دسته: دانستنی‌های کودکان

چرا ورزش برای کودکان الزامی است

ورزش کردن در سنین کودکی، به بچه ها کمک می کند تا از نظر بدنی و اجتماعی رشد کنند. بنظر آکادمی روانپزشکی کودکان و نوجوانان آمریکا، ورزش کردن، باعث می شود کودکان روی کار گروهی تمرکز کنند و بتوانند دوستان جدیدی بیابند. برای اینکه به فرزندتان کمک کنید تا از ورزش کردن بیشتر عایدش شود، او را پشتیبانی کنید، ورزش کردن را به او بیاموزید، و به طور منظم درباره ی فعالیت های ورزشی اش با او صحبت کنید تا مطمئن باشید که از تجربیاتش لذت می برد.

ورزش در حد کفایت

شاید دلیل اصلی برای اینکه بچه هایتان را در یک ورزشی ثبت نام می کنید، این باشد که فعالیت فیزیکی داشته باشند. پس اطمینان حاصل کنید که فعالیتی متناسب با سن او انتخاب کرده اید، چرا که ممکن است در یک محیط ساخت یافته جلوی پیشرفت او را بگیرید.

طبق نظر Mayo Clinic کودکان زیر 5 سال، برای اکثر ورزش های سازماندهی شده خیلی کوچکند، اما می توانند در هر ورزشی که شامل دو، شنا یا پرتاب کردن اجسام باشد فعالیت کنند. کودکان بین 6 تا 9 سال، خیلی بهتر ساختار را درک می کنند، بنابراین زمان خوبی برای آغاز فوتبال، والیبال، هنرهای رزمی یا ژیمناستیک برایشان خواهد بود.

یادگیری مهارت های زندگی

بعضی از کودکان، برایشان سخت است که با دیگران همکاری کنند، ورزش می تواند قدمی مثبت در این زمینه برایشان باشد. از آنجایی که اغلب ورزش ها نیازمند این است که چند نفر با یکدیگر بازی کنند، کودک به زودی خواهد آموخت که همه چیز حول محور او نیست.

همچنین ورزش کردن، عمل، صبر و پشتکار را نیز به کودک یاد خواهد داد. یعنی دقیقا مهارت هایی که بعدا در زندگی او را یاری خواهد کرد. او یاد گرفته که سخت کار کند و صبور باشد، پس برای رسیدن به اهدافش نیازمندی های لازم را دارد.

ورزش برای کودکان

توسعه ی مهارت ها

کودکان خردسال، هنوز در حال تکمیل مهارت های حرکتی خود هستند، و ورزش در این فرایند خیلی به آنها کمک خواهد کرد. در حالی که ورزش برای کودکان زیر 5، 6 سال نباید روی نتایج و مسابقات تمرکز کند، انجام ورزش هایی مثل فوتبال، هنرهای رزمی، ژیمناستیک و اسکیت در سنین پایین تر می تواند کمک حال مهارت هایشان باشد.

این فعالیت ها می تواند به مهارت های راه رفتن و دویدن کودکان کمک کند، مهارت هایی بنیادین که در هر ورزشی پایه و مبنا هستند.

انتخاب ورزش

انتخاب ورزش خیلی مهم است، چرا که باید چیزی را پیدا کنید که کودکتان از آن لذت می برد. اگر فرزند شما به ورزش خاصی علاقه نشان می دهد به او فرصت دهید که آنرا امتحان کند. حتی اگر آن ورزش بنظر خطرناک است، مشکلی ندارد که به او اجازه دهید زیر نظر مربی و با پوشیدن لباس های محافظ آن ورزش را انجام دهد.

تربیت کودک زیر 7 سال

در هفت سال اول زندگی، بچه باید آقایی کند، یعنی هر کار خواست برایش انجام بدهد (صبرکن نوبت تو هم می شود.) آیا این موضوع درست است؟

اینکه گفته می شود بچه در هفت سال اول زندگی باید مثل پادشاه زندگی کند و باید آزاد باشد، بدان معناست که نباید بچه را دعوا کنیم؟ آیا می توان این جمله را به عنوان یک قانون تربیتی اعمال کرد؟

تربیت کودک در هفت سال اول زندگی

این عبارت که کودکان در هفت سال نخست زندگی، پادشاه اند و نباید کاری به کار آنها داشت، جمله معروفی است که در میان مردم به شدت رواج دارد، به خصوص که این نگاه پیامبرگرامی اسلام(ص) و ائمه اطهار(ع) درباره تربیت فرزند است و جزئی از فرهنگ دینی ماست.

به طور کلی معنایی که از این عبارت استخراج می شود، این است که کودک، در هفت سال نخست زندگی محوریت خاصی دارد و استقلال او باید محترم شمرده شود، به خصوص که گرایش ذاتی کودک در این دوران به سمت تحرک، جنب و جوش و کنجکاوی است و در این دوره از زندگی به دنبال تجربیات تازه و نو است. به همین دلیل هم نباید کارهایی که انجام می دهد با اجبار یا قوانین و مقررات سختگیرانه همراه باشد، حتی به مهدها یا مراکز پیش دبستانی که پذیرای کودکان زیر هفت سال هستند نیز توصیه می شود آموزش هایشان را به صورت رسمی، خشک، محدود و سازمان دهی شده به کودکان ارائه نکنند تا بچه ها با آزادی و به کارگیری تمام حواس شان، ببینند، لمس و تجربه کنند.

البته در همین جا بد نیست به این موضوع هم اشاره کنیم که اگرچه ظاهراً بسیاری از پدران و مادران جوان اظهار می کنند که هفت سال اول زندگی کودک، دوران پادشاهی اوست، اما اگر بچه کاری برخلاف آسایش و آرامش آنها انجام دهد، عصبانی شده و شیوه های مستبدانه ای در برخورد با کودک پیش می گیرند.

از سوی دیگر، نباید این تصور پیش بیاید که می توانیم با استناد به این جمله به کودکان اجازه انجام هر کاری را بدهیم؛ مسلماً در موقعیتی که امنیت جانی و روانی کودک در میان باشد، این امنیت، اهمیت بیشتری پیدا می کند و در چنین زمانی محدودیت هایی برای کودک باید ایجاد شود ولی با همه اینها شیوه درست تر این است که محیط بازی کودکان را امن کنیم تا آنها بدون ترس و دغدغه بتوانند کنجکاوی کنند و ضمن بازی، آموزش هم ببینند.

در کنار ایمن سازی باید به خانواده ها هم آگاهی دهیم تا قابلیت ها و خصوصیات رفتاری بچه ها را بشناسند و بدانند که کودکی یعنی جنب و جوش، کنجکاوی برای اکتشاف، به دست آوردن تجربیات تازه، شیطنت و تحرک خستگی ناپذیر. اگر والدین و اطرافیان کودک به این خصوصیات آگاهی داشته باشند، قدرت تحمل شان هم زیاد می شود و به سرعت از کوره در نمی روند.

اگر پدر و مادر واقعاً می خواهند بر مبنای هفت سال آقایی با کودک رفتار کنند، این را هم باید بدانند که کودک زیر هفت سال، مقررات، نصایح و چرایی درست و نادرست را نمی فهمد و با تذکر شفاهی «بکن، نکن» یا «درسته، غلطه» تربیت نمی شود؛ بلکه رفتار والدینش را می بیند و از آنها تقلید می کند. مثلاً با دیدن احتیاط بزرگ ترها در برخورد با اشیاء داغ، یاد می گیرد که به کتری داغ دست نزند.

چگونه یک لیست از کیف وسایل بیمارستان برای تولد نوزاد آماده کنیم

آماده کردن کیف وسایل نوزاد برای بیمارستان اولین و هیجان انگیز ترین اقدام شما برای تولد نوزادتان است. از طرفی با آماده کردن آن خودتان را برای یک زایمان موفق آماده می کنید و این آرامش خوبی به شما می دهد. پیشنهاد می شود با شروع هفته 37 برای آماده کردن این ملزومات دست به کار شوید. این چگونه یک لیست از ساک لوازم بیمارستان برای تولد نوزاد برای کسانی که زایمانشان نزدیک است داریم.
1 -وقتی به امید خدا تصمیم گرفتید کیف لوازم بیمارستان رو آماده کنید، ابتدا یه قرآن کوچیک در جای مناسبی از ساکتون قرار بدین بعد مهمترین چیزی که مورد نظره وسایل شخصی خودتونه. به نظر من خودتون رو در اون شرایط تصور کنید. اینطوری بهتر می تونید وسایل لازم را در ذهنتون بیارید. یک دست لباس راحت برای رفتن به بیمارستان کنار بذارید. در اون لحظه تمرکز کافی برای انتخاب لباس مناسب ندارید. چه بخواهید زایمان طبیعی داشته باشید و یا سزارین، بیمارستان یک دست لباس به شما میده اما در صورت تمایل یک دست لباس راحت جلو دکمه دار برای خودتون بردارید. یه روسری زیبا و راحت هم فراموش نکنید. چیزی که بعد از زایمان نسبتا مهمه و واکثر خانمها فراموش می کنن همراه داشتن کمی لوازم آرایش در حد نیازه مثلا یه رژلب و یه رژگونه و یه برس حتما با خودتون ببرید. سعی کنید برای بیمارستان و بعد از زایمان لباسهای راحت و زیبا انتخاب کنید چرا که در روحیه شما بعد از زایمان قطعا موثره .
چند عدد نوار بهداشتی معمولی در ساکتون داشته باشید
یه شیر دوش دستی هم همراه داشته باشید که در صورت نیاز استفاده کنین
سوتین سایز بزرگ یا شیردهی و چند شورت هم یادتون نره
اگر خواستین یک جفت دمپایی و مسواک هم بردارید گرچه بیمارستان اینجور وسایل رو در اختیارتون میذاره

کیف وسایل نوزاد

چگونه کیف ملزومات بیمارستان برای تولد نوزاد را آماده کنیم

2 -امروزه بیمارستان ها بسیاری از لوازم کودک رو در اختیار شما قرار می دن ولی بطور کلی ما در این چگونه لیستی از وسایل مورد نیاز نوزاد رو برای ساک لوازم بیمارستان ذکر می کنیم:
دو دست لباس کامل که شامل بادی و بلوز و شلوار یا سرهمی و جوراب و کلاه نخی و دستکش نوزادیه
یه دورپیچ نازک
یه پتو که اگر در فصل سرد هستید ضخیم باشه و اگر در فصل گرم هستید نازک
پوشک مخصوص نوزاد
شیشه شیر کوچک
دستمال مرطوب
کریر یا ساک حمل نوزاد
قنداق فرنگی
برس برای اینکه اگر نوزادتون پر مو بود و خواستین موهاشو شونه کنین
3 -سایر وسایلی هم که باید با خودتون ببرید شامل:
آزمایشات و سونوگرافی های قبلی
خوراکی های قندی مثل بیسویت و آبنبات
دوربین عکاسی و فیلمبرداری
پول نقد یا کارت بانک
موبایل و شارژر
لیوان و پیش دستی و از این قبیل وسایل
یه خودکار و دفتر کوچک

نکات و هشدارها

سعی کنید لوازم اضافی زیادی با خودتون همراه نبرید و حتما همین حالا که دارید کیف لوازم بیمارستان رو آماده می کنید از بیمارستان بپرسید که چه لوازمی رو در اختیارتون میذارن.

مدیریت پول توجیبی اولین درس اقتصادی کودکان

این روزها که اقتصاد نقش مهمی در زندگی همه افراد ایفا میکند ما هم باید مطابق زمان پیش برویم و فرزندانمان را برای روزهای آینده و زمان هایی دور تربیت کنیم . یکی از راههایی که میتوانیم اقتصادی بودن را به فرزندمان بیاموزیم همان دوران کودکی است که مبلغی را به عنوان پول توجیبی به او میدهیم. مدیریت پول توجیبی روشی درست برای آموزش اقتصادی بودن است.

در تمام دنیا مردم به فرزندان خود پول توجیبی می دهند. بعضی روزانه، برخی هفتگی و عده دیگر ماهانه به فرزند خود مبلغی می دهند.

کودک یا نوجوان باید پول خود را برای آن بازه زمانی تقسیم بندی کند تا با مشکل مواجه نشود. هستند والدینی که به فرزندان خود مبالغ نجومی می دهند و همچنین والدین دیگری هستند که مبلغ خاصی برای فرزند در نظر نمی گیرند. عملکرد هیچ کدام درست نیست. کار صحیح را والدینی انجام می دهند که مبالغی معقول به فرزند خود می دهند، اما فلسفه پول توجیبی چیست؟

توصیه هایی مفید درباره مدیریت پول توجیبی بچه ها

درس اقتصاد:پول توجیبی، نوعی درس اقتصاد در دوران نخست زندگی است. یک کودک دوست دارد برای خود اسباب بازی خاصی بخرد که به طورمعمول برای او نمی خرند. او یاد می گیرد اگر آن اسباب بازی خاص را می خواهد، باید پول توجیبی اش را پس انداز کند و یک سری خرج ها را فراموش کند تا به خواسته خود برسد. این بهترین کلاس درس برای اوست.

حقیقت دنیا: دلیل نمی شود اگر والدین بسیار ثروتمندند، مبلغی کلان به عنوان پول توجیبی بدهند یا هر از گاهی مخارج مختلف او را متقبل شوند. هر پدرومادری در هر شرایط اقتصادی باید مبلغی معقول به فرزندان خود بدهد تا او از همان دوران کودکی حقیقت زندگی را بشناسد. مبلغ پول توجیبی باید به نحوی باشد که فرزند با رعایت اقتصاد بتواند آن را مدیریت کند؛نه آن قدر زیاد که کار به ولنگاری برسد و نه آن قدر کم که بودونبودش فرق چندانی نداشته باشد.

مدیریت پول توجیبی را به کودکانتان بیاموزید

هفتگی یا ماهانه؟ برخی والدین به فرزند خود به صورت روزانه، هفتگی یا ماهانه پول می دهند، اما بهترین طریق آن ماهانه است. حقوق ماهانه است و مدیریت آن تا آخر ماه دانشی است که هرکس باید در سنین کم بیاموزد. پس بهتر است، والدین پول توجیبی فرزند را به صورت ماهانه بدهند.

پس انداز هدفمند:بچه ها اگر بخواهند، می توانند خوراکی را از خانه به مدرسه ببرند و از بوفه چیزی نخرند. بجز خوراکی هم خرج خاص دیگری ندارند. پس والدین باید آنها را تشویق به جمع کردن پول توجیبی کنند تا بعدها بتوانند هر چه را که دلخواهشان می خواهد، بخرند. والدین برای تشویق بیشتر می توانند وعده کنند، اگر فرزند پولش را جمع کرد و قصد خرید داشت، به او کمک کنند و مابقی پول را بپردازند. این کار فرزند را تشویق به پول جمع کردن می کند.

پول یا وقت؟ برخی والدین تمام زمان خود را صرف کارکردن می کنند تا برای فرزندان رفاه به همراه بیاورند. موفق می شوند و می توانند نبود خود را با پول خرج کردن برای آنها پرکنند، اما آیا براستی پول زیاد جبران غیبت والدین را می کند؟ هرگز. والدین خوب به فرزندان خود مبالغ معقول پول توجیبی می دهند و درعوض، زمان بیشتری را صرف بودن در کنار فرزندان شان می کنند.

دوستی در کودکان چه فوایدی دارد؟

از طریق روابط با دوستان، کودکان قادر می شوند تا لذت سهیم شدن، خنده، حمایت …کشف کنند. 

دوستی در کمک به رشد احساسی و اجتماعی کودکان اهمیت دارد. از طریق روابط متقابل با دوستان، کودکان قادر می شوند تا لذت سهیم شدن، خنده، حمایت، وفاداری و شادی های زیاد را کشف کنند.

آنها از راه دوستی:

– سازگاری در رفتار اجتماعی را تجربه می کنند.

– قوانین خود را تعیین می کنند، انتخابها را ارزیابی می کنند و وقتی با دشواریها مواجه می شوند، تصمیم می گیرند.

– دامنۀ وسیع از احساسات عادی مانند ترس، خشم و عصبانیت را تجربه می کنند.

 

فواید دوستی در کودکان

– پِی می برند چه چیزی مناسب است و چه چیزی نیست.

– موفق به فهمیدن موقعیت اجتماعی و قدرت اجتماعی می شوند:چه کسی موافق جریان است و چه کسی مخالف جریان، رهبری و پیروی را درک می کنند، تفاوت درس و غیر آن را می فهمند.

– با افراد، دیدگاه ها و موقعیت های مختلفی مواجه می شوند که هر یک مستلزم رفتارها و تعاملات متفاوتی هستند.

– به گروه هایی تعلق دارند، بنابراین حس خودحرمتی آنان تقویت می شود.

رفاقت فقط یک چیز تجملی نیست؛ ضرورتی برای رشد روانی سالم است و میتواند منبع شگفت برای نیرویی احساسی باشد که به فرزندتان کمک می کند تا اعتماد به نفس دائمی را در خود رشد دهد. تحقیقات نشان میدهد که کودکان با دوستان شان احساس خوشبختی و اعتماد به نفس بیشتر می کنند و در بزرگسالی مشکلات اجتماعی کمتری دارند.

از نظر رشدی، رفاقت ها اغلب از روندهای زیر پیروی می کنند:
– در سن پنج تا نه سالگی، دوستی ها معمولاً به آرامی و به طور اتفاقی شکل می گیرند و اغلب خیلی سریع تغییر می کنند. شما روند آن را می دانید، فرزندتان ممکن است یک روز دوست صمیمی کسی باشد و بعد روز دیگر بهترین رفیق دیگری باشد.

– از نه سالگی به بعد احتمال بیشتری دارد که “بهترین دوست” داشته باشند و دوستی های عمیق تری شکل دهند، دوستی های بلندمدت تر بر مبنای علایق و سلیقه های گوناگون.
رفاقت در کودکان

برای برخی کودکان دوست شدن، ناراحتی فوق العاده ای ایجاد می کند

دوست شدن
فرزندتان ممکن است با فقط یک دوست شاد باشد یا بی نهایت مورد توجه عدۀ زیادی از دوستانش باشد. گاهی اوقات نیز ممکن است کاملاً تنها به نظر برسد، زیرا علایقی متفاوت از بچه های هم سن خود دارد.

نگرانی از اینکه فرزندتان به دلیل کمبود دائمی دوست آزرده است، کاملاً طبیعی است. این موقعیت میتواند به این معنی باشد که او در برابر تنهایی، کمبود عزت نفس و حتی دستاوردهای درسی کمتر، اختلالات غذایی و افسردگی بیشتر آسیب پذیر است.

 

فواید دوستی در کودکان

 
اگر فرزندتان از مصاحبت با خود خوشحال است، عیبی ندارد. نداشتنِ واکنش افراطی مهم است. درحالیکه اکثر کودکان خیلی زیاد به رفاقت ها وابسته اند، برخی اینطور نیستند و کاملاً از این وضعیت خوشحالند.

بسیاری از اینها بزرگسالانی با تدبیر و خلاق می شوند. شما فقط وقتی باید نگران شوید که فرزندتان از احساس کنار گذاشته شدن یا طرد شدن از طرف دوستان دلخور به نظر می رسد.

برای برخی کودکان دوست شدن، ناراحتی فوق العاده ای ایجاد می کند. فرزندتان ممکن است بسیار خجالتی باشد – او دشواری زیادی در پیدا کردن دوست دارد. حتی ممکن است تمایلات قلدرمآبانه یا خصمانه داشته باشد که بچه ها را به کناره گیری از او وادار کند.

به فرزندتان کمک کنید تا دوستانی پیدا کند که نیاز دارد؛ با استفاده از توصیههای زیر:

– دربارۀ دوستی صحبت کنید:خاطرات دوستان دوران کودکی خود را تعریف کنید و از او در مورد افکار و احساساتش نسبت به رفاقتهای جدید بپرسید.
– مهارتهای اجتماعی و رابطۀ معاشرتی را بیاموزید:وقتی صرف کنید تا به فرزندتان نشان دهید چگونه تماس چشمی ایجاد کند و لبخند بزند و نشان دهد که صمیمی است؛ قوانین اجتماعی اساسی، نقاپیدن چیزها یا آسیب زدن به دیگران و مشارکت و همکاری را فرا بگیرد؛ یا گفتن چیزهایی شبیه این را تمرین کند:سلام، من سام هستم، می آیی بازی کنیم؟

اهمیت ساعت خواب در خانواده

امان از برنامه های دیرهنگام تلویزیون که بچه ها را همراه با والدین شان پای تلویزیون بیدار نگه می دارد. شب بیداری ای که عاقبتش سروکله زدن صبح برای بیدار شدن بچه هایی است که باید به مدرسه بروند. در روزهای آخر هفته یا تعطیلی های مدت دار مانند تعطیلات عید نوروز که در پیش است نیز بچه ها بیشتر از حد بیدار می مانند. اما اگر این اتفاق افتاد چطور می توان دوباره آن ها را به ساعت خواب نرمال خود برگرداند. اصلا کم خوابیدن یا دیر خوابیدن چه ضرری می تواند به فرزندان ما وارد کند؟

با دکتر سمیه اسلامی، روانشناس درباره این موضوع مشورت کردیم. او درباره اهمیت رعایت نظم ساعت خواب در خانواده گفت:«بهتر است قبل از تنظیم ساعت خواب کودک به اجرای قانون در منزل توجه کنیم. اگر از سنین پایین قانون خواب به موقع اجرا شود کودک به این روند عادت می کند.»
این روانشناس بهترین زمان خواب کودکان را این طور توضیح داد:«بهترین ساعات خواب شبانه کودکان این است که از ساعت 9 شب به رختخواب بروند و مدت زمان خواب شان تا حدود ساعت 6 صبح به طول انجامد. چراکه در این فاصله زمانی هورمون خواب (ملنین) شروع به ترشح می کند و این هورمون کلید رشد کودک است. اگر مغز در این زمان در حال استراحت باشد، احساس خستگی به حداقل می رسد، رشد فیزیکی افزایش می یابد و میزان تمرکز کودک بالا می رود. بنابراین رعایت زمان خواب مخصوصا در کودکانی که به مدرسه می روند اهمیتی دوچندان پیدا می کند. زیرا کودک مدرسه ای نیاز به انرژی و تمرکز دارد و زمانی که خوابش کامل نباشد حواس پرتی، خواب آلودگی، پرخاشگری و یادگیری نامناسب برای او به وجود می آید.»

 

تنظیم خواب کودک از سنین پایین

 
دکتر اسلامی درباره تنظیم مجدد خواب برای کودکانی که در زمان تعطیلات به شب بیداری های طولانی عادت می کنند، توضیح داد:«والدین برای تنظیم ساعات خواب کودکان بهتر است کم کم ساعات را کاهش دهند. یعنی اگر کودک شما ساعت 1 بامداد می خوابد، در شب نخست، زمان به رختخواب رفتن او را به ساعت 12:30 تغییر دهید و بعد از چند روز که این ساعت تثبیت شد، آن را به 12 نیمه شب برسانید و به همین منوال ادامه دهید تا به ساعت مورد نظر خود برسید. این فرآیند آهسته تغییر ساعت خواب کمک می کند که هم کودک تر راحت تر آن را بپذیرد و هم فیزیولوژی بدن او به مرور به ساعت تنظیم شده عادت کند.»

دکتر سمیه اسلامی، روانشناس درباره راهکارهایی که والدین در رابطه با اصلاح ساعت خواب کودکان باید به کار بندند، تاکید کرد:«البته همکاری والدین و صبر و حوصله آنها بسیار مهم است و نباید با بی حوصلگی و تعجیل انتظار داشته باشند که کودک شان در زمان کوتاهی بتواند ساعت خواب خود را اصلاح کند. نکته دیگری که والدین باید رعایت کنند و تاثیر زیادی در پذیرش ساعت خواب جدید از طرف کودک دارد این است که از شب بیداری های بی مورد پرهیز کنند چرا که در این صورت کودک تمایلی به زود به رختخواب رفتن ندارد زیرا تصور می کند اگر بخوابد چیزی را از دست می دهد و کمتر بازی می کند. مورد آخر اینکه برای تغییر ساعت خواب می توانید در طی روز با کودک خود وقت بیشتری بگذرانید و بسیار بازی داشته باشید و برای او سرگرمی های مختلف ایجاد کنید تا فرزندتان هنگام شب راحت تر به خواب برود.»

چرا کودکان از دکتر رفتن میترسند

کودکان معمولاً نگرانی خاصی از مراجعه به پزشک دارند که این ترس وصف‏ ناپذیر است. اما باید دید آیا پزشک به کودک صدمه می‏رساند؟ آیا کودک مجبور است لباسش را در آورد؟ آیا پزشک حتما به وی آمپول می‏زند؟ اینها همه تصورات باطلی است که ممکن است در ذهن کودک وجود داشته باشد.

اسم آمپول که می آید، چشم هایش پر از اشک شده وبه دامن مادر پناه می برد و نه نه می گوید. شروع به گریه می کند و به پزشک می گوید،آمپول نه، آقای دکتر! این حالات برای پدر و مادرانی که کودکشان از آمپول می ترسند، کاملا ملموس است. نکته مهم این است که در این مواقع باید چه رفتاری داشته باشیم؟
معمولاً در میان کودکان، ترس از پزشک، ترس از آمپول و به طور کلی ترس از درمان های پزشکی اضطراب ایجاد می کند. بعضی از این ترس ها در کودکان از تجربه تلخی که از مراجعه قبلی به پزشک داشته اند ناشی می شود. اما راهکار چیست؟ چه کنیم تا بچه های ما از مراجعه به پزشک و خدمات درمانی و تزریق، ترس نداشته باشند و بتوانند با رفتاری منطقی اینها را به عنوان ابزاری درمانی بپذیرند؟ در این مطلب راهکارهایی به شما پیشنهاد می شود.

راهکارهایی برای برطرف کردن ترس کودک از تزریق و راههای درمانی

لطفا پزشک را لولو نکنید

تزریق آمپول به عنوان راهکاری برای به دست آوردن سلامت در اختیار ماست. بسیاری از والدین این راهکار نجات بخش را به عنوان ابزاری برای ترساندن و هشدار دادن به کودک استفاده می کنند، نزدیک ترین عامل ناخوشایندی که در دسترس است، یعنی آمپول زدن و دکتر بردن را به عنوان راهکاری تربیتی به کار می گیرند. «اگه نشینی آمپول می زنیما»، «اگه غذاتو نخوری می ریم دکترها»، «آقای دکتر الان میاد آمپول می زنه» و جملاتی از این دست که والدین به کار می گیرند، عاملی می شود، برای تقویت ترس کودک در هنگام مراجعه به پزشک. لطفا کمی خلاق باشید، می توانید فرصت بازی کردن او را محدود کنید یا او را از دیدن برنامه تلویزیونی که دوست دارد محروم کنید.

ریشه ترس را بخشکانید

به هر حال معمولا مراجعه به پزشک و مراکز درمانی و تزریق آمپول با درد و بیماری همراه است و خواه ناخواه تجربه ناخوشایندی برای فرزند شما ایجاد می کند. شما با کارهایی می توانید ریشه های این تجربه ناخوشایند را در فرزندتان از بین ببرید. هنگامی که کودک سالم است و نیازی به پزشک ندارد، در برنامه بازی های کودک دکتر بازی را بگنجانید و با استفاده از اسباب بازی هایی که در بازار به راحتی پیدا می شود فضای مراجعه به پزشک و تزریق آمپول را برای او شبیه سازی کنید. گاهی مریض بشوید و از او بخواهید به شما آمپول بزند و گاهی به او آمپول بزنید. دقت کنید عکس العمل شما هنگامی که فرزندتان به شما آمپول می زند، همان عکس العملی خواهد بود که کودک در مقابل آمپول خواهد داشت.

به بچه ها دروغ نگویید

اگر شما برای آنکه فرزندتان بی تابی و گریه کمتری بکند به دروغ به او بگوییدکه «دکتر آمپول ننوشته» یا «من قول می دم که دکتر آمپول نده» یا هنگام زدن آمپول به او بگویید «آمپول که درد نداره»، کودک لحظاتی بعد با واقعیت مسئله رو به رو شده و متوجه می شود که نزدیک ترین و مهم ترین اشخاص زندگی اش به او دروغ گفته اند، در این حالت او ضمن اینکه مجددا بی تابی و گریه خواهد کرد، اعتماد و تکیه ای هم که به شما به عنوان والدین داشته را از دست می دهد. در رابطه با آمپول هم به جای اینکه بگویید آمپول درد نداره» بگویید:«آمپول کمی درد داره اما من مطمئنم که تو خیلی شجاعی و می تونی این درد کوچیک رو تحمل کنی.»

ترس کودک از آمپول

هنگام تزریق آمپول

تمام مواردی که برای کنترل ترس کودکان از دکتر اشاره کردیم در کنترل ترس آنها از آمپول هم می تواند کاربرد داشته باشد. هنگامی که کودک می خواهد آمپول بزند حتما موارد زیر را رعایت کنید:
سعی کنید شخصی وارد و توانمند را پیدا کنید تا کودک درد کمتری متحمل شود.
در لحظه تزریق با کودک صحبت کنید و سعی کنید حواس او را از تمرکز روی بحث تزریق و درد پرت کنید. می توانید از او بخواهید که از یک تا 10 بشمرد.
می توانید از شجاعت او تعریف کنید یا کلمات آرامش بخش و جرات دهنده در گوش او زمزمه کنید.
یک اسباب بازی یا عروسکی که کودک به آن علاقه دارد را همراه خود به محل تزریق ببرید و حواس کودک را در آن لحظه پرت کنید.
بیهوده سعی نکنید کودک را ساکت کنید. پرسنل درمانی به گریه بچه ها عادت دارند و گریه فرزند شما را دلیلی بر کوتاهی و بی مسئولیتی شما در تربیت فرزندتان نمی دانند.
پس از تزریق و درصورت رفتار مناسب کودک، او را با بازخورد مثبت، به صورت گفتاری یا با هدیه ای کوچک تشویق کنید.
هرگز کودک را به یکباره در موقعیت تزریق آمپول قرار ندهید و فضا را از دقایقی قبل برایش آماده کنید.
در نهایت ترس کودک را با پزشک درمیان بگذارید تا از سوزن های تزریقی نازک تر استفاده کند تا درد کمتری را احساس کند.
با کودکتان همدردی کنید. اگر قرار است از او آزمایشی گرفته شود، همراه او در اتاق بمانید، او را در آغوش بگیرید و بگذارید حضور شما را احساس کند.
استفاده از راهکارهای مطرح شده در این نوشته تا حد زیادی برای غلبه بر ترس کودک از پزشک و تزریقات و کادر پزشکی کمک می کند. اما درصد اندکی از بچه ها هستند که ترس از عوامل درمانی و تزریق در آنها تبدیل به یک ترس خاص و ریشه دار شده. چنین بچه هایی آنچنان مقاومت و گریه می کنند که امکان تزریق آمپول یا ویزیت پزشک را از بین می برند و استفاده از همه راهکارهای ممکن هم کمکی به بهتر شدن اوضاع نمی کند. در این صورت شما باید در نخستین فرصت به سراغ یک روانشناس بالینی بروید تا او با تکنیک های خاص روانشناختی، ترس ریشه دوانده در وجود کودک را درمان کند.

تا سه سالگی برای کودک داستان های خیالی و رویاگونه نگوئید

آنچه دارای اهمیت است این است که داستان گویی برای کودکان به لحاظ روان شناسی قواعد و قوانین خاص خود را دارد وهمانطور که فیلم وکارتن غیر اخلاقی اثرات مخرب بر شخصیت کودک دارد کتاب بی مفهوم وغیر اخلاقی نقش یکسان دارد.

یک روان شناس تربیتی درخصوص نحوه داستان گویی برای کودکان درسنین مختلف می گوید:اولین نکته مهم در این خصوص این است که کودکان از سنین 2 سالگی به بعد قادر به درک داستان هستند لیکن در هر سنی موضوع داستان و مدت زمان تعریف کردن داستان متفاوت است.

در دو سالگی کودکان می توانند داستان ها را گوش کنند ولی مدت زمان خوانش داستان باید کوتاه باشد زیرا در این سن کودک به درکی نرسیده است تا داستان طولانی را درک وتحمل کند.

بهتر است ما از داستان های کوتاه واقعی و مختصر استفاده کنیم که در مورد زندگی روزمره خود کودک است.با افزایش سن حدود سه سالگی کودک می توان داستان را کمی طولانی تر کرد ولی بازهم باید براساس زندگی واقعی کودک باشد تا او بتواند آن شرایط را در زندگی عادی ببیند و تا سه سالگی از بازگوکردن داستان های خیالی و رویاگونه باید پرهیز شود.

وی می افزاید:کم کم از سه سالگی به بعد یعنی حدود سنین 4 تا 6 سالگی به دلیل اینکه خیال پردازی در کودک آغاز می شود و کودکان خیال پرداز می شوند می توان از داستان هایی که در آن این موضوعات وجود دارد وبا زندگی روزمره متفاوت است استفاده کرد بطور مثال داستان هایی که در آن حیوانات صحبت می کنند و یا در زندگی روزمره قابل مشاهده نیستند.تقریبا روال داستان گویی به این صورت است و با افزایش سن می توان مدت زمان داستان گویی را بیشتر کرد.

 داستان های تخیلی برای کودکان نگویید

روش غیر مستقیم برای القاء نکات تربیتی به کودک

وی ضمن اشاره به اهمیت داستان در الگوپذیری کودک اظهار می کند:داستان یکی از روش هایی است که از طریق آن می توان بر شخصیت کودک اثر گذاشت؛کودکان از سنین خاصی به بعد کاملا خیال پرداز می شوند ودر مجموع از دوسالگی قادر به جایگزینی خود با شخصیت داستان هستند و می توانند الگوبرداری کنند.

این نکته به والدین امکان می دهد که بسیاری از ویژگی های مناسب اخلاقی را در غالب داستان به کوک منتقل کنند.قصه گویی یک روش غیرمستقیم برای ارائه ویژگی اخلاقی مطلوب است که ممکن است در بیان مستقیم آن با مقاومت کودک مواجه شویم.به همین دلیل داستان می تواند تأثیر زیادی بر شخصیت وویژگی اخلاقی کودکان بگذارد.

الگو پذیری کودک

از طرفی اگر داستان جنبه های غیراخلاقی داشته باشد،تأثیر نامطلوبی بر کودک می گذارد و والدین در انتخاب داستان باید وسواس زیادی به خرج دهند .کودکان بسیار تأثیرپذیر تر از بزرگسالان هستند وخود را در غالب شخصیت های اصلی داستان قرار می دهند وفوق العاده از این شخصیت ها الگو می پذیرند.اولین نکته در انتخاب داستان توجه به سن کودک است واگر قصد انتقال ویژگی های اخلاقی خاصی به کودک داریم باید متوجه سن کودک وپذیرش این ویژگی ها از جانب او باشیم.

باید سعی والدین بر این باشد که خصوصیات مثبت را به کودک منتقل کنند و به دلیل اینکه شخصیت اصلی داستان اصولا یک شخصیت محبوب برای کودک است باید سعی شود نتیجه مثبتی از شخصیت گرفته شود و نه ویژگی های منفی در او.

اگر شخصیت اصلی نکات منفی را نشان می دهد باید در انتهای داستان نشان داده شود که او دچار مشکل می شود و تصمیم های درست را جایگزین می کند.تأکید بر این است که این داستان ها هم مفهوم مناسبی داشته باشند و هم کاملا آموزنده باشند و ما حق نداریم ذهن کودک را با موضوعات غیراخلاقی پر کنیم.

پراشتهایی، عارضه تماشای تلویزیون

مطالعات ثابت می کند، بین چاقی کودکان و زمانی که آن ها هر روز صرف تماشای تلویزیون، نشستن در پشت کامپیو تر و انجام بازی های کامپیوتری می کنند، رابطه وجود دارد. دانشمندان معتقدند این بازی ها می تواند تأثیر عمیقی روی مغز و حالت روانی کودکان داشته باشد به همین دلیل است که کودکان بعد از دیدن تلوزیون و یا انجام بازی های کامپیوتری به طور ناخودآگاه علاقه بیشتری به غذا خوردن پیدا می کنند.

نتایج یک بررسی نشان می دهد:کودکانی که در اتاق خواب تلویزیون تماشا می کنند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به چاقی قرار دارند.

محققان کالج دانشگاهی لندن در مطالعه خود دریافتند:تماشای هر چه بیشتر تلویزیون در کودکان و به ویژه دختران خطر ابتلا به چاقی را در آنان بیشتر می کند. همچنین نگاه بیش از حد به صفحه تلویزیون می تواند پیامدهای منفی مختلفی به دنبال داشته باشد.

محققان انگلیسی با بیان اینکه تماشای تلویزیون با خطر چاقی در کوکان همراه است، اظهار داشتند:ضرورت دارد مشخص شود آیا استفاده از تلفن همراه و لپ تاپ نیز به چاقی در کودکان منجر می شود یا خیر؟

تاثیر تماشای تلویزیون 

در این بررسی اطلاعات بیش از 12 هزار کودک در انگلیس در مدت چند سال مورد ارزیابی قرار گرفت. همچنین از والدین کودکان خواسته شد تا مدت زمان تماشای تلویزیون کودکان شان را گزارش دهند. به گفته محققان نیمی از این کودکان در سن هفت سالگی در اتاق خواب خود تلویزیون و سیستم کامپیوتری داشته اند.

محققان شاخص توده بدنی این کودکان را در سن 11 سالگی محاسبه و مشاهده کردند، احتمال افزایش وزن در دخترانی که در اتاق خواب خود تلویزیون داشتند، نسبت به کودکان دیگر، 30 درصد بیشتر است. این خطر در پسران 20 درصد بوده است.

به گفته محققان انگلیسی نتیجه مطالعه حاکی از آن است که ارتباط روشنی بین وجود تلویزیون در اتاق خواب کودکان و افزایش وزن آنان در چند سال بعد وجود دارد.

پول توجیبی هفتگی بهتر است یا ماهانه؟ 

پول توجیبی، نوعی درس اقتصاد در دوران نخست زندگی است. در تمام دنیا مردم به فرزندان خود پول توجیبی می دهند. بعضی روزانه، برخی هفتگی و عده دیگر ماهانه به فرزند خود مبلغی می دهند.

کودک یا نوجوان باید پول خود را برای آن بازه زمانی تقسیم بندی کند تا با مشکل مواجه نشود. هستند والدینی که به فرزندان خود مبالغ نجومی می دهند و همچنین والدین دیگری هستند که مبلغ خاصی برای فرزند در نظر نمی گیرند. عملکرد هیچ کدام درست نیست. کار صحیح را والدینی انجام می دهند که مبالغی معقول به فرزند خود می دهند، اما فلسفه پول توجیبی چیست؟

درس اقتصاد:پول توجیبی، نوعی درس اقتصاد در دوران نخست زندگی است. یک کودک دوست دارد برای خود اسباب بازی خاصی بخرد که به طورمعمول برای او نمی خرند. او یاد می گیرد اگر آن اسباب بازی خاص را می خواهد، باید پول توجیبی اش را پس انداز کند و یک سری خرج ها را فراموش کند تا به خواسته خود برسد. این بهترین کلاس درس برای اوست.
بهترین پس انداز,راههای پس انداز,پس انداز چیست. کودک یا نوجوان باید پول خود را برای آن بازه زمانی تقسیم بندی کند تا با مشکل مواجه نشود.

حقیقت دنیا:دلیل نمی شود اگر والدین بسیار ثروتمندند، مبلغی کلان به عنوان پول توجیبی بدهند یا هر از گاهی مخارج مختلف او را متقبل شوند. هر پدرومادری در هر شرایط اقتصادی باید مبلغی معقول به فرزندان خود بدهد تا او از همان دوران کودکی حقیقت زندگی را بشناسد. مبلغ پول توجیبی باید به نحوی باشد که فرزند با رعایت اقتصاد بتواند آن را مدیریت کند؛نه آن قدر زیاد که کار به ولنگاری برسد و نه آن قدر کم که بودونبودش فرق چندانی نداشته باشد.

 

کودک یا نوجوان باید پول خود را برای بازه زمانی تقسیم بندی کند

 

هفتگی یا ماهانه؟

برخی والدین به فرزند خود به صورت روزانه، هفتگی یا ماهانه پول می دهند، اما بهترین طریق آن ماهانه است. حقوق ماهانه است و مدیریت آن تا آخر ماه دانشی است که هرکس باید در سنین کم بیاموزد. پس بهتر است، والدین پول توجیبی فرزند را به صورت ماهانه بدهند.

پس انداز هدفمند:بچه ها اگر بخواهند، می توانند خوراکی را از خانه به مدرسه ببرند و از بوفه چیزی نخرند. بجز خوراکی هم خرج خاص دیگری ندارند. پس والدین باید آنها را تشویق به جمع کردن پول توجیبی کنند تا بعدها بتوانند هر چه را که دلخواهشان می خواهد، بخرند. والدین برای تشویق بیشتر می توانند وعده کنند، اگر فرزند پولش را جمع کرد و قصد خرید داشت، به او کمک کنند و مابقی پول را بپردازند. این کار فرزند را تشویق به پول جمع کردن می کند.

پول یا وقت؟ برخی والدین تمام زمان خود را صرف کارکردن می کنند تا برای فرزندان رفاه به همراه بیاورند. موفق می شوند و می توانند نبود خود را با پول خرج کردن برای آنها پرکنند، اما آیا براستی پول زیاد جبران غیبت والدین را می کند؟ هرگز. والدین خوب به فرزندان خود مبالغ معقول پول توجیبی می دهند و درعوض، زمان بیشتری را صرف بودن در کنار فرزندان شان می کنند.