دسته: دانستنی‌های کودکان

مهدکودک بهتر است یا خانه پدر و مادر بزرگ

برای بسیاری از والدین این سوال مطرح است که چه سنی میتواند مناسب ترین سن برای اغاز مهد کودک در فرزندان شان باشد . برخی از آنها ترجیح میدهند تا سنین بالاتری کودکانشان را نزد خود نگه دارند. از سوی دیگر دسته ای از والدین به ویژه در خانواده هایی که مادر شاغل است؛ ترجیح میدهند از بعد از دو سالگی کودک را به مهد کودک بسپارند تا مادر نیز بتواند بدون دغدغه خاطر به شغل خود بازگردد
سوال:
همسرم به شدت مخالف سپردن فرزندمان به مهد است اما بنده گمان می کنم مهد بهتر خانه مادر و پدربزرگ است. میترسم فرزندم در خانه آنها لوس شود.اینطور نیست؟
پاسخ:
این موضوع به سن کودک بستگی دارد. در کودکان زیر 3 سال که نیاز بیشتری به مراقبت دارند مادر و پدربزرگ بهترین گزینه هستند اما اگر مادربزرگ یا پدربزرگ توانایی نگهداری از فرزند شما را ندارند یک پرستار یا مربی خاص مهد می تواند برای مدت طولانی کودک را نگه دارد. مادرانی که مجبورند کودکان کمتر از 3 سال خود را به مهد بسپارند, بهتر است قبل از 8 ماهگی این کار را انجام دهند زیرا در این سن کودک هنوز شناختی از محیط اطراف ندارد و استرس و اضطراب از افراد غریبه در او شکل نگرفته است. برای کودکان بالای 3 سال، حضور در محیط های اجتماعی خوب است اما اگر مادر و پدربزرگ فرصت داشته باشند، بهتر است کودک چند ساعت به مهد و چند ساعت به آنها سپرده شوند.

سن مهد رفتن کودک

به هر حال مهد محیطی است که انضباط خاصی در آن حاکم است و کودک در آن با افراد زیادی در تماس است و خسته می شود. برای پیشگیری از لوس شدن کودک باید روش تربیتی مادر و پدربزرگ مشابه با روش تربیتی والدین باشد تا کودک دچار مشکلات رفتاری نشود. هر چه تشابه بین نوع تربیت بیشتر باشد هم از نظر تربیتی برای کودک بهتر است هم اینکه او تنش کمتری را تجربه خواهد کرد.

شیوه های برقراری ارتباط صحیح با کودک را بدانید

هرچه با کودک خود بیشتر صحبت کنید، مکالمات دو نفره بیشتر داشته باشید، با او بازی کنید کودک شما بیشتر یاد می گیرد. خواندن کتاب، آواز خواندن، پازل بازی کردن با لغات بازی کردن. و با کودک صحبت کردن در حالی که باعث رشد و تقویت مهارتهای شنیداری کودک می شود، دامنه لغات او را نیز افزایش می دهد.

و همچنین یک تعامل و ارتباط نادرست با کودک باعث بروز مشکلات و آسیب های روحی و روانی در او می شود.
یک روانشناس و مشاور با بیان اینکه تعامل نادرست کودک با والدین موجب بروز مشکلاتی از جمله احساس حقارت، عدم اعتماد به نفس و آسیب های روحی و روانی در وی می شود، اظهار داشت:برقراری ارتباط دوستانه با والدین، کاهش لجبازی ها، بیان خواسته و مشکلات از جمله فواید تعامل و گفتگوی صمیمانه کودک با والدین است.

وی افزود:یکی از نکاتی که والدین در ایجاد تعامل با فرزند خود باید رعایت کنند، پیگیری علاقه مندانه مشکل کودک است و اینکه هرگز نباید این مشکلات را کوچک، پیش پا افتاده و بی ارزش بشمارند زیرا موجب بدخلقی، لجبازی و عدم بیان این مسائل توسط او می شود.

رابطه صحیح با کودک

در برخورد و ارتباط گفتاری با کودک سعی کنید مشتاقانه به او نگاه کنید و هر چند لحظه با گفتن جملاتی مانند حق با تو است و راست می گویی، به فرزندتان احساس دلگرمی و تاًیید بدهید و از وی بخواهید عقاید خود را راجع به مشکل پیش آمده بازگو کند.

وی تصریح کرد:صبور باشید و اجازه دهید کودکتان گفته هایش را تا آخر تمام کند و به رفتارهایی مانند درهم کردن انگشتان، ناخن جویدن، مشت کردن پنجه او هنگام صحبت کردن توجه داشته باشید زیرا نشانگر حالات درونی وی از جمله استرس، خشم و عصبانیت است.

این روانشناس خاطر نشان کرد:والدین به یاد داشته باشند که از سوالات امری، استفاده از کلمات سخت و غیر قابل فهم به کودک خود بپرهیزند و گفتگو را در زمان مناسب، به سادگی و با زبان کودک انجام دهند تا تاثیرگذاری بیشتری داشته باشد.

ایشان افزود:به کودک خود توجه کامل داشته باشید زیرا یک رابطه سریع اما با توجه می تواند نیاز کودک شما را به برقراری ارتباط برآورده سازد مثلا هنگامی که او می گوید:با من بازی کن اما این کار در آن لحظه ممکن نیست، چرایی عدم انجام خواسته وی را برایش توضیح دهید یا بگویید امروز کارم خیلی سخت بود، دو سه دقیقه صبر کن تا استراحت کنم و سپس با تو بازی می کنم. با این طرز برخورد، آن ها می توانند احساس شما را درک کرده و صراحت شما را تحسین خواهند کرد.

چیزهایی درباره کودکان درون گرا و برون گرا

گاهی ما خصوصیات یک کودک خجالتی را با کودکی که دچار اضطراب جدایی است یا به اقتضای سن رفتارهایی را از خود بروز می دهد، اشتباه می گیریم. ندا شیخی، دکترای روانشناسی درباره اینکه خجالتی بودن گاهی از ویژگی های شخصیتی کودک نشات می گیرد، می گوید:خجالتی بودن یا نبودن کودک به شخصیت او نیز بستگی دارد. مثلا به درون گرایی یا برون گرایی او. کودکان برون گرا به غایت اجتماعی و معاشرتی هستند، با همسالان خود خیلی حرف می زنند، برای انجام کارها داوطلب می شوند، و با اعتمادبه نفس اظهار نظر می کنند. کودکان درون گرا دوست دارند تنها باشند، به ندرت با همسالان خود ارتباط برقرار می کنند و عموما داوطلب انجام کار نمی شوند.

کودکان درون گرا برای تجدید قوای درونی خود نیاز دارند که تنها باشند.این کودکان غالبا تصویری نگران کننده از خود در برابر والدین قرار می دهند. این کودکان دیرجوش هستند و معمولا به تنهایی یا نهایتا با دو تا سه همبازی بازی می کنند. این کودکان از طریق خواندن و گوش دادن بهتر یاد می گیرند (برعکس کودکان برون گرا که با مشارکت در فعالیت های عملی بهتر می آموزند).

کودکان خجالتی یا درون گرا

این روانشناس درباره اینکه درون گراها در مظان اتهام اجتماعی نبودن قرار می گیرند، توضیح می دهد:معمولا درون گراها بیشتر از برون گراها موجب نگرانی می شوند. اغلب آنها را “خجالتی” توصیف می کنند و به زعم عده ای، این کودکان مشکل اجتماعی دارند! البته اگر به کودک درون گرا کمک شود، رفتارش تا حدی اجتماعی تر خواهد شد. به این منظور والدین باید در پی فرصت هایی برای تقویت اعتماد به نفس کودک درون گرای خود باشند. مثلا هرگاه کودک تلاش کرد کار مشکلی را انجام دهد، از او تمجید کنند.

او را به سوی تعامل های دوستانه سوق دهند. به این منظور او را در شرایط اجتماعی ای قرار دهند که بتواند با کودکانی که رفتار آمرانه یا تهدیدآمیز ندارند، تعامل داشته باشد. او را به جشن تولدها یا مهمانی هایی ببرند که خیلی سنگین نباشد (مثلا تعداد کودکان در آن کمتر باشد یا کودکانی باشند که فرزندشان قبلا با آنها آشنا شده است).

و مهمترین نکته شاید این باشد که او را “خجالتی ” خطاب نکنند. این کار باعث شرمندگی کودک می شود و او را نسبت به این باور که موقعیت های اجتماعی دشوار هستند، حساس تر می کند. اگر دیگران درباره خجالتی بودن کودک اظهار نظری کردند، بهترین راه برخورد، پاسخی ساده است:”کمی طول می کشد تا به شرایط جدید عادت کند” یا “ترجیح می دهد آرام باشد”.

کودکان خجالتی یا درون گرا

ندا شیخی، دکترای روانشناسی در مورد اینکه چه کاری می توان انجام داد که رفتار کودک خجالتی بهبود پیدا کند، می گوید:به یاد داشته باشید که میزان عزت نفس کودک رابطه مستقیم با خجالتی بودن یا نبودن کودک دارد. بنابراین از راهکارهای تقویت عزت نفس کودک غافل نشوید. مانند ایجاد حس پیروزی به واسطه دادن تکالیفی که متناسب با سطح مهارت ها و سن کودک باشد؛ استفاده از روش فرزند پروری مقتدرانه؛ تشویق به موقع و متناسب؛ و…

اگر حالت خجالت به حدی در کودک زیاد است که انجام امور روزمره اش را مختل می کند، توصیه می شود که با یک مشاور خبره مشورت شود تا با استفاده از برنامه های خاص که بر مشارکت کودک در شرایط مختلف اجتماعی تکیه می کند، و در عین حال اضطراب او را کاهش می دهد، به ریشه یابی و حل مشکل کمک کند.

آموزش دعا خواندن به کودکان

آموزش دعا کردن به کودکتان یکی از وظایف مهم شما است. اگر چه این کار کمی دلهره آور است و ممکن است شما را به چالش بکشد به خصوص اگر کودکتان درباره ایمان از شما سوال کند. اما اگر به همراه کودک خود دعا کنید، ایمان شما با او رشد خواهد کرد. من به شما پیشنهاد می کنم که هر چه زودتر کودکتان را به دعا کردن عادت دهید. اگر در طول روز دعا می کنید، این کار را بلند انجام دهید. کودک شما از این که صدا و نجوای شما را هنگام دعا کردن بشنود، خشنود خواهد شد، حتی اگر معنی آن را نفهمد. با این روش هنگامی که او رشد می کند و بزرگ می شود، دعا کردن بخشی از عادت زندگی او خواهد شد.

با همسر خود درباره این که چه زمانی در طول شبانه روز برای این کار مناسب است، مشورت کنید. شاید زمان خوردن شام یا زمان خواب بهترین موقعت برای خانواده شما باشد. هر زمانی را که انتخاب کنید، خوب است، تنها کافی است از کودک خود بخواهید چشم هایش را ببند، دستهایش را به سمت آسمان بگیرد و با صدای بلند دعا کنید.

چگونه دعا کردن را به کودکمان آموزش دهیم؟

اعتماد به نفس چیست؟ (غلبه بر کمبود اعتماد به نفس)

هنگامی که کودک شما بیشتر با دعا کردن آشنا شد، از او بپرسید برای چه چیزی خدا رو شکر می کند. ممکن است دلیل او مسخره و خنده دار به نظر آید اما مطمئنا از ته قلب اش است. اولین دعای پسر من این بود:«خدایا برای غذایی که به ما دادی متشکرم.»
به کودکتان بگویید که دعا کردن یکی از راههای صحبت کردن با خدا است. سپس درباره دعاهایتان با او صحبت کنید. برای مثال هنگامی که در ترافیک کلافه شده اید، بگویید:«خدایا به من صبر بده تا با عصبانیت ام مقابله کنم.» یا اگر خبر خوبی به گوش شما رسید یه دقیقه از وقتتان را با خانواده خود به شکرگذاری بپردازید.

یکی از فواید دعا کردن با کودکتان این است که به افکار و نگرانی های کودک خود آگاه می شوید. هنگامی که کودک خود را ناراحت یا عصبانی می بینید، از او بخواهید دعا کند. روزی پسر من از این که شنا را در کلاس به خوبی دیگران یاد نگرفته، ناراحت بود. از او خواستم تا قبل از شروع کلاس دعا کند. این کار اعتماد به نفس او را افزایش داد و باعث شدکه بعد از کلاس نیز خدا را به خاطرش شکر کند. از آن زمان به بعد کودکم با فایده دعا کردن آشنا شد.

من خوشحالم که دعا کردن بر ذهن او تاثیر می گذارد. درباره دعا کردن و فواید آن با کودکتان صحبت کنید و از سوال هایی که ممکن است از شما بپرسد، نهراسید. ایمان موضوعی پیچیده است، مطمئنا کودک شما از صداقت تان رنجیده نخواهد شد. خوشبختانه دعا کردن عملی است که می توان آن را در زندگی پیش گرفت بدون این که لازم باشد آن را برای دیگران توضیح دهید. به همین علت باید بگوییم:آمین.

آسیب های تنها گذاشتن کودک در خانه

برای بسیاری از خانواده ها اتفاق می افتد در موقعیتی قرار بگیرند که ناچار شوند فرزند خود را برای مدتی در خانه تنها بگذارند. البته، تنها گذاشتن کودک در خانه راه حلی است که معمولا توصیه نمی شود.

هرچند با گسترش تعداد مراکز نگه داری کودکان، کلاس های آموزشی و تفریحی، پرستاران، مراقبان و … این موقعیت به ندرت برای خانواده ها رخ می دهد، اما گاهی به دلایل غیرقابل پیش بینی والدین ناچار به انجام آن می شوند این در حالی است که تن ها ماندن در منزل می تواند آسیب های روحی و جسمی فراوانی برای کودکان به همراه داشته باشد.

تنها گذاشتن کودک در خانه

روز گذشته در فضای مجازی تصاویری از کودکانی که در منزل تنها مانده بودند منتشر شد که نشان می داد کودکان در این موقعیت کارهای خطرناکی انجام می دهند که برای بررسی علت بروز چنین رفتارهایی با یک روانشناس به گفت وگو پرداختیم.
روانشناس بالینی با بیان اینکه به والدین توصیه می شود تحت هیچ شرایطی کودکان زیر 7 سال را در منزل تنها نگذارند، گفت:والدین در چنین شرایطی باید به بیماری های زمینه ای فرزندشان توجه کنند، زیرا تاکید می شود کودکانی که دارای زمینه بیش فعالی، آسم، صرع و … هستند نباید در منزل تنها بمانند.

در خصوص کودکانی که دارای هیچ بیماری زمینه ای نیستند نیز توصیه می شود قبل از 7 سالگی در خانه تنها نمانند، اما بعد از این سن والدین می توانند برای مدت کوتاه 10 الی 15 دقیقه آن ها را تنها بگذارند.

این عضو انستیتو روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران خاطرنشان کرد:کودکان در 7 سالگی با بیان جملاتی از قبیل:«این عروسک من است»، «مال منه» و … اعلام استقلال می کنند به همین دلیل والدین می تواند این کودکان را در مدت توصیه شده تن ها بگذارند، اما باید توجه داشته باشند که قبل از ترک منزل علت خروجشان را توضیح بدهند و تاکید کنند که زود به منزل بازمی گردند.

او در پاسخ به اینکه آیا تنها ماندن کودکان می تواند خطراتی را برای آن ها به همراه داشته باشد، تصریح کرد:متاسفانه برخی خانواده ها با بیان جملاتی مانند «تنهایی برای بچه مناسب است»، «تنها بماند بزرگ می شود»، «این کار به صلاح اوست» و … فرزند را تن ها می گذارند، اما این در حالی است که تن ها ماندن در منزل در کودکان 1 تا 6 سال علاوه بر آسیب های جسمی می تواند عوارض روحی را نیز به همراه داشته باشد، اما پس از 7 سالگی کودکان از نظر روحی دچار مشکل نمی شوند.
به والدین توصیه می شود برای پیشگیری از حوادث جسمی حتما قبل از ترک منزل وسایل گازسوز و برقی را بررسی کنند، پریزهای برق را مسدود و تمام عوامل امنیتی و محافظتی را تحت کنترل قرار بدهند.

اگر والدین ناچار به تن ها گذاشتن فرزندشان برای مدت طولانی در منزل شدند باید حتما از یک نفر مراقب درخواست کنند که کنار فرزندشان بمانند، زیرا احساس تنهایی برای مدت طولانی موجب می شود که کودک برای غلبه بر حس خود و یا سرگرمی کارهای خطرناکی انجام بدهد.

این روانشناس بالینی در پاسخ به سوال دیگری مبنی بر اینکه آیا تنهایی به خودی خود می تواند موجب بروز رفتارهای خطرناک در کودکان شود، گفت:رفتار کودکان در خلا شکل نمی گیرد بلکه آن ها تحت تاثیر محرک های بیرونی قرار می گیرند به همین دلیل است که به والدین توصیه می شود در انتخاب بازی، فیلم و همبازی کودکانشان توجه کنند. برای مثال وقتی کودکی بازی های رایانه ای جنگی که به اصطلاح به آن بازی های هیجان انگیز گفته می شود، انجام می دهد این مساله در ذهنش ایجاد می شود که وقتی در منزل تن ها ماند حرکات بازی را در منزل تمرین کند که این امر بسیار خطرآفرین است.

والدین باید برای تنهایی فرزندشان برنامه ریزی کنند تا زمانی که ناچار به انجام آن شدند و نتوانستند مراقب مناسبی برای فرزندشان انتخاب کنند با اطمینان خاطر منزل را ترک کنند. برای مثال به فرزندشان بگویند که در مدتی که آن ها را ترک می کنند کودک باید اتاق خود را مرتب کند و برای این کار جایزه دریافت خواهد کرد و یا بازی مهارتی و شادی آور برای آن ها تهیه کنند، زیرا کودکان در تنهایی با سوالی مبنی براینکه چه کار کنم؟ مواجه می شوند که ممکن است برای پاسخ این سوال دست به هر کاری بزنند، اما اگر والدین از قبل به این سوال پاسخ بدهند کودک دچار چنین سوال نمی شود.

این عضو انستیتو روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران بیان کرد:به طور کلی به والدین توصیه می شود که برای فرزندشان بازی های خشونت آمیز و رقابتی تهیه نکنند و اجازه بدهند آن ها بیشتر بازهای خلاقانه انجام دهند، زیرا این اقدام باعث می شود که کودک در تنهایی خود به آفرینش خلاقیت جدید فکر کند.

چگونه می توان متوجه درد رشد در کودک شد؟

بیشتر والدینی که کودک در حال رشد دارند اغلب با شکایت فرزندشان از درد در استخوان های پا روبرو هستند. اگرچه این شکایت از درد پا می تواند هشدار دهنده باشد، اغلب جای نگرانی وجود ندارد و تنها بخشی از فرایند رشد کودک به حساب می آید. اما چگونه می توان از درد رشد کودک مطمئن شد و چگونه می توان به تسکین این درد در کودک کمک کرد؟

دکتر «مارنی باکر» متخصص اطفال در مرکز پزشکی Saddleback Memorial کالیفرنیا در توضیح درد رشد می گوید:هرچند از نظر علمی این که درد رشد در کودک از رشد سریع استخوان و ماهیچه ها ناشی می شود، اثبات نشده اما از هر پدر و مادری سوال کنید به شما می گوید که این دردها واقعی هستند. کارشناسان سلامت علت دقیق آن را نمی دانند اما احتمال می دهند که این درد با سطح فعالیت کودک در طول روز مرتبط است.

به گفته باکر، علائم اولیه درد رشد احساس ناراحتی در قسمت پایین پاهاست که اغلب هنگام شب شروع می شود و شدید و عمیق است. این درد به طورمعمول دو پا را درگیر می کند و باعث می شود کودک نتواند به خواب برود یا از خواب بلند می شود. درد رشد در سن نوزادی و مجدد در فاصله سنی 8 تا 12 سال در کودک ظاهر می شود.

تسکین درد رشد در کودکان

 درد رشد ویژگی های مشخصی دارد که می توان آن را از دیگر مشکلات متمایز کرد. این درد به طور عمومی در زانو و قسمت پایین پاها اتفاق می افتد اما در تمامی کودکان نقطه درد ثابتی وجود ندارد. همچنین نشانه جسمی با درد رشد همراه نیست. به بیان دیگر، در محل درد هیچ علامتی از ورم، قرمزی یا حرارت مشاهده نمی شود.

مارنی باکر گفت:درد رشد برای والدین هشدار دهنده و برای کودکان اذیت کننده است که می توان با نوازش کردن و ماساژ دادن و دادن مسکن ایبوپروفن به کودک درد او را تسکین داد.

نقش پدر در تربیت فرزندان از نظر روانشناسی

وقتی صحبت از تربیت فرزندان می شود به پدران توجه کمتری می شود اما معنی آن این نیست که آنها اهمیت کمتری دارند چرا که نقش پدر تربیت فرزند را به سمت تکامل هدایت می کند. برخلاف تصور پدران نقش مهمی را در روند تربیت فرزندان در جنبه های مختلف احساسی ، تحصیلی ، اعتماد بنفس ایفا می کنند . پدران می توانند شرح دهند که چگونه سلامت و احترام در روابط بر تربیت و تسکین شخصیت کودکان تاثیر و خروجی مثبتی را در برخورد با استرس دارد.

اهمیت نقش پدر در زندگی و تربیت فرزند : 

رشد احساسات ، شناخت توانایی ها و پیشرفت های تحصیلی ، ارتباطات بالا بردن اعتماد بنفس (مخصوصا در دختران)توانایی برخورد با استرس ، یاگیری تربیت سالم

1- رشد احساسات : چگونه با نوجوانتان برخورد می کنید . بئدن والدین در کنار فرزندان شخصیت و اخلاق به طور ناآگاهانه ویژگی هایی را از والدینشان به ارث می برند مثلا والدینی که اجتماعی هستند کودکانی اجتماعی تری دارند.مادران بیشتر روی تربیت کودکان و پدران روی نیازهای مادیشان تمرکز می کنند که هر دوی آنها برای پیشرفت ضروری است.

نقش پدر تربیت فرزند دختر و پسر

2-شناخت توانایی ها و پیشرفت های تحصیلی :در رشد احساسات کودکان پدر نقش مهمی در زمینه محبت کردن کودک ایفا می کند. در واقع بزرگ شدن کودکان با پدرانشان در سنین نوپایی باعث می شود که آمادگی بیشتری را در زمینه تحصیلی پیدا کنند. کارشناسان توصیه میکنند نوجوانان با پدر و تربیتی بزرگ شوند که بیشتر در معرض تحصیلات ، مهارت های سخن وری و … باشند.

3- یادگیری ارتباط سالم : اگر کودکان شاهد ارتباطات سالم والدینشان باشند در آینده به فهم آنها کمک می کند که چه ارتباطی سالم و چه ارتباطی ناسالم است.

پدران و مادران باید به یادگیری حتی در مواقعی که باهم بحث می کنند احترام بگذارند چون کودکان می آموزند کارشناسان اظهار می کنند پخاشگری کودکان اغلب به پرخاش ها و رفتارهای منزل بر می گردد.

4- بالا بردن اعتماد به نفس بخصوص در دختران : محققان پی برده اند اگر رابطه بین کودک و والدین با اختلاف همراه باشد تاثیرات بدی روی اخلاق کودک می گذارد اما اگر رابطه بین آنها سالم و قابل قبول باشد تاثیرات شگفتی روی اعتماد بنفس کودک می گذارد. اگر دختران پدری داشته باشند که از نظر مادرشان قابل احترام باشد این دختر از تمام مردهای زندگی اش چنین رفتاری را توقع دارد.

5- مقابله با استرس : تاثیر پدران فقط روی دختران نیست بلکه مطالعاتی هم بوده که نشان داده ارتباط سالم و قوی بین پدر و پسر در کودکی موجب می شود که کودک توانایی بهتری در مقابله با استرس داشته باشد چون آقایان بیشتر در موقعیت های سخت و رقابت قرار می گیرند در نتیجه هم از پدر توانایی حل مسله و رقابت را می آموزند . به عبارت دیگر کودکانی که ارتباط صمیمی و بهتری را با پدر دارند کمتر درچار افسردگی و ناراحتی می شوند.

غیبت پدر به پیشرفت کودک آسیب می زند:

اگر پدر نقش مهم و معنایی را در زندگی ایفا نکند کودک هم ممکن است احساسات را نپذیرد که در طولانی مدت خطرناک است.البته نبود هرکدام از والدین برای کودک آسیب زننده ای است بخصوص اگر فوت کرده باشند و ناراحتی و مشکلاتی روانشناسی با خود به همراه دارد.

نا امنی و عصبانیت :به دلیل احساس نپذیرفتن همیشه فکر می کنند که چیزی در زندگی کم دارند که به معمولا ناامنی شناخته می شود.

مشکلات ارتباطی : اغلب این کودکان بدلیل عدم ایمنی که در روزشان دارند در برقرای ارتباط مشکل دارند و نمی توانند اطرافیان را باور کنند.

با حسودی های دخترم چه کنم؟

حسادت از میل کودک به تنها محبوب«مادر »سرچشمه می گیرد .این میل بقدری در کودک می جوشد که هیچ رقیبی را تحمل نمی کند.وقتی کودک دیگری به دنیا می آید با آن به رقابت می پردازند. تا عشق و علاقه انحصاری پدرو مادر را از دست ندهند.

خانمی هستم 27 ساله، دختری 7 ساله دارم که تنها فرزندم است. او خیلی به من و پدرش حسودی می کند، دائم گریه می کند و می خواهد فقط به او توجه کنیم. خیلی اذیت می کند. لطفا راهنمایی ام کنید چطور با او رفتار کنم؟

حسودی کردن بچه ها

مادر گرامی، شاید شما هم مثل بسیاری از مادرهای امروزی تصور کنید که جز سکوت و گوش به فرمان بودن، هیچ ابزاری برای رویارویی با رفتارهای نامطلوب کودک خود ندارید یا مثل برخی مادرهای دیروزی، عصبانیت یا خشونت های رفتاری و کلامی را چاره این واکنش های فرزندتان می دانید اما دست نگه دارید!

پدر! مادر! من را هم ببینید

تاثیر نوازش بر هوش کودک

محبّت، ریشه اصلی شجره اخلاق و فضیلت انسانی است. فرزندی که از دوران اوّل کودکی از مهر و محبّت پدر و مادر بهره برده باشد، روحی شاد و روانی با نشاط دارد و در باطن خود، احساس محرومیت نمی کند.

نوازش به عنوان یک اصل ثابت فرزند پروری در نظر گرفته می شود.نوازش، موجب ترشح یکسری از انتقال دهنده های عصبی در بدن می شود که علاوه بر تقویت سیستم ایمنی بدن، احساس لذت و شادابی را همراه دارد.

تاثیر نوازش بر کودکان

نوازش موضوع بسیار مهمی است که در گذشته به عنوان یک اصل اساسی و ضروری مورد توجه قرار نمی گرفت چراکه تصور می شد خلأ آن هیچ مشکلی را به همراه نخواهد داشت. این در حالی است که پژوهش های متعدد و گسترده سال های اخیر به تأثیرات شگرف و همه جانبه نوازش تأکید دارند.

تاثیر نوازش در کودکان

در همین راستا دو گروه از کودکان کمتر از دو سال مورد بررسی قرار گرفتند و مشخص شد کودکانی که در شیرخوارگاه نگهداری می شوند در مقایسه با کودکانی که توسط پرستار یا پدر و مادر تربیت می شوند، به رغم بهره بردن از فاکتورهای بهداشتی یکسان، از سیستم ایمنی ضعیف تری برخوردار هستند که دلیل این واقعیت به موضوع مهم نوازش بستگی دارد.

این پژوهش نشان داد کودکان شیرخوارگاه به دلیل دریافت نکردن نوازش نسبت به سایر کودکان، با بیماری های بیشتری مواجه می شوند برای همین تیمی از پرستاران استخدام شدند تا هر روز و در زمان مشخص کودکان شیرخوارگاه را نوازش کنند و موضوع قابل توجه این بود که کودکان تحت بررسی کمتر در معرض بیماری های مختلف قرار گرفتند.
مورد نوازش قرار گرفتن در کودکی، موجب تحریک نورون های مغزی و رشد هوش کودک خواهد شد.

نوازش کردن چه تاثیری دارد؟

نتیجه این تحقیقات ثابت کرد نوازش، موجب ترشح یکسری از انتقال دهنده های عصبی در بدن می شود که علاوه بر تقویت سیستم ایمنی بدن، احساس لذت و شادابی را همراه دارد ضمن اینکه از لحاظ علمی هم مشخص شده کودکانی که نوازش می شوند سرحال و شادتر هستند و کمتر در معرض اضطراب و افسردگی قرار می گیرند از این رو کودکانی سالم تر و قوی تری هستند.
اینگونه شد که نوازش به عنوان یک اصل ثابت فرزند پروری در نظر گرفته می شود و همانقدر که تغذیه کودک بسیار مهم است نوازش هم مهم تلقی می شود و به کارکرد درست سیستم اعصاب رشد اجتماعی و کاهش بروز اختلالات در وی می انجامد.

سیناپس ها و نورون های مـــغزی از طریق حواس پنج گانه تقویت می شوند و واژه باهوش به کودکانی اطلاق می شود که حواس پنج گانه آنها بخوبی تحریک و تقویت شده باشد و از آنجا که حس لامسه یکی از این حواس است، مورد نوازش قرار گرفتن در کودکی یکی از عواملی خواهد بود که موجب تحریک نورون های مغزی و رشد هوش کودک خواهد شد.
در همین راستا بخشی از دلایل بروز رفتارهای سالم یا ناسالم در دوران بزرگسالی به این مقوله باز می گردد که فرد تا چه حد خود و دیگران را دوست دارد.

کودکانی که نوازش نمیشوند …

همدلی، دوست داشتن خود و احساس ارزشمند بودن موضوعی است که در کودکی و از تربیت و رفتار والدین آموخته می شود و کسی که در دوران بزرگسالی از این مباحث اخلاقی پیروی می کند بدون شک در دوران کودکی مورد توجه، محبت و نوازش قرار گرفته است و در مقابل کودکی که از نوازش و محبت محروم بوده است،
با خود گمان بد کرده و تصور می کند دوست داشتنی نیست، به همین دلیل وقتی بزرگ می شود یا دیگران را خوب و خود را بد می پندارد و با سرویس دادن به دیگران خود را حقیر و وابسته به آنها نشان می دهد یا اینکه هم خود و هم دیگران را بد دانسته و شروع به بروز رفتارهای آسیب زا می کند و با تصور اینکه دنیای خودش بد است برای دیگران هم دنیای بدی را می سازد.

نوازش یک شیوه محبت کردن است و کودکانی که نوازش می شوند در ابراز محبت به خود و دیگران بخوبی عمل کرده و حتی این محبت را به جوجه یا عروسک خود هم ابراز می کنند.

در همین خصوص می توان به اختلال یادگیری در دوران کودکی اشاره کرد که معمولاً کودکان دارای اختلال یادگیری از حس لامسه ضعیف تری برخوردار هستند که در مورد این کودکان به احتمال زیاد می توان گفت با تقویت حس لامسه این کودکان، قسمتی از مراکز مغزشان که با هوش ریاضی و یادگیری در ارتباط است تحریک و تقویت می شود.

موضوع دیگری که با نوازش کردن در دوران کودکی مرتبط است، به اختلالات دوران بزرگسالی باز می گردد.
نوازش یک شیوه محبت کردن است و کودکانی که نوازش می شوند در ابراز محبت به خود و دیگران بخوبی عمل کرده و حتی این محبت را به جوجه یا عروسک خود هم ابراز می کنند. علاوه بر این از رشد اجتماعی بالایی در کودکی و بزرگسالی برخوردار هستند زیرا الگوی ارتباطی درستی را تجربه می کنند.

اما گروه مقابل این کودکان پرخاشگر، غمگین، عصبی و تنها تر هستند و حتی در دوران بزرگسالی، محبت کردن و استفاده از الفاظ محبت آمیز برایشان مسخره به نظر می رسد چرا که ساده ترین رفتار محبت آمیز را که همان نوازش است تجربه نکرده اند.

بهترین بازی های والدین با کودکان در خانه

بازی کردن یک فعالیت دائمی و سازمان یافته است که بر اساس هوش و انگیزه کودک انجام می شود. بازی کردن یکی از عوامل اصلی رشد کودکان می باشد.

دوست دارید در خانه به خودتان و فرزندتان بیشتر خوش بگذرد؟ می خواهید هیجانش را ببینید و بشنوید و لذت ببرید؟ کمی خلاق باشید و فعالیت هایی این چنین را وارد برنامه زندگی خود کنید.

اتاق متفاوت کودک

خیلی از والدین وقتی می خواهند برای فرزندشان اتاقی آماده کنند، یک اتاق مثل بقیه خانه در نظر می گیرند، فقط وسایلش کمی کوچک تر و رنگی تر است و عروسک و اسباب بازی هم در آن هست. اما اتاق کودکان جایی است که می تواند خیلی هیجان انگیزتر از این حرف ها باشد. فرزندتان می تواند در اتاقش توی چادر بخوابد، به سقف کره های منظومه شمسی را با سفینه ها و شهاب سنگ ها و غیره آویزان کند یا ممکن است یک حوضچه کوچولوی پر آب، تاب یا یک ننوی ساده داشته باشد، هر چه متفاوت تر و خلوت تر باشد، جا برای خلاقیت و هیجان و بازی بیشتر خواهد بود. در طراحی چنین فضایی، حتما علاقه و استعداد فرزندتان را در نظر بگیرید، نه آرزوهای قدیمی کودکی خودتان را، چون قرار است اتاق او باشد نه شما!

برنامه عکاسی متفاوت

به احتمال زیاد تابه حال عکس های زیبایی که برخی والدین در سراسر جهان از فرزندانشان گرفته اند را دیده و تحسین کرده اید. لازم نیست حتما عکاس حرفه ای باشید تا بتوانید عکس های متفاوت بگیرید، شما تصمیم بگیرید و اجازه بدهید فرزندانتان با شور و هیجان، در عکس هایتان نقش ایفا کنند. می توانید عکس های زیادی ببینید و از آن ها ایده بگیرید. شما فقط از هیجان کودکتان لذت ببرید و عکس بگیرید، بگذارید همه چیز را امتحان کند. چند نکته را حتما رعایت کنید:

• لازم است که اول فرزندتان را به این کار علاقه مند کنید، نه این که وادارش کنید.

• هدف نشان دادن عکس ها به دوست و آشنا نیست، تجربه ای متفاوت و پرهیجان و لذت ایجاد کردن است. دائم به خودتان یادآوری کنید اگر لازم است!

• نه نیاورید و هر پیشنهادی فرزندتان می دهد، رد نکنید. بگذارید خلاقیتش حسابی دست به کار شود. شاید اولش اصلا عکس های خوبی از آب درنیاید، اما کم کم او به این موضوع فکر می کند، با دقت بیشتری محیطش را می بیند، به عکس ها توجه می کند، ذهنش را به فعالیت وامی دارد و به ایده های جذاب تری می رسد. بنابراین، صبور باشید و همراه خوبی برایش باشید. هم خلاقیتش شکوفا می شود، هم رابطه دوست داشتنی بی نظیری بین شما ایجاد می شود، هم یاد می گیرد پشتکار داشتن به نتیجه های بهتر منجر می شود و هم اعتمادبه نفسش بالا می رود.

بازی های مجازی- واقعیت مجازی

بخش زیادی از زندگی فرزندان امروزی را رایانه، گوشی هوشمند، انواع کنسول بازی و غیره پرکرده است. حالا هم که دیگر با عینک های واقعیت مجازی و مانند آن، دنیای بازی های رایانه ای کاملا در حال تغییر کردن است. نمی توانیم چشم مان را روی آن ببندیم، بهترین راه این است که خودمان بهترین ها را برای فرزندمان انتخاب کنیم.

برخلاف باور بسیاری، بازی های رایانه ای همگی خشن یا برای وقت تلف کردن نیستند. بسیاری از این بازی ها برای تقویت قدرت مغزی انسان طراحی شده اند و مهارت هایی مثل حل مسئله، حفظ تعادل، توجه به جزییات، تمرکز، کنترل واکنش های تکانه ای، قدرت تصمیم گیری و غیره را تقویت می کنند. به علاوه، در خانه های آپارتمانی کوچک مگر چقدر جا برای خیال پردازی و بازی های قدیمی هست؟ بازی های مجازی دنیای تازه ای را به دنیای معمول بچه ها اضافه می کنند. در این مورد چند نکته را با حساسیت ویژه در نظر داشته باشید:

• زمان بازی رایانه ای باید محدود باشد. حداکثر دو سه ساعت در روز تعطیل و کمتر در روزهای مدرسه

• بازی باید با سن فرزندتان متناسب باشد. بسیاری از بازی ها برای بزرگسالان طراحی شده اند و صحنه های مناسبی برای کودکان ندارند.

• بازی های خشن می تواند رفتار پرخاشگرانه را به دنبال داشته باشد پس جدا از آن ها پرهیز کنید.

• هر بازی که می خواهید انتخاب کنید اول فواید آن را بررسی کنید، نظرات دیگر کاربران را بخوانید، بعد خودتان آن را امتحان کنید و بعد بگذارید فرزندتان با آن بازی کند. اگر بلد نیستید بازی رایانه ای بازی کنید، وقتش رسیده یاد بگیرید. فرزندتان هم خوشحال خواهد شد!

ماجراجویی های خواندنی- کتاب خوانی دسته جمعی

لازم نیست همه چیز را با چشم تجربه کنیم. تجربه تخیل داستان کتاب در ذهن می تواند دنیای تازه ای را جلوی پای ما بگذارد. با فرزندتان برنامه دورهم کتاب خواندن بگذارید. هرکسی نقش خودش را داشته باشد. اگر می شود، فضا را به فضای کتاب نزدیک کنید، مثلا اگر قرار است شب تاریک جنگل باشد، چراغ ها را خاموش کنید و شمع روشن کنید. اگر قرار است فرزندتان نقش مسافری را داشته باشد که در چادرش روی مریخ منتظر سفینه است، یک پارچه روی میز بکشید و بگذارید او جلوی چادرش بنشیند و بقیه ماجرا را بخواند.