دسته: بارداری و زایمان

با یک بچه که همواره باید مراقبش باشید، کار کردن در خانه معنای جدیدی پیدا می‌کند – و به چالشی جدید تبدیل می‌شود. چه به کار خانگی خود ادامه دهید، یا کار جدیدی را در خانه آغاز کرده باشید یا از طریق تلفن در خانه کار می‌کنید، در هر صورت کار خوبی دارید.
ما با برخی والدین با تجربه که در خانه کار می‌کنند مصاحبه کردیم تا به راز برقراری تعادل میان کار و خانواده پی ببریم.

چطور می‌توانم برنامه‌ای بریزم که به من اجازه‌ی کار کردن می‌دهد، و همچنین زمانی برای خانواده باقی گذارد ؟

از پس خانواده و کار برآمدن چالش برانگیز است، چه دفتر کارتان کیلومترها از خانه‌تان فاصله داشته باشد و چه در زیرزمین خانه‌تان کار کنید. ولی اگر در خانه کار می‌کنید، باید دست به آزمون و خطا بزنید تا دریابید چه چیزی برای خود و خانواده‌تان مناسب‌تر است. پرسش بزرگ این است که : آیا اگر ساعت‌های مشخص هفتگی برای کار تعیین کنید نتیجه‌ی بهتری می‌گیرید، یا می‌توانید با یک برنامه‌ی کمتر پیش بینی شده کنار بیایید ؟
آنی باروز، نویسنده و ویراستار از برکلی کالیفرنیا، حالت نخست را برمی‌گزیند. «اگر خود زمان کارتان را تعیین نکنید، کس دیگری چنین فرصتی را به شما نخواهد داد. یک ساختار بیرونی با تعیین موعد‌مشخص مفید خواهد بود.» وی به این طریق، 3 روز هفته را در گاراژ تغییرشکل داده‌ی ممنوعه‌ی خود که ورود هیچ‌یک از بچه‌ها به آن مجاز نیست کار می‌کند.
ولی اگر انضباط کافی برقرار نکرده باشید، می‌توانید با یک برنامه‌ی انعطاف‌پذیرتر نیز موفق شوید. کریس دامارست، نویسنده و نقاش کتاب‌های کودکان، پی برده است که از انعطاف برنامه‌ی هر روز خود برای کار در خانه‌اش در نیوهمشایر لذت می‌برد. «من در جدا کردن خود از خانواده زیاد جدی و مقید نبودم. هر روز مدت زمان مشخصی کار می‌کنم، ولی دوست دارم که با بچه‌ها هم بازی کنم و در خانه چرخ بزنم.»
نکته‌ای که همه‌ی والدین خانه‌دار باتجربه در آن متفق‌القول‌اند این است که: مراقبت از کودک یک ضرورت است. و چه یک برنامه‌ی سفت و سخت کاری داشته باشید و چه یک برنامه‌ی انعطاف‌پذیرتر، یک زمان قابل انتقال را نیز در نظر بگیرید. بلافاصله بعد از عوض کردن پوشک بچه سر وقت کار رفتن و دوباره برگشتن کار ساده‌ای نیست. به خود زمانی برای تلفن زدن، چک کردن میل‌ها یا جمع کردن افکار و تمرکز بدهید.
به همین ترتیب، مطمئن شوید که در روز کاری خود برنامه‌ای برای ارتباط با خانواده ، برای کارهایی چون غذا دادن به بچه‌ها، صرف ناهار با بچه‌های بزرگتر خود، یا پیاده ‌روی دسته‌جمعی، در نظر گرفته باشید. همزمان با رشد بچه‌ها، آنها را در زندگی کاری خود دخالت دهید – بسیاری از والدین خانه‌دار از این که بچه‌ها کار آنها را به عنوان بخشی از آهنگ زندگی خانواده بدانند خوشحال خواهند شد.

می‌خواهم یک کار خانگی را آغاز کنم : تا وقتی که بتوانم یک پرستار استخدام کنم، چطور می‌توانم مراقبت از بچه، کارهای خانه و حرفه‌ی خود را در کنار هم داشته باشم ؟

راز این‌کار در زمانبندی است : منظم شوید! در مراقبت از کودکان با والدین دیگر شریک شوید، و به عضو شدن یا تاسیس یک گروه تعاونی مراقبت از کودکان بیاندیشید. به دوستان نزدیک و خویشاوندان اطلاع دهید که در مراقبت از کودکان‌تان به کمک نیاز دارید. آنان احتمالاٌ از فرصتی که برای کمک به خانواده‌ی شما خواهند داشت استقبال می‌کنند – و به شما در آغاز کار جدیدتان کمک خواهند کرد. اگر بپرسند “چه کمکی از دست ما برمیاد ؟” بگویید: چندساعتی مراقب بچه‌ی من باش، یه غذایی درست کن، و لباسا رو بنداز تو ماشین.
یک استراتژی مهم دیگر: یاد بگیرید که در زمان‌های کوتاهی که بچه‌تان مشغول بازی، چرت‌زدن یا خواب شبانه است کار کنید. در عین حال که به ایمیل‌های خود جواب می‌دهید یا نامه‌ای را پیش‌نویس می‌کنید، یک بازی در نزدیکی میز کارتان طراحی کنید، و با بالش‌ها و اسباب‌بازی‌ها سرگرمش کنید – دست کم برای چند دقیقه.
در رابطه با خانه، به پایین آوردن انتظارات خود بیاندیشید. اگر زندگی با کمی ریخت‌و‌پاش را بپذیرید، زمان بیشتری برای کار کردن و در کنار خانواده بودن خواهید داشت.
تغییر استاندارد‌ها را به معنای از دست دادن کنترل‌تان بر اوضاع تفسیر نکنید. در عوض، تغییر را به عنوان تلاش خود برای همراه شدن با جریان و سازگاری با شرایطی جدید در نظر بگیرید. با جمع کردن اسباب‌بازی‌ها یا جارو کشیدن حواس خود را پرت نکنید و تمرکز خود را به هم نزنید. تمیزکاری را به پایان روز موکول کنید، یا همه‌چیز را کناری بگذارید و در تعطیلی آخر هفته یک نظافت بزرگ و کلی انجام دهید.
از همه مهمتر، اهداف واقع‌گرایانه برای خود در نظر بگیرید. تحت چنین شرایطی باید کمی در کارکردن بر خود آسان بگیرید. وقتی تنها برای نوشتن چند پاراگراف توان دارید به سراغ نوشتن رمان نروید. سه هفته برای ارائه‌ی کار خود وقت بگیرید، نه اینکه مثل همیشه قول یک هفته را بدهید. این طور برای همه خوب خواهد بود.

چطور می‌توانم با وجود پرستار در خانه کار کنم ؟

پاسخ به این پرسش به عوامل بسیاری بستگی دارد، عواملی همچون شکل و آرایش خانه‌ی شما، طبیعت کودک‌تان، و تحمل خود شما در برابر صدا و مزاحمت.
ممکن است دریابید که با وجود بچه در اطراف‌تان نمی‌توانید کار کنید – حتی وقتی که پرستار هست. در این حالت باید یک برنامه‌ی مراقبت از کودک خارج از دید بریزید – یا یک دفترکار به دور از مزاحمت‌های دیداری و شنیداری در خانه‌ی خود بسازید.
حتی اگر بتوانید در حضور بچه‌هایتان کار کنید، به یک مکان خصوصی نیاز دارید، که ترجیحاٌ در داشته باشد، تا بتوانید به نتیجه‌ی خوبی برسید. برخی از والدین وقتی پشت چنین دری قرار می‌گیرند، دوست دارند که تنها در مواقع ضروری به آنها رجوع شود.
دیگر والدین، همچون سوزان دیویس، نویسنده‌ی اهل سان فرانسیسکو، دریافتند که برخی مداخله‌ها، مزاحمت‌ها، نگرانی‌ها و استرس را کاهش می‌دهند.” اگر پرستار بچه در این‌که برای پرسیدن سوال یا اعلام وقت شیردادن به بچه به من مراجعه کند آزاد باشد، این‌که می‌فهمم نیازهای بچه‌ام تامین می‌شود احساس آرامش خواهم کرد.”
شیوه‌ی کاری‌تان هرچه که باشد، در مقابل نگرانی از هر بار گریه‌ی بچه ایستادگی کنید. یک آدم معتمد بیابید و به وی اجازه دهید کار خودش را انجام دهد. اگر هربار که بچه به شما نیاز دارد سریع خود را به وی برسانید، وی به پرستار اعتماد نخواهد کرد و برنامه‌ریزی‌تان به هم خواهد خورد.
با این حال مطمئن شوید که در برنامه زمانی برای سرزدن به بچه و غذا دادن به وی در نظر گرفته‌ باشید.به این طریق هر دو جهان را خواهید داشت، که البته دلیل انتخاب شما برای کار در خانه نیز هست، به یاد دارید ؟

چطور می‌توانم با مزاحمت‌های اجتناب ناپذیر افرادی که می‌دانند خانه هستم کنار بیایم ؟

انضباط و ارتباطات روشن دو رکن اساسی‌است. کریستا اوتر، در دفتر جداگانه‌ی خود در خانه با بیماران ملاقات می‌کند و با تعیین ساعات مشخص برای کار از مزاحمت‌ها جلوگیری کرده است. “همه – دوستان و خانواده شامل آن می‌شوند – می‌دانند که در این ساعات نباید مزاحم من شوند.”
داشتن یک خط تلفن جداگانه برای تماس‌های کاری زندگی را آسان‌ترخواهد کرد . یا شماره‌ی موبایل خود را برای کار اختصاص دهید و تلفن خانه را پاسخ ندهید (یا بالعکس).
اگر در ساعت کاری تلفنی شخصی داشتید، از تماس‌گیرنده بخواهید که در زمانی مناسب‌تر و مشخص با شما تماس بگیرد.
بدون احساس شرم یا گناه در مورد کارتان جدی باشید. اگر کارتان را جدی نگیرید، هیچ‌کس دیگر هم کار شما را جدی نخواهد گرفت.

چطور می‌توانم با انزوای بالقوه‌ی کارکردن تنها در خانه و مراقبت از فرزندانم کنار بیایم ؟

احتمال زیادی وجود دارد که با کمبود ارتباط انسانی مواجه نشوید. به یاد داشته باشید که اگر به یک گروه همکاری پیوسته باشید، با بسیاری از دوستان‌تان که برای مراقبت از بچه‌ی شما خواهند آمد و والدین دیگر برخورد خواهید داشت.
اگر کارتان با دیگران سروکار ندارد، به پیوستن به سازمان‌های حرفه‌ای، برنامه‌ریزی صرف شام با همکاران، شرکت در گروه‌های والدین یا گروه‌های بازی، یا گذراندن کلاس‌های ورزشی یا مربوط به حرفه‌تان فکر کنید.
بسیاری از والدین خانه دار پی‌برده‌اند که انزوا مشکل نیست – مشکل اینجا است که هیچ وقت تنهایی ندارند. به گفته‌ی آیرین فاکیولو، آرشیتکتی از ورمونت “برای خود زمان بگذارید؛ بین کار و مراقبت از بچه‌ها، فراموش کردن نیازهای خود کار ساده‌ای است، با این وجود بسیار مهم است که این‌کار را نکنید.”
حالا که شما در برنامه‌ریزی کاری، خانواده و مسئولیت‌های خانوادگی به درجه‌ی استادی رسیدید، مطمئن شوید که برای خود نیز وقتی را در نظر گرفته باشید.

آیا واقعاً برای من امکان دارد که موقتاً سر کار نروم و در خانه کنار فرزندانم بمانم؟

با در نظر گرفتن مادران و پدران بسیاری که به این انتخاب دست می زنند، می توان گفت که چنین چیزی کاملاً امکان پذیر است. براساس آمار منتشر شده در سال 2000،   48 درصد از کودکان زیر 2 سال و 25 درصد از کودکانی که در حد فاصل 3 و 6 سالگی قرار دارند، تنها تحت مراقبت یکی از والدینشان قرار دارند. همچنین در 14 درصد از خانواده هایی که مادر شاغل است، پدر مسئولیت مراقبت از کودکان را بر عهده دارد.
اغلب والدینی که برای مراقبت از کودکانشان در خانه می‌مانند، این عمل را برای دوره¬ی طولانی مدت برنامه ریزی نکرده‌اند. گزارش¬های سالانه به نقل از اداره آمار کار نشان می‌دهد که به طور متوسط، زنان تنها به مدت 2/2 سال کار خود را برای مراقبت از فرزندان ترک می‌کنند. شایان ذکر است که 60 درصد از زنان آمریکایی (بالای 16 سال) شاغل هستند.
بسیاری از پدران و مادرانی که به خاطر کودکانشان در خانه مانده اند، به این فکر می کنند که وقتی آنها به سن پیش دبستانی برسند مجدداً کار خود را از سر بگیرند و بیشترشان وقتی که فرزندانشان به کلاس اول ابتدایی می رسند، بار دیگر  سر کار خود باز می‌گردند. اما همه آنها به همان کار قبلی خود باز نمی گردند. بسیاری از والدین کاری را که انعطاف پذیری بیشتری داشته باشد ترجیح می‌دهند و یا این¬که به دنبال کار پاره وقت می‌روند. در واقع، دپارتمان کار آمریکا گزارش می‌دهد که 25 درصد از تمامی زنانی که شاغل هستند، به کار پاره وقت اشتغال دارند.

هنگام تصمیم گیری در این خصوص، چه چیزی را باید در نظر بگیرم؟

لازم است چند عامل را قبل از این تصمیم گیری در نظر بگیرید، عواملی همچون وضعیت اقتصادی ، شخصیت، وابستگی¬تان به شغل خود و همچنین احساسات تمام کسانی که در این قضیه درگیر هستند.
برخی از خانواده ها بیشتر ترجیح می دهند که یکی از والدین وظیفه اصلی مراقبت از کودکان را به عهده بگیرد. گاهی اوقات مادر یا پدر درمی¬یابند که برقراری تعادل میان کار و نیازهای خانواده بسیار استرس زا است، در کار خود نا امید هستند یا متوجه می‌شوند که هزینه مراقبت از کودک آن قدر زیاد است که چیزی از حقوقشان باقی نمی ماند. برخی از والدین  زمان که احساس کردند مرحله مهمی از رشد کودکشان را از دست می دهند، ماندن در خانه را انتخاب می کنند. هر یک از والدین که تصمیم می گیرند در خانه بمانند، این کار را بنا به دلایل خاص خود انجام می دهند، اما بسیاری چنین فکر می کنند که با این کار می توانند تمام وقت به فرزندشان رسیدگی کنند. در سال 2003، دو تحقیق که یکی توسط موسسه ملی سلامت کودک و رشد انسان و دیگری به وسیله¬ی موسسه رشد کودک دانشگاه مینه سوتا به عمل آمد نشان داد کودکانی که تمام روز را در مراکز مراقبت از کودک سپری می کنند، سطوح بالاتری از استرس و خشونت را نسبت به کودکانی که در خانه هستند، از خود نشان می دهند. در عین حال تحقیقات دیگری، از قبیل تحقیقی که در دانشگاه ماساچوست در سال 1999 به عمل آمد، عکس این را نشان داده ‌است؛ نتایج این تحقیقات بیان می‌کند کودکانی که در مراکز مراقبت از کودک هستند، از نظر تحصیلی و اجتماعی نسبت به کودکانی که در خانه در کنار مادرشان بزرگ می شوند، به ویژه اگر مادرشان به لحاظ مالی ضعیف بوده یا دارای تحصیلات کافی نباشند، عملکرد بهتری دارند. همچنین مراکز آموزشی دولتی متعددی دریافته اند که کودکانی که در مراکز مراقبت از کودک و پیش دبستانی حضور داشته اند، هنگامی که وارد کودکستان می شوند، هم به لحاظ تحصیلی و هم به لحاظ اجتماعی عملکرد بهتری را از خود نشان می دهند

آیا این استطاعت مالی را دارم که بتوانم در خانه بمانم؟

اگر شما عضوی از یک خانواده هستید که  در آن پدر و  مادر هر دو شاغل هستند، در آن صورت یکی از شما ممکن است بتوانید کار خود را رها کنید بی آنکه این مسئله تأثیر زیادی بر سلامت اقتصادی خانواده تان بگذارد، و در همان حال خود را لحظه به لحظه بیشتر درگیرِ زندگی کودکتان می‌کنید.
نکته کلیدی که باید در نظر گرفت این است که کار کردن برای شما چقدر هزینه در بر دارد؟ آیا پولی که در می آورید ارزش وقتی را که برایش صرف می کنید، دارد؟ کار کردن هزینه هایی را در پی دارد، به طور مثال باید برای مراقبت از کودک، حمل و نقل، پوشاک، خشک شویی، مالیات، ناهار در بیرون از خانه، و غیره پول خرج کنید. البته نگفته پیدا است که شب های بسیاری دیر به خانه می رسید و ناچار می شوید شام را در حاضری صرف کنید.

در حقیقت، وقتی بودجه خود را برآورد و هزینه های مربوط به کار را محاسبه می کنید، متوجه می شوید که حقوق شما تنها به میزان کمی در درآمد خانواده سهیم است.
البته، ماندن در خانه تمامی این هزینه ها را حذف نمی‌کند، بلکه فقط آنها را کاهش می دهد. شما هنوز هم به لباس (گرچه شاید دیگر نیازی به همان تعداد لباس و آن میزان تجملی بودن نداشته باشید)، ناهار (احتمالاً دیگر هر روز با قیمت رستوران نباشد) گرفتن پرستار بچه در پاره‌ای مواقع (شما به استراحت و تفریح نیاز دارید) و غیره نیاز دارید.

اگر یکی از ما دیگر کار نکند، چطور می توانیم پولی پس انداز کنیم؟

تنها با درآمد یک نفر زندگی کردن به معنای کاستن از هزینه ها است. برای کسانی که تازه می خواهند شروع کنند پیشنهاد می کنیم که هر آنچه را در طول یک هفته خرج می کنید، یادداشت کرده و سپس راه هایی را برای حذف هزینه های غیر ضروری بیابید. فکرتان را با همسرتان روی هم بگذارید تا ببینید چگونه می‌توانید با کاهش هزینه های قابل حذف، مقداری را پس انداز کنید. در زیر چند پیشنهاد جهت پس انداز پول مطرح می‌شود:
• هزینه های پنهان اضافی را جستجو کنید: با سیم کارت دائمی دقایق بیشتری صحبت می‌کنید، اما در صورت استفاده از سیم کارت اعتباری ممکن است مکالمه هایتان کوتاه‌تر شود.
• مراقبت از کودک به صورت مشارکتی را امتحان کنید.
• عضویت در باشگاه خود را لغو کنید و به جایش بدوید یا پیاده روی کنید.
• پوشاک کودکان را از فروشگاههایی که لباس دست دوم دارند یا از دوستان و یا اعضای خانواده تهیه کنید. به راحتی می‌توانید پوشاک مورد نیاز فرزندانتان را تهیه کنید، چون که اغلب کودکان قبل از اینکه لباسهایشان کهنه شود، آن قدر بزرگ می شوند که دیگر نمی توانند آنها را بپوشند.
• سعی کنید تعطیلات خود را با کمترین هزینه سپری کنید، به طور مثال به سفرهای کنار جاده‌ای و اردویی بروید تا اینکه در تفریح¬گاه یا هتل اقامت کنید.
• به جای غذا خوردن در رستوران،  می توانید غذای مختصری تهیه کرده، به صحرا یا پارک بروید.

آیا ماندن در خانه زیانهایی نیز دارد؟

جدای از مسائل مالی، عواقب عاطفی این قضیه را نیز باید در نظر گرفت. وقتی تک  و تنها تمام روز را با طفلی در خانه می‌مانید، به عنوان یک بزرگسال انگیزش ناچیزی را دریافت می‌کنید. همچنین، منزوی شدن موضوعی جدی است، چرا که می‌تواند در افسردگی پس از زایمان مؤثر باشد.
اگر از جانب همسر و  خانواده مورد حمایت قرار نگیرید، ممکن است عزت نفستان خدشه دار شود، به ویژه اگر به تشویق از سوی همکارانتان نیز عادت کرده باشید. همچنین، از آن جایی که بسیاری از جنبه‌های خانه داری و فرزند پروری تکراری و کسالت بار هستند، احساس کسالت و نا امیدی چیز غیر معمولی نیست.

چگونه می‌توانم از این خطرات دوری کنم؟

از آن جایی که اکثر این مشکلات از فقدان تماس با افراد بزرگسال ناشی می‌شود، سعی کنید در برنامه روزانه تان چنین تعاملاتی را بگنجانید، اما این بار با والدینی که خانه دار هستند و همچنین کسانی که به کار پاره وقت شاغل هستند بیشتر در تماس باشید.
کلاس¬ها و فعالیت¬هایی را که به والدین و اطفال اختصاص دارند، پیدا کنید. بسیاری از مراکز تفریحی شهر، مراکز اجتماعی، مدارس، کانون ها و مساجد را با کمترین قیمت ارائه می‌دهند. اگر اغلب با گروهی از والدین در پارک ارتباط دارید، ممکن است که بخواهید یک بازی گروهی را آغاز کنید. همچنین می توانید با سایر والدین در محل سکونت خود جلسات انجمن مرکز کودک را تشکیل دهید. لازم است که به سایر علایق خود نیز توجه داشته باشید. می‌توانید به یک جامعه هنری بپیوندید یا گروهی را تشکیل دهید و به طور مرتب با همدیگر دیدار کنید.

بدون هیچ درآمدی، چگونه می‌توانم در موضع برابر با همسرم باقی بمانم؟

هر روز درحالی که از خواب بیدار می شوید با مطالبات کودک خود مواجه می شوید، در حالی که همسرتان از منزل بیرون می رود؛ این وضعیت ممکن است موجب شود تا هر شخصی فکر کند که ازدواج نا‌برابر است. اما، اگر هر دو زوج در مورد انتخابی که کرده‌اند احساس خوبی داشته باشند و از دست دادن موقتی درآمد را به عنوان هدیه ای برای ثبات و سلامت خانواده در نظر بگیرند، در آن صورت این مرحله گذار می تواند به مراتب آسان تر سپری شود.
طبق نظر ویکتوریا هوستون، نویسنده کتاب عملی کردن آن، در چنین خانواده هایی معمولاً خیلی کم پیش می آید که کارِ خانه و مراقبت از فرزندان تقسیم شود. والدی که در خانه می ماند این مسئولیت ها را بر عهده می گیرد، در حالی که دیگری نان آور خانواده است.
اگر قبلاً همیشه کار خانه را نصف می‌کرده اید، این تقسیم کار جدید می تواند مشکل زا باشد. اما چنانچه با همسرتان پیشاپیش در خصوص این موضوع صحبت کرده باشید، هر دوی شما در این موقعیت جدید احساس راحتی می کنید. ضروری است که شما، به عنوان والد و به عنوان زوج، زمانی را برای یکدیگر کنار گذاشته و در باره¬ی قلمروهای جداگانه و نقش های خود حرف بزنید.