حدود ۵۰ درصد از بچه‌های ۱۰ تا ۱۸ سال، حداقل به‌صورت گاه به گاه، عادت ناخن جویدن را دارند و برای بسیاری از بچه‌ها، این عادت حتی از سن پایین‌تر هم شروع می‌شود. اگر شما هم با این مشکل دست‌وپنجه نرم می‌کنید و نمی‌دانید که چطور مانع ناخن جویدن در کودکان شوید.

ناخن جویدن در کودکان چقدر رایج است؟

این عادت یکی از عادت‌های عصبی نسبتا رایج است و در کودکان زیاد دیده می‌شود و در دسته‌ی عادت‌های مشابه دیگر مثلا پیچیدن مو، مکیدن انگشت و… قرار می‌‌گیرد.

این عادت به طور رسمی، به‌عنوان یک رفتار تکراری متمرکز بر بدن شناخته می‌شود. برخی از بچه‌ها به دلیل بی‌قراری ناخن‌های خود را می‌جوند، اما برخی دیگر نمی‌دانند زمانی که احساس اضطراب دارند باید چه کاری به جای آن انجام دهند و به این عادت‌ها روی می‌آورند.

ناخن جویدن علاوه بر ناخوشایند بودن ظاهری، می‌تواند به دندان‌ها و ناخن‌های کودک شما آسیب وارد کند. بنابراین، اگر کودک شما در هنگام جویدن ناخن‌های خود پرخاشگری هم می‌کند و این کار را با شدت انجام می‌دهد، مهم است که این موضوع را با پزشک در میان بگذارید.

در بیشتر موارد، جویدن ناخن هیچ مشکل جدی برای سلامتی ایجاد نمی‌کند و معمولاً نشانه‌ای از یک مشکل ریشه‌دارتر نیست. بلکه فقط یک عادت عصبی کوچک است که اغلب والدین را عصبانی می‌کند.

۸ راهکار برای متوقف کردن ناخن جویدن در کودکان

از آنجا که بیشتر کودکان با بزرگ‌تر شدن، در نهایت از ناخن جویدن دست می‌کشند، برخی از والدین بهترین رویکرد را نادیده گرفتن آن می‌دانند. اما برای بعضی از پدرها و مادرها، نادیده گرفتن این عادت سخت می‌شود. ضمنا اگر این عادت حالت پرخاشگرانه، شدید و آسیب‌زا پیدا کرده است، حتما باید آن را پیگیری کنید.

اگر ناخن جویدن به‌صورت ناگهانی شروع شده است، به این فکر کنید که آیا کودک شما ممکن است اضطراب یا استرس را تجربه کند؟ ممکن است دلیلی باعث ایجاد استرس ناگهانی در کودک شده باشد. به خاطر داشته باشید که برخی از رویدادهای مثبت، مانند ارتقاء به یک گروه مطالعه‌ی جدید یا گرفتن یک حیوان خانگی جدید هم می‌تواند برای بچه‌ها استرس‌زا باشد. در نتیجه برای پیدا کردن منبع استرس، همیشه دنبال دلایل منفی نگردید.

با راهکارهای زیر می‌توانید کودک را متوقف کنید و سعی کنید کم‌کم این عادت را از یاد او ببرید:

۱. کوتاه کردن مرتب ناخن

وقتی ناخن‌های کودک را مرتب کوتاه کنید، فاصله‌ای بین ناخن و انگشت ایجاد نمی‌شود در نتیجه هیچ جرم و آلودگی و میکروبی در این قسمت جمع نمی‌شود. در نتیجه لمس کردن آن با دهان، باعث بیماری کودک نمی‌شود. همچنین ناخن جویدن در کودکان ممکن است باعث مجروح شدن بخشی از پوست اطراف ناخن شود. اگر ناخن‌ها آلوده به میکروب باشند، احتمال عفونت در انگشتان کودک افزایش می‌یابد. ضمنا برخی کودکان وقتی ناخن کوتاهی داشته باشند، برای جویدن آن تمایلی نشان نمی‌دهند. ناخن‌های نامرتب که کنار آن گوشه‌های اضافه دارد، محرک خوبی برای کودک است که آن‌ها را بجود. پس ناخن‌های کودک را همیشه مرتب نگه دارید و سوهان بکشید.

۲. پیدا کردن جایگزین

برای بچه‌ها یک جایگزین سالم و بی‌خطر پیدا کنید تا در دهانش بگذارد. برای بچه‌های بزرگ‌تر این جایگزین می‌تواند خوراکی‌های ترد و سالم باشد؛ مثلا تکه‌های هویج و کرفس. فقط حواستان باشد که جویدن ناخن را با خوردن تنقلات خیلی شیرین و خیلی شور جایگزین نکنید. چون این موارد می‌تواند ضررهای به مرتب بیشتری داشته باشد.

۳. پرت کردن حواس کودک

باید به کودک یاد بدهید که در این مواقع روی چیز دیگری تمرکز کند. به بچه‌ها یک اسباب‌بازی بدهید که انگشت‌هایش را مشغول نگه دارد. بعضی اسباب بازی‌ها و فیجت‌های مخصوص کاهش استرس هستند که بچه‌ها می‌توانند در جیب خود بگذارند و آن را لمس کنند. این کار باعث می‌شود که روی بافت و احساس آنچه که لمس می‌کنند تمرکز کنند و حواسشان از جویدن ناخن پرت شود.

۴. در نظر گرفتن یک علامت هشدار

بین خودتان یک علامت هشدار در نظر بگیرید. مثلا قرار بگذارید که هر وقت کودک این عادت را تکرار کرد، مادر با نوازش پشت بازو به او هشدار دهد که کار درستی نیست. این علامت باید بین خودتان باشد و بدون اینکه دیگران متوجه شوند، به او هشدار دهید. این کار کمک می‌کند که بچه‌ها از عادات بد خود آگاهی پیدا کنند چون بسیاری از آن‌ها معمولا ناآگاهانه این کار را انجام می‌دهند.

۵. در نظر گرفتن سیستم پاداش

با کمک سیستم پاداش کودک، هر روزی که فرزندتان این عادت را تکرار نکرد می‌توانید برای او یک استیکر در نظر بگیرید. اگر کودک شما نمی‌تواند تمام روز طاقت بیاورد، روز را به بازه‌های چند ساعته تقسیم کنید. مثلا تا قبل از ناهار و… بعد از جمع شدن استیکرها و رسیدن به تعدادی که خودتان از قبل مشخص کرده‌اید، یک پاداش به کودک بدهید. با این روند، کودک شما کم‌کم عادتش را ترک می‌کند.

قبلا در مورد سیستم پاداش کودک توضیح دادیم که می‌توانید درمطلب زیر بخوانید

۶. مانیکور ناخن کودک

کودک شما اگر به سن مطلوبی برای مانیکور رسیده باشد، برای انجام این کار هیجان‌زده خواهد بود. وقتی او را پیش متخصص مانیکور ببرید و ناخن‌هایش را در سالن، مرتب کند و لاک بزند، برای آن‌ها اهمیت بیشتری قائل خواهد بود و کمتر تمایل پیدا می‌کند که آن را بجود. این مدت زمان می‌تواند فرصت خوبی برای گذراندن یک زمان مادر و دختری باشد و ضمنا عادت ناخن جویدن فرزند را هم از بین می‌برد.

۷. استفاده از لاک‌های جلوگیری از جویدن ناخن

ناخن‌های مخصوصی برای فراموش کردن این عادت تولید می‌شود که در صورت جویدن ناخن، طعم بسیار بدی دارند یا حتی باعث سوزش دهان می‌شوند. البته دقت کنید که بعضی از این لاک‌ها حاوی استون یا فلفل کاین هستند که اگر فرزند شما دستش را به چشمانش بزند، ممکن است سوزش و ناراحتی را تجربه کند. برای انتخاب محصول مناسب با پزشک یا داروساز و مسئول داروخانه مشورت کنید تا بی‌ضررترین محصول را بخرید. این طعم بد باعث می‌شود که فرزند شما نسبت به عادت بد خود، آگاهی بیشتری پیدا کند.

۸. اجازه دادن برای تجربه کردن عواقب طبیعی کار

همیشه یادتان باشد که عواقب طبیعی کارها می‌توانند بهترین معلم باشند. اگر فرزند شما گاهی اوقات با جویدن ناخن باعث آسیب رسیدن به آن می‌شود، اجازه دهید تا درد و سوزش ناشی از کارش را تجربه کند. همین درد و سوزش می‌تواند یک مشوق برای او باشد تا عادت ناخن جویدن را ترک کند.

اجتناب از بدتر کردن اوضاع

توجه بیش‌ازحد به عادات بد فرزندتان احتمالاً نتیجه معکوس خواهد داشت و جویدن ناخن ممکن است بدتر شود. تنبیه فرزندتان یا خجالت دادن به او به خاطر جویدن ناخن نیز در کمک به تغییر عاداتش موثر نخواهد بود.

به کودک خود کمک کنید تا ناخن جویدن خود را مدیریت کند؛ اما بیش از حد درگیر این نشوید که او را متوقف کنید. فریاد زدن یا گفتن اینکه آن‌ها عادت‌های بدی دارند و پرخاشگر هستند، هیچ کمکی نمی‌کند و فقط اوضاع را بدتر می‌کند.

از سخنرانی‌های طولانی در مورد همه دلایلی که چرا گذاشتن انگشتان در دهان منزجرکننده است صرفنظر کنید؛ این روش هم احتمالاً مؤثر نیست.

کمک به کودکتان برای پایان دادن به ناخن جویدن، اگر با یک طرح خلاقانه مثلا سیستم پاداش کودک همراه باشد بسیار موثرتر خواهد بود. اگر آن‌ها انگیزه‌ی خاصی برای ترک این عادت نداشته باشند، احتمالاً تلاش‌های شما موفقیت‌آمیز نخواهد بود. بنابراین، با آن‌ها صبورانه رفتار کنید و اگر علاقه‌ای به توقف ندارند، ممکن است لازم باشد صبر کنید تا خودشان متوقف شوند.

ممکن است هر از چند گاهی با گفتن جمله‌ای مانند «متوجه شدم که ناخن‌هایت را زیاد می‌جوی. آیا بچه‌های مدرسه تا به حال متوجه این موضوع شده‌اند؟» ذکر این نکته که دیگران ممکن است آن‌ها را در حال انجام این کار ببینند، ممکن است آن‌ها را نسبت به برداشت دیگران، بیشتر آگاه کند.

با اینکه از آن‌ها بپرسید: «به نظر می‌رسد گاهی اوقات وقتی ناخن‌های خود را زیاد می‌جوی انگشتانت درد می‌کنند. آیا تا به حال آرزو کردی که ای کاش این کار را نمی‌کردی؟»

اگر فرزند شما برای ترک این عادت تلاش می‌کند، با هم برنامه‌ای برای کمک به او در نظر بگیرید. آن‌ها ممکن است بگویند که اگر بتوانند ناخن‌های خود را به اندازه ای بلند کنند که مجبور شوید آن‌ها را کوتاه کنید (برخلاف جویدن ناخن قبل از اینکه رشد کنند) پاداش خاصی می‌خواهند. با این روش موافقت کنید و حتما جایزه‌ای برای او در نظر بگیرید.

صبور باشید

ناخن جویدن در کودکان ممکن است گاهی بهتر شود و دوباره بدتر شود. این اغلب بخشی از فرآیند رهایی از یک عادت بد است. با این حال، با گذشت زمان، ناخن جویدن در کودکان احتمالا کاهش می‌یابد. ترک عادت‌های بد سخت است. اگر فرزندتان به خاطر جویدن ناخن‌هایش ناراحت می‌شود، به او یادآوری کنید که در این کار در کنار او هستید. و قبل از اینکه خیلی ناامید شوید، به او یادآوری کنید؛ این احتمالاً فقط یک مرحله‌ی گذرا است. به فرزندتان فرصت دهید تا این مشکل را حل کند.

مسئول پذیرش درحالی‌که سعی می‌کرد عصبانیتش را قورت بدهد، رو به آقا داوود برگشت: «آقا باید اینجا اطلاعات درست ثبت شود. جواب مرا درست بدهید.» آقا داوود درحالی‌که نگران شرایط ویژه همسرش بود، با بی‌حوصلگی گفت: «من درست و جدی گفتم. 9فرزند داریم و این بچه‌ای که دارد به دنیا می‌آید دهمین فرزند ماست.» گل از گل مسئول پذیرش شکفت و با تعجب به‌صورت محجوب و مهربان فاطمه‌خانم زل زد: «خانم مگر چند سالتان است؟» پاسخ فاطمه خانم کافی بود تا همه پرسنل بخش پذیرش بیمارستان کارشان را رها کنند و دور او حلقه بزنند: «متولد 64هستم.» قیل و قال آنها با تحسین فاطمه‌خانم همراه بود: «ماشاءالله خانم قهرمان.» بعد از آن تا وقتی از بیمارستان مرخص شود، از پزشک و پرستار تا سایر مادران بستری در بخش، مادر دهه شصتی خانواده منیری را خانم قهرمان صدا می‌زدند. آنها می‌دانستند مادری برای 10فرزند کار بزرگی است که او به‌خوبی از پس آن برمی‌آید. خانم قهرمان می‌گوید: «از داشتن خانواده‌ای پرجمعیت احساس قدرت و امنیت می‌کنم. خیلی خوب است که 10فرزند خوب و یک همسر مهربان دارم که حامی و دلسوز من است.» زندگی خانم قهرمان و خانواده 12نفره‌اش حکایت‌های ترش و شیرین زیادی دارد که شنیدنش خالی از لطف نیست. درحالی‌که 2روز از تولد دهمین فرزند این خانواده می‌گذشت، به دیدارشان رفتیم تا قدم نورسیده را تبریک بگوییم و گوشه‌ای از این حکایت‌های ترش و شیرین را بشنویم:

کدبانوهای خانه

همه بچه‌ها مرتب و آراسته‌اند، ولی لباس‌های سنتی آبی‌رنگ نادیا و سارا ملاحت و معصومیت دخترانه آنها را دوچندان کرده است. فاطمه خانم هنوز سرحال نشده و کم‌رمق به‌نظر می‌رسد، ولی حسین گوش اش به این حرف‌ها بدهکار نیست و همین که او نوزاد به بغل وارد پذیرایی می‌شود، الاکلنگ و توپ پلاستیکی‌اش را رها می‌کند و از سروکولش بالا می‌رود. نوزاد تازه رسیده که فاطمه‌خانم عباس صدایش می‌زند، ساکت و آرام خوابیده و بچه‌ها برای در آغوش گرفتن او با هم مسابقه می‌گذارند، اما با تشرهای سارا حساب کار دست همه می‌آید: «نی‌نی را اذیت نکنید، بگذارید پیش مامان بخوابد.» هرقدر نادیا مثل مادر آرام و محجوب است، سارای شیرین‌زبان، بلد است آتش بسوزاند و برای همه بچه‌ها تعیین‌تکلیف کند. البته در کار خانه هم زبر و زرنگ است و می‌تواند بدون کمک مادربزرگ و آبجی بزرگه از جمع و جور کردن خانه تا آب دادن به گلدان‌ها را به‌تنهایی انجام دهد. ولی نادیا دیگر برای خودش کدبانویی هنرمند شده و نه‌تنها هنرهایی مانند آشپزی و شمع‌سازی‌ و گل‌سازی‌ را آموخته، بلکه فوت و فن‌هایی را هم که مادر برای آبروداری و رفع و رجوع زندگی به‌کار می‌برد، خوب یاد گرفته است. نادیا می‌داند موقع آشپزی چطور موادغذایی را کم و زیاد کند که خوشمزه بودن غذا رمز و راز صرفه‌جویی‌های او را برملا نکند یا چه ترفندهایی به‌کار ببندد تا از یک قواره پارچه 2پیراهن زیبا برای خودش و سارا دوخته شود. دیگر روزهای پادشاهی حسین بازیگوش سر آمده و ته‌تغاری خانه محسوب نمی‌شود، ولی او هنوز نی‌نی تازه‌وارد را رقیب خود نمی‌داند و حسابی برای همه قلدری می‌کند. اما پسر قلدر خانه وقتی به سارا می‌رسد، به همبازی مهربان و سر به راهی تبدیل می‌شود و به سارا اجازه می‌دهد یک دل سیر با سه‌چرخه توی خانه دور بزند. اگر هم سارا توی الاکلنگ‌بازی شیطنت کند و الاکلنگ را تند بچرخاند، باز هم حسین شاکی نمی‌شود. علی به زیارت امام رضا(ع) رفته و هنوز نوزاد تازه را ندیده، ولی از پشت تلفن هم می‌توان هیجانش را برای دیدن او احساس کرد. فاطمه خانم وقتی حال خوش علی را در دورهمی‌های خانوادگی می‌بیند، احساس می‌کند همه سختی‌ها و دشواری‌های بزرگ کردن فرزندانش به تماشای این حس و حال خوش می‌ارزد.

پسر غیرتی مادر

مجتبی سومین پسر خانواده است، اما مثل برادر بزرگه خانه رفتار می‌کند و اگر کسی به خواهر و برادرهایش نگاه چپ بیندازد، حسابی به رگ غیرتش برمی‌خورد. مجتبی هرقدر بیرون از خانه و مقابل غریبه‌ها هوای خواهر و برادرهایش را دارد، توی خانه به پر‌وپای بچه‌ها می‌پیچد و برای اینکه حرفش را به کرسی بنشاند، ده‌ها نقشه‌ بکر در آستین دارد. فقط موقع درس و مشق و شب‌های امتحان، مجتبی حال و حوصله آتش‌سوزاندن ندارد و ساکت و آرام با نادیا درس می‌خواند. نادیا هم خانم معلم پرحوصله‌ای است و به‌راحتی از سر و کله‌زدن با داداش غیرتی باهوش اش خسته نمی‌شود.محمد بعد از مجتبی به دنیا آمده و 10سال دارد. او از اضافه شدن داداش تازه‌وارد به جمع خانواده خوشحال است و می‌گوید: «خواهر و برادر داشتن خیلی خوبه. ما همیشه پشت همیم و همدیگه رو تنها نمی‌ذاریم.» محمد به انجام کارهای خانه رغبتی ندارد، ولی برای خوشحال‌کردن مامان حاضر است چهارپایه زیر پایش بگذارد تا دستش به اجاق‌ گاز برسد و به‌تنهایی یک خوراک کدو یا بادمجان چرب و چیلی درست کند. ابوالفضل مهربان و آرام است، ولی در سربه‌سر گذاشتن با خواهر و برادرهایش کم نمی‌آورد؛ به‌خصوص وقتی مهدی حرصش را درمی‌آورد و با تلفن همراه مادربزرگ آنقدر بازی می‌کند که شارژش تمام شود و نوبت بازی به او نرسد، دیگر ابوالفضل حسابی جوش می‌آورد. البته موقعی که مامان یا مادربزرگ از کشمکش‌های آنها کلافه و ناراحت می‌شوند، ابوالفضل مهربان طاقت دیدن ناراحتی آنها را ندارد و از حقش کوتاه می‌آید.

داداش بزرگه بچه‌ها

ابراهیم دیگر برای خودش مردی شده و مادر وقتی با محبت به قد و بالای بزرگ‌ترین فرزندش نگاه می‌کند در چشم‌های مهربانش حظ و لذتی مادرانه می‌نشیند. داداش بزرگه چندان پرهیاهو نیست، ولی هر جای خانه باری روی زمین مانده باشد، سروکله ابراهیم حتما پیدا می‌شود. وقتی نق زدن‌های حسین بازیگوش همه را کلافه می‌کند، کافی است تا لحظه‌ای داداش ابراهیم او را در آغوش بگیرد تا آسوده و بی‌خیال بخوابد. نادیا با مادر حسابی ایاغ است، ولی گاهی فقط باید با داداش بزرگه یک دل سیر درددل کند تا خوب سبک شود. علی و مجتبی آنقدر بزرگ شده‌اند که بفهمند داشتن یک داداش بزرگه مهربان چقدر دل آدم را قرص می‌کند، اما برای سارا و برادرهای کوچک‌تر، داداش ابراهیم یک داور صبور است که خوب می‌تواند قیل‌و‌قال‌ها و مرافعه‌های آنها را سرو سامان دهد و همه‌‌چیز را ختم به‌خیر کند. البته اگر در مرافعه‌ای پای سارا در میان باشد، داداش ابراهیم حتما از آبجی کوچیکه طرفداری می‌کند تا برادرها حساب کار دستشان بیاید و بدانند باید همیشه هوای آبجی‌ها را داشته باشند.

همبازی خاص بچه‌ها

قیل و قال بچه‌ها سبب می‌شود خانه خانواده منیری هیچ‌وقت ساکت و سوت و کور نباشد، ولی زمانی که آقاداوود توی خانه است  هیاهوی او کمتر از بچه‌ها نیست و حسین و سارا می‌توانند با بابا قایم‌باشک بازی کنند و بچه‌های بزرگ‌تر در بازی اسم و فامیل خود همبازی قدری داشته باشند که به‌راحتی همه امتیازهای بازی را درو می‌کند. مادربزرگ در رسیدگی به بچه‌ها کمک‌حال فاطمه خانم است و خانم جوانی هم در سروسامان دادن به کارهای خانه به او کمک می‌کند. فاطمه خانم در کنار مشغله‌های رسیدگی به فرزندانش در جلسات و همایش‌های مختلفی که برای مادران و دختران جوان برگزار می‌شود، شرکت می‌کند تا تجربیاتش را با آنها در میان بگذارد و به مرور زمان این موضوع مورد پذیرش اهالی خانواده قرار گرفته‌است.

هدیه‌های عزیز خدا

فاطمه خانم در 20سالگی ابراهیم را به دنیا آورده است. او تعریف می‌کند: «وقتی کلاس سوم راهنمایی بودم، همسرم به خواستگاری‌ام آمد. نسبت فامیلی ما باعث شده بود خانواده‌ام از او شناخت خوبی داشته باشند و از آن جا که من هم به این وصلت بی‌رغبت نبودم، به او پاسخ مثبت بدهند.» آقا داوود آنقدر محاسن اخلاقی داشته که خانواده فاطمه خانم چشم روی دست خالی‌اش ببندند و دخترشان را در 15سالگی به خانه آقا داماد جوان بفرستند، اما اوایل، زندگی‌شان به سادگی نمی‌گذشت و آقا داوود با کار در پیک موتوری و هر شغل و کسب حلالی که پیش می‌آمد، رزق و روزی خودش و همسرش را تأمین می‌کرد. چند سال اول زندگی زوج جوان بدون فرزند گذشت تا فاطمه خانم دوره دبیرستان را به پایان رساند، ولی در روزهایی که او خودش را برای شرکت در کنکور آماده می‌کرد، خدا ابراهیم را به آنها بخشید. درحالی‌که پس از ابراهیم، علی و نادیا هم به جمع خانواده منیری اضافه شدند، فاطمه خانم عشقش به تحصیل را رها نکرد و در کنار مادری برای 3فرزندش، تحصیلات دانشگاهی خود در رشته علوم‌تربیتی را هم ادامه ‌داد. فاطمه خانم تصور نمی‌کرد خانواده آنها بزرگ‌تر شود و وقتی متوجه شد خدا چهارمین فرزند را به او بخشیده، تردید داشت که بتواند از پس این امتحان برآید: «مشقت بزرگ کردن 4فرزند قد و نیم قد، قضاوت‌های مردم، دست خالی او و همسرش….» بالاخره با خودش کنار آمد و ترجیح داد این هدیه خداوند را که آدم‌های بسیاری در حسرت داشتنش هستند، با ناشکری پاسخ ندهد. آقا داوود هم با همسرش هم‌عقیده بود و تصمیم گرفتند مشیت خداوند را با رضایت و قدرشناسی بپذیرند.

مسکن؛ بزرگ‌ترین مشکل خانواده

در آن روزها و حتی پس از آنکه مجتبی و محمد هم به دنیا آمدند، شرایط مالی آنها به‌سختی می‌گذشت و دار و ندارشان یک موتورسیکلت بود و زار و زندگی مختصری که در یک آپارتمان یک‌خوابه استیجاری جای داده بودند. فاطمه خانم پیش از ازدواج زندگی سختی نداشت، ولی با پرجمعیت شدن خانواده‌اش تصمیم گرفت طوری آن را مدیریت کند که به بچه‌ها سخت نگذرد، اما قناعت و صبوری را هم بیاموزند. او تعریف می‌کند: «با همان درآمد مختصرمان سعی می‌کردیم بچه‌ها را خوشحال نگه داریم و به اندازه توانمان در مسافرت و خورد و خوراک و تحصیل آنها کم نگذاریم.»  آقا داوود در کنار همه سختی‌هایی که برای چرخاندن زندگی داشت، به کسب تجربه مدرک دانشگاهی دارد و وقتی در این حرفه مهارت به دست آورد، کم‌کم توانست زندگی‌اش را سر و سامان دهد، خودروی مناسبی برای خانواده‌اش تهیه و آپارتمانی بزرگ‌تر در نظرآباد کرج اجاره کند .  حالا آقا داوود در این رشته تجربه و مهارت دارد و افتخار ثبت اختراع ده‌ها داروی سنتی چاشنی این تجربیات چندین‌ساله شده است، ولی از اینکه نمی‌تواند به نیازهای پسر و دختر نوجوانش پاسخ دهد و اتاقی مستقل و وسایل تحصیل آنها را به‌خوبی فراهم کند، ناراحت است. او می‌گوید: «نداشتن خانه برای ما مشکل بزرگی است و بچه‌ها از دردسرهای اثاث‌کشی‌های مکرر حسابی خسته شده‌اند. بسیاری از صاحبخانه‌ها حاضر نیستند خانه خود را به یک خانواده پرجمعیت اجاره دهند.» آقا داوود از مسئولان انتظار دارد به او کمک کنند تا بتواند خانه و سرپناه مناسبی برای فرزندانش فراهم کند. در میان فرزندان آقا داود، نادیا دوست دارد حرفه و شغل پدر را ادامه دهد.

برای مثال، ممکن است تعجب کنید که چرا کودکتان قبل از خواب سر خود را به تخت می‌کوبد. اما در واقع دلیلی وجود دارد که کودکان این کارها را انجام می دهند. در ادامه برخی از این رفتارهای عجیب را برای شما توضیح می دهیم و نگران نباشید، بسیاری از کودکان این کارها را انجام می دهند!

۱. بند آمدن نفس

کودک ممکن است هنگام گریه کردن، ناگهان تا ۱ دقیقه نفس نکشد، سفت شود، رنگش کبود شود و حتی برای چند دقیقه غش کند. باور کنید یا نه، در واقع چیزی نیست که آنها بتوانند کنترل کنند. این حالت ها ممکن است به این دلیل اتفاق بیفتند که کودک شما عصبانی یا ناراحت باشد و یا دچار ترس، شوک یا درد شده باشد. این حالت اگرچه ممکن است ترسناک به نظر برسد، اما معمولاً بی ضرر است و در سن ۴ یا ۵ سالگی متوقف می شود.

۲. مدام لباس هایشان را در می آورند

بچه ها وقتی برهنه هستند خجالت نمی کشند. بنابراین برای آنها مشکلی نیست که لباس های خود را در هر زمان و هر مکان در بیاورند. آنها ممکن است این کار را انجام دهند زیرا لباس هایشان ناراحت است یا به این دلیل که احساس گرما می کنند. یکی دیگر از دلایلی که ممکن است آنها لباس خود را در بیاورند این است که آنها به تازگی یاد گرفته اند که این کار را به تنهایی انجام دهند، بنابراین این یک مهارت جدید است که باعث می شود آنها احساس استقلال بیشتری کنند.

۳. نوشیدن آب حمام

کودکان ممکن است درک نکنند که آب حمام با آب آشامیدنی متفاوت است. از آنجایی که کودکان در طول حمام بازی می کنند، آب بخشی از آن است، بنابراین ممکن است فکر کنند که نوشیدن آن سرگرم کننده است.

۴. کوبیدن سر هنگام خواب

برخی از کودکان هنگام به خواب رفتن یا نیمه شب سر خود را به نرده تخت، بالش یا تشک می کوبند. حدود ۱۵ درصد از کودکان این کار را انجام می دهند. در حالی که برخی آن را یک اختلال می‌دانند، برخی دیگر معتقدند که این یک نوع رفتار آرام‌بخش است، مثل مکیدن شست. در هر صورت، معمولاً بی ضرر است و خود به خود متوقف می شود، بنابراین نیازی به درمان نیست.

۵. وارد کردن برخی اشیا به گوش، بینی و چشمانشان

کودکان دوست دارند دنیا را کشف کنند. بنابراین وقتی چیزهای کوچکی را در گوش، بینی و چشمان خود می کنند، در حال آزمایش اشیاء مختلف هستند. آنها فقط می خواهند ببینند چگونه کار می کنند و چه اتفاقی ممکن است برایشان بیفتد.

۶. خوردن چیزهای عجیب و غریب

از حشرات گرفته تا خاک، کودکان تقریباً هر چیزی را می توانند بخورند. آنها می خواهند چیزهای جدیدی را کشف کنند و چه راهی بهتر از استفاده از گیرنده های چشایی برای انجام این کار؟

۷. کشیدن موهایشان

کودکان زیر ۲ سال ممکن است موهای خود را بچرخانند یا بکشند تا خود را آرام کنند یا شاید حوصله شان سر رفته است. در ۳ سالگی، آنها متوجه واکنش والدین خود به این موضوع می شوند و ممکن است بخشی از رفتار جلب توجه یا عصبانیت باشد. در کودکان بزرگتر، کشیدن مو می تواند نشانه ADHD نیز باشد.

۸. تمایل به خواندن چندباره‌ی یک کتاب

گوش دادن به داستانی که از قبل ماجرای آن را می دانند، به کودکان احساس کنترل داشتن می دهد و این کنترل به آنها احساس راحتی می دهد. آنها می دانند که والدینشان قرار است قبل از رفتن به رختخواب برای آنها کتاب بخوانند و می دانند که داستان چگونه پیش می رود، بنابراین آرام می شوند و به خواب می روند.

آیا فرزند شما این کارها را انجام می دهد؟ واکنش شما چیست؟ آیا فرزند شما کار دیگری انجام می دهد که به نظر شما عجیب باشد؟ لطفا تجربه خود را با ما به اشتراک بگذارید!