دسته: دانستنی‌های کودکان

وظیفه والدین نسبت به دوستیهای فرزندان

تربیت فرزندان از دغدغه های اصلی پدر و مادر است که در تمام مراحل زندگی از اهمیت ویژه ای برخوردار است . در دوران کودکی تربیت فرزندان از ملاک های خاصی برخوردار است و این دغدغه های والدین در دوران نوجوانی فرزندان چندبرابر میشود . دوستان در این دوران در تربیت فرزندان نقشی اساسی دارند و تاثیر دوستان در تربیت فرزندان بسیار چشمگیر است.

داشتن دوست و برقراری روابط اجتماعی بادیگران از نیازهای اساسی فرزندان بخصوص در سنین نوجوانی و جوانی است. گرچه رفیق خوب و شایسته برای کلیه طبقات مردم در تمام ادوار زندگی ارزنده و مهم است ولی برای نسل جوان اهمیت بیشتر دارد، زیرا جوانی دوره گسترش دوستیها و رفاقت با همسالان است و جوانان که در آستانه زندگی اجتماعی قرار گرفته اند می توانند به وسیله رفیق خوب و بافضیلت، شخصیت خود را تقویت کنند و استعدادهای اجتماعی خویش را به فعلیت در آورند و خود را برای فعالیتهای دامنه دار اجتماعی فردای خویش مهیا سازند.

نقش دوستان در تربیت فرزندان

در این دوره از یک سو عواطف نوجوان نسبت به دوران کودکی عمق بیشتری پیدا می کند، دوستیهای سطحی و تصادفی دوران کودکی تبدیل به دوستیهای عمیق و انتخابی می شود؛ گرچه از تعداد آنها کاسته می شود اما بر عمق و استحکام آن افزوده می شود؛ از سوی دیگر، نوجوان که در پی کسب استقلال از خانواده و بزرگسالان است به طور طبیعی به گروه همسالان توجه و گرایش پیدا می کند. گویی پیوستن به آنها زمینه استقلال او را از بزرگسالان فراهم می کند و نیاز او به حمایت و همدردی که تا دیروز آن را در خانواده و در ارتباط با بزرگسالان می جست برآورده می سازد؛ علاوه بر آن، نوجوان که خود را با دنیایی تازه روبه رو می بیند و از چهار سو با عوامل و انگیزه های نوظهور و ناشناخته مواجه می شود، احساس تنهایی می کند. پیوستن به گروه همسالان این احساس تنهایی او را تا اندازه ای برطرف می سازد.
این عوامل سبب می شوند که گرایش نوجوان به همسالان و دوستان و اثرپذیرش از آنها به بیشترین حد خود برسد. به گونه ای که سن نوجوانی را سن رفاقت بازی خوانده اند دوست و معاشر اصولاً در جان و دل انسان اثر می گذارد و حتی باور و ایمان او را تحت تأثیر قرار می دهد (اَلْمَرءُ عَلی دینِ خلیله و قَرینه).
بررسیهای علمی نشان می دهد که در دوره نوجوانی، اثرپذیری نوجوانان از همسالان از هر کس دیگر ـ از قبیل خانواده و معلم بیشتر است. تأثیر دوستان گاهی به حدی است که می تواند بر نقش و تأثیر والدین غلبه کند، حتی اگر خانواده کودک سرشار از فضیلت باشد. همچنان که در آیات قرآنی آمده و در ادب فارسی تجلی یافته است که فرزند نوح پیامبر چند صباحی با همنشینان بد نشست و برخاست کرد از بیت نبوت برید و به گمراهان پیوست.

دوستان در تربیت فرزندان نقشی اساسی دارند

پسر نوح با بدان بنشست
خاندان نبوتش گم شد
رسول گرامی اسلام(ص) در تمثیلی زیبا در باره تأثیر دوست و همنشین صالح می فرمایند:
«مَثلُ الجَلیسِ الصّالِح مَثلُ العَطّارِ اِنْ لَمْ یُعْطِکَ مِنْ عِطْرِهِ اَصابَکَ مِنْ ریحِهِ؛
مثال همنشین صالح همانند عطاری است
که اگر از عطرش به تو نمی بخشد اما بوی عطرش به تو می رسد.»

معاشرتها همان گونه که عامل مصونیت اخلاقی اند و اثر سازنده بر روی انسان دارند، در مواردی نیز عامل فساد و انحراف می گردند. از این رو کنترل و نظارت والدین و مربیان از این جهت اهمیت ویژه دارد. والدین باید مراقب باشند که فرزندان نوجوان آنها با چه کسانی طرح دوستی ریخته و رفت و آمد دارند.
امام خمینی در باره دوستیهای کودکان و خصوصا نوجوانان حساس بوده و دقت لازم را داشته اند.
دکتر فاطمه طباطبایی در این راستا چنین می گوید:
«امام بعد از سن تکلیف بچه ها، بیشتر دقتشان در تعلیم و تربیت آنها بود. همیشه از ما می پرسیدند:آیا شما می دانید بچه تان کی از خانه بیرون می رود و کی می آید، با چه کسانی رفت و آمد می کند و یا چه صحبتهایی می کند؟»

امام راحل در تمامی زمینه ها از جمله مسایل تربیتی دیدگاهی وسیع و پیشرفته داشتند، و حتی در جزیی ترین امور زندگی دقت داشته و اهل نظر بودند.
طبق بررسیهای به عمل آمده در سنین نوجوانی زمینه برای لغزشها و آلودگیها کاملاً آماده است. از این رو گاه ممکن است زحمات شبانه روزی و چندین ساله پدر و مادر که سعی کرده اند فرزندی پاک و بی آلایش تربیت کنند، به علت قرار گرفتن در محیطهای آلوده و تماس با افراد ناسالم به سرعت از بین برود، بر این اساس مراقبت خانواده در دوران نوجوانی از اهمیتی ویژه برخوردار است. متأسفانه بعضی خانواده ها از اهمیت چنین مراقبتهایی غافلند و یا به علت گرفتاریهای دیگر، چندان توجهی به این مسایل حیاتی از خود نشان نمی دهند. برخی دیگر از خانواده ها به فرزندان نوجوان خود اعتماد بیش از حد دارند و گمان می کنند که فرزند آنها از قماش دیگری است و حتی فکر خطا نیز به ذهن او خطور نمی کند تا چه رسد به اینکه در عمل لغزشی از او سر بزند! این خوش بینی افراطی ناشی از بی بصیرتی است. انسان هر اندازه که پاک و بی آلایش باشد، در معرض لغزش و خطاست؛ به ویژه در دوران نوجوانی که از تجربه و روشن بینی کافی برخوردار نیست. این خوش بینی سبب می شود که پدر و مادر غفلت کنند و به موقع وظایف خود را نسبت به فرزندان انجام ندهند.

نقطه مقابل این خوش بینی افراطی، بدبینی نسبت به فرزندان خویش است، برخی خانواده ها همواره نسبت به فرزندان و نوجوانان خود برخوردهای بدبینانه دارند و اعمال مراقبت از سوی آنها به صورتی است که حساسیت منفی فرزندانشان را برمی انگیزد و آنها را به لجاجت وا می دارد و چه بسا شخصیت اخلاقی آنها را مخدوش یا لگدمال کند.
اِعمال نظارت و کنترل از سوی والدین نسبت به فرزندان باید به گونه ای باشد که اثرات منفی به دنبال نداشته باشد و آنها احساس نکنند که والدینشان نسبت به آنها بی اعتمادند. در عین حال، پدر و مادر باید به نحوی فرزندان خود را متقاعد سازند که از مراقبت والدین خود بی نیاز نیستند و این مراقبت ناشی از علاقه و مسؤولیتی است که خانواده در برابر فرزندان دارد. بعضی خانواده ها کار سخت گیری را به جایی می رسانند که فرزندان خود را از داشتن هر نوع دوست، بازمی دارند؛ چنین روشی درست نمی باشد؛ زیرا آنها فرزندانشان را از مزایای دوستی و فواید آن محروم می سازند. در دوره نوجوانی، نوجوان نه تنها خواهان محبت دیدن از دیگران است بلکه خود را نیازمند به محبت کردن به دیگران نیز می بیند. داشتن دوستان شایسته این نیاز عاطفی او را برآورده می سازد و او را از تنهایی ـ با تمامی عواقب زیانبارش ـ نجات می دهد و موجبات رشد عاطفی و اجتماعی او را فراهم می سازد. محروم شدن از دوستان خوب، نوجوان را منزوی، غیر اجتماعی و افسرده بار می آورد و برای آینده او زیانبار است. در روایات اسلامی دوست خوب به آب گوارایی تشبیه شده است که تشنگی انسان را برطرف می کند؛ بنابراین کافی نیست که ما فرزندان خود را از معاشرت با دوستان ناشایست منع کنیم؛ بلکه باید آنها را در یافتن دوستان خوب یاری دهیم. پدر و مادر آگاه می کوشند تا با فراهم کردن شرایطی، امکان انتخاب بهترین دوستان را به فرزندان خود بدهند.

آیین دوست یابی از دیدگاه ائمه اطهار(ع)

از وظایف مهم والدین و مربیان در این دوره نشان دادن معیارها و ضابطه ها و اصول دوستی و رفاقت به نوجوانان است. خصوصا این مهم باید در ابتدای دوره نوجوانی صورت گیرد زیرا به تدریج که بر سنین نوجوانی افزوده می شود، دوستی و رفاقت در بین نوجوانان نیز شکل می گیرد و از استحکام بیشتری برخوردار می شود و در این حالت تغییر در این دوستیها امر ساده و راحتی نخواهد بود. اولیای اسلام بهترین ضابطه ها و معیارها را برای انتخاب دوست و رفیق مطرح فرموده اند که مربیان و معلمان باید آنها را به عنوان آیین دوست یابی آموزش دهند.

آیین دوست یابی را به فرزندانتان آموزش دهید

الف:انتخاب دوست پس از آزمایش:
امام علی(ع) می فرمایند:«کسی که پس از آزمایش صحیح، کسی را به دوستی برگزیند، رفاقتش پایدار و مودتش استوار خواهد بود.»
امام صادق(ع) می فرمایند:«کسی که سه بار نسبت به تو خشمگین شود و در باره ات به بدی سخن نگوید شایسته رفاقت است پس او را برای دوستی انتخاب کن.»
ب:نگه داشتن حدود دامنه دوستی:
امام علی(ع) می فرمایند:«با دوست مورد علاقه ات با مدارا و با حفظ جهات مصلحت اظهار دوستی کن شاید که او روزی دشمن تو شود و به مخالفت با تو برخیزد و نیز در اظهار بی مهری نسبت به کسی که مورد خشم تو قرار گرفته مدارا کن چه ممکن است روزی تیرگی از
میان برود و او مورد علاقه و محبت تو واقع شود.»
امام صادق(ع) می فرمایند:«دوست خود را از اسرار زندگی ات آگاه مکن، آن اسراری که به فرض دشمن شدن او با تو بدان زیان نمی رساند، زیرا دوست کنونی ممکن است روزی دشمن تو گردد و اسرار تو را فاش سازد.»
ج:شرایط دوست خوب:
امام صادق(ع) می فرمایند:«دوستی و رفاقت حدودی دارد کسی که واجد تمام آن حدود نیست او دوست کامل نیست و آن کس که دارای هیچ یک از آن حدود نیست اساسا دوست نیست:اول آنکه، ظاهر و باطن رفیق تو نسبت به تو یکسان باشد. دوم آنکه، زیبایی و آبرویی تو را جمال خود ببیند و نازیبایی و زشتی خود ببیند. سوم آنکه، دست یافتن به مال یا رسیدن به مقام، روش دوستان او را نسبت به تو تغییر ندهد. چهارم، در زمینه رفاقت از آنچه و هر چه در اختیار دارد و نسبت به تو کوتاهی نکند. پنجم آنکه، تو را در مواقع آلام و مصایب تنها نگذارد.»
د:انواع دوست بد:
امام صادق(ع) می فرمایند:«از رفاقت و همبستگی سه گروه بر حذر باش:خائن و ستمکار و سخن چین. کسی که روزی به نفع تو خیانت کند روز دیگر به ضرر تو خیانت خواهد کرد. کسی که برای تو به دیگری ستم می نماید
طولی نمی کشد که به خود تو ستم نماید و کسی که از دیگران نزد تو نمامی می کند به زودی از تو نزد دیگران نمامی خواهد کرد.»
امام علی(ع) می فرمایند:«کسی که روزی برای فضیلتی که در تو نیست به دروغ از تو تعریف می کند سزاوار است که روز دیگر برای صفت بدی که در تو نیست، تو را مذمت کند.»
حضرت سجاد(ع) به فرزندش امام باقر(ع) می فرماید:«ای فرزندم از رفاقت با احمق پرهیز کن چه او هنگامی که اراده می کندبه نفع تو قدمی بردارد بر اثر حماقت و نادانی مایه زیان و ضرر تو می شود.»

وظیفه والدین نسبت به دوستیهای کودکان و نوجوانان
* والدین و مربیان باید اقتضای روحی و روانی دوران جوانی را برای جوانان توضیح داده و تشریح کنند و آنان را به وضع روحی و روانی شان آگاه سازند، اگر بتوانند خطر رفقای ناصالح و ضرر تندروی در رفاقت را به جوانان بفهمانند و با منطقی مستدل و خیرخواهانه آنان را از رفاقت با افراد ناصالح و خلافکار و افراط در دوستی بر حذر دارند، توانسته اند وظیفه خویش را نسبت به آنها در مورد انتخاب دوست انجام دهند و از این راه موجبات خوشبختی و سعادتشان را فراهم سازند.
* والدین آگاه می کوشند تا با فراهم کردن شرایطی، امکان انتخاب بهترین دوستان را به فرزندان خود بدهند و به طور مستقیم و غیر
مستقیم آنها را با معیارهای صحیح انتخاب دوست آشنا سازند؛ خطرات دوستیهای نامناسب را در قالب وقایع و حکایات و تشویق به مطالعه کتاب و غیره به طور مستقیم به او یادآوری و آموزش دهند تا کمبود تجربه او را بدین وسیله تا اندازه ای جبران کنند.
* والدین باید زمینه و بستر مناسبی را برای دوستان خوب فراهم نمایند، مثلاً روابط دوستانه یا خانوادگی یا شغلی والدین با افراد خاص، محله ای که برای زندگی خود انتخاب می کنند و مدرسه ای که فرزندان را در آن نام نویسی می نمایند و جاهایی که برای گردش و تفریح و … می روند، همه این موارد هدفدار و جهت دار باشد، چون این گونه مجالس در شکل دادن به دوستیهای کودکان و نوجوانان با افراد معین مؤثر است.
* والدین به نحوی که فرزندان خود را حساس و بدبین نکنند مراقب نشست و برخاست او باشند و اگر تشخیص دادند که یکی از معاشران او اهلیت تربیتی و اجتماعی ندارد، زمینه قطع ارتباط او را فراهم سازند و در صورت نیاز از همفکری و کمک افرادی که مورد احترام و وثوق فرزند می باشند برای تأثیرگذاری بر تصمیم وی استفاده کنند.
* والدین به فرزندان خود معیار بدهند و آنان را با خصوصیات و ویژگیهای دوست خوب و بد آشنا سازند و در جلسات خانوادگی و جشنها و مراسم مواظب باشند که فرزندان در دام دوستان ناباب گرفتار نشوند.
* والدین وقتی متوجه شدند فرزندشان دوست نابابی دارد سعی نمایند با مشورت با مشاور، برخوردی صحیح، منطقی، مستدل و دوستانه داشته و از برخوردهای لحظه ای، تند و غیر منطقی خودداری نمایند.
* والدین زمینه ای را فراهم سازند تا نوجوانان آنان با دوستان و معاشران مذهبی و تربیت یافته همدم و مأنوس شوند و زمانی که دارای دوستان خوبی هستند به طور غیر مستقیم زمینه استمرار و ادامه دوستی آنان را فراهم نمایند.

پیامها و نتایج
* نیاز به دوست از نیازهای اساسی نوجوانان است، داشتن دوستان خوب برای جوانان اهمیت ویژه ای دارد و می توانند از این طریق شخصیت خود را تقویت و استعدادهای اجتماعی خود را به فعلیت در آورده و زمینه استقلال خود از والدین و سایر بزرگسالان را فراهم آورند.
* در دوره نوجوانی گروه همسالان بیشترین تأثیر را دارند، حتی از والدین و معلمین تأثیرشان بیشتر است.
* در ارتباط با محدودیت و یا آزادی دادن به نوجوانان نباید افراط و تفریط داشته باشیم، اعتدال در این رابطه بهترین شیوه است.
* والدین ضمن اینکه فرزندان خود را از معاشرت با دوستان ناشایست منع می کنند، آنها را در یافتن دوست خوب کمک کنند، در این زمینه شرایط و امکانات لازم را فراهم آورند.
* در سنین نوجوانی وظیفه والدین است که به صورت غیر محسوس، عاقلانه و منطقی بر رفت و آمدهای نوجوانان نظارت و کنترل داشته باشند.
* والدین و مربیان معیارهایی که اسلام برای انتخاب دوست بیان کرده، به فرزندانشان آموزش دهند.
* والدین نسبت به وظایف خویش در قبال کودکان و نوجوانان آگاه باشند و با آگاهی و درایت زمینه رشد و بالندگی فرزندانشان را فراهم سازند.
* امام خمینی با توجه به نیازهای نوجوانان و تأثیری که دوستان در این سن دارند به والدین سفارش و تأکید می کنند که بر رفت و آمد آنان نظارت و کنترل بیشتری داشته باشند.

آشنایی با اشتباهات والدین در مورد باید و نبایدها به فرزندان

دوست دارید یک فرزند موفق ، مستقل و با اعتماد به نفس تربیت کنید ولی نادانسته نصیحت هایی می کنید مخرب ،پس آنها را کنار بگذارید چرا که با این حرفها تلاش شما نتیجه برعکس خواهد شد

بعضی از بچه ها دوست دارند وقتی بزرگ شدند بسکتبالیست شوند، یا فضانورد و … . بسیاری از والدین معمولا به فرزندان خود می گویند که آنها می توانند وقتی بزرگ شدند هر چه که می خواهند بشوند.

گاهی آرزوهای بچه ها واقعا هیچ ایرادی ندارد ولی زمانی که مثلا فرزند 14 ساله ی شما بدون داشتن هیچ برنامه ی پشتیبانی شده ای، ایده های تخیلی در سر دارد یا احتمال اینکه شما بتوانید از نظر مالی، شرایط دنبال کردن آرزوهایش را فراهم کنید تقریبا صفر است، با گفتن «تو می توانی هرچه که دوست داری بشوی»، مراحل شکست را برایش فراهم می کنید. به جای گفتن اینجور جملات می توانید سازگار با سن و فهم او، او را با واقعیت روبرو کنید.

توصیه هایی که به کودکان تان می کنید باید همراه با حقیقت و واقعیت باشد

اگر درست و به موقع فرزند خود را با واقعیت روبرو نکنید و او را با تخیلات خودش تنها بگذارید، احتمالا به جایی خواهید رسید که ببینید فرزند 25ساله ی شما هنوز در کنار شما و در آپارتمان شما زندگی می کند و یک پیتزا بَر است!
لطفا توصیه های بیخود یا مستبدانه به فرزندان خود نکنید که در دنیای واقعی وجود ندارند. نصیحت های خود را ارزیابی کنید:آیا واقع گرایانه است؟ در بلند مدت به نفع فرزندم است یا به ضررش؟ دست از استفاده از کلام مربوط به عهد دقیانوس بردارید! چون بیشتر مضر هستند تا مفید. بهتر است عقاید و گفتار قدیمی را به افکار، ایده ها و توصیه های دنیای واقعی امروز که واقعا کاربردی و مفید باشند تبدیل کنید. در ادامه برخی از توصیه ها را برای تان می گوییم که معمولا والدین هنوز از آنها استفاده می کنند، در حالیکه نادرست است. ضمنا پیشنهادهایی برای شما داریم.

1. «لازم نیست از من تقلید کنی، کاری را که به تو می گویم انجام بده»

این یکی از بدترین توصیه هایی است که می توانید به فرزندتان ارائه بدهید. بچه ها در حقیقت، بیشتر از رفتارهای پدر و مادر الگو می گیرند تا از گفتارشان. اگر پدر و مادر الگوی رفتاری نارستی ارائه بدهند و سپس بگویند، ببین من چه می گویم و به رفتارم کاری نداشته باشد، کلمات شان کوچک ترین اثری نخواهد داشت.
اگر واقعا ضعفی در رفتار خود دارید بهتر است برطرف کنید، دیگر نیازی نیست با گفتار پند بدهید، بچه ها با نگاه کردن به شما، خودشان الگوهای درست را فرا خواهند گرفت. مثلا اگر به دخترتان می گویید نباید سر برادرش داد بزند، خودتان هم نباید این کار را بکنید، پس اول دست از عادت ِ داد کشیدن ِ خود بردارید تا بتوانید الگوی مناسبی باشید، بعد دیگر لازم نیست زحمت بیفایده ی پند و اندرز دادن را متحمل شوید. همانی باشید که دوست دارید فرزندتان باشد، شما بانفوذترین الگو در زندگی فرزندان تان هستید.

2. «همه چیز درست خواهد شد»

واقعا پدر و مادرها از کجا مطمئن هستند که همه چیز درست خواهد شد؟! آنها که پیشگو نیستند، پس گاهی بهتر است از این عبارت استفاده نکنید، مخصوصا وقتی که فایده ای ندارد! اگر بهترین دوست فرزندتان به دلیل سرطان در حال از بین رفتن است، اینکه به فرزندتان بگویید، غصه نخور، همه چیز درست خواهد شد، هم غیرواقعی است و هم به او آسیب می زنید. فرزندتان عبارت ِ «همه چیز درست خواهد شد» را اینگونه تعبیر می کند که دوستش درمان خواهد شد و به زودی به مدرسه بازخواهد گشت.
به او امید واهی ندهید چون تبدیل به یک دروغگو خواهید شد. ضمنا با این امید دادن های بیخودی باعث می شوید توانایی فرزندتان برای پردازش شرایطی که پیش رو خواهد داشت، ضعیف شود. به جای اینکه خودتان را در نظرش دروغگو کنید، واقع گرا باشید و اجازه دهید کودک تان متناسب با سنش، واقعیت پیشامدی را که به زودی روی خواهد داد درک کند. همزمان این امکان را برایش فراهم کنید که همیشه امیدش را در زندگی حفظ کند. پس وقتی که احتمال بهتر شدن اوضاع واقعا وجود ندارد، فرزندتان را فریب ندهید.

3. «پسرها گریه نمی کنند»

واقعا این جمله ی بی معنی از کجا آمده؟! وقتی پدر و مادری این جمله را به پسر خود می گویند، احساسات او را نادیده می گیرند و به او این پیام را می رسانند که آنها باید هیجانات و احساسات خود را سرکوب کنند و نهایتا جامعه ای خواهیم داشت پُر از مردانی با احساسات سرکوب شده.
خفه کردن احساسات و بروز ندادن آنها هم در بلند مدت به ضرر سلامتی است و هم به روابط آسیب می زند. به پسران خود اجازه دهید مردانی شوند که با افتخار احساسات خود را بروز می دهند، حتی گریه کردن.

4. «نباید به دردت اهمیت بدهی»

این دروغ می تواند آسیب جسمی واقعی به فرزندان وارد کند. من سالها بود که می دویدم و مربی داشتم که عادت داشت بگوید:تو باید بر دردت غلبه کنی. من تنها یک نوجوان بودم و حرف های مربی ام را جدی می گرفتم. طی یک مسابقه آسیب دیدم اما با همین توصیه ی مربی، دردم را نادیده گرفتم و در پایان با هشت شکستگی ناشی از فشار بر استخوان، مجبور شدم از مسابقات فینال کناره گیری کنم، چون حالا دیگر واقعا آسیب دیده بودم. درد، راهی است که بدن علامت می دهد چیزی درست نیست
قوی بودن و با انرژی بر درد فائق آمدن یک مسئله ی دیگری است، اما اینکه به فرزندتان بگویید دردی که دارد را تحمل کند، فقط باعث آسیب دیدنش خواهد شد، نه قوی شدنش. در عوض به او یاد بدهید نسبت به علامت های بدنش دقیق باشد. شما هم توجه کنید؛ آیا دردی که دارد صرفا احساس ناراحتی است یا درد ِ واقعی؟ به او یاد بدهید فرق بین درد واقعی و احساس ناراحتی بدون درد را تشخیص بدهد.

توصیه های حساب شده به فرزندان

5. «تو هرچه که بخواهی می توانی بشوی»

همانطور که در ابتدای مطلب گفته شد، دور نگه داشتن کودک از واقعیت و شاخ و بال دادن به آرزوهای دست نیافتنی او، به ضررش تمام خواهد شد. بهترین کاری که می توانید انجام دهید این است که فرزندتان را برای رسیدن به خواسته های معقول و درستش، تشویق کنید و به او انگیزه بدهید. به عنوان پدر یا مادر باید به او کمک کنید از واقعیت جدا نشود تا بتواند اهداف بلندمدت برای زندگی اش داشته باشد؛ خواسته هایی که دست یافتنی باشند.
مراقب باشید آرزوهای او را سرکوب و لگدمال نکنید اما به او کمک کنید به اهداف واقعی و دست یافتنی فکر کند و مطمئن باشید با حمایت شما و در سایه ی این اهداف معقول، آروزهای غیرمنطقی اش ناخودآگاه کمرنگ و محو خواهند شد. کمک شما می تواند به این صورت باشد که گزینه های مختلف را به او نشان بدهید و اطلاعات کافی در اختیارش بگذارید تا خودش انتخاب کند. هدف و آروزیی که شانس رسیدن به آن، کمتر از یک درصد باشد، تخیلی و دست نیافتنی است.

6. «هرجور که راحتی رفتار کن، خودت باش، ایرادی ندارد»

این توصیه ای است که کودکان را مخصوصا از نظر اجتماعی، آسیب پذیر می کند. گاهی رفتارها و کارهای بچه ها جوری است که از نظر اجتماع پذیرفته شده نیست یا ممکن است در جمع دوستانش، خوشایند نباشد. مثلا اگر دختر شما عادت دارد، از دوستانش به تندی و با عصبانیت انتقاد کند و ایراد بگیرد، هر زمان که چیزی ناراحتش کند، اتفاق ناخوشانید در روابط او با دوستانش خواهد افتاد پس باید به او یاد بدهید ایراد خود را برطرف کند و بداند که همیشه هم خوب نیست آدم خودش باشد و هر جور که راحت است رفتار کند، گاهی نتیجه ی منفی خواهد گرفت.
دختر شما با بروز این عادت نادرست خود، حتما دوستانش را از دست خواهد داد. همه ی رفتارهای باطنی ما لزوما خوب نیستند. بعضی وقت ها لازم است یاد بگیریم رفتارهای بد خود را مدیریت و کنترل کنیم. دختر شما اگر همیشه و در هر جمعی، خود ِ خودش باشد و نسبت به هر چیزی که خوشش نیامد، فور واکنش تند نشان بدهد، با آزاری که به دیگران می دهد، دوستانش را از دست خواهد داد و با نوعی ناکامی در روابط اجتماعی اش روبرو خواهد شد که خشمش را مضاعف کرده و در یک چرخه ی معیوب گرفتار خواهد شد. او باید یاد بگیرید تا جایی این آزادی را دارد که خودش باشد که آزادی دیگران را مختل نکند، کار خلاف و غیراخلاقی انجام ندهد و به دیگران آسیبی نزند.

7. «فقط به آینده فکر کن تا موفق شوی»

وقتی بچه ها را وادار می کنید فقط به آینده فکر کنند، به ضرر آنها عمل می کنید. بچه هایی که در دوران ابتدایی هستند نیازی ندارند در مورد آینده و دانشگاه فکر کنند. بسیاری از پدر و مادرها به بچه های محصل خود، خودسر دارو می دهند تنها به این دلیل که استرس دارند، چون مدام از کودکی به آنها گفته شده باید حواس شان به آینده باشد و به سختی درس بخوانند و از همین ابتدا برای دانشگاه خیز بردارند!
این بچه ها، در میانه ی راه تحصیل ممکن است از درس و مطالعه زده شوند و به طور کلی قید تحصیلات را بزنند. هرگز راههایی پیش پای فرزندان دانش آموز خود نگذارید که به آنها تنش و استرس وارد کند، تکنیک های ریلکسیشن و خودکنترلی را به او یاد بدهید تا هر وقت هم دچار اضطراب شد، خودش راه مهارش را بلد باشد. اجازه دهید در سنین بچگی، بچگی کند و از زمان حال خود لذت ببرد.
فردی که استرس ندارد، شادتر است و علم هم ثابت کرده کسی که شادتر است، موفق تر است. افراد شاد، در مواجهه با استرس ها زندگی، مجهزتر هستند. پس به فرزندتان اجازه بدهید با غرق شدن در زمان حال، از آن لذت ببرد و شاد باشد و با هل دادن او به سمت آینده، نگرانش نکنید.

8. «اگر می خواهی در زندگی موفق باشی، فقط باید سخت کار کنی»

این توصیه ای است که بسیاری از والدین به دلایل ریشه ای دیگر که معمولا جنبه ی فردی دارد به اشتباه به فرزندان شان می کنند. اینکه کسی 16 ساعت در روز کار می کند و کارش را خوب انجام می دهد لزوما به این معنی نیست که فرد موفقی است. افراد ممکن است به سختی کار کنند و تمام تلاش خود را بکنند اما هیچ فرصتی برای رشد و پیشرفت نداشته باشند. چیزی که مهم است هوشمندانه و هدفمند کار کردن است؛ کاری که فرصت های بیشتر برای موفقیت های بزرگ تر ایجاد کند، نه صرفا سخت کار کردن!
سخت کار کردن، خوب است اما باید همره با هوشمندی باشد. فرض کنید خانواده ای دو فرزند دارد، آنها بزرگ می شوند و یکی از آنها عقیده دارد سخت کار کردن، کلید موفقیت است و بنابراین در همان کار می ماند، 16 در روز کار می کند و تنها می تواند هر چند سال یکبار، یک پیشرفت جزئی داشته باشد، چون مهارت خاصی کسب نکرده است.
اما فرزند دیگر عقیده به هوشمندانه کار کردن دارد و سعی می کند دوره هایی را بگذراند و مهارت های کاربردی کسب کند تا خودش را مجهز کند، او کاری را انتخاب می کند که مهارت هایش را به خوبی به کار بگیرد و در واقع در ازای سخت کار کردنش، جواب خوبی هم می گیرد و پیشرفت هایش مداوم است. هر دو نفر سخت کار کرده اند، اما دومی هوشمندانه تر عمل کرده و موفق تر است.
این تنها یک مثال بود. تمام کارهای و مشاغل نیاز به مهارت های خاص یا تحصیلات دانشگاهی ندارند، اما شما باید به فرزندتان کمک کنید ایده هایش را از موفقیت در کار مطلوبش پیدا کند، اینکه چه جور کاری با روحیه و خواسته هایش سازگارتر است و امکان پیشرفت دارد. به او کمک کنید بفهمد چه تصمیم هایی لازم است بگیرد تا حرکتش به سمت رسیدن به هدف، هوشمندانه باشد. روی یک خط مستقیم ماندن و تا آخرین نفس کارکردن، کلید موفقیت نیست.

هر توصیه ای که به فرزندتان می کنید باید حساب شده باشد

شاید شما هم با خواندن این مطلب به این نتیجه رسیده باشید که اشتباهاتی در نصیحت کردن فرزندان تان مرتکب می شوید. همه ی پدر و مادرها صلاح و خوشبختی فرزندان خود را می خواهند و در این شکی نیست، اما حالا می توانید ببینید که گاهی لازم است تغییراتی در کلام و نگرش خود ایجاد کنید.
بعد از اینکه فهمیدید کجای کارتان ایراد دارد، هر چه زودتر اقدام به اصلاح اشتباه کنید. برای حرف هایی که به بچه ها می زنید هدف داشته باشید و از قبل خود را آماده کنید که چه توصیه ی مفیدی قرار است به فرزندتان ارائه دهید که در بلند مدت به نفعش باشد. می توانید توصیه های مهم را یادداشت کنید تا فراموش شان نکنید و برای فکر کردن و پیدا کردن راه مناسب ارائه ی این توصیه ها و نصیحت ها، فرصت بیشتری داشته باشید.

خواب کم نوجوانان را چاق میکند

“خواب” یکی از مسائلی است که نوجوانان چندان اهمیتی به کیفیت و زمان آن نمی دهند, میدانستید خواب کم باعث چاقی در نوجوانان میشود؟

کمبود خواب نوجوانان و چاقی

متأسفانه در عادت غذایی ما ایرانیان غذاهای چرب و پرکالری همچون فست فودها گنجانده شده است مثلاً یک نوجوان 14 ساله باید در طول روز تنها 1600 کالری دریافت کند اما با خوردن یک پیتزای یک نفره به همراه سیب زمینی و نوشابه، فقط در یک وعده 2100 کالری دریافت می کند.

همچنین کاهش فعالیت بدنی به فرهنگ ما ایرانی ها تبدیل شده است. اکنون کمتر بچه ای زیر 10 سال را می بینیم که فعالیت بدنی زیادی داشته باشد؛ نوجوانان معمولا در خانه های آپارتمانی مشغول بازی های رایانه ای هستند.

نوجوانی که بیش از 3 ساعت جلوی تلویزیون می نشینند، در معرض خطر چاقی هستند. همچنین کمبود خواب نوجوانان عامل مؤثر دیگری است که سبب افزایش وزن می شود. خواب کمتر از 7 ساعت و نیم مهم ترین عامل چاقی است.
علت دیگر چاقی در کشورمان، کاهش مصرف سبزیجات و میوه ها است که قسمتی از آن به گرانی مواد غذایی برمی گردد، متأسفانه غذاهای ناسالم، ارزان و غذاهای سالم، گران هستند.

در بررسی که توسط بانک مرکزی انجام شد، در سال 72 قیمت یک کیلو شیرینی خامه ای 60 هزار تومان و یک کیلو سیب درختی 11 هزار تومان بود و در سال 94، قیمت یک کیلو شیرینی خامه ای به 5300 تومان و سیب درختی به 2700 رسید. وقتی در یک خانواده متوسط بخواهند برای مصرف بین این دو خوراکی یکی را انتخاب کنند، قطعا به سمت شیرینی خامه ای کشش می یابند.

چهار بازی مهارتی برای کودکان در تابستان

بازی مهارتی به بازی گفته می شود که علاوه بر سرگرم کردن کودک روی مهارت های مختلف کودک کار می کند و باعث رشد و بهبود مهارتهای مختلف آنها می شود.

انواع بازی های مهارتی

بازی ارتعاش

وسایل مورد نیاز:لیوان های کاغذی، میخ کوچک، گیره های کاغذ، بند، آب .
1- با استفاده از یک میخ کوچک یک سوراخ به اندازه ی قطر بند در ته یک لیوان کاغذی ایجاد کنید.
2- یک بند به طول 30-20 سانتی متر به درون سوراخ لیوان وارد کنید.
3- یک گیره بردارید و سربند را به آن گره بزنید و بند را بکشید به طوری که گیره در ته لیوان به صورت افقی قرار گیرد.
4- در داخل لیوان مقدار کمی آب بریزید تا بند خیس شود.
5- لیوان را در یک دست بگیرید و انگشتان دست دیگرتان را درست زیر ته لیوان قرار داده و بند را محکم بگیرید.
6- حالا انگشتان خود را به طرف پایین بند بکشید. چه اتفاقی می افتد؟ اگر خوب کار نکند، شما به آب بیش تر یا تمرین زیادتر نیاز دارید، و اگر خوب کار کند، صدایی شبیه به صدای یک گله فیل را خواهید شنید.
از لیوان هایی با اندازه هایی متفاوت استفاده کنید و به مقایسه صداهای ایجاد شده بپردازید. هم چنین این آزمایش می تواند با استفاده از بندهایی با اندازه ها و نوع های مختلف، انجام گیرد. آیا همه ی صداهایی که با این آزمایش ایجاد می شوند، یکسان خواهند بود؟
چند مجله ی رنگی انتخاب کنید و آن ها را به ترتیب به کودکتان بدهید تا در آن ها تصویرهایی که دارای رنگ مشابه با آن رنگی هستند که کودک تازه آموخته است، به شما نشان دهد.

بازی تعادل

یکی از روش های آموزش درباره ی تعادل، استفاده از یک ترازو است.
1- یک گیره ی چوبی لباس را بردارید و در مقابل کودکتان بایستید. سعی کنید این گیره را به صورت افقی بر روی انگشت اشاره ی خود به حالت تعادل نگه دارید.
2- دو گیره ی چوبی لباس و یک قطعه سیم مفتولی بردارید. هر یک از دو سر ابتدایی و انتهایی آن را دور هر یک از گیره ها چند بار بپیچید و این کار را برای هر کدام از گیره ها به طور مساوی انجام دهید. در حالی که مشغول انجام این کار هستید، درباره ی عملی که انجام می دهید با کودک خود صحبت کنید. برای مثال بگویید هر یک از طرفین این اسباب بازی باید همسان و مساوی باشند تا بتوان به طور صحیح نقطه ی وسط یا نقطه ی تعادل آن را مشخص کرد، یا این که:برای این که بتوانیم با این اسباب بازی بازی کنیم بایستی به میزان یکسانی سیم دور هر یک از این گیره ها پیچید.
3- سعی کنید این اسباب بازی خودساخته را روی انگشت خود به صورت افقی و متعادل نگاه دارید، سپس از کودکتان بخواهید همین کار را آزمایش کند.
4- کودکتان را تشویق کنید تا این اسباب بازی خود ساخته را به صورت افقی و به حالت تعادل روی انگشت خود یا روی زانو یا روی مچ دست خود نگه دارد.
وسایل مورد نیاز:چند عدد گیره ی چوبی لباس، سیم مفتولی نازک 45-30 سانتی متری، کلیدهای کوچک .
با استفاده از وسایل مختلف، چندین اسباب بازی خود ساخته تعادلی بسازید. برای مثال با یک باریکه نازک چوب 30 سانتی متری، شش تکه بند 30 تا 40 سانتی متری، یک تکه سیم مفتولی نازک 20 سانتی متری و ده پیاله ی کوچک، یک ترازو درست کنید و به صورت های متفاوت از آن استفاده کنید. برای مثال نقطه ی تعادل چوب ترازو را به کمک کودک خود معین و مشخص کنید. چندین واشر پلاستیکی یا فلزی کوچک تهیه کنید و از آن ها به عنوان وزنه استفاده کنید. چند عدد را در یک طرف ترازو بریزید و در حالی که ترازو را به صورت افقی نگه داشته اید از کودکتان بخواهید تا با قرار دادن واشرها در طرف دیگر ترازو، آن را به صورت متعادل درآورد.

بازی های مهارتی برای کودکان

بازی با رنگ ها

وسایل مورد نیاز:چند مجله، چسب یا برچسب، قیچی (اگر کودک به سطح مهارت لازم برای استفاده از قیچی رسیده باشد) شکل های مقوایی نازک از اشیای متنوع
1- شما می توانید از این فعالیت برای معرفی رنگ ها استفاده کنید.
برای این کار شکل های مختلف و متنوعی ترسیم کنید و برای هر یک از شکل ها از یک رنگ خاص استفاده کنید. برای مثال:
شکل یک سیب:رنگ قرمز
شکل یک درخت:رنگ سبز
شکل خورشید:رنگ زرد
شکل یک خرس:رنگ قهوه ای
شکل یک گوسفند:رنگ سفید
2- هر یک از رنگ ها را با خواندن یک شعر آهنگین درباره ی آن، به کودک معرفی کنید. ایجاد تداعی برای آموزش مفاهیم و از جمله رنگ ها بسیار مفید و کارآمد است .
3- کودکتان را تشویق کنید تا اقلامی را که رنگ مشابه با آن رنگی که او تازه یاد گرفته است دارند، برای شما پیدا کند یا اسم آن را بگوید یا به شما نشان دهد. برای مثال لباس ها، اسباب بازی ها یا دیگر وسایل و اسباب های منزل.
4- چند مجله ی رنگی انتخاب کنید و آن ها را به ترتیب به کودکتان بدهید تا در آن ها تصویرهایی که دارای رنگ مشابه با آن رنگی هستند که کودک تازه آموخته است، به شما نشان دهد. اگر کودک توانایی استفاده از قیچی مخصوص کودکان را کسب کرده است به او اجازه دهید تا آن تصویرها را با استفاده از قیچی ببرد.
به کودک اقلام یا اشیایی بدهید که دارای رنگ های متنوع و مختلف هستند. برای مثال دکمه شیء خوبی است. از کودک بخواهید تا آن دکمه هایی را که دارای رنگ مشابه هستند از بقیه دکمه ها جدا کند.
این فعالیت را می توانید گسترش بیش تری دهید. از کودک بخواهید دکمه هایی را که دارای شکل و رنگ یکسان هستند (برای مثال دایره ای شکل و زرد رنگ) از بقیه ی دکمه ها جدا کند.

نمای دور و نمای نزدیک

وسایل مورد نیاز:لوله های مقوایی (برای نمونه لوله های مقوایی دستمال توالت، حوله ی کاغذی و فویل آلومینیومی)، ذره بین، دوربین دو چشمی

1 – مکانی را برای مشاهده انتخاب کنید. یک محل آشنا به طور ویژه ای می تواند فرح بخش باشد.

2 – برای هر کودک یا هر یک از کودکان یک وسیله ی مشاهده (برای مثال لوله های مقوایی با طول و اندازه های متفاوت) فراهم کنید.

احتیاط :راه رفتن و تماشا از طریق لوله های مقوایی برای کودک می تواند خطرناک باشد.

3 – چیزی را برای مشاهده (برای مثال یک درخت) انتخاب کنید. به آن اندازه به درخت نزدیک شوید که بتوانید بخش کوچکی از آن را از طریق لوله مشاهده کنید.

4 – از کودکتان بخواهید بر روی یک نقطه متمرکز شود و آن چیزی را که از طریق لوله می بیند برای شما توصیف کند. از کودک بخواهید تا به آن نقطه نزدیک تر شود و این فعالیت را تکرار کند. از او بپرسید چه چیزی تغییر می کند؟

مکانی (برای مثال یک درخت) را برای مشاهده انتخاب کنید و آن را از نمای نزدیک با استفاده از یک لوله ی مقوایی مورد اکتشاف قرار دهید. با استفاده از یک ذره بین همین فعالیت را با فاصله کم تر انجام دهید. از آن محل فاصله بگیرید. و همین فعالیت را با استفاده از یک دوربین انجام دهید. از کودکتان بخواهید مشاهدات خود را برای شما توصیف کند. هم چنین در مورد تفاوت مشاهدات با استفاده از وسایل مختلف صحبت کنید.

رفتارهای ناهنجار و خرابکارانه در کودک

در ابتدا باید کاملا مطمئن شویم که کارها و بازی های کودک مان واقعا خرابکاری است. اگر ناخواسته اهمیت بسیار زیادی برای آراستگی ، نظم و سالم نگه داشتن اسباب بازی ها قائل باشیم ، شاید به فرزندمان نیز به اشتباه برچسب خرابکاری بزنیم.

وقتی کودک در حال انجام کاری و لذت بردن از آن است، مثل پریدن روی مبل یا خرابکاری در آشپزخانه، اگر بیست بار هم بگویید « نپر، نکن» فایده ای ندارد !!

خرابکاری های کودک

در مقابل خرابکاری های کودک چه باید کرد

به او پیشنهاد بازی و کاری بدهید که همان لذت را به او بدهد.
مثلا اگر بازی حرکتی هیجانی انجام می دهد، پیشنهاد شما هم باید حرکتی هیجانی و پر جنب و جوش باشد.
مثل گرگی، قایم موشک ، بالا بلندی، پریدن روی بالش، پریدن از روی طناب…
اگر به جای آن، به او بگویید بیا اینجا بشین رنگ آمیزی کن، او در آن لحظه هرگز حاضر نیست آن لذت و هیجان را رها کند، پس به حرف شما گوش نمی دهد.
پس آگاهانه او را از کار خطا بازدارید.

راه جلوگیری از عرق سوز شدن نوزادان چیست؟

جلوگیری از عرق سوز شدن راههای مختلفی دارد اما با توجه به اذیت شدن کودکان و نوزادان باید بیشتر مراقب این قشر بود. یکی از مشکلات رایج نوزاد و کودکان به ویژه در فصل تابستان عرق سوز شدن است.

این مشکل باعث رنجش این دسته شده و بسیاری از گریه های نوزاد در تابستان مربوط به احساس سوزش در بین دو پا است.

معمولا کودکان پس از سوزش پا و غرق سوز شدن،روی پاهایشان دانه های قرمز و تاول نمایان می شود.

در این مواقع باید نوزادان و کودکان لباس های نازک و خنک و مرطوب بپوشند. لباس افرادی که عرق سوز می شوند، بهتر است پنبه ای باشد. 

جلوگیری از عرق سوز شدن نوزادان

 یکی از راههای درمان عرق سوز شدن این است که فرد در محیطی خنک قرار گیرد و در برخی مواقع با فاصله از پنکه یا سیستم سرمایش استفاده کند.

اما باید بدانیم که کودکان و نوزادان حتما با فاصله از این وسایل خوابانده شوند و تنها نسیمی خنک به سمت آنها بوزد.

موضوع مهم دیگر استفاده از کرم ها، پودر کودک و پماد است. این مواد محل عرق سوز شدن را بهبود نمی دهند، اما منافذ بروز عرق روی پوست را مسدود می کند.

حضانت فرزند طلاق با چه کسی است؟

نهاد خانواده به عنوان بهترین و مهم ترین بستر رشد کودک، همواره مورد توجه قانون گذاران و مصلحان اجتماعی بوده است و با اتفاق نظر، همگی والدین را شایسته ترین افراد برای نگه داری و مراقبت طفل معرفی می کنند. چونان که مقدمه “کنوانسیون حقوق کودک” خانواده را به عنوان جزء اصلی جامعه و محیط طبیعی برای رشد و رفاه تمام اعضای خود خصوصاً کودکان معرفی کرده و تأکید می کند:”کودک برای رشد کامل و متعادل شخصیتی خود می بایست در محیط خانواده و در فضایی مملو از خوشبختی ، محبت و تفاهم بزرگ شود.

حضانت به معنای حفظ و مراقبت کردن، پرورش دادن، نگاهداری و تنظیم روابط طفل با دنیای خارج است؛ اگرچه قانون مدنی تعریفی از حضانت ارائه نکرده است، اما به موضوع نگاهداری و تربیت اطفال در مواد 1168تا1179 قانون مدنی و مواد40 تا 47 فصل پنجم قانون جدید حمایت خانواده پرداخته شده است.

حضانت را نباید با ولایت یا حتی تربیت یکی دانست؛ چراکه ولایت به معنای قدرت و اختیاری است که قانون برای اداره امور کودک (از جمله اداره اموال و امور مالی) به پدر و جد پدری می دهد تا بر اساس مصلحت کودک عمل کنند. این حق پس از مرگ با وصیت قابل انتقال است. تربیت نیز بیشتر امری معنوی است؛ در حالی که حضانت عموماً ناظر بر نگه داری از جسم کودک است؛ هرچند که حضانت به طور عام شامل تربیت نیز می شود.

حضانت فرزند در طلاق با کیست؟

 
طبق قوانین ایران حضانت فرزند تا رسیدن طفل به سن بلوغ (در دختران 9 سالگی و در پسران 15 سالگی) به عهده والدین است و شخصی که حضانت به او محول شده است، حق خودداری از حضانت و یا اسقاط حق را ندارد؛ به عبارت قانونی “حضانت حق و تکلیف ابوین است”؛ بدین معنی که والدین حق دارند حضانت و سرپرستی کودک خود را به عهده گیرند و قانون جز در موارد استثنایی نمی تواند آنان را از این حق محروم کند و از سوی دیگر آنان مکلف هستند تا زمانی که زنده هستند و توانایی دارند، نگهداری و تربیت فرزند خویش را به عهده گیرند.
دیوان عالی کشور در رأی شماره4236 مورخ 20/1/73 مقرر می دارد:”با توجه به اینکه حضانت طبق قانون هم حق و هم تکلیف است، می توان حق را ساقط نمود، ولی تکلیف قابل اسقاط و مصالحه نیست. 

حضانت طفل با پدر و مادر؟

مقررات مربوط به حضانت به تازگی تغییر کرده است. اگر چه قانون مدنی مصوب 1314 ماده 1169 بیان می کرد حضانت فرزند پسر تا 2 سالگی و دختر تا 7 سالگی به مادر سپرده شده و پس از انقضای این مدت حضانت با پدر است؛ اما با اصلاحیه مصوب سال 82 که به تصویب مجمع تشخیص مصلحت رسید، برای حضانت و نگهداری طفل که پدر و مادر او از یکدیگر جدا شده اند، مادر تا 7 سالگی (پسر یا دختر فرقی ندارد) اولویت دارد و پس از آن با پدر است البته این تبصره هم به اصلاحیه افزوده شده است که پس از 7 سالگی هم در صورتی که میان پدر و مادر درباره حضانت اختلاف باشد، حضانت طفل با رعایت مصلحت کودک و به تشخیص دادگاه است.

جایگاه مصلحت طفل؟

ماده 1169 قانون مدنی حضانت و نگهداری طفلی را که ابوین او جدا از هم زندگی می کنند تا هفت سالگی به مادر و پس از آن به پدر واگذار کرده است. اما توجه به این امر ضروری است که حسب تبصره ماده مذکور که در تاریخ 8 آذر 1382 به تصویب مجمع تشخیص مصلحت نظام رسیده است «بعد از هفت سالگی در صورت حدوث اختلاف حضانت طفل با رعایت مصلحت کودک به تشخیص دادگاه می باشد. بر این اساس حضانت طفل پس از هفت سالگی به طور مطلق به پدر واگذار نمی شود بلکه هرگاه بین پدر و مادر طفل در مورد حضانت او اختلاف شود معیار تعیین حضانت کننده صرفا مصلحت طفل است. چه بسا علیرغم عدم وجود عیب و نقصی در پدر به تشخیص دادگاه مصلحت طفل اقتضاء می کند حضانت او بر عهده مادرش باشد. در این صورت بدون اینکه نیاز به دلیل دیگری باشد حضانت از پدر سلب و به مادر داده خواهد شد. با وجود این قانون٬ دادگاه صادرکننده رای توجهی به این امر نکرده و در مورد مصلحت طفل و نقش آن در تعیین دارنده حق حضانت هیچ اظهارنظری نکرده است.

موافقت پدر با واگذاری حضانت:

به موجب ماده 1168 قانون مدنی «نگهداری اطفال هم حق و هم تکلیف ابوین است.» و چون حضانت تکلیف پدر یا مادری است که دارای حق حضانت است، در صورت ذی حق بودن نمی تواند از این تکلیف سرباز زند و آن را به دیگری واگذارد.
اگر حضانت طفل حق باشد ذی حق می تواند از آن صرف نظر کند یا به دیگری واگذارد؛ اما چون تکلیف ذی حق هم محسوب می شود نمی تواند از اجرای این تکلیف شانه خالی کند. بنابراین با وجود استدلال دادگاه موافقت کردن یا موافقت نکردن پدر در واگذاری حضانت به مادر نمی تواند علت صرف تغییر حضانت کننده باشد. ضمن اینکه همان گونه که ذکر شد در تعیین شخص دارای حضانت اراده پدر و مادر دخالت ندارد بلکه معیار اصلی در این امر مصلحت طفل است. بنابراین هرگاه مصلحت طفل برخلاف توافق پدر و مادر باشد، این توافق نمی تواند عملی شود؛ اما هرگاه توافق بر واگذاری حضانت بین پدر و مادر صورت گیرد و این توافق به مصلحت طفل باشد دادگاه می تواند مطابق با این توافق عمل کند و حکم به تغییر حضانت کننده صادر کند.

حضانت فرزند در طلاق با کیست؟

اداره حقوقی قوه قضاییه در پاسخ به این پرسش که آیا پدر می تواند حضانت فرزندش را در قبال مادر اسقاط کند؟ اعلام کرده است:«به موجب ماده 1168 قانون مدنی حضانت و نگهداری اطفال برای ابوین هم حق است و هم تکلیف قابل مصالحه نیست؛ زیرا حقوقی را که مقنن و شارع برای طفل پیش بینی کرده است جنبه امری برای مکلف دارد و اداره فردی نمی تواند چنین حکمی را تغییر دهد. ماده 1172 قانون مدنی مقرر می د ارد:«هیچ یک از ابوین حق ندارد در مدتی که حضانت طفل به عهده آنها است از نگهداری او امتناع کند… بنابراین اسقاط تکلیف جایز نیست».

نحوه ملاقات طفل؟

اما نکته دیگری که جای بررسی دارد این است که در صورتی که حضانت طفل به یکی از والدین سپرده شده باشد، دیگری که بعد از جدایی حق حضانت ندارد چگونه می تواند فرزند خود را ملاقات کند؟
در این خصوص ماده 1174 قانون مدنی قابل ملاحظه است که می گوید:«هر کدام از والدین که طفل تحت حضانت او نیست، حق ملاقات طفل خود را دارد. تعیین زمان و مکان ملاقات و سیر جزییات مربوط به آن در صورت اختلاف بین والدین با محکمه است» با توجه به این ماده هر یک از والدین این حق را دارند که در فواصل معین با کودک خود ملاقات کنند و حتی فساد اخلاقی مادر یا پدر هم باعث نمی شود از ملاقات وی با فرزندش جلوگیری شود. در صورتی که میان پدر و مادر درباره مدت ملاقات و نحوه آن توافق شده باشد، طبق همان توافق عمل می شود. بنابراین اگرچه در مورد انصراف از حضانت امکان توافق وجود ندارد؛ اما در خصوص چگونگی ملاقات می توان توافق کرد.

اما در صورت توافق نکردن، دادگاه در حکم خود مدت ملاقات و نحوه آن را برای کسی که حق حضانت ندارد ، معین می کند . به طور معمول دادگاه ها یک یا دو روز از آخر هفته را به این امر اختصاص می دهند و گفته می شود ملاقات بیش از این با شخصی که حضانت را به عهده ندارد ، موجب اختلال در حضانت و دوگانگی در تربیت کودک می شود. باید توجه داشت که محروم کردن از ملاقات فرزند امکان ندارد چون سلب کلی حق ملاقات از پدر یا مادری که حضانت به عهده او نیست، برخلاف صراحت ماده قانون مدنی است و دادگاه نمی تواند حکم به آن بدهد.

با وجود این اگر ملاقات با پدر یا مادری که حضانت به عهده او نیست واقعاً برای مصالح کودک مضر باشد، دادگاه می تواند مواعد ملاقات را طولانی تر کند و مثلا به جای هفته ای یک بار ، ماهی یک بار یا هر شش ماه یک بار تعیین کند یا ملاقات با حضور اشخاص ثالث باشد. در برخی موارد پیش آمده است که ملاقات یکی از والدین بر کودکان اثر زیانبار غیرقابل جبرانی داشته است یا حتی در این ملاقات ها بیم خوف جانی فرزند وجود داشته است؛ در این موارد برای جلوگیری از صدمه به فرزند ، می توان با حکم دادگاه مانع از دیدار یکی از والدین که دچار چنین مشکلی هستند، شد.

علت لجبازی کودکان بعد از فوت مادرشان

مردی 40 ساله و کارمندم و در شغلم دارای شیفت هستم. متاسفانه همسرم 7 ماه قبل فوت کرد. یک پسر 9 ساله و دختر 6 ساله دارم. فرزندانم خیلی مرا اذیت و لجبازی می کنند که متاسفانه از طرف خانواده خانمم حمایت می شوند. ازدواج مجدد هم انجام نداده ام. کلاس شنا و برنامه های تفریحی زیادی می روند و با مادرخودم زندگی می کنیم.

با سلام
ضمن تسلیت درگذشت همسر گرامی تان، با توجه به این که اشاره ای به رفتار فرزندانتان قبل از فوت همسر نکرده و توضیحی درباره نحوه واکنش خودتان به رفتار آن ها نداده اید، عوامل لجبازی کودکان و راهکارهای رفع آن به صورت کلی مطرح می شود.

لجبازی در کودکان
لجبازی رفتاری کاملا طبیعی در سنین سه سالگی تا پیش دبستانی است؛ اما عوامل مختلفی می تواند به ادامه این رفتار در سنین بعدی منجر شود که بیشتر مرتبط با محیط خانواده هستند. عوامل احتمالی بدین قرار است:

باید و نبایدهای زیاد و نامتناسب با رشد فرزند

برای مثال ممکن است بعد از فوت همسر و افزایش استرس های زندگی تان از فرزندان خود انتظار رفتارهای پخته و آرام و مسئولیت پذیری بیشتری داشته باشید که این خود به تهدید استقلال و اعتماد به نفس فرزندانتان منجر می شود.

نحوه رفتار با کودکان لجباز

توجه زیاد به رفتارهای نامناسب کودکان

توجه زیاد به رفتارهای پرخاشگرانه ( توهین کردن)، گریه کردن، غذا نخوردن، داد زدن و … در کودکان به ادامه دادن آن رفتار از سوی آنان منجر می شود. هدف از ادامه این رفتارها می تواند ابراز خشم از طریق عصبانی کردن والدین یا به دست آوردن توجه آنان باشد.

داشتن رفتارهای تنبیه گر بی ثبات

برای مثال ممکن است در زمانی از رفتار لجبازانه فرزندانتان با تن دادن به خواست آن ها حمایت کنید و در زمانی دیگر فرزندانتان را در قبال همان رفتار تنبیه کنید.

بی توجهی به کودکان

اختصاص ندادن زمان کافی برای بودن با کودکان باعث افزایش رفتارهای منفی آن ها شده و توجه زیاد به این رفتارها هم باعث تقویت آن ها می شود.

خستگی و دردهای جسمی و روانی

گاهی لجبازی کودکان ناشی از تجربه احساسات منفی مثل خشم، غم، احساس رها شدگی، ترس از تنهایی و ناامیدی است.

راهکارهای رفتار با کودکان لجباز

هر روز حداقل 10 دقیقه برای کودکانتان زمان بگذارید

در طول این مدت می توانید با آن ها بازی کنید، درباره موضوعات مورد علاقه آن ها صحبت کنید، آن ها را به پارک ببرید، با آن ها پویانمایی یا فیلم تماشا کنید. همچنین شما در این مدت می توانید از احساسات کودکانتان درباره فوت مادرشان و این که فکر می کنند علت فوت چه چیزی بوده، سوال کنید. صحبت کردن درباره احساسات و افکار باعث کمتر شدن رفتارهای نامناسب می شود. سعی کنید احساسات آن ها را تایید و به جای دفاعی شدن یا اطلاعات غلط دادن، واقعیت ها را بیان کنید.

3 تا 4 قانون مشخص در خانه تعیین کنید

یکی از مهم ترین وظایفی که در این سنین می توانید از فرزندانتان انتظار داشته باشید، تلاش برای مطالعه درس های مدرسه است. می توانید یکی از قوانین را در قالب جمله «قرارمون این باشه که روزی 2 ساعت مطالعه کنید» به کودکانتان اعلام کنید.*رفتارهای مثبت فرزندانتان را تقویت کنید/ در زمینه علایق کودکانتان حساس باشید و از آن ها برای پاداش دادن به رفتارهای مثبت شان نظیر رعایت قوانین خانه، مرتب بودن و تلاش کردن استفاده کنید. دقت کنید پاداش ها هم می توانند کلامی باشند مثل آفرین به پسر گلم یا غیرکلامی مثل نگاه پرمحبت و یا مادی و عینی باشند مثل خریدن وسایل مورد علاقه کودک.

نحوه رفتار با کودکان لجباز

در برابر رفتارهای نامناسب کودکانتان با ثبات رفتار کنید

در برخی موقعیت ها به کودکانتان آزادی عمل بدهید

کودکان چگونه می توانند یک دوست خوب پبدا کنند؟

شروع یک رابطه دوستی برای کودکانی که اعتماد به نفس ندارند بسیار سخت است. همه موانع که برطرف شوند و همه مهارت ها هم که آموخته شوند و در همدلی و احساسات هم که مشکلی نباشد و موقعیتش هم که فراهم شود، باز شروع یک رابطه دوستی از همه سخت تر است. معمولا سخت ترین بخش همین جا است. به خصوص کودکانی که اعتماد به نفس کافی ندارند، می ترسند حرفی بزنند که اوضاع را بدتر کند یا باعث شود مورد تمسخر همسالان خود قرار بگیرند. کودکی که عادت به نه شنیدن ندارد، هر جواب منفی را ممکن است به حساب رد شدن کامل یا دوست داشته نشدن بگذارد و به همین دلیل هم ترجیح بدهد فاصله بگیرد. در این میان، یادگیری چند نکته مهم، می تواند تا حد زیادی کار دوست یابی را تسهیل کند. کودک با دانستن این نکات، اعتماد به نفس بالاتری هم برای شروع رابطه خواهد داشت، به خصوص اگر آن ها را تمرین کرده باشد و بازخوردهای خوبی هم دریافت کرده باشد.

حالت چهره:
حالت چهره هم در دوست یابی اهمیت دارد. کودکان خوش رو که با لبخند و خنده حرف می زنند، بیشتر مورد توجه قرار می گیرند و به افراد، حس دوستانه بیشتری می دهند. اگر به اطرافیان خود دقت کنید، احتمالا می بینید که افرادی که خوش رو و خوش خنده هستند، معمولا دوستان بیشتری دارند و راحت تر هم دوست پیدا می کنند. طبیعی است که کودکی که استرس دارد، از چیزی نگران است یا می ترسد، افسرده است یا اعتماد به نفس کمی دارد، نمی تواند الکی بخندد، پس قبل از تشویق او به لبخند و خنده، به او کمک کنید این مشکلات را برطرف کند. نشان دادن احساسات با استفاده از حالت چهره هم، به طرف مقابل نشان می دهد که او دارد به حرفش گوش می دهد و واکنش نشان می دهد، مثل بالا انداختن ابروها هنگام شگفت زده شدن، باز کردن دهان هنگام تعجب و . …

راه پیدا کردن دوست خوب برای کودکان

تماس چشمی:
تماس چشمی مناسب در برقراری رابطه خیلی مهم است. بزرگ ترها به تماس چشمی عادت دارند، معنای نگاه های مختلف را می فهمند وآن قدر آن را در طول زندگی خود در موقعیت های مختلف تمرین کرده اند و شاهد پیامدهایش بوده اند که دیگر برایشان موضوعی عادی و پیش پا افتاده است. اما برای کودک این طور نیست. کودکان نیاز به آموزش در مورد تماس چشمی مناسب دارند.

برایشان توضیح بدهید که تماس چشمی مناسب چه ویژگی های دارد:نه آن قدر به اطراف نگاه کنند که به طرف مقابل احساس بی توجهی بدهد و نه آن قدر به او خیره شوند که او احساس عدم امنیت داشته باشد. برایش توضیح بدهید که معمولا بیش ازاندازه به اطراف نگاه کردن، یعنی من حوصله ام سر رفته، این موضوع برایم جالب نیست، نمی خواهم گوش بدهم یا وقت ندارم به حرف های تو گوش بدهم.

همچنین بیش ازحد خیره شدن به چشمان کسی، معمولا یا به معنای خشم داشتن نسبت به او است، یا این که در روابط بسیار صمیمی و عاشقانه اتفاق می افتد و به همین دلیل هم در هر دو معنا، به فردی که می خواهی با او دوست شوی، احساس عدم امنیت می دهد.

به او فرصت تمرین بدهید. بهترین جا برای تمرین، در خانه و با اعضای خانواده است، چراکه از همه موقعیت های دیگر، احساس امنیت بیشتری دارد و اعضای خانواده با بازخوردهای مناسب، بدون ایجاد احساس نگرانی از این که رابطه خود را با او به هم می زنند، به او در برقراری تماس چشمی مناسب کمک می کنند.

راه پیدا کردن دوست خوب برای کودکان

جمله های مفید:
معمولا چند جمله مفید در آغاز روابط وجود دارد که نه خیلی فوری وارد رابطه شدن را درخواست کند، به طوری که طرف مقابل احساس ناامنی کند و خود را عقب بکشد و نه این که حس دوستانه ای در آن نباشد و به طرف مقابل این احساس را ندهد که با هم قرار است دوست باشند یا این، یک نوع درخواست دوستی است. این جمله ها بسته به کودک، توانمندی ها و علائقش و نیز راحت بودنش، متفاوت است. برای رسیدن به جمله های مناسب:

اجازه بدهید الگو بگیرد. می تواند از کتاب های مفید در این زمینه استفاده کند یا با دقت به رفتار همسالانش که توانایی بالایی در دوست یابی دارند نگاه کند. یادگیری مشاهده ای از بهترین راهکارها برای آموختن رفتار اجتماعی مطلوب است. در نهایت او باید به جمله های خاص خودش برسد، جمله هایی که وقتی بیان می شوند، مصنوعی نباشند و او در بیان آن ها احساس راحتی داشته باشد. به او فرصت تمرین بدهید. برایش توضیح بدهید که هر چیزی، مثل راه رفتن، با تمرین و زمین خوردن همراه است، تا بالاخره به نتیجه مطلوب برسد. از او حمایت کنید و اعتماد به نفسش را تقویت کنید.

با او در خانه تمرین کنید. نقش بازی کنید و اجازه بدهید آن چه یاد گرفته را با شما در میان بگذارد و تمرین کند. به او نشان بدهد که می فهمید چه قدر این موضوع برایش اهمیت دارد و سرسری و سهل انگارانه رفتار نکنید، چرا که ممکن است ناخواسته باعث شوید احساس حقارت کند.

کلسترول خون کودکان هم بالا میرود؟

بسیاری از والدین حتی به وجود کلسترول بالا در فرزند خود، فکر هم نمی کنند، اما باید بدانیم افزایش میزان کلسترول خون، عامل اصلی ابتلا به بیماری های قلبی و سکته است

تا همین چند سال قبل بیماری های متابولیسم عموما مربوط به دوران میانسالی و پیری بودند. به عنوان مثال دیابت نوع 2 در سنین بعد از 40 سالگی رخ می داد. متاسفانه این روند تغییر کرده است و همین امسال من چند جوان چاق در سن حول و حوش 20 سال را برای دیابت نوع2 درمان کرده ام. در مورد چربی ها وضع کمی فرق می کند.

کلسترول خون بالا در کودکان

بیماری هایی ژنتیکی وجود دارند که از همان ابتدای زندگی یعنی سنین کودکی باعث زیاد شدن چربی های خون بخصوص کلسترول و جزء مهم آن یعنی LDL می گردند. پیدا کردن این کودکان چندان سخت نیست زیرا پدر یا مادر یا هر دوی والدین این کودکان مبتلا به زیادی کلسترول هستند. بنابراین توصیه می شود وقتی در خانواده ای کلسترول خیلی بالاست، دقت کنید که منظور سطح خیلی زیاد کلسترول است و کودکان نیز مورد آزمایش قرار گیرند.

چاقی و بی تحرکی در کودکان

در مورد تری گلیسرید شیوع خیلی بیشتر است. در سال های اخیر با زیاد شدن چاقی و بی تحرکی بیماری ایکس بشدت در جامعه شایع شده است. این بیماری شامل برهم خوردن چربی های خون شامل زیادی تری گلیسرید و کم شدن جزء خوب کلسترول یعنی HDL است. بیماری ایکس اصولا در اثر بی تحرکی و پرخوری ایجاد می شود و متاسفانه در کودکان خیلی چاق می تواند از همان ابتدای زندگی شروع شود و بیماری های سکته قلبی و مغزی را در سنین ابتدای جوانی ایجاد کند.

درمان کودکان و نوجوانانی که دچار زیادی چربی های خون هستند بسیار مشکل است. از طرفی توصیه به رژیم های کم کالری و کم چرب می تواند باعث کند شدن رشد و نمو آنان شود و از طرف دیگر رعایت چنین رژیم هایی اصولا به دلیل شرایط سنی تا حدی ناممکن است. مشکل مهم دیگری نیز وجود دارد:استفاده از دارو برای درمان چربی خون بهتر است در سنین زیر 10 سال شروع نشود و در سنین بالاتر هم فقط در صورتی که رژِیم و ورزش نتواند چربی را پایین بیاورد و کلسترول یا تری گلیسرید خیلی بالا باشند، دادن دارو مجاز است.

وجود یک عضو درجه یک که دچار عارضه قلبی عروقی شده باشد، موضوع مهمی است که در درمان این کودکان و نوجوانان اهمیت دارد. یعنی اگر کودک یا نوجوان دچار بیماری چربی خون دارای پدر یا مادر یا خواهر و برادری با سابقه سکته قلبی در جوانی باشد، باید خیلی شدیدتر چربی خونش درمان شود. وجود چاقی نیز دلیلی برای تشدید دارو درمانی در چنین بیمارانی است.

روش های درمانی در کودکان مبتلا به بالا بودن کلسترول خون شامل این موارد است:
1ـ کم کردن چربی غذا
2ـ کاهش شدید در چربی های اشباع و کلسترول شامل اجتناب از مصرف شیر و ماست پرچرب، اجتناب از خامه و بستنی و اجتناب از خوردن چربی گوشت
3ـ ورزش منظم روزانه حداقل 30 دقیقه شامل دویدن شنا یا ورزش های با توپ
4ـ استفاده از روغن های گیاهی به میزان کم به جای چربی های حیوانی
5 ـ اجتناب از مصرف قند و شکر و جایگزین کردن قندهای ترکیبی مثل توت وخرما و کشمش
6 ـ استفاده بیشتر از غذاهای فیبردار مثل هویج، سبزی تازه، سیب
بعد از چند هفته استفاده از چنین رژیم هایی اگر کماکان میزان کلسترول خطرناک یعنی LDL بالاتر از حد بود یا تری گلیسرید بالای 500 بود، شروع دارو زیرنظر پزشک باتجربه توصیه می شود.