورد سلامت تخمدانها وجود داشته باشد یا احتمال کیست و غده وجود داشته باشد باید با یک فوق تخصص غدد صحبت کنید.
شروع قاعدگی
قاعدگی از سن 12 سالگی شروع میشود. البته که سن شروع آن برای همه یکسان نیست. برخی از سن 8 سالگی و برخی هم حتی دیرتر یعنی حدود 16 سالگی اولین قاعدگی خود را تجربه میکنند. این روند تقریبا در سن 50 سالگی متوقف میشود، دورهای که به آن یائسگی میگویند و معادل انگلیسی آن Menopause است. در دوران یائسگی فرد توانایی تولید تخمک را از دست میدهد این یعنی تخمک گذاری متوقف شده و شانس بارداری کم و کمتر میشود تا جایی که دیگر احتمال بارداری به صفر میرسد.
علائم و نشانههای قاعدگی
• بدخلقی
• نفخ شدید
• جوش و آکنه
• مشکلات مربوط به خواب
• هوسهای غذایی و اشتها
• حساسیتهای ناحیه سینه
• گرفتگی مداوم در بخش کمر و شکم
اینها همه علائم و نشانهای قاعدگی هستند که قبل و در حین پریود آن را تجربه میکنید.
شاید تا به حال اصطلاح PMS یا همان سندروم پیش از قاعدگی به گوشتان خورده باشد. این سندروم به تغییرات روانی و فیزیکی بدن قبل از شروع خونریزی و پریود اشاره میکند. در ادامه بیشتر در مورد آن صحبت میکنیم.
سندروم پیش از قاعدگی
PMS خلاصه شده عبارت Premenstrual syndrome است. سندروم و دورهای که عموما 5 تا 10 روز قبل از شروع پریود نمایان میشود و با شروع خونریزی و قاعدگی کم و کمتر میشود. این سندروم اختلالات شدید فیزیکی و روانی برای فرد به همراه دارد. تا جایی که برخی این باور هستند که PMS زمان سختتری از خود پریود است. برخی از علائم PMS شامل موارد زیر میشوند:
• تحریک پذیری
• افسردگی شدید
• استرس و اضطراب
• خستگی غیر طبیعی
• ضعف جسمی و ناتوانی
• حساسیت شدید به نور و صدا
• بی خوابی و کیفیت پایین خواب
• و غمگین بودن و طغیانهای احساسی
پس اگر دیدید که این علائم را تجربه میکنید باید بدانید که نزدیک به پریودتان است.
این علائم گاهی مانع از انجام کارها و وظایف روزانه میشوند. تا جایی که برخی ترجیح میدهند این روزها فقط در تختشان باشند یا حتی ارتباط و تعاملی با افراد نداشته باشند. بله، شرایط به همین اندازه وخیم است. البته که شدت این علائم در هر فرد میتواند متفاوت باشد. با این حال حدود 20 تا 30 درصد زنان علائم نسبتا شدیدی را گزارش کردهاند. به علاوه اینکه عوامل بسیاری در میزان این علائم تاثیر دارند که یکی از مهمترین آنها ژنتیک است.
تاثیرات روانی دوران قاعدگی
و اما میرسیم به مهمترین بخش مطلب یعنی تاثیرات روانی دوران قاعدگی.
احساس ناراحتی، غمگین بودن و افسردگی در دوران قبل از پریود و حتی در حین پریود کاملا طبیعی است. حتی گاهی میبیند که ناغافل شروع به گریه کردن میکنید و حتی دلیل آن را نمیدانید. قاعدگی و تخمک گذاری تغییرات شدید هورمونی را به همراه دارد. تا جایی که این تغییرات و نوسانات تاثیر مستقیمی بر سلامت روان فرد خواهد داشت.
با اینکه ضعف بدنی و علائم فیزیکی PMS تنها در برخی از زنان گزارش شده است، اما تغییرات روانی و احساسی در بین آنها کاملا نرمال و شایع است. پس اگر چند روزی بی دلیل ناراحت هستید و ناگهان شروع به گریه کردن میکنید دنبال دلیل نباشید، بلکه مقصر هورمونهای شما هستند.
دلیل اصلی این اتفاقات قبل و بعد از پریودی هنوز به طور قطعی مشخص نشده است. البته همان طور که گفتیم این فرایند با نوسانات هورمونی همراه است، هورمونهای استروژن و پروژسترون که بعد از تخمک گذاری کم میشوند. کارشناسان بر این باور هستند که این موضوع میتواند محرکی برای این تاثیرات روانی باشد. از طرفی این دو هورمون مسئول تولید سروتونین هستند که کاهش آنها باعث میشود تولید سروتونین هم با نوسان همراه باشد. همان طور که ممکن است بدانید سروتونین یک انتقال دهنده عصبی شیمیایی است که بر روی احساسات و همچنین مهارتهای حرکتی تمامی قسمتهای بدن تاثیرگذار است. برخی سروتونین را ماده طبیعی تثبیت کننده خلق و خو میشناسند. در نتیجه کم بودن آن باعث بروز افسردگی، اضطراب و نگرانی میشود.
سخن پایانی
در نتیجه این تاثیرات روانی دوران پریود کاملا نرمال است. با اینکه نمیتوان کار چندانی برای مقابله با آنها کرد اما همچنان میشود با تغییراتی در سبک زندگی آنها را کاهش داد. به عنوان مثال میتوانید به سراغ ورزشهای سبک و آرام بخشی مانند یوگا بروید. حتی در طی روز حدودا نیم ساعت پیادهروی کنید. به علاوه اینکه سعی کنید غذای سالمتری بخورید و خلق و خویتان را با دمنوشهای گیاهی و طبیعی کمی متعادل کنید. اگر هم هیچکدام از این راهها جواب نداد نگران نباشید و به خودتان سخت نگیرید. به این خاطر که شما تنها نیستید و زنان زیادی در کنار شما چنین حسی را تجربه میکنند. به یاد داشته باشید که این دوران هم گذرا خواهد بود و دوباره میتوانید با انرژی به زندگی نرمال خود برگردید.
با روسری خوش تیپ و شیک پوش شویم
روسری تنها به عنوان وسیله ای برای پوشاندن سر شما نیست، بلکه می تواند به عنوان یک ابزار مد و ایجاد شیکی و زیبایی و نقطه ای برجسته و قابل توجه برای لباس شما باشد. دانستن چند نکته کوچک در مورد روسری می تواند به جذاب تر کردن تیپ شما کمک کند.
شما می توانید با داشتن حجاب و روسری های زیبا و شیک طبق روز حتی در مهمانی های شب زیبا جلوه کنید…
انتخاب مدل و رنگ روسری نباید فقط بر مبنای زیبایی باشد بلکه باید معیارهای دیگری مثل فرم صورت و رنگ پوست را نیز در این انتخاب دخیل کنید تا بتوانید با یک انتخاب خوب بر زیبایی خود بیفزایید.
انتخاب رنگ و مدل روسری مناسب صورت
خانم هایی که رنگ پوست روشنی دارند بهتر است از روسری و شال هایی که رنگ خیلی روشن هستند، استفاده نکنند.
کرمی، لیمویی، آبی آسمانی و سبز روشن ازجمله رنگ روسری هایی هستند که به تنهایی بی روح هستند و وقتی با پوست روشن شما ترکیب بشوند جذابیت شما را کم خواهند کرد.
اما روسری نارنجی، زرشکی، قهوه ای و یشمی را با خیال راحت سر کنید و زیبایی خودتان را به رخ بکشید.
اما اگر خانم هایی با پوست تیره و برنزه دنبال روسری هستند که روی پوست شان بنشیند، هرگز سراغ توناژ کدر مثل دودی، بنفش تیره و قهوه ای نباید بروند. چون این روسری ها سبب می شوند صورت شما بیش از اندازه تیره به نظر برسد.
در هنگام انتخاب روسری فرم و رنگ صورت را درنظر بگیرید
اگر مدل صورت گردی دارید با تازدن گوشه های روسری از دو طرف، یعنی قسمتی که روی گونه های شما می افتد، صورت شما گردی خودش را حفظ می کند. اما اگر مایلید کمی صورت تان کشیده تر به نظر برسد دو سمت روسری را تا نزنید، به این ترتیب روسری یا شال شما روی گونه های تان را پوشش می دهد و پیشانی و چانه شما کشیدگی را ایجاد می کند.
اگر مدل صورت شما به طور طبیعی کشیده است یا بدون گونه هستید، اجازه ندهید روسری، صورت شما را پنهان کند. چون باعث می شود صورت تان بیش از حد لاغر به نظر برسد.
تاثیر اختلالات غذا خوردن بر بارداری
اختلالات غذا خوردن در زنان سنین باروری شایعتر از میزانی است که متوجه آن میشویم. بیاشتهایی عصبی (anorexia nervosa) در جمعیت انگلستان شیوعی تا 7در هر 1000 نفر دارد و به ویژه در دختران نوجوان و زنان جوان شایع است. پرخوری عصبی (bulimia nervosa) شایعتر است (1%-5/0% در زنان سنین باروری) و جمعیت مبتلا کمی مسنتر هستند. اختلالات آتیپیک غذا خوردن (اختلال غذا خوردنی که در جای دیگر تعریف نشده) احتمالا از این هم شایعتر هستند، اما دانش ما از شیوع آنها اندک است. افرادی که در گروه آتیپیک قرار میگیرند رفتارهایی غیرطبیعی در غذا خوردن خود دارند ولی با معیارهای تشخیصی بیاشتهایی عصبی یا پرخوری عصبی مطابقت ندارند. یک مطالعه گذشتهنگر بااستفاده از پرسشنامه روی 454 زن طی 7-3ماه پس از زایمان، شیوع برخی انواع اختلالات غذا خوردن را 5/11% گزارش کرد. در این مطالعه زنان جوانتر بیشتر مبتلا بودند. بارداری میتواند اختلالات غذا خوردن را عارضهدار کند، چرا که تغییرات شکل بدن ممکن است بر نگرانی درباره افزایش وزن بیفزاید. زنانی که سابقه اختلال غذا خوردن دارند باید مکررا در حین بارداری و دوره پس از زایمان پایش شوند و نیز این افراد نیاز به اقدامات حمایتی بیشتری در زمینه شیردهی با شیر مادر دارند.
چگونه اختلالات غذا خوردن بر باروری تأثیر میگذارند؟
بیشتر زنان مبتلا به پرخوری عصبی (حتی آنهایی که شاخص توده بدنی طبیعی دارند) قاعدگی نامنظم دارند و 5% این زنان آمنوره ثانویه را گزارش میکنند. بنابراین، زنان مبتلا به اختلالات غذا خوردن ممکن است با شکایت ناباروری به پزشک عمومی خود مراجعه کنند. با این حال، در یک مطالعه که 173 زن مبتلا به پرخوری عصبی را به مدت 5/11 سال پیگیری کرد، مشخص شد 75% این افراد باردار شدند که این نشان میدهد که مشکلات ناباروری در این زنان شایعتر نیست. زنان مبتلا به بیاشتهایی عصبی فعال مشکلات بیشتری در زمینه باروری دارند. قاعدگی و باروری طبیعی میتواند در 30% زنان مبتلا به بیاشتهایی عصبی که وزن طبیعی خود را به دست میآورند به تأخیر بیفتد. زنانی که دارای قاعدگیهای نامنظماند یا قاعده نمیشوند اغلب تصور میکنند که نمیتوانند بارور شوند. این امر ممکن است به استفاده ناکافی از روشهای جلوگیری از بارداری و خطر بارداری برنامهریزی نشده منجر شود.
آیا بارداری بر اختلالات غذا خوردن تأثیر میگذارد؟
بارداری ممکن است برای برخی زنان، به ویژه افراد مبتلا به اختلالات غذا خوردن، دورانی پر از تنش و نگرانی باشد. افزایش وزن و تغییر شکل بدن که در بارداری رخ میدهد ممکن است به عود یا بدتر شدن اختلال غذا خوردن منجر شود. در عین حال، اختلال غذا خوردن ممکن است به علت نگرانی مادر درباره آثار سوء آن بر کودک به دنیا نیامده بهتر شود. شواهد سیر متغیری را در زنان مبتلا به اختلالات غذا خوردن یا دارای سابقه قبلی آن که باردار میشوند مطرح میکنند. اختلال غذا خوردن ممکن است در حین بارداری بدون تغییر باقی بماند. دو مطالعه آیندهنگر نشان دادند که در زنان مبتلا به پرخوری عصبی ممکن است علایم بهتر شوند، در حالی که احتمال بدتر شدن مجدد بیماری پس از زایمان در زنان مبتلا به بیاشتهایی عصبی بیشتر بود. یک مطالعه موردـشاهدی آیندهنگر دیگر نشان داد بارداری ممکن است در زنان دارای سابقه قبلی اختلال غذا خوردن باعث عود بیماری شود، که احتمال آن در ? ماه اول پس از بارداری بیشتر است. یک مطالعه همگروهی آیندهنگر جمعیتی جدید روی 12,254 زن با سابقه قبلی اختلال غذا خوردن، اختلال غذا خوردن فعال، چاقی یا فاقد اختلال غذا خوردن نشان داد که زنان مبتلا به اختلال غذا خوردن به طور کلی در طول بارداری بهتر شدند. با این حال، این زنان در مقایسه با دیگر گروههای زنان باردار تداوم نگرانی و اضطراب درباره وزن خود را گزارش میکردند، بیشتر رژیم میگرفتند، بیشتر از ملین ها استفاده میکردند، بیشتر ورزش میکردند و بیشتر در خود القای استفراغ میکردند.
آیا اختلالات غذا خوردن روی پیامدهای بارداری و جنینی تأثیر میگذارند؟
شواهد در این باره محدود و گاهی اوقات متناقض است. بسیاری از مطالعات گذشتهنگر یا مبتنی بر پرسشنامه هستند که این امر ممکن است به تورش در انتخاب آزمودنی و تورش در یادآوری منجر شود. دیگر مطالعات در درمانگاههای بیمارستانی انجام شدهاند که نماینده خوبی از جمعیت جامعه نیستند. به طور کلی این طور به نظر میرسد که حضور یک اختلال غذا خوردن، به ویژه بیاشتهایی عصبی فعال، خطرات اندک بیشتری را متوجه مادر و جنین میکند. یک مطالعه همگروهی بزرگ اخیر روی زنان مبتلا به بیاشتهایی عصبی، زنان مبتلا با پرخوری عصبی، زنان مبتلا به هردو اختلال و افراد شاهد نشان داد که در مقایسه با جمعیت عمومی، احتمال سقط در زنان مبتلا به پرخوری عصبی و احتمال داشتن بچههای کوچکتر در زنان مبتلا به بیاشتهایی عصبی به طور معنی داری بیشتر است. یک مطالعه گذشتهنگر دیگر زنان دارای سابقه بیاشتهایی عصبی، پرخوری عصبی، اختلال آتیپیک غذا خوردن و شاهدها را با هم مقایسه کرد.در این مطالعه مشخص شد که میزان سقط، تولد نوزادان کوچک برای سن بارداری، نوزادان با وزن کم هنگام تولد، نوزادان دچار میکروسفالی، محدودیت رشد داخلرحمی و زایمان زودرس در زنان دارای سابقه اختلال غذا خوردن (به ویژه مادران با شاخص توده بدنی 20) بیشتر است. با این حال، یک مطالعه همگروهی بزرگ اخیر در سوئد مطرحکننده آن است که سابقه قبلی بیاشتهایی عصبی ممکن است به خودی خود با پیامدهای نامطلوب هنگام تولد همراه نباشد. مشکلات گزارش شده برای مادران شامل مشکلات روانی، افسردگی پس از زایمان، کمخونی، افزایش خطر استفراغ بیش از حد بارداری و مشکلات بیشتر در ترمیم اپیزیوتومی هستند.
آیا اختلالات غذا خوردن بر دوره پس از زایمان و شیردهی با شیر مادر تأثیر میگذارد؟
خطر افسردگی پس از زایمان در زنان مبتلا به اختلالات غذا خوردن بیشتر است. یک مطالعه موردـشاهدی گذشتهنگر روی 94 زن مبتلا به اختلالات غذا خوردن نشان داد که یکسوم این زنان دچار افسردگی پس از زایمان شدند، در حالی که این رقم برای جمعیت عمومی 12%-3% است. یک مطالعه گذشتهنگر بزرگ با پرسشنامه روی زنان با یک یا چند بارداری نشان داد که احتمال گزارش کردن افسردگی در حین بارداری و پس از زایمان در زنان مبتلا به اختلالات غذا خوردن بیشتر بود. احتمال وجود یک اختلال زمینهای خلقی (affective) در زنان مبتلا به اختلال غذا خوردن بیشتر است (تا 40%) و باور بر این است که این امر همراه با اضافه شدن استرس ناشی از بارداری (تغییر تصور از بدن، افزایش وزن، از دست رفتن کنترل) این زنان را نسبت به افسردگی پس از زایمان مستعدتر میکند.
مطالعات متعددی نشان دادهاند که در زنان مبتلا به اختلالات غذا خوردن خطر بدتر شدن اختلال پس از زایمان بیشتر است، به ویژه در آنهایی که سابقه بیاشتهایی عصبی و تکرر بالای غذا خوردنهای ناگهانی حجیم در زمان بارداری دارند. به نظر میرسد زنان مبتلا به اختلالات غذا خوردن زودتر از جمعیت عمومی شیردهی با شیر مادر را قطع میکنند. یک مطالعه گذشتهنگر با پرسشنامه که 454 زن را 7-3 ماه پس از زایمان مورد بررسی نمود نشان داد که 5/11% این افراد خودشان یک اختلال غذا خوردن را گزارش کردند و احتمال شیردهی با شیر مادر طی 3 ماه پس از زایمان در این زنان به طور معنی داری کمتر بود.
آیا اختلالات بارداری بر رابطه بین مادر و شیرخوار تأثیر میگذارند؟
تحقیق روی مادران مبتلا به اختلالات غذا خوردن نشان میدهد که این مادران ممکن است به طور خاص شیرخواران خود را هم در هنگام بازی و هم در زمان های غذا خوردن کنترل کنند. یک مطالعه مقطعی شاهددار روی فرزندان یکساله مادران مبتلا به اختلالات غذا خوردن نشان داد که این مادران در مقایسه با شاهدها درمورد فرزندان خود خرده گیرتر بودند و برخوردهای بیشتری در حین غذا خوردن برای این مادران پیش میآمد. فرزندان این افراد در مقایسه با شاهدها به سمت وزنگیری کمتر گرایش داشتند و وزن فرزندان با نگرانی مادر درباره شکل بدن خود همبستگی معکوس داشت.
درمان زنان مبتلا به اختلالات غذا خوردن پیش از بارداری چگونه است؟
اختلالات غذا خوردن اغلب توسط پزشک عمومی بیمار تشخیص داده نمیشود و پژوهشها مطرحکننده آن است که تنها 10% زنان مبتلا به پرخوری عصبی شناسایی میشوند و تنها نیمی از این افراد برای درمان ارجاع میشوند. جلسات مشاوره پیش از بارداری و اولین ویزیت پیش از زایمان فرصتهای خوبی برای غربالگری اختلالات غذا خوردن هستند، چرا که مادران در این زمانها پذیرش بیشتری برای توصیه و کمک دارند. راهکارهای موسسه ملی سلامت و تعالی بالینی غربالگری فرصتطلبانه در گروههای آسیبپذیر را توصیه میکند . باید به زنان دچار اختلالات فعال غذا خوردن توصیه کرد که در صورت امکان تا زمانی که به طور عمده بهبود پیدا کنند بارداری خود را به تأخیر بیندازند. به ویژه در بیاشتهایی عصبی، درمان باید به بیمار ارایه شود و ارجاع زودهنگام به یک مرکز خدمات تخصصی اختلالات غذا خوردن ضروری است. باید از زنان مبتلا به اختلالات غذا خوردن که قصد بارداری دارند درباره داروها، به ویژه ملینها، داروهای سرکوبکننده اشتها و دیورتیکها که ممکن است در بارداری خطرناک باشند سوال شود. آموزش زودهنگام درباره تغییرات شکل بدن، ویار و استفراغ بیش از حد بارداری میتواند به آمادهسازی مادر برای بارداری کمک کند.
درمان زنان مبتلا به اختلالات غذا خوردن در هنگام بارداری چگونه است؟
زنان مبتلا به یک اختلال فعال غذا خوردن باید به طور زودهنگام به یک متخصص مامایی که در زمینه بارداریهای پرخطر فعالیت میکند و به طور ایدآل به یک مرکز خدمات تخصصی اختلالات غذا خوردن ارجاع شوند. میزان دسترسی به خدمات تخصصی اختلالات غذا خوردن در سطح انگلستان بسیار متفاوت است و ممکن است ارجاع بیمار به مرکز خدمات روانپزشکی محلی در اولین فرصت مناسبتر باشد.
ویزیتهای پیش از زایمان در مطب
پایش پیش از زایمان در حیطه مراقبت های اولیه برای زنان دچار مشکلات خفیفتر غذا خوردن و آنهایی که در مقابل ارجاع مقاومت میکنند مناسبتر است. شدت اختلال غذا خوردن باید در هر ویزیت بررسی شود . بیماران ممکن است به منظور ارایه حمایت روانی و پایش جسمی نسبت به افراد عادی نیازمند ویزیتهای بیشتر و طولانیتری باشند. ارتباط خوب با ماما و متخصص مامایی، همراه با حساسیت زیاد در مکتوب کردن وجود یک اختلال غذا خوردن در یادداشتها حایز اهمیت هستند. زنان مبتلا نیازمند راهنمایی در زمینه تغذیه خواهند بود. باید بر اهمیت غذا خوردن سالم به منظور فراهم کردن امکان رشد و نمو کودک تأکید کرد. هرچند در حال حاضر تأکید کمی بر پایش وزن در بارداریهای بدون عارضه صورت میگیرد، افزایش وزن ممکن است نگرانی عظیمی برای زنان مبتلا به اختلالات غذا خوردن باشد. باید در همان اوایل بارداری درباره افزایش وزن با مادر بحث کرد. باید به وی گفت که میانگین افزایش وزن در یک بارداری طبیعی 14-8کیلوگرم است. همچنین توضیح نحوه افزایش اندازه شکم (ارتفاع فوندوس – سمفیز) با رشد جنین و اینکه ارتفاع فوندوس چگونه با سن بارداری همبستگی دارد و ادامه تقویت مثبت همگام با افزایش وزن مادر میتواند کمککننده باشد.
درمان زنان مبتلا به اختلالات غذا خوردن پس از بارداری چگونه است؟
موضوعات نگرانکننده پس از بارداری عبارتند از سلامت روانی مادر، شیردهی با شیر مادر و بدتر شدن اختلال غذا خوردن. ارایه توصیهها و تشویق والدین به ارایه حمایت میتواند کمککننده باشد. این مادران نیازمند حمایت بیشتری در زمینه شیردهی با شیر مادر هستند، چرا که بسیاری از آنها دچار مشکل میشوند و احتمال قطع زودتر شیردهی در آنها بیشتر است. عود اختلال را میتوان با پایش وزن و پرسش درباره رفتار غذا خوردن و خودالقایی استفراغ شناسایی کرد. پرسش کردن درباره داروهایی نظیر ملینها، دیورتیک ها و داروهای سرکوبکننده اشتها ارزشمند است. برخی مادران ممکن است به منظور تلاش برای کاهش وزن سریع از این داروها استفاده کنند بدون اینکه متوجه خطرات بالقوهای باشند که شیرخوار در حال تغذیه از شیر مادر را تهدید میکنند. در صورت وقوع کاهش وزن سریع (که نگرانی درباره عود بیاشتهایی عصبی را بر میانگیزد)، ارجاع اندیکاسیون دارد. پرخوری عصبی و غذا خوردنهای ناگهانی حجیم را بعضا میتوان در جامعه و با راهنماییهای خودیاری درمان کرد. فلوکستین با دوز بالا (60 میلیگرم در روز) اثر اختصاصی علیه پرخوری دارد و در صورت ترکیب شدن با درمان خودیاری ممکن است به بیماران کمک کند تا کنترل خود را روی غذا خوردن بازیابند. در صورتی که مداخلات ساده کمککننده نباشند یا اختلال غذا خوردن شدید یا با دیگر اختلالات روانی همراه باشد، ارجاع اندیکاسیون دارد. اختلالات غذا خوردن مشکلات نسبتا ناشایع اما مهمی در زنان سنین باروری هستند، چرا که میتوانند تحت تأثیر بارداری قرار بگیرند و بر مادر و فرزند تأثیرات نامطلوب بگذارند. کادر 3 خلاصهای از درمان زنان باردار مبتلا به اختلالات غذا خوردن را ارایه میکند. عناصر کلیدی درمان عبارتند از: تشخیص اختلال در مراحل اولیه؛ ایجاد ارتباط خوب با مادر و همسر وی؛ برقراری ارتباط واضح و شفاف با پزشک عمومی، ماما و متخصص مامایی؛ و داشتن آستانه پایین برای نظرخواهی از متخصص اختلالات غذا خوردن. این زنان اغلب نیازمند حمایت ادامهدار هستند بنابراین تداوم مراقبتها نقش حیاتی دارند.
هیئت تحریریه بیا نی نی