دسته: شیرخوارگی تا …

ابزار‌های حمایتی و فیزیوتراپی ممکن است کیفیت زندگی کودکان مبتلا به دیستروفی عضلانی را بهبود بخشد. هر اختلالی باعث ضعف و تحلیل عضلانی (آتروفی) شده و ضعف پیشرونده عضلانی منجر به مشکل در حرکت و از دست دادن کنترل می‌شود. دیستروفی عضلانی دوشن شایع‌ترین اختلالی است که پسران سه تا شش ساله را تحت تأثیر قرار می‌دهد در حالی که هیچ درمان قطعی وجود ندارد اما برخی درمان‌های مختلف می‌تواند به کاهش شدت و جلوگیری از عوارض کمک کند.

چه چیزی باعث دیستروفی عضلانی در کودکان می‌شود؟

دیستروفی عضلانی می‌تواند ناشی از یک ژن جهش یافته باشد که بر پروتئین‌های ماهیچه‌ها تأثیر می‌گذارد، همچنین از عملکرد دقیق و کارآمد پروتئین‌ها جلوگیری می‌کند. دیستروفی‌های مختلف از جهش‌های مختلف رخ می‌دهد و کودک می‌تواند ژن‌های جهش‌یافته را از والدین به ارث ببرد اما در برخی موارد جهش می‌تواند خود به خود رخ دهد و به نسل‌های آینده منتقل شود.

دیستروفی عضلانی در کودکان چه علائمی دارد؟

دیستروفی عضلانی دوشن:

به دلیل وجود یک ژن معیوب در کروموزوم X رخ می‌دهد. این بیماری عمدتاً پسران را تحت تأثیر قرار می‌دهد و در حدود ۵۰ درصد از افراد مبتلا به دیستروفی عضلانی دیده می‌شود و کودکان سه تا شش ساله را مبتلا می‌کند. علائم آن هم شامل:

• مشکل در‌ایستادن از حالت نشسته یا درازکش
• راه رفتن لرزان
• مشکل در پریدن و دویدن
• افتادن مکرر
• عضلات ساق پا متورم

دیستروفی عضلانی مادرزادی:

در بدو تولد با بروز کمتر از سه مورد در ۱۰۰۰۰۰ تولد ایجاد می‌شود. اعتقاد بر این است که CMD به دلیل جهش‌های ژنتیکی رخ می‌دهد.

دیستروفی عضلانی فاسیوسکاپولوهومرال:

به دلیل حذف مواد ژنتیکی از ناحیه خاصی از DNA رخ می‌دهد. این دیستروفی عضلانی می‌تواند افراد را در دوران کودکی یا اوایل بزرگسالی تحت تأثیر قرار دهد.

دیستروفی عضلانی کمربند اندام:

این مشکل حدود یک نفر از هر ۱۴۵۰۰ تا یک نفر از هر ۱۲۳۰۰۰ نفر را تحت تأثیر قرار می‌دهد اما بیشتر در افراد میانسال و کودکان رخ می‌دهد.

دیستروفی عضلانی چه عوارضی دارد؟

• عفونت‌های دستگاه تنفسی مانند ذات‌الریه
• مشکل تنفس یا خفگی
• اختلالات قلبی از جمله آریتمی و نارسایی قلبی

دیستروفی عضلانی در کودکان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

آزمایش ژنتیکی:

این آزمایش برای تأیید اینکه آیا علت دیستروفی یک جهش ژنتیکی است یا خیر انجام می‌شود.

آزمایش خون:

آزمایش خون می‌تواند وجود آنزیم کراتین کیناز را تشخیص دهد. سطوح بالای آنزیم نشان دهنده اختلال عضلانی است.

دیستروفی عضلانی در کودکان چگونه درمان می‌شود؟

فیزیوتراپی و کاردرمانی:

این می‌تواند به عملکرد ماهیچه‌ها کمک کند و از سفت شدن مفاصل جلوگیری کند. از طریق درمان به کودک برای بهبود راه رفتن و حفظ تعادل خود با ارتز کمک می‌شود.

دارو‌ها:

کورتیکواستروئید‌های خوراکی برای کمک به کودکان مبتلا به برخی دیستروفی‌های عضلانی تجویز می‌شود.

آیا می‌توان از دیستروفی عضلانی پیشگیری کرد؟

دیستروفی عضلانی یک بیماری ژنتیکی است و قابل پیشگیری نیست. با این حال در صورت داشتن سابقه خانوادگی دیستروفی عضلانی والدین می‌توانند آزمایشاتی را انجام دهند تا بدانند ناقل هستند یا خیر و بر اساس آن برنامه‌ریزی کنند.

نتیجه‌گیری:

دیستروفی عضلانی گروهی از اختلالات ژنتیکی است که بر عضلات تأثیر می‌گذارد. همچنین هیچ درمان مؤثری برای درمان دیستروفی عضلانی به جای مدیریت علائم آن و بهبود کیفیت زندگی وجود ندارد. شما می‌توانید با ارائه بهترین مراقبت از فرزندتان حمایت کنید. مطمئن شوید که آن‌ها دارو مصرف می‌کنند و تمام دستورالعمل‌های پزشک را دنبال می‌کنند. به یاد داشته باشید با پیشرفت فن‌آوری‌ها و درمان‌ها کودکان مبتلا به دیستروفی عضلانی می‌توانند به مدرسه، دانشگاه و تحصیل بروند.

 

منبع:

www.momjunction.com

مشکل در یادگیری:

هر کودکی توانایی‌های خود را دارد. به عنوان مثال کسانی که در ریاضیات خوب هستند به راحتی زبان را یاد نمی‌گیرند یا کسانی که به زبان علاقه دارند در به خاطر سپردن فرمول‌ها مشکل دارند. باید درک کرد که مشکلات یادگیری با بلوف کردن حل نمی‌شود. والدین باید در همراهی و حفظ انگیزه فرزندان خود صبور باشند تا کودک به خوبی با این مشکل کنار بیاید.

داشتن مشکل در خواب:

بر اساس یک مطالعه کمبود خواب می‌تواند بر یادگیری و پیشرفت تحصیلی کودک تأثیر بگذارد. کم خوابی می‌تواند خواب کودک را به تأخیر بیندازد. این بدان معناست که والدین باید بر روی ساعات خواب خود کنترل داشته باشند تا کودک بتواند همچنان فعالیت‌های عادی خود را در روز بعد انجام دهد.

کنترل بیش از حد والدین:

از یک طرف کنترل والدین ضروری است اما از سوی دیگر کودکان برای کنترل فعالیت‌های خود نیاز به استقلال دارند. کودکانی که درگیر یادگیری اجبار نمی‌شوند و تحت فشار نیستند انگیزه بهتری برای یادگیری دارند.

خوب نبودن رابطه کودک و والدین:

یک رابطه خوب را می‌توان به عنوان داشتن صمیمیت عاطفی و حمایت تعریف کرد. این رابطه می‌تواند در کودکان انگیزه ایجاد کند. از سوی دیگر روابط متشنج می‌تواند استرس ایجاد کند و کودکان را از درگیر شدن در فعالیت‌هایی که از آن‌ها لذت می‌برند منصرف کند.

تعامل نداشتن:

این فعالیت چه جالب باشد چه نباشد نیاز به تعامل هر دو طرف دارد. کودکان برای داشتن انگیزه بیشتر به فضای سرگرم‌کننده نیاز دارند اما همه چیز باید با علایق کودک تنظیم شود. در غیر این صورت انگیزه خود را از دست می‌دهند و در انجام فعالیت‌ها تنبل هستند.

 

منبع:

voi.id

برای بزرگسالان خوابیدن با هودی مشکلی ندارد اما این یک موضوع برای کودکان متفاوت‌ است. پارچه‌های شل و بندهای هودی خطر خفگی ایجاد می‌کنند. لایه‌های اضافی لباس نیز می‌تواند باعث گرم شدن بیش از حد کودک شما شود. گرمای بیش از حد یکی از عوامل مؤثر در سندرم مرگ ناگهانی نوزاد است.

خوابیدن با هودی چه خطراتی برای کودک دارد؟

نوزادان زیر 12 ماه آسیب‌پذیر هستند. آن‌ها نمی‌توانند چیزی را که مانع تنفس آن‌ها می‌شود را در هنگام خواب از بین ببرند. بچه‌ها نباید چیزی دور گردن و سر خود بپوشند از جمله پیشانی. به غیر از خفه شدن گرمای بیش از حد یکی دیگر از نگرانی‌های جدی است. نوزادان به طور متوسط دمای بالاتری نسبت به بزرگسالان دارند.

کودکان نوپا 12 تا 36 ماه:

بند‌ها مقصر اصلی چندین مرگ مربوط به هودی‌ها است. این طناب‌ها می‌توانند در برخی از قسمت‌های تخت گیر کنند.

کودکان خردسال 3 تا 5 سال:

تمام بند‌ها و طناب‌ها را از تمام لباس‌های کودک خود بردارید. این امن‌ترین راه برای پوشیدن هودی برای کودک است.

پوشیدن هودی در رختخواب برای کودک در چه سنی مجاز است؟

بچه‌های 5 سال و بزرگتر می‌توانند با خیال راحت زمان خواب هودی بپوشند. در این سن از نظر جسمی توانایی کافی برای مراقبت از خود را دارند. رفلکس‌های آن‌ها نیز برای از بین بردن هرگونه انسداد در تنفس آن‌ها ایجاد می‌شود.

3 نوع هودی‌های زیر به طور ویژه برای پوشیدن در رختخواب طراحی شده‌اند:

هودی سرهنگی:

هودی‌های سرهمی لباس‌های یک تکه هستند. اگر هوا خیلی گرم نباشد می‌توان در تمام فصول سال از لباس‌های سرهنگی استفاده کرد.

هودی رومپر:

این یک لباس یک تکه بوده که درست مانند لباس خواب است.

پتوی هودی:

پتو‌های کلاه دار از روتختی ساده تا پوشیدنی شیک را شامل می‌شود. اگر کودک شما دوست ندارد با لباس خواب بخوابد یک پتوی کلاهدار جایگزین بسیار خوبی است که می‌توانید از آن استفاده کنید. این‌ها لباس‌های گشادی هستند که گرما و راحتی کامل را فراهم می‌کنند.

چه نوع هودی‌هایی را در بیرون از خانه تن کودک کنیم؟

زیپ هودی:

نوعی هودی است که با زیپ در جلو باز می‌شود.

سویشرت:

پیراهن کشی یک گزینه بسیار پرطرفدار است. برخلاف زیپ‌آپ‌ها بچه این لباس را با لیز خوردن روی سر می‌پوشد.

نتیجه‌گیری:

خوابیدن با هودی برای نوزادان و کودکان نوپا خطرناک است. برای کودکان بزرگتر فقط مطمئن شوید که لباس را از نظر خطرات احتمالی مانند بند کشی بررسی کنید. البته هودی‌ها کاربردی و شیک هستند.

 

منبع:

www.mysleepymonkey.com

یک کودک نوپا بین ۱۸ تا ۳۰ ماهگی زیاد صحبت نمی‌کند و تخمین‌زده می‌شود که تا ۱۷. ۵ درصد از کودکان تا ۳ سالگی که بیشتر طول می‌کشد  و ممکن است تأخیر در گفتار یا زبان داشته باشند.  افرادی که دیر صحبت می‌کنند ممکن است در نقاط عطف گفتار کودک نوپا عقب بمانند اما همچنان می‌توانند بسیاری از آنچه را که می‌شنوند (که به عنوان زبان دریافتی شناخته می‌شود) درک کنند و از حرکات برای برقراری ارتباط (مانند تکان دادن یا اشاره) استفاده کنند یا به یادگیری کلمات جدید ادامه دهند.  فردی که دیر صحبت می‌کند ممکن است یکی از موارد زیر یا هر دوی آن‌ها را داشته باشد:

-تأخیر گفتار:

گفتار به کلماتی که می‌گوییم و نحوه بیان آن‌ها اشاره دارد. کودکان با تأخیر در گفتار ممکن است در بیان کلمات مشکل داشته باشند و درک آن‌ها مشکل باشد.

-تأخیر زبانی:

 زبان به نحوه ارتباط ما با دیگران اشاره دارد. کودکانی که تأخیر زبانی دارند ممکن است قادر به بیان برخی کلمات باشند. عوامل مختلفی ممکن است در سخنرانی دیرشکفته یک کودک نوپا نقش داشته باشد:

۱-آمار تولد نوزادانی که با وزن کم یا قبل از ۳۷ هفتگی به دنیا آمده‌اند

۲-دوقلو‌ها بیشتر از تک قلو‌ها دیر تر شروع به صحبت می‌کنند

۳-کودکانی که والدینشان (یا خواهر و برادر‌های بزرگتر) سریع نیاز‌هایشان را پیش‌بینی می‌کنند ممکن است مدت بیشتری طول بکشد تا صحبت کنند

۴-عفونت‌های گذشته یا مشکل شنوایی می‌تواند رشد گفتار را کندتر کند

چگونه کودک را وادار به صحبت کردن کنیم؟

تا ۷۰ درصد از کسانی که دیر صحبت می‌کنند تمایل دارند تا زمانی که مدرسه را شروع می‌کنند بدون مداخله به رشد زبان خود ادامه دهند. در عین حال این مراحل را برای کمک به آشکار کردن صحبت درونی فرزندتان امتحان کنید:

-حرف بزن، حرف بزن، حرف بزن:

کار‌هایی را که انجام می‌دهید روایت کنید، درباره روزتان به آن‌ها بگویید، به اقلام اطراف خانه برچسب بزنید، کتاب بخوانید و هرچه کودک نوپای شما بیشتر در معرض زبان قرار گیرد در نهایت کلمات بیشتری را می‌گوید.

-دایره واژگان کودک خود را گسترش دهید:

 به کلماتی که بچه‌هایتان می‌گویند اضافه کنید. اگر او می‌گوید «توپ»، با گفتن «توپ قرمز» یا «پرتاب توپ» برای تقویت صحبت‌هایش نظر بدهید.

-سؤالاتی را بپرسید:

با سؤالاتی شروع کنید که «بله» یا «نه» را از کودک نوپایتان برانگیزد مانند «آیا یک میان وعده می‌خواهید؟ » و راه خود را به سؤالاتی که شامل یک انتخاب هستند بپردازید مانند “آیا آووکادو می‌خواهید یا موز؟ “

-زبان اشاره را امتحان کنید:

 تحقیقات نشان می‌دهد که زبان اشاره ممکن است به کودک شما در رشد زبان کمک کند.

-برای مراقبت روزانه یا کلاس‌ها ثبت نام کنید:

کودکان نوپایی که در محیط‌های غنی از زبان بازی می‌کنند و با سایر کودکان هم سن خود معاشرت می‌کنند احتمال بیشتری دارد که مهارت‌های زبانی را کسب کنند.

-مهارت‌های تقلید را تشویق کنید:  

بچه‌های خود را به کپی کردن مهارت‌های حرکتی مانند کف زدن و پریدن تحریک کنید و سپس به تقلید صدا‌ها و سپس کلمات ادامه دهید.

چه زمانی برای تأخیر گفتار کودک به پزشک مراجعه کنیم؟

زمانی که صحبت از رشد کودک به میان می‌آید طیفی از موارد طبیعی وجود دارد و تأخیر گفتار یا زبان به کودک نوپایی اطلاق می‌شود که گفتارش کمی کندتر پیش می‌رود اما بین دیر صحبت کردن و اختلال گفتار یا زبان واقعی تفاوتی وجود دارد. رویکرد «صبر کن و ببین» ممکن است بهترین راه حل نباشد.  به یاد داشته باشید که شما فرزندتان را بهتر می‌شناسید. اگر در مورد رشد کودک خود نگرانی دارید با پزشک خود مشورت کنید به خصوص اگر متوجه موارد زیر شدید:

-در ۱۸ ماهگی:  

کودک شما با اشاره به‌اشیا به صورت غیرکلامی ارتباط برقرار نمی‌کند و  کلمات جدیدی به دست نمی‌آورد.

-در ۲ سالگی:  

کودک شما از عبارات دو کلمه‌ای استفاده نمی‌کند یا نمی‌تواند دستورالعمل‌های ساده را دنبال کند.

-در ۳ سالگی:

 کودک شما گفتار نامشخصی دارد و با جملات صحبت نمی‌کند یا دستورالعمل‌های ساده را نمی‌فهمد. علائم دیگری که علاوه بر دیر صحبت کردن باید مراقب آن‌ها بود عبارتند از:

 

از دست دادن صدا‌ها یا کلماتی که فرزندتان قبلاً گفته است

مشکل در درک زبان یا پیروی از دستورالعمل‌ها

مشکل در تقلید صدا یا حرکات دهان

فقدان حرکاتی مانند اشاره یا دست بردن به موارد مورد علاقه

کاهش تماس چشمی و مهارت‌های اجتماعی

مشکلات جویدن، نوشیدن، بلع و به طور کلی مشکلات تغذیه

نتیجه‌گیری:

از آنجایی که متخصص کودک ممکن است گفتار درمانی را توصیه کند یا بگوید که چه کار‌های دیگری می‌توانید در خانه انجام دهید تا رشد زبان کودک نوپای خود را تشویق کنید. در صورت نیاز یک پزشک می‌تواند شما را به یک برنامه مداخله زودهنگام ارجاع دهد. با مداخله زودهنگام هرچه زودتر مراقبت‌های مورد نیاز فرزندتان را دریافت کنید.

 

منبع:

www.whattoexpect.com

هنگامی که کودک نوپای شما شروع به راه رفتن می کند زمان زیادی است که او زندگی خود را در مسیر تندرو سپری کند. همه چیز در یک چشم به هم زدن اتفاق می افتد و بلافاصله پس از اولین قدم ها او شروع به پریدن می‌کند. تسلط بر این مهارت‌های حرکتی درشت یا مهارت‌هایی که از عضلات بزرگ بدن برای انجام فعالیت‌ها (از نشستن بدون کمک گرفته تا پرتاب و لگد زدن توپ) استفاده می‌کنند بخش مهمی از رشد کودک نوپا شما هستند.

چه زمانی کودکان نوپا دویدن را یاد می گیرند؟

بین 18 تا 24 ماهگی کودک علاوه‌بر راه رفتن شروع به دویدن نیز می‌کند. تا زمانی که او 3 ساله شود باید بتواند به راحتی بدود. از این استراتژی ها برای کمک به افزایش نیاز کودک نوپا به سرعت استفاده کنید:

-بازی با اسباب بازی‌ها:

اسباب‌بازی‌های هل دهنده می‌توانند به کودک شما انگیزه دهند تا در طول دورهای تمرینی سرعت خود را افزایش دهد. هنگامی که او اعتماد به نفس خود را به دست آورد یک اسباب بازی کششی به او بدهید تا پشت سرش بکشد وحرکات کششی انجام دهد.

-بیرون رفتن:

فرزندتان را تشویق کنید تا در اطراف حیاط بدود یا او را به پیاده روی ببرید وبه او اجازه دهید به جای اینکه همیشه در کالسکه اش سوار شود سریع روی پای خودش قدم بزند.

-رفتن به پارک:

به او اجازه دهید در زمین بازی بدود یا در مسیرهای طبیعت در تعقیب پروانه ها در حالی که شما نظارت می کنید بدود.

چه زمانی کودکان نوپا پریدن را یاد می گیرند؟

در حدود 2 سالگی کودک شما شروع به پریدن در جای خود می کند و او از آنجا بلند می شود (معمولاً با یک پرش یک پا شروع می شود و سپس به آرامی هر دو پا را از زمین بلند می کند). در سن 2 تا 3 سالگی کودک نوپای شما وقتی می پرد هوای بیشتری دریافت می کند. دست فرزندتان را بگیرید و کنار او روی یک جدول یا پله پایین بایستید و بگویید: «یک، دو، سه، بپر!» سپس با هم به پایین بپرید. مثل قورباغه پریدن را تمرین کنید و به کودک خود نشان دهید که چگونه در حالت اسکات پایین بیاید و در حالی که می پرد دست هایش را بالا بیاورد. برخی تمرینات به سبک قورباغه ای در نهایت به او کمک می کند تا پریدن در حالت ایستاده را بیاموزد.

چه زمانی کودکان نوپا لگد زدن را یاد می گیرند؟

بین 18 تا 24 ماهگی کودک علاقه خود را به ضربه زدن به توپ نشان می‌دهد و در سن 2 سالگی بیشتر کودکان نوپا می‌توانند به توپ ضربه بزنند. در حالی که آن یا دو ضربه اول ممکن است غیرارادی تر باشد در اینجا نحوه تمرین لگد زدن با جفت خود آورده شده است:

-یک توپ داشته باشید:

 با دادن یک توپ به نوزاد خود برای غلتیدن، پرتاب و در نهایت لگد شروع کنید. از آنجا با هم شروع به ضربه زدن به توپ به جلو و عقب کنید.

-با دوستان جدید آشنا شوید:

 اگر به تشویق همسالانش نیاز دارد (یا اگر فضای زیادی در خانه ندارید تا زمین فوتبال خود را راه اندازی کنید) او را در یک کلاس ورزشی کودکان نوپا ثبت نام کنید.

 

چگونه از لگد زدن تهاجمی جلوگیری کنیم؟

-مرزهای کلامی را تعیین کنید:

وقتی کودکتان در زمین بازی به سمت کودک دیگری تاب می‌خورد  با صدای بلند بگویید: «نزن! اوه – درد دارد!» وقتی کودک شما قربانی است او را دلداری دهید و بگویید: “بله، ضربه زدن درد دارد و به همین دلیل است که ما نمی زنیم.”

-کنترل خود:

هنگام برخورد با او عصبانیت خود را کنترل کنید

کودکان نوپا چه زمانی شروع به بالا رفتن می‌کنند؟

در 12 ماهگی کودک نوپای شما ممکن است شروع به بالا رفتن از پله ها کند و در سن 2 سالگی اکثر کودکان نوپا می توانند بدون کمک از روی مبلمان بالا و پایین بروند. با این نکات به کودک نوپای خود کمک کنید تا به موقعیت مناسب برسد:

-محیطی امن برای کودک فراهم کنید:

به نوزادتان اجازه دهید از یک سرسره پلاستیکی کوچک بالا برود یا باشگاه بازی کنید و روی یک چهارپایه محکم قرار گیرد. 

-به زمین بازی بروید:

 زمین‌های بازی در فضای باز مکان‌های عالی برای کمک به کودک شماست که مهارت‌های کوهنوردی خود را با خیال راحت یاد بگیرد.

-مرزها را تعیین کنید:

 با کودک صحبت کنید و به او بگویید کجا اجازه بازی و بالا رفتن دارد. میزها  و همه مبلمان باید برای کودک شما ممنوع باشد. این را زود و اغلب به او یادآوری کنید.

-بازخورد بدهید:

از کودک خود با الگوبرداری از مهارت هایی که روی آنها کار می کند و ارائه بازخورد ساده و واضح (“برای بلند شدن از نردبان اینجا را بگیرید!”) حمایت کنید.

چه زمانی با پزشک کودک صحبت کنیم؟

اگر کودک نوپا شما بازی کم تحرک را ترجیح می دهد همچنان فرصت های زیادی را برای بازی های حرکتی می‌توان پیشنهاد داد. با فعال بودن خود و با انجام بسیاری از فعالیت‌های مختلف که فرزندتان را به حرکت دادن ترغیب می‌کند او را تشویق کنید که بلند شود و برود.

منبع:

www.whattoexpect.com