دسته: دانستنی‌های کودکان

فواید کمک کردن کودک در کارهای خانه

بسیاری از والدین ترجیح می دهند که خودشان خیلی سریع تمام کارهای خانه را انجام دهند اما محول کردن کارهای خانه به کودک با توجه به سن و علاقمندی آنها یک فرصت ارزشمند برای بالا بردن توانایی و رشد و تربیت کودکان است.

شاید با کمک گرفتن از کودک، کارهایتان به کُندی پیش برود اما در عوض یک عادت خوب را در کودک نهادینه کرده و رفتارهای مثبت زیادی را به او یاد خواهید داد که در این بخش از خانواده پلاس بیا نی نی به بیان فواید کمک کردن کودک در کارهای خانه پرداخته ایم.

تقویت و آموزش غیرمستقیم مهارت های حرکتی

هنگام رسیدگی به کارهای خانه از قبیل جارو کردن زمین، تا کردن لباس یا پاک کردن سطوح، کودکان مهارت های هماهنگی را همزمان با حرکات دست و پا یاد می گیرند. کودکی که در انجام کارهای منزل به والدین خود کمک می کند، بدون آنکه بداند مهارت های مختلف مرتبط با هماهنگی اعضای بدن را در خود تقویت می کند.

درک ارزش زحمات والدین

وقتی تمام مسئولیت ها و کارها را برای فرزندانمان انجام می دهیم، ممکن است بسیاری از چیزها را بدیهی بدانند زیرا آنها ارزش تلاش و زمانی را که باید برای نظم دادن به همه چیز انجام دهد، نمی دانند پس همیشه تصور می کنند وقت و انرژی که والدین در انجم کارهای منزل صرف میکنند، مسئله ای عادی است اما زمانی که خود در جریان انجام این کارها قرار گرفته و متوجه اهمیت آن شوند، بیش از پیش متوجه و قدردان زحمات پدر و مادرشان خود میشوند.

حس مهم بودن

اگر به کودکتان کارهای ساده ای را بسپارید، او حس مهم بودن می کند و با خود فکر می کند او نیز عضو مهمی از خانواده است و می تواند باری از دوش خانواده بردارد و شما به او نیاز دارید. جس برتری جویی و مهم بودن سبب می شود کودک در آینده بیشتر به کمک کردن در خانه تمایل داشته باشد.

نظم و انضباط

اگر به کودکان از همان ابتدا وظایفی مانند جمع کردن لباس و وسایل خود را محول نمایید، کودکان شما یاد می گیرد که چیزهای اطراف خود را مرتب نگه دارد و به این ترتیب نظم و انضباط را می آموزد و فردی نظم پذیر در بزرگسالی خواهد شد.

آموزش مهارت های زندگی

کارهایی مانند شستن لباس، تا کردن لباس، نظافت، آشپزی، جمع کردن وسایل و غیره، مهارت های اولیه زندگی را به کودکان آموزش می دهد. آنها را در معرض کارهایی قرار دهید که با سن شان مطابقت داشته باشد تا بتوانند کارهای اولیه را شروع کرده و با بزرگ شدن به کارهای بزرگتری برسند.

مراقبت از خود

اگر برخی کارها را به کودک خود محول کنید، او یاد می گیرد که چطور خودش کارهایش را انجام دهد و بتواند روی پای خودش بایستد و چگونه خودکفا باشد و در شرایط خاص به شما متکی نباشد.

ایجاد حس اعتماد به نفس و مسئولیت پذیری

هر کودکی این توانایی را دارد که کارهایی را برای خود انجام دهد، پس با سپردن مسئولیت در انجام امور منزل، به آنها اجازه دهید تا توانایی های خود را افزایش داده و به خود متکی باشند.

علاوه بر این، مشارکت در کار در خانه ممکن است باعث شود که آنها نیز احساس خوبی نسبت به خود داشته باشند پس با سپردن کارهای مناسب به آنها، در ایجاد حس مسئولیت پذیری از سنین پایین کمک کنید.

افزایش مشارکت و موفقیت

اگرکارهایی را به کودک خود محول کنید که به خوبی می تواند از پس انجام آنها برآید، نگرش “من می توانم” را در او ایجاد خواهید کرد. اینگونه کودکان در بزرگسالی به دلیل داشتن این دیدگاه در کارها بیشتر مشارکت کرده و در روابط فردی موفق تر هستند.

ایجاد پیوند و یکپارچگی

زمانی که همه ی اعضای خانواده در انجام امور منزل بهم کمک می کنند و جوری کنار هم قرار میگیرند که به شکلی یکپارچه مسئولیت ها را پیش می برند، کودک با حضور در این جمع به خوبی اهمیت اتحاد را درک کرده و نقش خود را در این مسیر درمی یابند.

اینگونه آنها از جامعه ی کوچک خانواده چگونگی یکپارچگی را دریافته و به خود وارد جوامع بزرگتر می کند تا به وظایفی که در جوامع بزرگتر به او محول میشود بهتر عمل کند.

نکات مهم

1. والدین در سپردن کارهای خانه به کودک باید به سن ، توانایی جسمی، روحیات و علایق او توجه کنند.
2. والدین نباید کودکان را مجبور به انجام کاری کنند.
3. والدین باید با تشویق انگیزه انجام کارهای خانه را در کودک ایجاد نمایند.
4. والدین برای اینکه کودک سردرگم و بی علاقه نشود، نباید همزمان چند کار را به کودک محول کنند.
5. والدین باید دقیقا کاری که می خواهند کودک انجام دهد را به او توضیح دهند.
6. والدین نباید در محول نمودن کارهای خانه به کودک تفکیک جنسیتی قائل شوند. گاهی سپردن کارهای بیرون به دختر سبب ایجاد استقلال در او شده و گاهی سپردن کارهای خانه به پسر باعث می شود تا او از مسئولیت های خانه داری آگاه شود.
7. والدین نباید از کارِ کودک ایراد بگیرند.
8. والدین نباید به کودک استرس وارد کنند که سریع تر کارها را انجام دهد.
9. والدین نباید توقع تمیز کار کردن را از کودک داشته باشند.
10. والدین باید کودک را در کارهایی مانند آشپزی شرکت دهند و در حین انجام کارها تفریح و شادی داشته باشند.
11. والدین باید از کودک به خاطر کمک در کارهای خانه قدردانی کنند تا در او انگیزه ایجاد کنند.

تفاوت مامان عاقل و مامان معمولی

قطعاً می دانید که مادر بودن بزرگترین محبت و شاید سخت ترین مسئولیتی باشد که به ما زن ها داده می شود. هیچ تفاوتی بین مادر عاقل و مادر معمولی به عنوان جایگاه و نعمتی که در اختیار دارند وجود ندارد اما اگر می خواهید یک فرزند بالغ، شاد، خلاق، مسئولیت پذیر، متفکر و با احساس را پرورش دهید، باید تغییراتی را در رفتار خود به وجود بیاورید و شبیه به مادران عاقل شوید. در این قسمت از بیا نی نی 28 تفاوت کلیدی بین مادر معمولی با مادر عاقل را به شما معرفی می کنیم.

1:

مادر عاقل به فرزندش صبر کردن و منتظر بودن را آموزش می دهد.

مادر معمولی هر آنچه که فرزندش بخواهد را برایش فراهم می کند.

2:

مادر معمولی زمانی که فرزندش را باید به بیرون از منزل بفرستد، داخل خانه نگه می دارد.

مادر عاقل در بیرون از منزل هم از فرزندش مراقبت می کند اما او را در خانه حبس نمی کند.

3:

مادر معمولی سعی می کند همه چیز را برای فرزندش فراهم کند.

مادر عاقل به فرزندش این فرصت را می دهد تا خودش راه حل پیدا کند.

4:

مادر معمولی تا زمانی که فرزندش به سن 18 سالگی نرسد، او را تنها نمی گذارد.

مادر عاقل کاملاً خوشحال می شود که فرزندش در کلاس های مختلف شرکت کند و از سن 10 سالگی کلید خانه را هم به او می دهد.

5:

مادر معمولی همه پاسخ ها را به فرزندش می دهد.

مادر عاقل فرزندش را حمایت می کند تا خودش به پاسخ سوال هایش برسد.

6:

مادر معمولی عقیده دارد که خودش باید در مشکلات زندگی برای فرزندش تصمیم بگیرد.

مادر عاقل اجازه می دهد که فرزندش تصمیمات شخصی زندگی را خودش اتخاذ کند اما از قبل او را راهنمایی می کند.

7:

مادر معمولی سریع نه می گوید و تمام.

مادر عاقل شاید نه بگوید اما حتما بعد از در نظر گرفتن نتیجه کار.

8:

مادر معمولی غیبت می کند یا مقابل فرزندانش حرف های بد می زند.

مادر عاقل از حرف های بی نتیجه و یا غیبت دوری می کند.

9:

مادر معمولی اساساً روی دستاورد های تخصصی فرزندش تمرکز می کند.

مادر عاقل هوش عاطفی فرزندش را تغذیه می کند.

10:

مادر معمولی همیشه از افراد دیگر به عنوان عامل انگیزه بخشی برای فرزندش مثال می زند.

مادر عاقل فرزندش را تشویق می کند که خودش فردی مثال زدنی برای دیگران باشد.

11:

مادر معمولی برای ورزش نکردن همیشه بهانه دارد.

مادر عاقل حتما 6 روز در هفته را زمان پیدا می کند تا بتواند ورزش خود را انجام دهد.

12:

مادر معمولی به فرزندانش نشان می دهد که به چه چیز هایی نیاز دارند.

مادر عاقل علت نیاز ها را به فرزندانش توضیح می دهد.

13:

مادر معمولی دوست دارد که همیشه در کنار فرزندانش باشد و به خودش زمانی برای تنهایی اختصاص نمی دهد.

مادر عاقل برای خودش زمان می گذارد و به یک الگو تبدیل می شود.

14:

مادر معمولی با نتایج مشکلات درگیر است.

مادر عاقل علت ریشه مشکلات را جستجو می کند.

15:

مادر معمولی هنگامی که فرزندش بیمار است، خودش را سرزنش می کند.

مادر عاقل خودش را نمی ترساند و به نیروی مادری اش اعتقاد دارد.

16:

مادر معمولی نمی تواند به موقع جای کودک خود را جدا کند.

مادر عاقل جای کودک را بعد از دو سالگی جدا می کند تا به کودک و روابط خود و همسرش آسیب نرسد.

17:

مادر معمولی همیشه در حال یافتن مقصر است.

مادر عاقل به کودک یاد می دهد که مسئولیت کارهای خود را برعهده بگیرد.

18:

مادر معمولی با کودک خود درد و دل می کند و مشکلاتش را می گوید.

مادر دانا می داند گفتن مشکلات و درد و دل با فرزند تجاوز به روان کودک است.

19:

مادر معمولی از خودش و همسرش به خاطر کودک می گذرد و تمام وقتش در اختیار کودک است.

مادر عاقل به خود احترام قائل است و همیشه در حال فداکاری نسبت به خواسته هایش نیست.

20:

مادر معمولی هیچ گاه با همسرش در تربیت کودک هماهنگ نیست.

مادر عاقل همیشه با همسرش در تربیت کودک مطالعه و برنامه ریزی می کند.

21:

مادر معمولی کودک خود را تنبیه بدنی می کند.

مادر عاقل کودک خود را کتک نمیزند و بعد از کتک زدن در آغوش نمی گیرد زیرا اینگونه کودک فکر می کند برای دریافت محبت باید کتک خورد.

22:

مادر معمولی تنها نیازهای کودک مانند خورد و خوراک را تامین می کند.

مادر عاقل به فرزندش مهارت های اجتماعی را آموزش می دهد.

23:

مادر معمولی خودش کارهای فرزندش را انجام می دهد.

مادر عاقل به فرزندان خود یاد می دهد که کارهایشان را تا حد لازم به صورت مستقل انجام دهند.

24:

مادر معمولی در صورت مرتکب شدن اشتباهی، فرزند خود را تحقیر و سرزنش می کند.

مادر عاقل به کودک اجازه می دهد که اشتباه خود را پذیرفته و در جهت جبران آن اقدام نماید.

25:

مادر معمولی سطح انتظارات بالایی از فرزند خود دارد.

مادر عاقل انتطارات خود را مبتنی بر توانمندی های فرزندانش تنظیم می کند.

26:

مادر معمولی تنها به برآوردن نیازهای اولیه کودک اکتفا می کند.

مادر عاقل تلاش می کند فضای آرام و بدون تنشی را برای فرزندان خود ایجاد کند.

27:

مادر معمولی تمام استرس و مشکلات خود را نشان داده و به کودک منتقل می کند.

مادر عاقل استرس های خود را مدیریت می کند.

28:

مادر معمولی کودک خود را با هوش می نامد.

مادر عاقل به تلاش کودک خود اهمیت می دهد و او را کودکی تلاشگر می نامد نه صرفاً کودک باهوش.

روش زود خوابیدن کودک؛ یادت میدم چطور بچه ات نه شب بخوابه

کودکانی که برنامه خواب منظمی نداشته و دیر می خوابند، دچار عوارض مختلفی مانند اختلال در رشد، کاهش یادگیری، مشکلات تغذیه ای و… می شوند. کودکانی که شب ها زود می خوابند، از لحاظ عاطفی، ذهنی و جسمی سلامت بیشتری دارند. اگر دوست دارید که کودک شما شب ها به موقع بخوابد، راهکارهایی برای کمک به داشتن خواب خوب شبانه در کودکان وجود دارد که در این بخش از بیا نی نی به آن اشاره می کنیم.

هفته اول بچه رو خسته کنید

پروسه تنظیم خواب کودک معمولا یک هفته به طول می انجامد. شما باید در طول این یک هفته ساعت خواب منظمی برای کودک مشخص نمایید و برخی قانون ها را اجرا کنید. تا زمانی که کودک به زود خوابیدن عادت کند، فعالیت های بدنی کودک مانند بازی کردن در پارک، ورزش و… را در طول روز افزایش دهید و به او اجازه خوابیدن در طول روز را ندهید و با کاری سرگرمش کنید.

کتاب صوتی و نوار قصه بزارید

کودکان علاقه زیادی به شنیدن قصه دارند، می توانید قبل از خواب برای آنها کتاب قصه بخوانید و یا کتاب صوتی و نوار قصه بگذارید تا گوش دهند. نوار قصه ی خروس زری اثر احمد شاملو پیشنهاد می کنیم.

یه عروسک پشمالو بخرید

یک عروسک پشمالو به عنوان عروسک خواب برای کودک بخرید. زمان خواب کودک به او بگویید وقت خواب عروسکته، بغلش کن تا راحت بخوابه. بغل کردن یک اسباب بازی نرم قبل از خواب استرس کودک را کم می کند.

به کودک آرامش بدید

اگر قبل از خواب میزان ترشح هورمون کورتیزول (هورمون استرس) در کودک بالا باشد، کودک نمی تواند بخوابد بنابراین با انجام برخی فعالیت ها مثل کم کردن نور خانه، ساکت کردن محیط و… او را پیش از رفتن به رختخواب آرام کنید. قبل از خواب به کودکتان این فرصت را بدهید که در مورد مشکل احتمالی و هیجانات یا چیزهای جالبی که در روز برایش اتفاق افتاده با شما صحبت کند، این مسئله کمک می کند که کودک با آرامش بیشتری به خواب فرو برود.

یک ساعت قبل خواب کودک از این وسایل استفاده نکنید

حداقل یک ساعت قبل از خواب کودک استفاده از وسایل الکترونیکی مانند کامپیوتر، لپ تاپ، گوشی تلفن، تلویزیون و… را کاهش دهید زیرا وسایل الکترونیکی می توانند اختلالاتی را در خواب ایجاد کنند. مثلا نوری که از صفحه تلویزیون ساطع می شود، هورمون ملاتونین (هورمون خواب) را کاهش داده و نظم خواب کودک شما را بر هم می زند.

از ساعت 7 به بعد بازی هیجانی نکنید

بازی های هیجان انگیز مانند فوتبال و… باید تا غروب آفتاب ادامه داشته باشند و به تدریج باید فعالیت کودک را کاهش دهید و به جای بازی های پر تحرک، فعالیت های آرام را جایگزین کنید. قبل از خواب کودک نباید بازی های کامپیوتری هیجان انگیز انجام داده و یا فیلم های هیجان انگیز ببیند.

بیش از حد به کودک تذکر ندید

با متمرکز شدن زیاد روی مقوله خواب و تذکر بیش از حد به کودک به ایجاد اختلال بیشتر روی خواب فرزندتان دامن می زنید و نگرانی های خود را به او منتقل می کنید. زمان خواب کودک به او بگویید”لازم نیست بخوابی، بلکه می توانی در تخت خودت استراحت کنی”. وقتی جنبه اجبار برای خواب از بین برود، به او کمک می کنید تا آرام تر شود و دلهره هایش رفع شود.

یک ساعت معین برای خواب مشخص کنید

با مشورت با کودک یک ساعت خواب برای کودک تعیین کنید و همواره کودک را سر یک ساعت مشخصی بخوابانید و فرا رسیدن زمان خواب را به او یاد آوری کنید اما بیش از حد تذکر ندهید.

شرایط اتاق خواب باید خوب باشه

به شرایط اتاق خواب و لباس کودک توجه کنید. لباس خواب کودک باید راحت باشد و اتاق او نباید خیلی گرم و یا خیلی سرد باشد. تاریکی و روشنی اتاق هم مهم است، اگر کودک از تاریکی می ترسد حتما یک چراغ خواب کوچک در اتاقش روشن بگذارید.

قبل از خواب غذای سنگین به بچه ندید

برخی از والدین فکر می کنند اگر کودک خود را سیر کنند او راحت به خواب می رود اما غذاهای سنگین و پرحجم روی خواب کودکان تاثیر بدی دارند. گرسنگی و شکم خالی نیز سبب بدخوابی و یا بی خوابی کودک می شوند. قهوه، چای و یا نوشابه نیز نه تنها برای کودک مضر هستند، بلکه سبب بروز اختلال در خواب می شوند.

تمام موانع را برطرف کنید

برخی مواقع عدم برخورداری از سلامت کامل مانند داشتن لوزه های بزرگ و… باعث مشکلات مربوط به خواب می شود پس اگر کودک شما از خواب مکرر بیدار شده و یا در حین خواب دچار خرو پف و مشکلات تنفسی است، حتما کودک را نزد پزشک ببرید و این موانع را برطرف کنید.

کودک را برای خواب تشویق کنید

کودکتان را برای خواب با صحبت و عمل تشویق کنید. مثلا اگر کودکتان هر شب به موقع می خوابد برای تشویق بیشتر به او یک لباس خواب قشنگ به او هدیه بدهید یا یک خوراکی مفید و خوشمزه به عنوان تشویق به کودک بدهید.

قبل از خواب، کودک را ماساژ بدید

برای آرام کردن کودکتان و ایجاد خواب عمیق و با کیفیت تر قبل از خواب او را کمی ماساژ بدهید. برای ایجاد شرایط مساعدتری برای خواب ماساژ دادن، نوازش کردن، تکان دادن آرام کودک مفید است.

افزایش اعتماد بنفس کودکان با رفتارهای والدین

کودک از زمانی که متولد می شود، شروع به یادگیری می کند. یاد می گیرد که چگونه گریه کند، غذا بخورد، بخوابد یا به دستشویی برود. یاد می‌ گیرد که قدم بردارد و دستانش را مشت کند. او به مرور زمان یاد می‌ گیرد که چگونه کلمات را کنار یکدیگر بچیند و صحبت کند. بین همه این مسائل؛ والدین تاثیر زیادی در یادگیری اعتماد به نفس فرزندان شان دارند. در این قسمت از خانواده پلاس بیا نی نی تصمیم گرفتیم ویژگی والدینی را به شما بگوییم که فرزندان با اعتماد به نفسی دارند.

از آنها تعریف و تمجید می کنند

فرزندان با اعتماد بنفس از خانواده با اعتماد به نفسی می آیند؛ بنابراین خانواده‌ ها از این که راجع به ویژگی های فرزند، مهارت ها و موفقیت های او صحبت کنند، خجالت نمی کشند. این خانواده ها از فرزندانشان جلوی خودشان و دیگران تعریف و تمجید می کنند.

مهارت های فرزند را به زبان می آورند

خانواده‌ هایی که می خواهند اعتماد به نفس سالمی را در فرزندان شان به وجود بیاورند، حتماً از مهارت های آن ها تعریف می کنند؛ مثلا اگر بچه ای در بازی فوتبال مهارت بالایی در پوزیشن دفاع داشته باشد، حتما والدینش این موضوع را مطرح کرده و از او تعریف و تمجید خواهند داشت.

در مورد ضعف هایش با او صادق هستند

خانواده هایی که باعث اعتماد به نفس فرزندشان می شوند، به آن ها در مورد ضعف ها دروغ نمی گویند؛ البته نوع بیان هم اهمیت زیادی دارد، مثلاً جمله را این گونه بیان نمی کنند که ریاضی تو خیلی ضعیف است، بلکه می گویند بعضی از افراد هستند که باید برای یادگیریِ ریاضی بیشتر تمرین کنند و این موضوع ابدا اشکالی ندارد.

موفقیت را با کار گروهی یکسان می دانند

خانواده هایی که فرزندان شان اعتماد به نفس دارند، اجازه نمی‌ دهند که آن ها فکر کنند مجبور هستند هر کاری را به تنهایی انجام بدهند؛ بلکه به فرزندان خود یادآوری می کنند که می توانند دوستان خوبی داشته باشند و در کنار آن ها کارهای بزرگی را رقم بزنند و از طرفی هم همیشه رویِ کمک والدین خود حساب کنند.

چگونه ترس کودکان را از کوتاه کردن مو هایشان از بین ببریم

برخی از کودکان با ورود به سن 14 ماهگی از رفتن به آرایشگاه و کوتاه کردن مو می ترسند و آن را کاری کاملاً غیر قابل تحمل فرض می کنند ، این ترس آنها از آرایشگاه گاهی تا 6ـ5 سالگی آنها ادامه پیدا می کند و یک اصلاح ساده مو یا حتی فکر کردن به آن، کودک را به شدت دچار ترس و دلهره می کند.

ترس کودک از آرایشگاه علت های مختلفی دارد که در این بخش از بیا نی نی به بیان این علت ها و راهکارهایی برای ازبین بردن ترس کودکان از آرایشگاه پرداخته ایم.

علت ترس کودک از کوتاه کردن موی سر

ترس از آسیب دیدن

برخی کودکان به این علت از کوتاه کردن مو می ترسند که فکر می کنند آرایشگر با قیچی خود ممکن است صدمه ای به آنها وارد کند و به نرمه گوش و پشت گردن آنها آسیب بزند.

به زور نشاندن بر روی صندلی

برخی والدین برای اصلاح موی کودک خود او را برخلاف میلش به زور بر روی صندلی می نشاند و مهار می کنند که این کار نه تنها موثر نیست بلکه کار را خراب تر می کند، چون خیلی وقت ها همین زور و اجبار ممکن است واقعاً به گوش های نرم او صدمه بزند. نشستن بر روی صندلی های بزرگ و نه چندان راحت و یکجا بی تحرک نشستن کودک در او حس ناخوشایندی ایجاد می کند.

مشاهده قیچی های بزرگ و براق

کودک با دیدن قیچی بزرگ که بر روی موهایش در حرکت است دچار نوعی ترس و واهمه می شود که مبادا گوش هایم را برای همیشه از دست دهم.

دیگر علت های ترس کودک از رفتن به آرایشگاه

• صدای ماشین مو تراش
• دیدن خود در آینه
• پاشیده شدن آب اسپری بر روی صورت
• محیط آرایشگاه
• استفاده از کاور برای جلوگیری از ریختن مو
• مو های خیس
• حضور افراد غریبه در سالن
• حس بد لمس شدن موهایش توسط آرایشگر

آمادگی کودک قبل از کوتاهی موهایش

اگر مو های کودکتان پرپشت است، او را بعد از اینکه 8 ماهه شد برای کوتاهی مو آماده کنید. اما قبل از بردن او به آرایشگاه اقدامات زیر را انجام دهید که اولین تجربه کوتاه کردن موی کودک برایش تجربه ای خوب باشد و او را دچار ترس نسازد.

آرایشگر بازی کنید

قبل از بردن کودکتان به آرایشگاه در خانه چند کتاب داستان در این رابطه با اصلاح موها برای او بخوانید و یا برای او اسباب بازی هایی را بخرید و با او آرایشگر بازی کنید.

زمان بندی مناسبی را انتخاب کنید

هیچ گاه زمانی که فرزندتان خیلی خسته و یا گرسنه است، او را به آرایشگاه نبرید زیرا این تجربه برایش استرس زا خواهد شد. به پیشنهاد بیا نی نی بهترین زمان برای بردن کودک به آرایشگاه صبح ساعت 10 است که کودک شما در بهترین وضعیت ممکن است.

با خودتان اسباب بازی ببرید

اگر می خواهید کودکتان دچار ترس نشود و بار دیگر خودش برای کوتاه کردن موهایش تمایل داشته باشد ،اسباب بازی مورد علاقه اش را با خود به آرایشگاه ببرید زیرا سبب آسودگی خاطر و قوت قلب او می شود.

با او صحبت کنید

خیلی ساده و ابتدایی، به او بگویید که موها رشد می کنند و موهای بلند شده، قیافه ما را آشفته خواهند کرد به طوری که نمی توانیم آنها را شانه کنیم و در حمام هم تمیز نمی شوند و از همه بدتر، قیافه زیبا و مرتب ما را خراب خواهند کرد.

راه حل مقابله با ترس از کوتاهی مو در کودکان چیست؟

بعد از مطرح کردن مشکل و همراه کردن کودک، از او بپرسید که «حالا چه کار کنیم» و در ادامه، راه حل را مطرح کنید:«باید موها رو کوتاه کرد.» سپس نقاشی یک کودک را با موهای مرتب و یک کودک با موهای ژولیده را برای او بکشید و بگویید که کدام یک زیباترند.

ابتدا خودتان موهایتان را اصلاح کنید

برای اولین بار وقتی کودک را به آرایشگاه می برید ابتدا خودتان جلوی چشم کودک، روی صندلی آرایشگر بنشینند و موهای خود را اصلاح کنید و در حال کوتاه کردن موهایتان با آرایشگر و فرزندتان صحبت کرده و بخندید تا او اطمینان یابد این کار خطرناک نیست و قرار نیست درد بکشد.

وسایل اصلاح مو بخرید

برای کودکتان قبل از بردن به آرایشگاه کیف آرایشی مخصوص که شامل قیچی، شانه و پیش بند با رنگ مورد علاقه اش است را تهیه کنید. این کار نه تنها برای رعایت بهداشت فردی مفید است بلکه کودک را برای رفتن به آرایشگاه ترغیب می کند.

اجازه دهید او شما را ببیند

ندیدن شما و بودن در یک اتاق غریب با یک فرد غریبه که با قیچی به سمتش می آید، برای کودک ناخوشایند است پس اجازه دهید که او حین کوتاه کردن مو هایش ، شما را ببیند.

یک آرایشگر با تجربه انتخاب کنید

برخورد آرایشگر برای اینکه کودک دچار ترس نشود خیلی مهم است پس آرایشگری را انتخاب کنید که با کودکتان برخورد خوبی داشته باشد و او را دچار استرس نسازد و در حین کوتاه کردن مو او را سرگرم سازد به گونه ای که حواس او از کوتاهی موهایش پرت شود. انتخاب یک آرایشگر دائمی برای کودک سبب می شود اعتماد او جلب شود و کودک با او غریبی نکند.

مدل موی راحت انتخاب کنید

برای کودک پرانرژی شما سخت است که به مدت طولانی روی صندلی بنشیند، پس به جای انتخاب مدل موی سخت، یک سبک ساده انتخاب نمایید که زمان کوتاه تری را نیاز داشته باشد.

کودک را تشویق کنید

تشویق کودک بعد از مدتی حساسیت و ترس کودک را کاملا از بین می برد. برای تشویق کودک خود چند خوراکی همراهتان داشته باشید و روزهای آرایشگاهش این خوراکی ها را به او بدهید و یا قول بدهید که بعد از آرایشگاه، او رابه پارک ببرید یا یک سی دی کارتون برای او جایزه بخرید.

با او بازی کنید

برای از بین بردن ترس کودک از آرایشگاه و کوتاه کردن مو بازی ای را طراحی کنید و در آن عروسک یا شخص دیگری مانند یکی از دوستان کودک که از کوتاه کردن مو ترس ندارد را بنشانید و موهایش را کوتاه کنید تا کودک بدون اینکه خود درگیر شود حساسیتش روی این موضوع از بین برود.

موهای او را در خانه کوتاه کنید

علت ترس برخی کودکان از کوتاه کردن موهایشان ، ورود به محیط آرایشگاه ، نشستن بر روی یک صندلی بلند و در نهایت خیس شدن موها و پوشیدن یک روپوش پلاستیکی است.

اگر علت اصلی ترس کودک تان همین است بیا نی نی توصیه می کند موهای کودک تان را در خانه کوتاه کنید، و از آرایشگر بخواهید کودک تان را روی زمین بنشاند و وقتی او سرگرم تماشای یک برنامه تلویزیونی یا حتی یک پازل باست موهایش را کوتاه کند.

کودک را در آغوش بگیرید

اگر علت ترس کودک شما نشستن بر روی صندلی آرایشگاه به تنهایی است ، خودتان هم روپوش آرایشگری پوشیده و کودک را روی پای خود بنشانید.

زمانی که آرایشگر می خواهد جلوی موهای او را کوتاه کند سر او پشت به شما و وقتی که قرار است پشت سر او را کوتاه کند روبروی شما باشد. این کار آرامشی به کودک می دهد و موجب می شود ترس او از کوتاهی مو از بین برود.

موهایش را با قیچی کوتاه نکنید

اگر ترس کودک تان قیچی آرایشگر است ازآرایشگر بخواهید که با وسایل جایگزین مثل ماشین اصلاح موهای کودک شما را کوتاه کند.

اصلاح موی دو کودک همزمان

ازآرایشگر بخواهید موهای کودک شما را با کودک دیگری با هم اصلاح کند بدین ترتیب که هر کدام را با فاصله کم روی دو صندلی بنشاند و به نوبت و با اجرای حرکات خنده دار موهای آنها را کوتاه کند.

خودتان موهای کودک را کوتاه کنید

اغلب کودکان به والدینشان اطمینان دارند و اجازه می دهند آنها موهایشان را کوتاه کنند پس اگر کوتاهی بلدید، بازی کردن در حمام و همزمان کوتاه کردن موها، می تواند راحت حل خوبی باشد.

نکات مهم درباره ترس از کوتاهی مو

• کودکتان را مجبور به کوتاهی موهایش نکنید
• ظرفیت روانی کودکان با افراد بزرگسال متفاوت است برای ترس هایی که بدون علت خاص در بچه ها وجود دارد، وارد کردن ناگهانی و تلاش برای درگیر کردن بچه ها با آن قضیه و ترساندن کودک برای از بین بردن ترس توصیه نمی شود و نتیجه درمانی ندارد و ترس کودک را افزایش می دهد.
• پس اگر کودک به آرایشگاه نیامد و برای بردن او به آرایشگاه با گریه و اعتراضات شدید کودک مواجه شدید، اصرار برای کار را متوقف کنید و او را به خانه برگردانید.
• اگر موهای کودک شما بلند و نامرتب باشد بهتر از این است که بخواهید ترس را در وجودش نهادینه کنید و گسترش بدهید.

تاثیرات مخرب و نگران کننده تنبیه بدنی کودکان

یکی از مهم ترین مسائلی که والدین در تربیت کودکان با آن روبرو می باشند، کنترل خشم است. متاسفانه بسیاری از والدین پس از مشاهده لجبازی و سرپیچی نمودن کودک از دستورات کنترل خود را از دست داده و کودک را تنبیه می کنند.

تنبیه بدنی کودک عواقب بسیار خطرناکی بر روی او داشته و والدینی که فرزند خود را تنبیه میکنند، باید منتظرعواقبی که در این بخش از خانواده پلاس بیا نی نی آورده ایم، باشند.

عواقب کتک زدن کودک

تنبیه بدنی کودک به هر دلیلی اشتباه است و عواقب زیر را به دنبال دارد:

دروغگویی

دروغگویی بین کودکان به چند دلیل عمده از جمله ترس است؛ زمانی که کودک از بزرگتر خود می‎ترسد برای توجیه رفتار و گریز از تنبیه به دروغ گفتن متوسل می‎شود پس اگر فرزندتان را تنبیه می کنید باید بدانید که او برای فرار از کتک به شما دروغ خواهد گفت و دیگر رابطه شما مثل قبل نخواهد شد.

 

حل مشکلات به روش غلط

کودکی که توسط والدین تنبیه می شود و کتک می خورد، این باور در او درونی می شود که تنها با درگیری فیزیکی، توهین و تحقیر دیگران می توان از یک بحران یا تنش عبور کرد. این کودک بعد از تنبیه سرشار از احساس خشم و خیال پردازی درباره انتقام می شود و در آینده یاد نمی گیرد که چطور با بحران ها مواجه شود و از روش های سالمی مانند گفت و گو برای حل مشکلات استفاده کند پس اگر فرزندتان را کتک می زند، منتظر باشید که او مشکلات را با کتک زدن حل کند نه با گفت و گو.

از دست دادن پناهگاه امن

والدین برای کودک اولین پناهگاه امن هستند. وقتی کودک توسط والدین خود تنبیه می شود، کم کم پناهگاه امن خود را از دست داده و مهر و محبت درون قلبش کم رنگ می شود.تنبیه بدنی صمیمیت را از بین می برد و کودکان نمی توانند به کسی که آنها را آزار می دهد عشق بورزند. اگر رابطه والد-فرزندی بر مبنای احترام باشد، آرامش همیشگی می شود و هر چند سال هم که بگذرد محبت میان فرزند و پدر یا مادرش پابرجاست.

پرخاشگری

کتک زدن کودک کوچک ترین تأثیر مثبتی ندارد و نه تنها باعث تغییر رفتار کودک نمی شود، بلکه رفتارهای منفی بیشتری را به آموزش می دهد. روح کودکی که کتک می خورد، آسیب می بیند و او سرشار از احساس خشم و عصبانیت می شود و به طور ناخودآگاه برای تسکین دردهایش داد می زند و پرخاشگری می کند. والدینی که فرزندشان را کتک می زنند، در واقع انسان خشمگینی را تحویل جامعه می دهند که گاهی می تواند فاجعه به بار بیاورد.

تقلید رفتار

والدین اولین معلم های فرزندشان هستند و کودکان رفتار و اعمال آن ها را تقلید می کنند.کتک زدن کودکان، این باور را در آن ها ایجاد می کند که کتک زدن می تواند روشی مناسب در تعاملات انسانی باشند پس عجیب نیست که وقتی کسی در کودکی کتک می خورد، در آینده فرزندش را کتک بزند. تنبیه بدنی کودک وی را به یک فرد مهاجم تبدیل می کند.

از بین رفتن احساس دلسوزی

یکی دیگر از تبعات کتک زدن کودک از بین رفتن حس دلسوزی در کودک است. کودکی که بارها کتک می خورد، یاد می گیرد که آسیب زدن به دیگران اشتباه نیست و او می تواند با کودکان کوچک تر از خودش رفتار نامناسبی داشته باشد و احساس دلسوزی در او از بین می رود.

عادت به تنبیه بدنی

وقتی والدین کودک خود را کتک می زنند، او به تنبیه بدنی عادت می کند و بعد از مدتی بدون ترس کارهای خود را انجام داده و روبروی والدین خود می ایستد.

از دست دادن اعتماد به نفس

تنبیه بدنی کودک توسط والدین سبب می شود که او اعتماد به نفس خود را از دست داده و به تدریج توانایی قدرت اظهار نظر نداشته باشد. این کودک به تدریج می آموزد که هیچ اهمیتی برای اطرافیان ندارد و اصولا تاثیری در جامعه خود ندارد و در بزرگسالی تبدیل به فردی میشود که نه قدرت ارتباط سازی موثری را دارا میباشد و نه موفقیت خاصی در کارها و فعالیت های اجتماعی خود کسب میکند.

تغییرات بد ژنتیکی

تحقیقات نشان داده است که تجارب ناراحت کننده و ضربات روحی می توانند باعث تغییرات اپی ژنتیکی در FKBP5، ژنی که روی حلقه فیدبک هورمونی در مغز قرار دارد و پاسخ به استرس را کنترل می کند، داشته باشند و سیستم هورمونی پاسخ به شرایط استرس زا را دچار اختلال و فرد را به بیماری روانی مبتلا سازد.

رفتارهای زن یا مرد ستیزانه

کودکی که تنبیه میشود در آینده حالت خشم و پرخاشگری نسبت به والدی که او را تنبیه بدنی میکند، داشته و این خشم و عصبانیت را به تمام هم جنس های والد تنبیه کننده تعمیم میدهد پس تنبیه کودک موجب بروز رفتارهای زن یا مرد ستیزانه از کودک در بزرگسالی می شود.

فرمانبردار و برده شدن کودک

اگر والدین به دلیل سرپیچی کودک از انجام کارها او را تنبیه بدنی کنند، کودک استقلال خود را از دست داده و باعث می شود در آینده فردی فرمانبردار و برده باقی بماند.

تاثیرات مخرب و نگران کننده تنبیه بدنی کودکان

یکی از مهم ترین مسائلی که والدین در تربیت کودکان با آن روبرو می باشند، کنترل خشم است. متاسفانه بسیاری از والدین پس از مشاهده لجبازی و سرپیچی نمودن کودک از دستورات کنترل خود را از دست داده و کودک را تنبیه می کنند.

تنبیه بدنی کودک عواقب بسیار خطرناکی بر روی او داشته و والدینی که فرزند خود را تنبیه میکنند، باید منتظرعواقبی که در این بخش از خانواده پلاس بیا نی نی آورده ایم، باشند.

عواقب کتک زدن کودک

تنبیه بدنی کودک به هر دلیلی اشتباه است و عواقب زیر را به دنبال دارد:

دروغگویی

دروغگویی بین کودکان به چند دلیل عمده از جمله ترس است؛ زمانی که کودک از بزرگتر خود می‎ترسد برای توجیه رفتار و گریز از تنبیه به دروغ گفتن متوسل می‎شود پس اگر فرزندتان را تنبیه می کنید باید بدانید که او برای فرار از کتک به شما دروغ خواهد گفت و دیگر رابطه شما مثل قبل نخواهد شد.

 

حل مشکلات به روش غلط

کودکی که توسط والدین تنبیه می شود و کتک می خورد، این باور در او درونی می شود که تنها با درگیری فیزیکی، توهین و تحقیر دیگران می توان از یک بحران یا تنش عبور کرد. این کودک بعد از تنبیه سرشار از احساس خشم و خیال پردازی درباره انتقام می شود و در آینده یاد نمی گیرد که چطور با بحران ها مواجه شود و از روش های سالمی مانند گفت و گو برای حل مشکلات استفاده کند پس اگر فرزندتان را کتک می زند، منتظر باشید که او مشکلات را با کتک زدن حل کند نه با گفت و گو.

از دست دادن پناهگاه امن

والدین برای کودک اولین پناهگاه امن هستند. وقتی کودک توسط والدین خود تنبیه می شود، کم کم پناهگاه امن خود را از دست داده و مهر و محبت درون قلبش کم رنگ می شود.تنبیه بدنی صمیمیت را از بین می برد و کودکان نمی توانند به کسی که آنها را آزار می دهد عشق بورزند. اگر رابطه والد-فرزندی بر مبنای احترام باشد، آرامش همیشگی می شود و هر چند سال هم که بگذرد محبت میان فرزند و پدر یا مادرش پابرجاست.

پرخاشگری

کتک زدن کودک کوچک ترین تأثیر مثبتی ندارد و نه تنها باعث تغییر رفتار کودک نمی شود، بلکه رفتارهای منفی بیشتری را به آموزش می دهد. روح کودکی که کتک می خورد، آسیب می بیند و او سرشار از احساس خشم و عصبانیت می شود و به طور ناخودآگاه برای تسکین دردهایش داد می زند و پرخاشگری می کند. والدینی که فرزندشان را کتک می زنند، در واقع انسان خشمگینی را تحویل جامعه می دهند که گاهی می تواند فاجعه به بار بیاورد.

تقلید رفتار

والدین اولین معلم های فرزندشان هستند و کودکان رفتار و اعمال آن ها را تقلید می کنند.کتک زدن کودکان، این باور را در آن ها ایجاد می کند که کتک زدن می تواند روشی مناسب در تعاملات انسانی باشند پس عجیب نیست که وقتی کسی در کودکی کتک می خورد، در آینده فرزندش را کتک بزند. تنبیه بدنی کودک وی را به یک فرد مهاجم تبدیل می کند.

از بین رفتن احساس دلسوزی

یکی دیگر از تبعات کتک زدن کودک از بین رفتن حس دلسوزی در کودک است. کودکی که بارها کتک می خورد، یاد می گیرد که آسیب زدن به دیگران اشتباه نیست و او می تواند با کودکان کوچک تر از خودش رفتار نامناسبی داشته باشد و احساس دلسوزی در او از بین می رود.

عادت به تنبیه بدنی

وقتی والدین کودک خود را کتک می زنند، او به تنبیه بدنی عادت می کند و بعد از مدتی بدون ترس کارهای خود را انجام داده و روبروی والدین خود می ایستد.

از دست دادن اعتماد به نفس

تنبیه بدنی کودک توسط والدین سبب می شود که او اعتماد به نفس خود را از دست داده و به تدریج توانایی قدرت اظهار نظر نداشته باشد. این کودک به تدریج می آموزد که هیچ اهمیتی برای اطرافیان ندارد و اصولا تاثیری در جامعه خود ندارد و در بزرگسالی تبدیل به فردی میشود که نه قدرت ارتباط سازی موثری را دارا میباشد و نه موفقیت خاصی در کارها و فعالیت های اجتماعی خود کسب میکند.

تغییرات بد ژنتیکی

تحقیقات نشان داده است که تجارب ناراحت کننده و ضربات روحی می توانند باعث تغییرات اپی ژنتیکی در FKBP5، ژنی که روی حلقه فیدبک هورمونی در مغز قرار دارد و پاسخ به استرس را کنترل می کند، داشته باشند و سیستم هورمونی پاسخ به شرایط استرس زا را دچار اختلال و فرد را به بیماری روانی مبتلا سازد.

رفتارهای زن یا مرد ستیزانه

کودکی که تنبیه میشود در آینده حالت خشم و پرخاشگری نسبت به والدی که او را تنبیه بدنی میکند، داشته و این خشم و عصبانیت را به تمام هم جنس های والد تنبیه کننده تعمیم میدهد پس تنبیه کودک موجب بروز رفتارهای زن یا مرد ستیزانه از کودک در بزرگسالی می شود.

فرمانبردار و برده شدن کودک

اگر والدین به دلیل سرپیچی کودک از انجام کارها او را تنبیه بدنی کنند، کودک استقلال خود را از دست داده و باعث می شود در آینده فردی فرمانبردار و برده باقی بماند.

حرفهایی که نباید به پسران خود بگویید

تربیت فرزند از مسائل مهم و ضروری است چرا که قالب‌های رفتاری و اصول فکری فرزندتان براساس نحوه تربیت والدین شکل می‌گیرند. تربیت پسران و دختران به علت تفاوت های روحی و جسمانی با یکدیگر متفاوت است. پسرها نسبت به دخترها از آزادی عمل بیشتر و قابلیت کنترل کمتری برخوردارند و… بنابراین والدین باید شیوه تربیتی متفاوتی در رابطه با تربیت پسران خود داشته باشند. در این بخش از خانواده پلاس بیا نی نی به صحبت هایی اشاره می کنیم که والدین نباید به پسران خود بگویند.

کار خونه فقط برای خانوماست

فرزند خود را طوری تربیت کنید که فکر نکند تمام کارهای خانه به عهده خانم ها است. او باید تمیز کردن خانه، پختن غذا و انجام کارهای شخصی و بهداشتی را یاد بگیرد تا در زمان تنهایی دچار مشکل نشود.

مرد که گریه نمی کنه

یکی از جملات کلیشه ای که بسیاری از افراد به کار می برند این است که مرد گریه نمی کنه؟ این جمله را به پسران خود نگویید بلکه به آنها بیاموزید احساسات خود را بروز دهند وهر زمان احساس ناراحتی یا غمگینی داشتند به راحتی گریه کرده و از این کار خجالت نکشند.

تو مرد خونه ای

کم نیستند کسانی که هنوز، داشتن پسر را نوعی امتیاز می‌دانند و بین پسر و دخترشان فرق می گذارند. اینگونه والدین به پسر خود بها زیادی داده و به او می آموزند که می تواند در امور شخصی خواهرش دخالت کند و به اصطلاح نقش مرد خانه را بازی کند. اطفال نیاز دارند که والدین نقاط قوت شان‌ را شناسایی کنند؛ ‌‌بدون تبعیض و مقایسه به رشد و شکوفایی شان کمک کنند.

برو کنار دیگه مرد شدی

برخی والدین محبت فیزیکی را مخصوص دخترها می دانند و به پسران کم تر توجه می کنند و اگر فرزندشان بخواهد آنها را در آغوش بگیرد به او می گویند ” تو دیگه مرد شدی این کارها چیه” باید بدانید یکی از اصول تربیت فرزند پسر این است که محبت خود را به صورت فیزیکی به او نشان دهید پس از نوزادی به اندازه و با روش صحیح پسر خود را در آغوش بگیرید و ببوسید.

از خانم ها بد نگو

از سن پایین به پسر خود احترام به زنان و نحوه برخورد صحیح و درک درست از نیازهای زن داشتن را بیاموزید و از خانم ها پیش او بد نگویید مثلا نگویید زن ها ناقص العقلند و… تا هنگام بزرگسالی او بهترین رفتار را با همسر خود داشته باشد.

از حرف های کلیشه ای دوری کن

هیچ اشکالی ندارد که پسر بچه شما لباس های رنگ شاد بپوشد و یا با عروسک بازی کند، او کودک است و به چنین بازی هایی نیاز دارد،علایق و رنگ ها جنسیت ندارند.

مرد باید جدی باشه

مردانگی سمی به این باور عمومی اشاره دارد که «مردانگی» چیزی جز سلطه، خشونت و پرخاشگری نیست؛ این باور که مردان باید خشن و جدی رفتار کنند و احساساتشان را بروز ندهند، می‌تواند برای سلامت روان آنها مضر باشد و عواقب جدی برای جامعه داشته باشدپس به جای آموزش جدی بودن و مرد سالاری به پسرتان، به او عشق ورزیدن را یاد دهید.

غیرتی باش

غیرت را به اشتباه برای کودکتان معنی نکنید، غیرت یعنی اینکه مرد خانواده بتواند آرامش و آسایش خانواده خود را تامین کرده و از آنها حمایت کند. برخی افراد به معنای غیرت همسر یا خواهر و… خود را کنترل کرده و زندگی او را مختل می کنند.

پسرت رو لوس بار نیار

برخی والدین با محبت افراطی به پسرهای شان آینده و زندگی او را به خطر می‌اندازند؛ چرا که پسر شان آن قدر در امکانات و توجه والدین از رفاه و آسایش برخوردار است که در آینده به تنهایی نمی‌تواند از عهده‌ی مشکلات زندگی برآید و دچار سرخوردگی اجتماعی می‌شود. در اختیار گذاشتن هرآنچه که کودک می ‌خواهد بدون حدو مرز و محدودیت سبب خودخواهی فرزند می ‌شود.

نکات مهم تربیت پسران

1.  پسر بچه ها پر از شیطنت و شور هستند، به او اجازه دهید تا انرژی و خود را تخلیه کند و از سلامت روان برخوردار شود.
2. فرصت یادگیری مهارت های اجتماعی را به فرزندتان بدهید.
3. پسر خود را با زنان قوی و باهوش احاطه کنید تا او در ناخودآگاه خود برای زنان ارزش قایل شود و او را موجودی ضعیف نداند.
4. با تعریف کردن از شخصیت و ویژگی مثبت پسرتان به او اعتمادبه‌نفس بدهید.
5. برای او الگو بوده و نقش پدر را در تربیت او پررنگ کنید.
6. به او شهامت حرف زدن بدهید.
7. برای نظرات پسرتان ارزش قائل شوید.
8. به او مرتب بودن، آراستگی و پاکیزگی را بیاموزید.
9. به او مسئولیت واگذار کنید.

رفتار صحیح و مناسب شما در برابر بدرفتاری دیگری با فرزندتان

تنها چیزی که والدین نمی توانند آن را تحمل کنند، این است که کسی با فرزندشان بدرفتاری کند. قطعاً مشاهده چنین وضعیتی باعث ایجاد احساسات منفی در آنها می شود و افراد باید یاد بگیرند که خودشان را کنترل کنند اما به هرحال شاید در برهه ای از زندگی با این قضیه مواجه شوید. پس باید یاد بگیرید که در چنین حالتی چه رفتاری داشته باشید و چگونه شرایط را مدیریت کنید.

او را متوجه حضور خودتان کنید

اول از همه شرایط را به طور کامل ارزیابی کنید و سعی کنید جهت گفتگو را تغییر دهید. باید به گونه ای رفتار کنید که کودکتان احساس امنیت از سمت شما داشته باشد و از چیزی نترسد. می توانید این تکنیک را به کار بگیرید.

برای اینکه کودک از شرایط نترسد و از طرفی احترام کسی هم زیر سوال نرود، باید سعی کنید طرز ایستادن فرد بد رفتار را تقلید کنید. حالت بدنی او را به خودتان بگیرید و کمی شرایط را طنز کنید. با انجام این کار قدرت این فرد را پایین می آورید و باعث ایجاد اعتماد و شجاعت در فرزندتان می شوید.

قبل از واکنش، شرایط را ارزیابی کنید

عصبانیت گزینه پیشنهادی و عاقلانه ای نیست، بلکه باید سعی کنید اول خودتان را آرام کنید. شرایط را منطقی ببینید، یک نفس عمیق بکشید و بفهمید که چه اتفاقی افتاده است. اگر کودک تان اشتباه کرده، به عنوان مثال اگر فرزند دیگری را زده است یا یک چیز با ارزش از کسی را شکسته است یا رفتار بی ادبانه ای داشته، باید در جریان قرار بگیرید. سپس ببینید که باید چه واکنشی از خود نشان دهید و بدون فکر حرفی نزنید یا کاری انجام ندهید.

سعی کنید کودکتان را درک کنید

این شرایط ممکن است باعث شود که کودک شما وحشت زده و سردرگم شود. بسیار مهم است که با او صبورانه رفتار کنید و به گونه ای برخورد کنید که متوجه شود شما احساسات او را می فهمید و به آن ارزش می دهید. سعی کنید روی زانو بنشینید تا هم قد کودک شوید.

از او بخواهید که توضیح دهد چه اتفاقی افتاده است. او را قضاوت نکنید و فقط به حرف هایش گوش دهید. هرگز نباید اجازه دهید کودک بترسد. اگر احساس کند که توسط شما طرد شده است، قطعاً رفتار بدتری خواهد داشت.

با فردی که بد رفتاری کرده مستقیما صحبت کنید

مستقیم صحبت کردن معمولاً بهترین کار برای جلوگیری از بی ادبی است. در کمال ادب به او بگویید که می دانید کودک شما خطایی کرده است اما تذکر بدهید که بهتر است خودش را درگیر این شرایط نکند و برایش توضیح دهید که باید خودتان به فرزندتان تذکر بدهید، زیرا شما پدر یا مادر او هستید. مستقیم صحبت کردن و جدی بودن، در عین دیپلماتیک بودن و آرامش داشتن، قطعاً شرایط را بهتر پیش می برد.

از شوخ طبعی خود کمک بگیرید تا فضا را تغییر دهید

اگر احساس می کنید که همه عصبانی هستند، بهتر است از شرایط جوک بسازید و کمی شوخی کنید. البته شوخی که جمع، ظرفیت آن را داشته باشد و بتواند حال دیگران را عوض کند و جدیت فضا را کاهش دهد. البته باید مراقب حرف هایی که می زنید باشید، زیرا بعضی از شوخی ها ممکن است شرایط را بدتر کند.

محدودیت تعیین کنید

ممکن است همه این اتفاقات در نبود شما هم رخ بدهد. به عنوان مثال ممکن است مربی ، معلم مدرسه یا بزرگتر در جایی این تذکرات را به فرزندتان بدهد که شما حضور ندارید. سعی کنید تا جایی که می توانید به دیگران توضیح دهید که نمی خواهید با فرزندتان رفتار بدی بشود. از طرفی به کودک خود هم رفتار در محیط بیرون را یاد بدهید.

شرایط را برای کودکتان توضیح دهید

وقتی که چنین اتفاقی رخ می دهد، بسیار مهم است که با صبر زیاد همه چیز را برای کودکتان توضیح دهید و به او توجه کنید. این مرحله از اصلی ترین مراحلی است که باید به کار بگیرید زیرا اگر به آن توجه نکنید، ممکن است فرزندتان دوباره دفعه بعدی هم این اشتباه را مرتکب شود.

باید کاری کنید که کودکتان احساس امنیت داشته باشد

ترس او را از بین ببرید اما در عین حال کار درست را نیز به او آموزش دهید. در غیر این صورت کودک متوجه نمی شود که در موقعیتی مشابه باید چه رفتاری از خودش نشان دهد. در عین حال که با کودک خود جدی صحبت می کنید، باید آرامش تان را هم حفظ کنید و او را نترسانید.

این مثال را در نظر بگیرید:تو اسباب بازی دوستت را شکستی. آیا می دانی با انجام این کار او را ناراحت کردی؟ اگر کسی هم اسباب بازی تو را خراب کند، این احساس را نخواهی داشت؟