دسته: شیرخوارگی تا …

 دکتر مدنی در گفتگو با خبرنگار بهداشت و درمان بیا نی نی اظهار داشت: رشد تکامل در کودکان دو معنای متفاوتی دارد که رشد شامل اندازه‌های بدن نظیر قد و وزن است و تکامل حرکات طبیعی بوده که با پیشرفت زمان کودک آن را یاد می‌گیرد. 

 محققان دانشگاه کالیفرنیا آمریکا در این مطالعه دو هزار و 48 کودک 10 تا 13 ساله را که در ماساچوست به مدرسه می روند، مورد بررسی قرار دادند.

این مطالعه نشان داد، کودکانی که شب ها هنگام خواب تبلت یا گوشی هوشمند در اختیار داشتند، 21 دقیقه کمتر از دیگر هم کلاسی های خود می خوابند.

علاوه بر این کودکانی که در اتاق خوابشان تلویزیون داشتند، در مقایسه با کودکانی که در اتاق خود تلویزیون نداشتند، 18 دقیقه خواب کمتری دارند.

«جنیفر فالب» از موسسه سلامت عمومی دانشگاه کالیفرنیا که در این مطالعه شرکت داشت، گفت: نتایج این تحقیق هشداری است برای پدر و مادرها تا دسترسی فرزندانشان را به تلویزیون، تبلت، گوشی های هوشمند در هنگام خواب محدود کنند.

 

 

منبع : بیا نی نی

کودکان نوپا مثل غارنشین ها هستند. مثلا وقتی عصبانی میشوند چنگ می اندازند، گاز می گیرند، در اتاق نشیمن ادرار می کنند، انگشتشان را در بینی می کنند، غذا را به موهایشان می مالند و یا ناگهان ناپدید می شوند.

 

 

 

کودک نوپا با نیمکره راست مغزش زندگی می کند که بخش احساساتی، هیجانی و غیرکلامی مغز است. نیمکره چپ مسئول کنترل احساسات است. همه ما وقتی ناراحت و غمگین هستیم، نیمکره چپ مغزمان خاموش است. در این وضعیت بی منطق، کم صبر و بدزبان می شویم و شاید بتوان گفت مانند انسانهای اولیه رفتار می کنیم. همانطور که گفته شد، کودک نوپا از نظر رشد عقلی در مرحله ای قرار دارد که مثل انسان های غارنشین رفتار می کند و وقتی ناراحت می شود، رفتارهای عجیب و غریب انجام می دهد.

دنیا را از دید یک کودک ببینید

کودکان برخلاف بزرگسالان از انگشت در بینی کردن و یا حتی نگاه کردن داخل لباس زیر خودشان خجالت نمی کشند. در این سن هنوز اخلاقیات و بایدها و نبایدها در کودک شکل نگرفته است. به همین دلیل کاری که از نظر شما نباید انجام دهد، حس قدرتمند کنجکاوی و اکتشاف را در کودک ایجاد می کند.

کودکان نوپا دانشمندان کوچکی هستند که می خواهند همه چیز را امتحان کنند و با دنیای اطرافشان تعامل کنند. آنها می خواهند لمس کنند، احساس کنند، بو بکشند، مزه کنند، ببینند و اشیا را بررسی کنند تا با این روش دنیای اطراف را مشاهده و کشف کنند. کودک در این مرحله در میانه ی تنش قرار دارد به این معنی که از یک سو  احساس هیجان انگیز و جالب استقلال – می توانم راه بروم، می توانم حرف بزنم، می توانم خودم را احساس کنم، می توانم خودم لباس بپوشم، دنیا مال من است- و از سوی دگیر فقط کمی از زمانی که قادر به انجام این کارها نبوده، گذشته است. این مسئله باعث می شود که کودک میان احساس استقلال و عدم وابستگی و احساس وابستگی به مادر سرگردان باشد.

وظیفه والدین تربیت کودک و کمک به رشد استقلال و آموزش مهارت های ارتباط اجتماعی است تا کودک یاد بگیرد در سنین بالاتر از کلماتی مانند “لطفا” و “ممنونم” استفاده کند، اسباب بازی هایش را به همسالانش بدهد، در صف منتظر بماند و قادر به کنترل هیجانات و احساساتش باشد. این آموزش ها باید به مرور انجام شوند تا الگوهای رفتاری مناسب در کودک شکل بگیرند.

 

 

وقتی فکر می کنید رفتار کودک مانند انسانهای غار نشین است، می توانید راهکارهای ساده زیر را برای کنترل رفتار کودک به کار ببرید :

 

با صدای آرام حرف بزنید : در موقعیت هایی که رفتار کودک منجر به وضعیت زرد می شود، باید شفاف و روشن و در عین حال تاثیرگذار باشید. برای مثال می توانید بگویید :” بله، تو داری لباس هایت را در می آوری. اما عزیزم ما در پارک لباس هایمان را از تنمان در نمی آوریم.” یا اگر کودک حرف بدی زد، برای تذکر از صدای خشک و جدی استفاده کنید و به او بگویید :” اگر یکبار دیگر این کلمه را تکرار کنی، مجبور می شویم به خانه برگردیم. “

راه حلی که برای شما کارآمد است را انتخاب کنید : در بسیاری از موارد به عنوان والدین متوجه خواهید شد که چه راهکارهایی برای فرزند شما مناسب هستند. ممکن است راهکار شما برای جلوگیری از تلاش کودک برای بازکردن پوشکش، استفاده از چسب باشد!

 رفتارهای مناسب را تقویت کنید : وقتی کودک کار خوبی انجام می دهد، او را تشویق کنید. اغلب وقتی کودک در اتاقش ساکت است، والدین از این فرصت برای انجام کارهای عقب افتاده استفاده می کنند اما بهتر است از این فرصت برای وقت گذرانی با کودک و آموزش استفاده کنید.

 

 

مناطق خصوصی بدن را به کودک آموزش دهید

بسیاری از کودکان در این مرحله ممکن است رفتارهایی داشته باشند که شبیه رفتارهای جنسی بزرگسالان و یا به طور کلی نامتعارف باشد است. بنابراین لازم است نسبت به این رفتارهای خودسرانه آگاه باشید. کودکان در این سن عاشق توجه هستند و برایشان فرقی نمی کند که این توجه تحسین، تمسخر یا حتی خنده زیر زیرکی باشد. کاری که شما باید انجام دهید، توجه به رفتارهای مثبت کودک و تقویت این رفتارهاست. هر چه بیشتر رفتارهای مناسب را مورد تشویق قرار دهید، کودک آنها را بیشتر تکرار می کند.

یکی از داغ ترین بحث های میان والدین کودکان نوپا، صحبت بر سر “کشف جنسی” است و این که کودک برای کشف بدن و کسب آگاهی در مورد آن، خودشان را لمس می کنند. اولین چیزی که والدین باید بدانند این است که رفتارهای اینگونه، مرحله ای طبیعی از رشد است و تا وقتی که کودک د ر انجام آن اغراق نمی کند، جای نگرانی نیست. بسیار مهم است که مناطق شخصی و خصوصی بدن را به کودک آموزش دهید و برایش توضیح دهید که نباید به آنها دست بزند و به غیر از افراد و شرایطی که شما به او می گویید مانند حمام یا مطب پزشک، به کسی اجازه ندهد که آن را ببنید یا لمس کند.

کودکان در این سن، با کشف تفاوت های جنسیتی شگفت زده می شوند. اگر کودک خود را در حال کنجکاوی جنسی با یک کودک همسال دیگر دیدید، با آرامش برایش توضیح دهید که نباید قسمت های خصوصی بدن افراد دیگر را لمس کند، همانطور که دیگران هم نباید به قسمت های خصوصی بدن کودک دست بزنند. رفتاری که والدین باید در این شرایط انجام دهند این است که آرام باشند و برای آموزش کودک با تن صدای آرام و خونسرد، مانند زمانی که پوشیدن کفش را به کودک یاد می دهند، با او صحبت کنند.

 

بعضی اوقات ممکن است فکر کنید کودک خردسال شما توانایی ذاتی برای فراتر رفتن از مرزهای صبر و تحمل شما را دارد. شما تنها نیستید. همه کودکان خردسال به دنبال کسب استقلال هستند اما در عین حال به توجه و عشق والدین یا مراقب نیاز دارند. سنین بین 3 تا 5 سالگی خسته کننده ترین و فعالترین سالهای فرزندپروری هستند.

در این مقاله هشت اشتباه رایج والدین کودکان خردسال را بررسی و برای حل یا جلوگیری از وقوع این مشکلات به چند راهکار اشاره می کنیم :

 

بی ثباتی در قوانین و سردگمی ناشی از آن :

ثبات رمز موفقیت در برخورد با کودکان خردسال است. وقتی در اجرای قوانین ثبات نداشته باشید، کودک گیج شده و ممکن است رفتار نامناسب را بیشتر انجام دهد و یا اوقات تلخی کند. اگر به کودک اجازه بدهید گاهی رفتار خاصی را انجام دهد و در بعضی مواقع او را از انجام همان کار منع کنید، مطمئنا او را سردرگم خواهید کرد. کودک می خواهد بداند که چرا شما دفعه قبلی که از مهدکودک به خانه می آمدید به او اجازه دادید 10 دقیقه در پارک بازی کند اما این بار از او می خواهید سوار ماشین شود تا زودتر به خانه بروید یا مثلا چرا شب قبل 10 دقیقه کنار او دراز کشیدید تا خوابش ببرد اما امشب نمی توانید این کار را انجام دهید.

راه حل : در رفتار با کودک ثبات داشته باشید. این ثبات باید در قوانین مربوط به نظم و ترتیب، عادات خواب یا قوانین مربوط به تغذیه رعایت شود. اگر قواعد در بیشتر از 90% موارد ثابت باشند و کودک خوب رفتار می کند، می توان گفت که اوضاع خوب است و سعی کنید بیشتر از این توقع نداشته باشید.

 

تمرکز بر رفتارهای منفی :

 

تاکید بر رفتارهای منفی مانند داد و فریاد کردن یا جیغ کشیدن و نادیده گرفتن رفتارهای خوب کودک آسان است. متاسفانه والدین به رفتارهایی که دوست ندارند کودک انجام دهد بیشتر توجه می کنند.

راه حل : وقتی کودک کار مثبتی انجام می دهد، به او توجه کنید و به رفتار خوب و مناسب پاداش دهید. پاداش رفتار و عملکرد مثبت کودک می تواند تعریف و تحسین و یا در آغوش گرفتن و بوسیدن کودک باشد. این نوع مشوق ها تاثیر طولانی مدت خواهند داشت.

 

 

 

عدم توجه علائم هشدار دهنده :

 

وقتی کودک از کوره در می رود و بدخلقی می کند، والدین اغلب سعی می کنند با دلیل و منطق با او حرف بزنند و با گفتن جملاتی از قبیل “آرام باش” و تکرار آن، او را آرام کنند. اما بهتر است بدانید که این روش مانند حرف زدن با ماهی قرمز بی فایده است. امکان کنترل بدخلقی کودک در صورتی وجود دارد که یا حواس او را پرت کنید و یا به طور کلی با پیش بینی امکان بدخلقی کودک، از وقوع آن جلوگیری کنید. در صورتی که بداخلاقی کودک به اوج خود برسد، شما امکان کنترل و آرام کردن آن را از دست می دهید چون کودک صدای شما را نمی شنود.

راه حل : علل و نشانه های هشدار معمول بدخلقی کودک را شناسایی کنید و از آنها جلوگیری کنید. شایع ترین علل بدخلقی کودک گرسنگی، خستگی و کسالت هستند. مثلا در صورتی که کودک در طول روز نخوابیده است، او را همراه خود به سوپرمارکت نبرید یا اینکه یک میان وعده سالم در کیفتان بگذارید و در سوپر مارکت به او بدهید.

 

 

تشویق گریه و غرزدن کودک :

ناله ها و غرغرهای کودک شما را کلافه می کند؟ برای مثال آیا درست قبل از شام و درست زمانی که مشغول آماده کردن غذا هستید، فرزندتان شروع به گریه می کند و در حالی که گریه می کند از شما می خواهد او را پارک ببرید یا سراغ دوستش را می گیرد تا با او بازی کند. والدین اغلب تسلیم گریه و ناله های کودک می شوند غافل از اینکه تن دادن به خواسته کودک رفتاری که موجب جلب توجه شما شده است را تقویت می کند. او در این سن به راحتی متوجه می شود که کدام رفتارهایش بیشتر توجه شما جلب می کند و او را به خواسته اش می رساند.

راه حل : این رفتارها را نادیده بگیرید. در مورد رفتارهایی که پرخاشگرانه نیستند مانند بدخلقی یا گریه و ناله کردن بهتر است با سکوت و بدون اینکه چیزی بگویید آنها را نادیده بگیرید. اگر مقاومت کنید و در بی توجهی به رفتارهای نادرست ثبات داشته باشید، کودک متوجه بی نتیجه بودن تلاشش می شود و از آن دست می کشد.

 

برنامه ریزی بیش از حد برای کودک :

والدین اغلب لیست بلند بالایی از فعالیت های گوناگون مانند رقص یا کلاس موسیقی برای کودک در نظر می گیرند و از اینکه چرا کودک با وجود انجام این همه فعالیت فیزیکی که طبیعتا باید او را خسته کرده باشد، بلافاصله بعد از رفتن به رختخواب خوابش می برد، تعجب می کنند. پاسخ این سوال این است که آنها هنوز سرشار از انرژی هستند و برای آرام شدن به زمان نیاز دارند. همه کودکان و خصوصا خردسالان برای کسب آرامش به فرصت و شرایط آرامش بخش نیاز دارند.

راه حل : بیش از حد برای کودک برنامه ریزی نکنید و او را وادار نکنید از یک فعالیت به فعالیت دیگر بپردازد. به کودک فرصت دهید تا وقتی از مهدکودک بر می گردد، خودش را با انجام بازی هایی که دوست دارد سرگرم کند.

 

نادیده گرفتن اهمیت بازی :

بیشتر والدین احساس می کنند برای آموزش نظم و ترتیب و حد و حدود باید کودک را در کلاس های رسمی ثبت نام کنند اما این قضیه اهمیت زیادی ندارد. چیزی که در این سن به غنی شدن کودک کمک می کند بازی آزاد است که شامل بازی نمایشی، پر سر و صدا است. بازی آزاد بهترین ابزار برای پرورش مغز کودک است. در بازی، کودکان به طور طبیعی و به اندازه ای که لازم است خود را به چالش می کشند. از آنجا که این چالش ها توسط کودک طراحی می شوند، میزان سختی و آسانی آنها مناسب هستند.

راه حل : فضا و زمان کافی برای بازی کردن در اختیار کودک قرار دهید. به یاد داشته باشید که تعریف بازی از دیدگاه خردسالان ” وقتی باید انتخاب کنی که چه کاری را انجام بدهی، چه کار می کنی” است.  انتخاب آزادانه که نمود اختیاری بودن بازی است، از اهمیت زیادی برخوردار است. کودک دوست دارد همه چیز را جمع کند یا کارهای خانه را انجام بدهد، این فعالیت ها برای کودک به منزله بازی است و انجام آن برای کودک جالب و سرگرم کننده است.

 

 

 

غرق شدن در کارهای روزانه :

شاید کودک شما به خوبی به شکل مستقل بازی کند اما این به معنی آن نیست که به توجه شما نیازی ندارد. پس بهتر است در طول بازی کودک کنار او بنشینید و کمی با او بازی کنید. بعضی از والدین به طور کلی با کودک بازی نمی کنند و حواس برخی دیگر موقع بازی با کودک به راحتی با زنگ تلفن، موبایل، ایمیل یا سایر عوامل پرت می شود. خوب است بدانید کودک به خوبی متوجه می شود که آیا واقعا به بازی توجه می کنید یا نه.

راه حل : زمان در نظر بگیرید، هیجان و اشتیاق به خرج دهید و در مدتی که مشغول بازی هستید، تمام توجهتان را به بازی و کودک بدهید. نیم ساعت بازی متمرکز با کودک در شرایطی که توجه کاملتان را به کودک می دهید و نگران آماده کردن شام یا انجام کار خاصی نیستید بهتر از این است که یک روز کامل با کودک بازی کنید اما نیمی از توجه خود را به او بدهید.

 

 

واکنش اغراق آمیز به دروغ گویی :

شنیدن دروغ از زبان کودک، والدین را به شدت عصبانی می کند اما بهتر است رفتار دروغ گویی کودک را به عنوان رفتاری تجربی و نه یک مسئله اخلاقی در نظر بگیرید. وقتی کودکان شروع به دروغ گفتن می کنند، یک پیشرفت شناختی بزرگ اتفاق افتاده است. دروغ گفتن برای کودک هیجان انگیز و کمی ترسناک است و بار هیجانی دارد اما والدین با شنیدن دروغ کودک، از کوره در می روند و بلافاصله آینده بدی را برای او متصور می شوند.

راه حل : واکنش اغراق آمیز نشان ندهید. شنیدن یک یا دو دروغ از کودک طبیعی است و بخشی از رشد اوست. سعی نکنید کودک را وادار به گفتن حقیقت کنید. مثال اگر پینوکیوی کوچولوی شما به خوردن شکلات روی میز اعتراف نمی کند، می توانید به او بگویید ” تو از اینکه من بفهمم، احساس بدی پیدا می کنی!”

فرزندپروری موثر به صرف زمان، صبر و عشق نیاز دارد. علاوه بر این لازم است به یاد داشته باشید که نمی توانید در یک روز تغییرات ایجاد کنید. پس صبور باشید و در صورت عدم موفقیت، بارها و بارها و بارها تلاش کنید.

 

 

 

 

 

 همیشه فهمیدن این مسئله که پرستار کودک کارش را درست انجام میدهد یا نه، کار آسانی نیست. به همین دلیل شاید بد نباشد برای اطمینان کمی بیشتر به نشانه ها توجه کنید. بعضی از والدین برای رفع نگرانی هایشان از وسایل مخصوص نظارت بر کار پرستاران استفاده می کنند اما معمولا بدون نیاز به استفاده از این وسایل می توان متوجه کارآیی یا عدم کارآیی پرستار شد.

در صورت وجود هر یک از موارد زیر به احتمال زیاد عملکرد پرستار کودک نامناسب است :

کودک از پرستارش می ترسد و با دیدن او مضطرب و نگران می شود : بیشتر اوقات کودک برای آشنایی و سازگاری با مراقب جدید نیاز به زمان دارد. در ابتدا ممکن است کودک گریه کند، بداخلاقی کند یا رفتارهای پرخاشگرانه نشان دهد. این رفتارهای کودک طبیعی است اما اگر با گذشت زمان هنوز هم  به نظر می رسد کودک ترسان و غمگین است، بهتر است بررسی های لازم را انجام دهید.

پرستار هیچوقت نمی تواند جای پدر یا مادر را بگیرد اما کودک نیاز دارد با پرستارش احساس راحتی کند. شاید کودک شما و پرستارش ارتباط نزدیک برقرار نکرده باشند یا پرستار نتوانسته است راحتی و آرامش و گرمایی که کودک نیاز دارد را به او بدهد. مانند بسیاری از روابط انسانی، داشتن زمینه ارتباطی مشترک بسیار اهمیت دارد. 

رفتار پرستار کودک در قبال برنامه روزانه مرموز به نظر می رسد : این مسئله که کودک و پرستارش زمانشان را چگونه سپری می کنند نباید از شما پوشیده باشد. وقتی به خانه برمی گردید باید نسبت به شنیدن جزئیات روزی که کودک گذرانده است مشتاق باشید. اگر پرستار کودک علاقه ای به بیان آن ندارد می تواند نشان دهنده این باشد که پرستار کودک در برقراری ارتباط ضعیف است و یا اینکه چیزی را از شما پنهان می کند.

کودک دچار حوادثی می شود که به راحتی قابل پیشگیری هستند : پرستار کودک باید چهارچشمی مراقب کودک باشد و بداند که کودک در هر لحظه مشغول چه فعالیتی است تا از بروز هرگونه جراحتی جلوگیری کند. در صورت وجود جراحات در بدن کودک، به احتمال زیاد پرستار بدون اینکه حواسش به کودک باشد او را هنگام بازی رها می کند.

متوجه شده اید که پرستار کودک به درخواستهای شما عمل نمی کند : هر دو شما به همراه یکدیگر برای مراقبت از کودک همکاری می کنید، بنابراین پرستار کودک نباید به گونه ای عمل کند که به نظر برسد بهتر از شما به پرورش کودک آشناست.

از روشهای فرزندپروری شما انتقاد می کند : پرستار کودک باید با شما همراه باشد و شما باید نسبت به پیشنهادات سازنده او اشتیاق نشان دهید، خصوصا اگر پرستار زمان زیادی را با کودک صرف می کند. اما اگر احساس می کنید در مورد مسائل اساسی مانند تغذیه، خواب و امنیت کودک هم عقیده نیستید، این رابطه ممکن است مدت زیادی دوام نداشته باشد.

پرستار کودک اغلب دیرتر از زمان مقرر حاضر می شود : یک پرستار غیر قابل اعتماد که نتوانید رویش حساب کنید، همیشه شما در وضعیت معلق و بلاتکلیفی قرار می دهد. کسی را پیدا کنید که می دانید به شغلش پایبند است و به نیازهای شما اهمیت می دهد. دیر کردن و غیبت های غیرموجه می توانند نشان دهنده این واقعیت باشند که پرستار در مسائل دیگر هم غیرقابل اعتماد است.

کودک اغلب به شکل نامعمولی ژولیده و کثیف به نظر می رسد : کثیف شدن کودکان بعد از بازی طبیعی است اما اگر دست های کودک بعد از ناهار تا پایان روز کثیف می مانند و یا وقتی به خانه می رسید باید لباس کودک را عوض کنید، حتما مشکلی وجود دارد. اگر پرستار کودک نمی تواند مراقبت های اولیه و اساسی را انجام دهد ممکن است نشانه این باشد که قادر به برطرف کردن نیازهای کودک نیست.

رفتارهای او موجه به نظر نمی رسند : هیچوقت کسی را که دزدی می کند، دروغ می گوید یا سعی می کند شما را فریب دهد را تحمل نکنید. شما باید قادر باشید به پرستار کودک در خصوص کار و رابطه اعتماد کنید.

کودک همیشه گرسنه و خسته است : اگر کودک طوری غذا می خورد که انگار تمام روز حتی یک لقمه هم غذا نخورده است یا به حدی خسته است که نمی تواند چشمهایش را باز نگه دارد، علامت خطر است. احتمالا پرستار برنامه خواب و تغذیه را به درستی اجرا نمی کند.

در مورد پرستار کودک احساس خوبی ندارید : اگر شک دارید، به حسی که دارید اعتماد کنید. غریزه شما معمولا به واقعیت نزدیک است. بنابراین اگر پرستار کودک به نظرتان نامناسب می رسد، به فکر پیدا کردن یک پرستار دیگر باشید.

 

 

 

 

 

خلق و خوی کودکان خردسال می تواند به همان سرعتی که آب و هوا تغییر می کند، دچار نوسان شود. هزاران دلیل وجود دارد که به خاطر آنها کودک شما را از خودش دور می کند یا ناگهان به خاطر اینکه او را در آغوش کشیده اید، اعتراض می کند. در حالی که بهترین توصیه در این شرایط معمولا این است که صبر کنید تا طوفان فروکش کند اما بد نیست کمی هم در مورد دلایل متداولی که باعث رفتارهای سرد کودک می شود و شیوه پاسخگویی به آنها بدانید.

 

 

  

کودک روز بدی را گذرانده است

درست مانند بزرگسالان، کودکان هم روزهایی را تجربه می کنند که ترجیح می دهند در دنیای خودشان باشند. با وجود اینکه مسائل کودکان ممکن است از آنچه که بزرگسالان با آن مواجه می شوند پیچیدگی کمتری داشته باشند اما  احساس ناامیدی و عدم کفایت می تواند موجب انزواطلبی کودک خردسال شود.

در این شرایط بهتر است به تمایل کودک به فاصله گرفتن احترام بگذارید اما در عین حال به او نشان دهید که در کنارش حضور دارید و هر وقت که بخواهد می تواند از شما کمک بخواهد. به احتمال زیاد او باید به تنهایی زخم هایش را التیام بخشد و بعد از آن به سراغ شما خواهد آمد.

 

کودک در حال نقاهت و بهبود پس از یک اوقات تلخی است

اگر کودک بلافاصله بعد از اینکه او را به خاطر انجام کار نادرستی مورد مواخذه قرار داده اید، شما را از خود می راند تعجب نکنید. این حس میان کودکان مشترک است. احساسات کودک آسیب دیده است و او می خواهد شما متوجه این مسئله بشوید و یا شاید به دلیل داد و بیداد یا غلت خوردن روی زمین  احساس خستگی می کند.

در این شرایط پیش از هر چیز باید بپذیرید که کودک حق دارد کلافه و ناامید شود. به احساسات خودتان بعد از یک جروبحث طولانی با دوستتان فکر کنید. مطمئنا در این وضعیت به اندکی زمان نیاز دارید تا احساس بهتری پیدا کنید. کودک خردسال هم با شما تفاوتی ندارد.
 

قبل از اینکه فضای لازم را برای کودک ایجاد کنید، به او نشان دهید که احساساتش را درک می کنید. “دوست نداری با مامان حرف بزنی چون از دست او عصبانی هستی که به تو اجازه نداده بستنی بخوری، درست است؟” به او بفهمانید هر وقت نیاز به همدردی و آغوش داشته باشد، شما در کنارش حضور دارید. به او اطمینان بدهید که در هر شرایطی  او را دوست دارید و به او عشق می ورزید.

 

او از دست شما ناراحت است و نمی داند چطور دلخوری اش را به شما نشان دهد

در این وضعیت اگر فکر می کنید ممکن است دلیل غیر قابل بیانی برای عدم پذیرش شما وجود دارد، با کودک حرف بزنید و با مهربانی از او سوال کنید : “آیا احساس می کنی من به اندازه کافی وقتم را با تو نمی گذرانم؟” و پاسخ های او را بدون قضاوت کردن بپذیرید.

ممکن است شنیدن این که کودک از شما ناراحت و خشمگین است شما را غمگین و آزرده کند اما به یاد داشته باشید احساسات کودک دائمی نیستند و حرف زدن درباره آنها به کودک کمک می کند تا آنها را بهتر درک کند.

 

 

ممکن است کودک در حال گذار به مرحله عدم وابستگی باشد

با وجود آنکه در یک سالگی به نظر می رسد کودک با چسب به شما چسبیده است، در حدود 3 تا 4 سالگی ممکن است حتی به شما اجازه ندهد به اسباب بازی هایش نزدیک شوید. این رفتار کودک می تواند به این علت باشد که کمتر به شما نیاز دارد و یا سعی می کند شما را امتحان کند تا ببیند اگر تلاش کند شما را از خودش براند آیا در عشق به او ثبات  دارید یا نه و یا به سادگی در حال انجام کاری است که به شدت روی آن تمرکز کرده است و نمی تواند به چیز دیگری توجه کند ( و شما با نزدیک شدن به او و درخواست بوسه در این روند اختلال ایجاد می کنید).
 

در این شرایط سعی کنید رفتارهای کودک را جدی نگیرید. او هنوز هم به شما عشق می ورزد اما شاید در این لحظه به آغوش و بوسه های شما نیاز نداشته باشد. اگر وقتی کودک در حال انجام فعالیت خاصی است و احتمال دارد با نزدیک شدن به او باعث آزارش شوید، بهتر است آغوش ها و بوسه هایتان را برای وقت خواب یا وقتی مشغولیت خاصی ندارد نگه دارید.

 

 

کودک فقط پدر یا مادر را از خودش می راند

عبور از مرحله بی وفایی یا عدم پذیرش و راندن هر یک از والدین برای کودک کاملا طبیعی است، خصوصا اگر یکی از شما بیرون از خانه شاغل باشد. اگر فکر می کنید تغییر رفتارهای کودک معنی دار است به رفتار خودتان نگاه کنید. آیا امکان دارد رفتار یکی از شما دونفر به عنوان والدین باعث تقویت علاقه انتخابی کودک شده باشد؟

شاید بدون اینکه متوجه شده باشید هر بار که همسرتان به خانه برمی گردد با بی میلی با او برخورد کرده اید و یا در ابراز علاقه به کودک افراط می کنید.

ممکن است کودک از نظر شخصیتی احساساتی و لمسی نباشد

حتی اگر شما بسیار با احساس و عاطفی هستید، کودک شخصیت مستقلی دارد و نباید انتظار داشته باشید که این ویژگی ها را از شما به ارث برده باشد. اگر کودک خردسال از شما فاصله می گیرد، بهتر است او را همانطور که هست بپذیرید و به جای اینکه نشان دهید که از رفتار کودک آزرده شده اید، به او فرصت دهید تا با شیوه خودش به شما ابراز علاقه کند. احتمال دارد با وجود شخصیت عدم وابسته و متکی به خود، هر چند وقت یکبار و در زمانهایی که غمگین یا ترسان است به آغوش و بوسه های شما نیاز داشته باشد. سعی کنید واکنش های کودک را بخوانید و اگر فکر می کنید با این مسئله با روی باز برخورد می کند، احساساتتان را به او نشان دهید.

 

 

حال جسمانی کودک خوب نیست

کودک بغلی شما ناگهان بدخلق و بی تاب شده است و وقتی تلاش می کنید او را در آغوش بگیرید، شما را از خودش می راند. اگر این حالت کودک عجیب به نظر می رسد، بهتر است با پزشک کودک مشورت کنید چون ممکن است علت این رفتارهای کودک مشکلات فیزیکی مانند یک آلرژی نوظهور یا بیماری های دیگر باشد.

 

 

کودک در حال تجربه یک خشم یا ناراحتی واقعی است و به شکل نامناسب واکنش نشان می دهد

بعضی از کودکان می توانند بعضی وقت ها از خطوط فراتر بروند و با خشونت فیزیکی ( هل دادن، ضربه زدن یا گاز گرفتن ) شما را از خود برانند.

حتی اگر رفتارهای کودک واقعا دردناک نیستند اما بسیار اهمیت دارد که به شکل قاطع در مقابل هر گونه پرخاشگری فیزیکی کودک بایستید. برای خردسالان این به معنی در نظر گرفتن عواقب ساده و روشن برای رفتارهای نامناسب است. “نه! مامان این کار را دوست ندارد. اگر این کار را انجام بدهی مجبور می شوم …” و حتما به آنچه که می گویید عمل کنید.

همچنین بد نیست بعد از مدتی و با آرام شدن کودک در مورد آنچه که اتفاق افتاده است با او حرف بزنید. اگر فکر می کنید ممکن است به شکلی در ماجرا مقصر هستید، با بیان اشتباهتان مانند یک الگوی مناسب برای کودک عمل کنید و مسولیت اشتباهتان را به عهده بگیرید و به کودک بگویید که اشتباهتان را دوباره تکرار نخواهید کرد و بعد توقعاتتان از کودک را به او گوشزد کنید و با او در مورد احساساتش حرف بزنید.

در حالی که رفتارهای پرخاشگرانه برای والدین بسیار ناراحت کننده هستند اما دقت کنید هنگام صحبت با کودک روی تجربیات هیجانی خودتان از اتفاقی که روی داده است تمرکز نکنید. به عنوان یک بزرگسال این وظیفه شماست که با احساساتتان مواجه شوید و آنها را حل و فصل کنید و این به هیچ وجه ربطی به کودک ندارد.