دسته: شیرخوار و نوپا

هوشیار مجابی ، فوق تخصص نوزادان، مرکز آموزشی- درمانی کوثر اظهارکرد: نزدیک به یک میلیون از موارد مرگ کودکان زیر پنج سال و نوزادان، فقط با آغاز تغذیه در ساعت نخست پس از تولد، کاهش پیدا می‌کند و هر اندازه این شیردهی با تأخیر شروع شود، میزان مرگ نیز به همان نسبت افزایش خواهد داشت.

مجابی تصریح‌کرد: کاهش سرطان سینه در بانوان و کاهش بسیاری از بیماری‌ها مانند آسم و آلرژی، دیابت و بدخیمی‌ها در کودکان، از جمله فواید تغذیه نوزاد با شیر مادر است.

وی اضافه کرد: تغذیه نوزاد با شیرمادر نه تنها از نظر اقتصادی به سود خانواده است، بلکه این کودکان در مقایسه با کودکانی که از شیرخشک استفاده می‌کنند، زودتر راه می‌افتند، سخن گفتن را آغاز می‌کنند و دارای هوش بالاتری نیز هستند.

این فوق تخصص نوزادان با تأکید بر اینکه تمامی شیرخواران تا شش ماهگی باید فقط با شیر مادر تغذیه شوند تا از رشد، تکامل و سلامت مطلوب برخوردار شوند، ادامه داد: تغذیه انحصاری با شیر مادر یعنی هر نوع مایع دیگر، حتی آب غیر از قطره‌های مکمل و احیاناً داروهای مورد نیاز است.

مجابی در مورد آموزش مادران باردار و شیرده، خاطرنشان کرد: آموزش زنان باردار و همسران آن‌ها درباره تولد کودک و تغذیه با شیر مادر، یک بخش ضروری از مراقبت دوران بارداری است.

فوق تخصص نوزادان، مرکز آموزشی- درمانی کوثر با اشاره به اینکه کارکنان بیمارستان، پس از زایمان مادر، تلاش کنند وقت کافی برای او اختصاص دهند تا قبل از ترخیص، آموزش‌های کامل را دریافت کند، تأکید کرد: کارکنان آموزش دیده باید رفتار شیردهی مادر و نوزاد را در 24 تا 48 ساعت نخست پس از تولد نوزاد، برای تصحیح وضعیت شیردهی، گرفتن سینه و کفایت بلع نوزاد، ارزیابی کنند.

 

 

 

 

 

منبع: بیا نی نی

 محسن فیروزبخت 22 اردیبهشت‌ماه در کارگاه ارزشیابی برنامه غربالگری، تشخیص و مداخله زود هنگام شنوایی نوزادان و شیرخواران شهرکرد، نقص شنوایی را شایع‍ترین نقص بدو تولد عنوان کرد.

وی شروع مرحله آزمایشی طرح غربالگری شنوایی در NLCN، بازبینی دستورالعمل‎‌ها، اجرای پژوهش‌های مرتبط با برنامه و برگزاری همایش یک دهه تلاش پر ثمر سازمان بهزیستی در خصوص غربالگری شنوایی نوزادان را از سیاست‌های برنامه غربالگری در سال 94 عنوان کرد و گفت: ‌در سال گذشه بالغ بر 63 درصد پوشش غربالگری را داشتیم که امیدواریم این رقم را در سال 94 به بالای 80 درصد ارتقا دهیم.

رئیس گروه غربالگری سازمان بهزیستی کشور با اشاره به اینکه غربالگری نوزادان بیش از یک دهه صورت گرفته است افزود: در این مدت حدود 5 میلیون و 500 هزار نوزاد غربال شدند که توانستیم از عوارض بعدی که کودک با آن مواجه می‌شود جلوگیری کنیم.

وی تاکید کرد: سعی داریم مشکلات ناشنوایی و کم‌شنوایی را در موارد مادرزایی و سن طلایی زیر یک سال کار، درمان‌شان را آغاز کنیم زیراکه اگر زمان بگذرد، مراحل درمان سخت‌تر خواهد بود.

فیروزبخت با اشاره به اینکه هرچه کودکان همراه با اختلالات شنوایی بزرگتر شوند عوارض بیشتری را در پی دارد افزود: پیشگیری در همه سنین می‌تواند مثمر ثمر باشد.

وی خاطر نشان کرد: در هر هزار تولد 7.2 نفر در بدو تولد به این عارضه مبتلا هستند که این رقم بسیار بالایی در کشور است.

 

 

 

 

 

 

منبع : بیا نی نی

 حمیدرضا ساسانی روانشناس، با اشاره به اینکه هرنوع درجازدگی گفتاری و مکث در ابتدا، وسط و انتهای یک گفتار را لکنت زبان می‌گویند، اظهار کرد: ادای مکرر حرف اول یک کلمه یا کشیدن آن را لکنت ابتدایی می‌گویند که شایع‌ترین نوع لکنت‌ در کودکان به ویژه کودکان در سنین ابتدایی جمله سازی است.

وی افزود: احتمال بروز لکنت در کودکانی که تنها قادر به بیان تک کلمات هستند، کم است به جز در کودکانی که اختلال فیزیولوژی به صورت نقص عملکردی مغز در آن‌ها دیده شود اما به طور معمول لکنت زبان در کودکانی که در حال آغاز جمله‌سازی هستند، رخ می‌دهد.

 

این روانشناس با بیان اینکه نخستین عامل احتمال بروز لکنت در کودکان عوامل ژنتیکی، سابقه فامیلی یا ازدواج فامیلی است، گفت: دومین عامل ایجاد این اختلال ترس و اضطراب غیرقابل تحمل در سنین جمله سازی است؛ صدای‌های بلند، مکان‌های ترسناک و تاریک و یا هر نوع وسیله یا حیوانی که در کودک ایجاد ترس کند، می‌تواند موجب لکنت زبان شود، علاوه بر این اضطراب ناشی از قرار گرفتن در محیط‌های غریبه یا آموزشی که کودک باید فعالیت خاصی در آن انجام دهد نیز می‌تواند شروع لکنت باشد.

 

ساسانی ادامه داد: سومین دلیل ایجاد لکنت زبان، تلفظ‌های نادرستی است که از سوی اطرافیان شیرین زبانی به شمار می‌آید و کودک با بیان کلمات نادرست مورد تشویق قرار می‌گیرد، اما این شکل حرف زدن برای او عادت و پس از مدتی دچار مکث‌های جزئی و در نهایت به علت توجه بیش از اندازه والدین مکث‌ها دائمی می‌شود.

 

بهبود لکنت زبان با تئاتر درمانی

وی با بیان اینکه لکنت در سال‌های نخست زبان آموزی و با رشد تکلم خود به خود بهبود پیدا می‌کند، خاطرنشان کرد: در تقسیم‌بندی آوایی لکنت به سه دسته ابتدایی مانند “مامامامان اینو بده”، وسط جمله “مامان آآآآب بده” و انتهایی یعنی بیان افعال مانند”بخوبخورمم” تقسیم می‌شود که در کودکان عموماً لکنت در بخش ابتدایی جمله دیده می‌شود.

 

این روانشناس بالینی با اشاره به اینکه لکنت حاد و مزمن می‌تواند به دلیل یک عارضه در زمان خاصی به وجود بیاید و به مرور زمان زیاد شود، تصریح کرد: لکنت زبان در بسیاری از کودکان به شرط تشخیص در سن مناسب و درمان به موقع رفع می‌شود؛ یکی از راه‌های درمان این اختلال، گفتار درمانی است که در خلال آن جمله آموزی، واج آموزی و حتی برخی از بازآموزی‌ها گفتاری انجام می‌شود تا عادت‌های گفتاری از بین برود.

 

ساسانی اضافه کرد: از بین بردن ترس یا اضطراب به صورت شعر و یا تئاتر درمانی نیز از روش‌های مؤثر در بهبود لکنت زبان است؛ در این روش گفتار کودک از لحن او خارج و به لحن یکی از شخصیت‌هایی داستانی تبدیل می‌شود مانند نقش کلاغ یا آهو که در آن کودک از قالب حرف زدن خود خارج و با لحن شخصیت‌های داستانی حرف می‌زند و این روش به تدریج در گفتار کودک تأثیر می‌گذارد.

 

وی خاطرنشان کرد: تجربه و تخصص در درمان کودکان نقش مهمی دارد و بسیاری از کودکانی که در جلسات گفتار درمانی شرکت می‌کنند به علت رابطه عاطفی‌ با درمانگر، تمریناتی را می‌پذیرند که والدین قادر به اجبار کودک برای انجام آن نیستند.

 

این روانشناس با بیان اینکه درصد درمان پذیری در کودکان یکسان نیست، گفت: ایجاد رابطه عاطفی میان کودک و درمانگر در سرعت و بازدهی درمان مؤثر است و معمولا در کودکانی که ارتباط خوبی با درمانگر دارند نتیجه قابل قبولی از درمان حاصل می‌شود.

 

بحران هویت عامل لکنت زبان در دوران بلوغ

ساسانی اضافه کرد: لکنت در بزرگسالی بیشتر در دوران بلوغ رخ می‌دهد و ناشی از اختلال‌هایی مانند هراس اجتماعی یا بحران‌های هویت است بر روی فرد تأثیر گذاشته و موجب افسردگی‌ و کاهش تمایل برای حرف زدن می‌شود؛ کاهش تمایل برای ایجاد ارتباط کلامی، گوشه‌گیری، عدم حضور در جمع‌های دوستانه و اجتماع می‌تواند اختلالاتی مانند لکنت را به دنبال داشته باشد.

 

وی با بیان اینکه والدین هر نوع اختلال گفتاری در فرزندشان پس از سه سالگی را باید جدی بگیرند، افزود: ترس‌های ناگهانی و اضطراب و یا قرارگیری در مکان‌ها و انسان‌های ناآشنا که احساس غریبگی و در نهایت اضطراب در کودک ایجاد می‌کند، می‌تواند به بروز لکنت زبان، جویدن ناخن و شب ادراری منجر ‌شود، علاوه بر این وابستگی بیش از اندازه کودک به والدین نیز احتمال بروز لکنت زبان را تشدید می‌کند.

 

این روانشناس ادامه داد: والدین برای پیشگیری از بروز لکنت زبان نکات آموزشی را مطالعه در صورت مشاهده مشکلات جزئی با یک متخصص مشورت کنند زیرا مشکلات در ابتدا راحت‌تر درمان می‌شود و عدم درمان و بی‌توجهی باعث کاهش اعتماد به نفس کودک و مشکلاتی مانند اجتماعی شدن را در آینده به وجود می‌آورد.

 

 

 

 

 

منبع : بیا نی نی

من دوست دارم به کودکم آبمیوه بدهم، اما مطمئن نیستم برای شروع به چه سنی باید رسیده باشد. پیشنهاد شما چیست؟

زمان و چگونگی آبمیوه دادن به کودک ، یکی از موضوعاتی است که نظرات مختلفی درباره آن وجود دارد. قانون سخت گیرانه ای که در این باره وجود دارد می‌گوید که زیر سن 4 تا 6 ماه نباید به کودک خود آبمیوه بدهید، به جز شرایطی که توسط پزشک برای کمک به یبوست های گاه به گاه کودک تجویز شده است.

قبل از 6 ماهگی، تغذیه کودک باید از طریق شیر مادر یا شیر خشک تأمین شود. آبمیوه مواد مورد نیاز برای کودک در حال رشد شما در این سن را فراهم نمی‌کند.

چه زمانی می‌توانید به کودک خود آبمیوه بدهید

زمانی که چک آپ 6 ماهگی کودک خود را انجام دادید، از دکتر او بپرسید که می‌توانید به او آبمیوه بدهید یا نه. بسته به عوامل مختلف، ممکن است دکتر با شروع آن از 6 ماهگی موافقت کند، بعضی از دکترها هم با شروع آن از 9 ماهگی موافقند، و بعضی دیگر می‌گویند که تا 1 سالگی یا بیشتر باید صبر کرد.

راهنمای آبمیوه

زمانی که با پزشک متخصص اطفال خود صحبت کردید و می‌توانید با خیال راحت به کودک خود آبمیوه بدهید، این دستورالعمل را حتماً دنبال کنید :

·  هرگز در بطری به او آبمیوه ندهید. احتیاط کنید که فقط به کودکانی که می‌توانند با فنجان یا لیوان آب و آبمیوه بنوشند، آبمیوه بدهید

·  هرگز قبل از خواب به کودک آبمیوه ندهید

·  آبمیوه های صد در صد پاستوریزه را انتخاب کنید که قند اضافی نداشته باشند

·  درصورت لزوم به آبمیوه کمی آب اضافه کرده و آن را رقیق کنید

·  مصرف آبمیوه را حداکثر به 113 گرم در روز محدود کنید

هنگامی که حقایق و توصیه‌هایی را از پزشک متخصص اطفال خود می‌شنوید، قادر خواهید بود درباره آن موضوع به دیگران آموزش داده و در شرایط بحرانی آن را اطلاع رسانی کنید.

 

 

 مهناز استکی، روانشناس کودک، در پاسخ به سوال یکی از شهروندان درباره بیش‌فعالی و نقص توجه، اظهار داشت: اختلال بیش‌فعالی و نقص توجه سه دسته‌ است که معمولاً زیر 7 سالگی تشخیص داده می‌شود برخی مبتلایان فقط دچار بیش‌فعالی هستند، برخی نقص توجه دارند و برخی نیز دچار بیش‌فعالی و نقص توجه هستند.

وی افزود: برخی مبتلایان فقط دچار نقص توجه هستند که معمولاً حواسپرت خوانده می‌شوند و معلمان درباره آنها از عبارت انگار در کلاس حضور ندارد استفاده می‌کند برخی نیز دچار تکانشگری هستند و قبل از اینکه سوال معلم تمام شود می‌خواهند پاسخ دهند. تعدادی هم دچار تکانشگری و نقص توجه هستند.

این متخصص حوزه بهداشت روان گفت: شیوع بیش‌فعالی و نقص توجه در افراد هر جامعه حدود 5 درصد است اما به نظر می‌رسد در ایران تشخیص بیش فعالی بیش از میزان شیوع آن در جهان است.

وی ادامه داد: در تحقیقی که به تازگی انجام شده است، حدود 460 پسر و دختر توسط والدین و معلمان بر اساس معیار پرسشنامه بررسی شدند که در مورد 260 نفر آنها اختلال بیش‌فعالی و نقص توجه (ADHD) داده شد. این تحقیق نشان داد که ما در کشور بیش‌فعالی و نقص توجه را بزگ‌تر می‌بینیم و معیارهایمان برای تشخیص این اختلال با معیارهای جهانی متفاوت است.

*علائم اختلال بیش‌فعالی

این روانشناس کودک تصریح کرد: کودک مبتلا به اختلال بیش فعالی و نقص توجه باید حداقل 6 ماه در 2 یا 3 مکان مختلف علائمی مانند تکانش‌گری را نشان دهد. مثلاً‌ کودک مبتلا رفتارهای خطرناکی از خود نشان می‌دهد، یکی از این رفتارها پریدن در قسمت عمیق استخر بدون داشتن مهارت شنا کردن است. همچنین برخی از این کودکان دست خود را در ماهیتابه داغ فرو می‌کنند تا سیب‌زمینی بردارند.

* فرق بیش‌فعالی با افسردگی و تیزهوشی

استکی با بیان اینکه گاهی کودک علائم افسردگی را دارد اما به اشتباه بیش‌فعال تشخیص داده می‌شود، اظهار داشت:‌ علائم افسردگی در کودکان با بزرگسالان متفاوت است گاهی کودک به افسردگی مبتلاست و رفتارهای تکانشی و پرخاشگرانه از خود نشان می‌دهد اما به اشتباه بیش‌فعال تلقی می‌شود.

وی ادامه داد: همچنین در برخی موارد تیزهوشی با ADHD اشتباه گرفته می‌شود برخی از کودکان درس را زودتر از سایر دانش‌آموزان یاد می‌گیرند و تحمل ماندن بیشتر سر کلاس و توجه به حرف‌های معلم را ندارند.

استکی افزود: همچنین گاهی والدین حوصله کودک را ندارند و هر علامتی را ADHD می‌بینند.

*مبتلایان به بیش‌فعالی و نقص توجه دلبستگی آسیب‌دیده دارند

این متخصص حوزه بهداشت روان با اشاره به اینکه یکی از علائم مبتلایان به بیش‌فعالی و نقص توجه دلبستگی ناایمن است، اظهار داشت: دلبستگی عاملی است که از دوران بارداری و تولد شروع می‌شود، نوازش والدین موقع شیر خوردن کودک موجب شکل‌گیری دلبستگی اولیه می‌شود که تغذیه حسی خوانده می‌شود. هر چند که این عامل به عدم ابتلا مادر به اضطراب مربوط است و چنانچه مادر دچار اضطراب باشد نمی‌تواند کودک را به لحاظ حسی به خوبی تغذیه کند.

استکی گفت: عواملی مانند عدم تغذیه با شیر مادر، بد از شیرگرفتن کودک و سزارین نیز می‌تواند در شکل‌گیری تغذیه حسی نامناسب موثر باشد.

وی افزود: چنانچه کودک حس اولیه خوبی نداشته باشد دچار دلبستگی ناایمن می‌شود و وقتی والدین او از کنارش می‌روند تصور می‌کند که دیگر باز نخواهند گشت همچنین برخی از این کودکان نسبت به رفتن والدین خود بی‌اعتنا هستند، این در حالی است که کودکانی که دارای دلبستگی ایمن هستند پس از اینکه والدینشان آنها را ترک می‌کنند منتظر بازگشت آنها خواهند بود.

*درمان بیش‌فعالی

این روانشناس کودک ادامه داد: دارو درمانی به موازات درمان‌های روانشناختی در بهبود مبتلایان به بیش‌فعالی و نقص توجه موثر است. هر چند که دارو درمانی موجب سرعت در جواب دادن به این اختلال می‌شود اما اگر درمان‌های روانشناختی در کنار آن نباشد بعد از حدود 5 ماه شاهد بازگشت علائم خواهیم بود زیرا مغز شروع به ایجاد ارتباط سیناپسی جدید می‌کند و نیاز به داروی بیشتری وجود دارد. در واقع درمان دارویی صرف علاوه بر اینکه در یادگیری تاثیری ندارد موجب افزایش میزان دارو می‌شود.

استکی اظهار داشت: درمان‌های روانشناختی تا حدود 12 سالگی موثر هستند و می‌توان به والدین یاد داد که با ایجاد ارتباط اولیه زمینه درمان کودک را فراهم کنند اما به دلیل پایین بودن انعطاف‌پذیری مغز در سنین بالا نیاز به درمان طولانی‌تری وجود دارد مثلاً‌ اگر کودک 4 ساله نیاز به 4 ماه درمان روانشناختی دارد این درمان برای کودک 8 ساله باید این درمان را طی 8 ماه باشد

 

 

 

 

منبع : فارس نیوز

یکی از مهم‌ترین نگرانی خانم‌های باردار بویژه در ماه‌های آخر این است که نوزادشان به زردی مبتلا شود. شما چقدر با این بیماری آشنا هستید؟ آیا زردی، سلامت نوزاد را تهدید می‌کند؟ چه عواملی در بروز آن موثر است و چه روش‌های درمانی برای آن وجود دارد؟

 

زردی یکی از بیماری‌های شایع دوران نوزادی است به طوری که تقریبا 50 درصد نوزادان سالم و 80 درصد نوزادان نارس‏ به درجاتی از زردی مبتلا می‌شوند. علت بروز این بیماری به بالا بودن میزان بیلی‌روبین خون برمی‌گردد. در واقع هموگلوبین موجود در گلبول‌های قرمز به رنگدانه زردرنگی به نام بیلی‌روبین تبدیل می‌شود و کبد این ماده را از طریق صفرا دفع می‌کند؛ در حالی که بالا بودن میزان بیلی‌روبین خون می‌تواند ژنتیکی یا به دلیل ابتلا به بیماری‌های کبدی باشد. در روزهای اول تولد نوزاد و با افزایش عدد بیلی‏روبین در نتیجه آزمایش، علاوه بر زرد شدن پوست اندام‏ها، این زردی در چشمان نوزاد هم کاملا مشهود است.
دکتر صفورا رجبی، متخصص کودکان در گفت‌وگو با جام‌جم می‌گوید: ازجمله مهم‌ترین نشانه‌های ابتلا به زردی، زرد شدن سفیدی چشم نوزاد است. البته تقریبا هیچ نوزادی با زردی به ‌دنیا نمی‌آید، چون تا زمان تولد نوزاد جفت کار کبد را انجام می‌دهد و زردی را دفع می‌کند؛ بنابراین بیشتر بچه‌ها چند روز پس از تولد زردی را نشان می‌دهند و پس از سه تا پنج روز میزان زردی بیشتر می‌شود و در روز هفتم یا هشتم تولد، درجه زردی به بیشترین حد ممکن می‌رسد. در عین حال، مدفوع و ادرار بچه‌های مبتلا به زردی با بچه‌های دیگر فرقی ندارد و نمی‌توان بیماری را از روی ادرار یا مدفوع تشخیص داد و بهترین و مطمئن‌ترین راه، آزمایش خون و اندازه‌گیری میزان بیلی‌روبین است.

اصلاح یک باور نادرست
حد خطرناک بودن زردی بستگی به نارس بودن یا نبودن نوزاد هنگام تولد دارد. مثلا اگر نوزادی پس از 9 ماه با وزن سه تا 3.5 کیلوگرم متولد شود و میزان بیلی‌روبین خونش 12 باشد، این میزان بیلی‌روبین برای این نوزاد سالم، طبیعی است و مشکلی ایجاد نمی‌کند، چون بیلی‌روبین ایجاد شده از طریق کبد دفع می‌شود.
دکتر رجبی با بیان این مطالب می گوید:حالا اگر نوزادی نارس باشد و با وزن حدود دو کیلوگرم به ‌دنیا بیاید و میزان بیلی‌روبین او 12 یا بیشتر باشد باید تحت درمان قرار بگیرد، زیرا این میزان برای او خطرناک است. پس برخلاف باور عموم، فقط عدد بیلی‌روبین در تشخیص زردی نوزاد مطرح نیست و باید به وزن و سن و وضعیت نوزاد هم توجه کرد. همچنین جنسیت نوزاد در ابتلا به زردی تاثیری ندارد.

آیا زردی خطرناک است؟
اگر میزان بیلی‌روبین نوزاد بین 17 تا 20 باشد، خطرناک است چون احتمال رسوب آن در مغز وجود دارد. شاید این پرسش برایتان پیش بیاید که رسوب بیلی‌روبین چه خطری در پی دارد؟ باید بدانید رسوب این ماده باعث عقب‌ماندگی ذهنی خواهد شد، به گفته این متخصص به همین دلیل نوزادانی که بیلی‌روبین بالایی دارند باید تحت نظر متخصص باشند و مدام بررسی شوند. البته احتمال این که زردی نوزاد بیشتر از 20 باشد بسیار کم است و فقط 4 تا 5 درصد نوزادان با این مشکل مواجه خواهند شد.

چرا بعضی از بچه‌ها دچار زردی می‌شوند؟
زردی فیزیولوژیک از روز دوم یا سوم تولد شروع می‌شود، اما پس از گذشت 10روز تا دو هفته به حد طبیعی برمی‌گردد. در واقع تغذیه نوزاد با شیر مادر سطح بیلی‌روبین را کاهش می‌دهد.
این متخصص کودکان اظهار می کند: البته گاهی اوقات زردی در هفته اول تولد نوزاد بروز می‌کند که علت آن کم بودن شیر مادر و تغذیه ناکافی نوزاد است. حتی زردی می‌تواند ناشی از ناسازگاری‏های خون باشد. بد نیست بدانید اگر RH خون مادر منفی و RH خون نوزاد مثبت باشد، احتمال ایجاد زردی متوسط تا شدید وجود دارد؛ در حالی که اکنون با تزریق آمپول روگام از ایجاد این نوع زردی در حاملگی بعدی جلوگیری می‌شود. از طرفی معمولا مادرانی که گروه خونی O دارند، اگر نوزادشان گروه خونی A یا B داشته باشد، ممکن است دچار زردی شود. البته این یک قانون کلی نیست، اما در صورت بروز، زردی در اغلب موارد شدید است و نیاز به بستری در بیمارستان دارد. در این میان مادر دیابتی، ابتلا به فاویسم، کم‌کاری تیروئید، سابقه زردی در زایمان‌های قبلی و… عواملی هستند که خطر بروز زردی در نوزادان را افزایش می‌دهند.

و اما درمان
یکی از اصول درمان استفاده از لامپ‏های مخصوص به نام لامپ فتوتراپی است. تابیدن نور این لامپ‌ها به نوزاد باعث کاهش زردی می‏شود. البته در شرایطی که میزان بیلی‌روبین درحدی است که نیاز به تعویض خون باشد نمی‌توان از فتوتراپی استفاده کرد. در این میان بسیاری از مادربزرگ‌ها مصرف شیر خشت را در برطرف کردن زردی موثر می‌دانند. دکتر رجبی این موضوع را تائید می‌کند و می‌افزاید: استفاده از قطره خوراکی شیر خشت موجود در داروخانه‌ها همراه با نوردرمانی تا حد زیادی در درمان این بیماری موثر است.

مهتابی خوب یا بد؟
یکی از مهم‌ترین پرسش‌های والدین از متخصصان کودک این است که برای درمان زردی نوزادشان می‌توانند او را در معرض نور مهتابی قرار دهند؟ باید گفت اشعه‌ای که از مهتابی ساطع می‌شود، بیلی‌روبین‌های رسوب کرده را شکسته و به قطعات ریز تبدیل می‌کند تا از طریق ادرار دفع شوند، اما این موضوع حتما باید به تجویز پزشک باشد، چون مهتابی قابل مقایسه با فتوتراپی نیست و انجام خودسرانه این کار و تاخیر در درمان می‌تواند سلامت نوزاد را به خطر بیندازد.

 

 

 

منبع: جام جم

 

این ها، پاهای مینیاتوری یک پای بزرگ نیستند. آن ها سریع رشد می کنند و شکل آن ها تغییر می کند. گاهی اوقات رشد آن ها آهسته تر است و گاهی اوقات سریع تر. پای بچه هایی که سن آن ها 7-3 سال است به صورت میانگین 5 میلی متر در 6 ماه رشد می کند، درحالی که رشد بچه های کوچک تر، سریع تر است. بنابراین بررسی رشد پاها برای ارزیابی کوچک شدن کفش مهم است.
 

 

چگونه پای بچه ها را در خانه اندازه بگیریم؟
پای بچه ی خود را روی کاغذی قرار دهید و پاشنه پا را کمی به دیوار فشار دهید.
•    بلندترین انگشت را که ممکن است انگشت شست باشد یا دوم علامت بزنید.
•    یک خط کش بردارید و از لبه کاغذ در پشت تا جایی را که علامت زده اید اندازه بگیرید.
•    هر دو پا باید اندازه گرفته شوند، اغلب یک پا از پای دیگر کمی بزرگ تر است. کفش را بر اساس اندازه پای بزرگ تر تهیه کنید.
•    لطفا به یاد داشته باشید که فرزند شما باید صاف بایستد تا وزن به صورت مساوی روی دو پا اعمال شود.
 

 

پاها نه تنها رشد می کنند، بلکه شکل آن ها نیز تغییر می کند
پای نوزادان اغلب پرانتزی است، درحدود 2 سالگی شکل پا از حالت پرانتزی به حالت ضرب دری تبدیل می شود. بچه ها در سن 6-4 سال معمولا باید زانوهایی با شکل طبیعی داشته باشند.
تغییر در وضعیت زانوها را می توان با مشاهده فاصله زانوها یا مچ پاها در حالت ایستاده مشاهده کرد.
تصاویر موجود به شما در ارزیابی زانوها کمک خواهند کرد. اگر در موقع ایستادن، زانوهای فرزند شما حالت پرانتزی دارد، فاصله بین زانوها را اندازه بگیرید. اگر مچ پاها از همدیگر فاصله دارد، فاصله بین آن ها را اندازه بگیرید.
بهتر است که اندازه گیری های انجام شده، به همراه تاریخ در دفترچه ای که مربوط به پای فرزند شماست نوشته شود. همچنین شما می توانید از دوربین برای گرفتن عکس از پاها از جلو و عقب استفاده کنید. عکس های جمع آوری شده و نگهداری شده در دفترچه به شما کمک خواهد کرد تا ارزیابی بهتری از تغییرات پای فرزند خود داشته باشید.

 وضعیت صافی کف پا

 وضعیت صحیح کف پا

 وضعیت گودی کف پا

نظارت بر تغییرات پا
پای بچه ها صاف به نظر می رسد، چون پد چربی که در زیر پا قرار دارد ساختار اسکلتی پا را پوشانده است و باعث صاف به نظر رسیدن آن شده است، که در حقیقت یک وضعیت فیزیولوژیکی است. اگر بچه به صورت مناسب رشد کند، صافی کف پای فیزیولوژیکی در 5-4 سالگی از بین می رود.
پرینت پای بچه باید با خیس کردن پای آن و قرار دادن پاها در حالت تحمل وزن بر روی کاغذ گرفته شده و نقاط خیس کاغذ مورد بررسی قرار گیرد. کرفتن پرینت پا به صورت جدا برای شما راحت تر خواهد بود. نوشتن تاریخ را بعد از گرفتن پرینت فراموش نکنید. این راحت ترین راه است. بهترین شکل پاها با رنگی کردن پاها و گرفتن پرینت از آن ها به دست می آید. شما می توانید به عنوان یک تفریح برای فرزندتان از این کار استفاده کنید. پرینت گرفته شده باید با نمونه های موجود در شکل مقایسه شود. بعد از بررسی، پرینت گرفته شده را در دفترچه بچسبانید.اگر در سن 4 سالگی وضعیت زانو ها و مچ پاها طبیعی نبود و یا اینکه قوس کف پا تشکیل نشده بود حتما با پزشک خود مشورت کنید.

کفش مناسب برای دختر کوچک شما و برادر بزرگترش
کفش مناسب باید بر اساس سن کودک و وضعیت آن انتخاب شود.
مرحله قبل از راه رفتن: کودکی نیازی به کفش ندارد، از جوراب های نرم برای محافظت پای بچه از سرما استفاده کنید.
کودک نوپا: نیاز به کفش دارد، کفش باید دارای بند یا چسب باشد تا با پاهای لاغر، چاق، انعطاف پذیر تنظیم شود. دیواره های محکم کفش وضعیت پاها را حفظ می کنند و از بدشکل شدن کفش جلوگیری می کنند.
کودکانی قبل از سن مدرسه: کودکانی که مدت زیادی راه می روند می توانند از کفش و صندل هایی که دیوارهی خلفی آن ها بسته است و از پا محافظت می کند استفاده کنند.
بچه هایی در سن مدرسه: می توانند هر کفشی که مطابق سلامت پای آن هاست را بپوشند.
دخترها نباید کفشی که پاشنه آن بیش از 5-3 سانتی متر است را بپوشند. برای بچه ها در تمامی سنین، کفش ها باید با موادی ساخته شوند که مناسب وضعیت آن هاست.
اگر کفش ها در آب و هوای گرم پوشیده می شوند و رویه ی آن ها بسته است، مواد مورد استفاده برای ساخت کفش باید بهداشت بالایی داشته باشند تا رطوبت جمع شده در کفش را جذب کنند. چرم طبیعی بهترین جنس برای ساخت این کفش هاست. برای ساخت کفش هایی که رویه ی آن ها باز است می توان از موادی با جنس های مختلف استفاده کرد. کفش هایی زمستانی باید به گونه ای باشند که پا را از سرما حفظ کنند و زیره ی آن ها باید طوری باشد که باعث لیز خوردن فرد نشود.
                               

چگونه باید برای فرزندمان کفش بخریم؟
قبل از اینکه به خرید کفش بروید اندازه پای فرزند خود را بگیرید. در هنگام انتخاب سایز کفش، به یاد داشته باشید که کفش باید تقریبا 10 میلی متر بزرگ تر از پای فرزند شما باشد چون پای بچه به سرعت رشد می کند.
بچه را برای خرید کفش با خود ببرید، بردن خط کش نمی تواند جای بچه را بگیرد.
در هنگام خرید کفش، اندازه فعلی پا را در نظر داشه باشید نه اندازه کفش قبلی را.
بهتر است که عصر به خرید کفش بروید، چون در این زمان پای بچه شما خسته تر و بزرگ تر از هنگام صبح است.
بچه های بزرگ تر ممکن است در مورد کوچک بودن کفش شکایت داشته باشند( این اتفاق در دخترها به دلیل علاقه به طراحی کفش کمتر اتفاق می افتد). بهتر است که این کارها را انجام دهید: اگر کفی کفش به کفش نچسبیده است، کفی را بیرون بیاورید، پای بچه را روی آن بگذارید و درستی سایز آن را یکبار دیگر بررسی کنید.
در هنگام راه رفتن بچه سایز آن را بررسی کنید، در حالت نشسته سایز به خوبی مشخص نمی شود.
بررسی کنید که رویه کفش برای بچه تنگ نباشد و باعث فشار به انگشتانش، مچ پا و تاندون آشیل نشود و داخل کفش تیزی و برجستگی نداشته باشد.
اگر تصمیم گرفتید کفشی را بخرید، به موارد زیر توجه کنید: کفش به راحتی در محل های مفاصل پا خم شود و برستگی تیزی مخصوصا در ناحیه انگشتان وجود نداشته باشد.
                    
پوشیدن کفش نامناسب باعث آسیب به پاها می شود:  

خیلی تنگ: می تواند باع بدشکلی انگشتان شود. هر گام که بر میدارند باعث برخورد انگشتان به رویه کفش شده، انگشت بزرگ روی انشگشتان دیگر جمع می شود، انگشتان دوم و سوم حالت چکشی پیدا می کنند. جریان خون را با مشکل مواجه کرده و باعث ایجاد پینه در کفش می شوند. پایی که جریان خون آن مشکل داشته باشد به سرعت سرد می شود.
خیلی بزرگ: پای بچه درون کفش بازی می کند و راه رفتن بچه غیر طبیعی می شود. مفاصل پا ممکن است در محل های نادرستی حساس شوند و باعث ایجاد زخم کنند.                                                                      
رویه کوتاه: وقتی که بچه در طول راه رفتن انگشتان خود را خم می کند، محل های نزدیک مفاصل بلند می شوند و انگشتان ممکن است به رویه کوتاه کفش کشیده شده و زخم شوند.
برجستگی در محل های حساس کفش: هر سطح ناصاف و برجسته ای درون کفش می تواند باعث ایجاد زخم و آسیب به پوست شود.
زیره های بدون انعطاف: باعث راه رفتن غیر طبیعی شده و فیت بودن پا را محدود می کنند.

پاشنه های لیز: بچه ها بسیار فعال و پرانرژی هستند بنابراین لیز بودن پاشنه ها ممکن است باعث لیز خورن و آسیب آن ها بشود.
خیلی سنگین: راه رفتن طبیعی بچه را با مشکل مواجه می کند. کفش های سنگین باعث می شوند که بچه زودتر خسته شود.
ساخته شده از مواد غیربهداشتی و بدون انعطاف: استفاده از مواد غیر قابل انعطاف مناسب نیست، حرکت پا درون کفش را با مشکل مواجه می کند، پا را زخم می کندو حتی باعث بدشکلی های پا می شود. موادی با خصوصیات غیربهداشتی که رطوبت را جذب نمی کند احتمال ایجاد محیطی مناسب برای کشت میکروب ها را که باعث زخم در پا می شود را افزایش می دهد.
پاشنه بی ثبات: پاشنه های نرم با اعمال وزن شکل طبیعی خود را ازدست داده و باعث ایجاد بد شکلی های ولگوس یا وروس می شوند.
کفش های پاشنه بلندک پوشیدن کفش های پاشنه بلند می تواند باعث تغییر وضعیت پاها، ساق پا، زانو، لگن و ستون فقرات شود.

نمایی از یک کفش طبی مناسب:

پاهای خود را فیت کنید
راه رفتن با پاشنه روی چمن یا خاک یک ورزش عالی برای پاهاست. بچه ها باید از هر شانسی برای انجام این کار استفاده کنند، مخصوصا در هنگام تعطیلات تابستان.
انجام ورزش ها به صورت مکرر بیشترین تاثیر را دارد و بهتر است این ورزش ها در خانه به عنوان تفریح انجام شوند.
15 دقیقه ورزش در روز باعث تقویت عضلات پا می شود.         
 

 

مرکز جامع توانبخشی امید