دسته: بانوان

داریم تمام می‌شویم! ۰/۶درصد! این نرخ رشد جمعیت کشورمان برای سال ۱۴۰۱ است که نشان می‌دهد چندان فاصله‌ای با صفر و منفی‌شدن آمار رشد جمعیتی نداریم و سناریوی انقراض نسلی از آنچه فکرش را می‌کنیم به ما نزدیک‌تر است! نرخ رشد جمعیت از ۹/۳ درصد در سال ۱۳۶۵ به ۰/۶ درصد در سال ۱۴۰۱ رسیده تا ما رکورد‌دار کاهش نرخ رشد جمعیت در جهان باشیم.

این روزنامه هشدار داده است: اوضاع جمعیتی کشور به هیچ‌وجه مناسب نیست و خطر انقراض نسل ایرانیان حالا دیگر یک سناریوی بدبینانه و دور نیست. رشد جمعیت کشورمان در سال ۱۴۰۱، ۶/۰ درصد بوده و چیزی به صفر و منفی شدن رشد جمعیتی باقی نمانده تا رفته‌رفته به انقراض جمعیت نزدیک شویم. به خصوص اینکه روند کاهش جمعیت و سالمندی جامعه آنچنان با شتاب رو به تزاید است که ایران در دنیا در حوزه روند کاهش جمعیت رکورد‌دار است.

۱- ویژگی های فیزیکی: مادر

 

برخی ویژگی های فیزیکی همچون رنگ و جنس موها، خط رویش مو، پوست و واریس به کروموزوم X مربوط اند و اغلب از مادر به ارث می رسند.

۲- قد: پدر

قد فرزند را دست کم ۷۰۰ تنوع ژنتیکی ای تعیین می کند که هم از پدر و هم از مادر به ارث می رسند. با این حال، از قرار معلوم ژن قد پدر و مادر تأثیرگذاری نسبتاً متفاوتی از یکدیگر دارند. برای مثال، ژن های پدر در رشد و بنابراین قد مهم ترند.

۳- الگوهای خواب: مادر

شما عادت های خواب تان را احتمالاً از مادرتان به ارث برده اید. تحقیقات نشان داده مادران بیشتر از پدران ساعت زیستی خود (چرخه های طبیعی خواب و بیداری) را به فرزندان شان انتقال می دهند. این بدان معنی است که اگر مادری اهل شب بیداری یا سحرخیز باشد، ممکن است فرزندش هم همانگونه شود.

۴- دندان های نامرتب: پدر

در مواردی که پدر از سلامت دندانی ضعیفی برخوردار است، احتمال نیاز پیدا کردن فرزند او به دندانپزشک بیشتر از همسن و سالانش می شود، حتی اگر مادر دندان های خوبی داشته باشد. همه ی مشکلات دندانی تان ممکن است مستقیم از پدرتان به شما به ارث رسیده باشند.

۵- خلق و خو و احساسات: مادر

تحقیقات نشان داده در خصوص سیستم کورتیکولیمبیک مغز که مسئولیت تنظیم احساسات را برعهده دارد و با اختلالات خلقی مرتبط است، احتمال به ارث رسیدن آن از مادر به دختر بیشتر از احتمال انتقال آن از مادر به پسر یا پدر به فرزند (دختر یا پسر) است.

۶- جنسیت: پدر

پدرها مسئول تمام و کمال جنسیت فرزندان خود هستند. جنسیت فرزند را کروموزوم های X و Y که با نام کروموزوم های جنسی هم شناخته می شوند، تعیین می کنند. دخترها از پدر خود یک کروموزوم X به ارث می برند که نتیجه ی آن تشکیل ژنوتیپ XX است. پسرها هم از پدرشان یک کروموزوم Y به ارث می برد که با آن ژنوتیپ XY تشکیل می شود. از آنجایی که مادر به فرزند خود تنها کروموزوم X انتقال می دهد، جنسیت فرزند به طور کامل در کنترل پدر است.

۷- چال گونه: پدر

در بسیاری از فرهنگ ها چال گونه یکی از معیارهای زیبایی و جذابیت محسوب می شود. با این حال، دانشمندان آن را یک نقص تعریف می کنند که بر اثر کوتاه شدن ماهیچه های صورت به وجود می آید. چال گونه را ویژگی ای ارثی می دانند چون یک صفت ژنتیکی غالب است و بیشتر از پدر به ارث می رسد.

۸- اثر انگشت: پدر

هیچ دو اثر انگشتی دقیقاً مانند هم نیست چرا که شکل آن بی همتا است. با این حال، اثر انگشت یک فرزند ممکن است شبیه به پدرش باشد. شکل اثر انگشت صفتی ژنتیکی است که از پدر به ارث می رسد.

۹- عطسه: پدر

برخی افراد هنگام خیره شدن به نور خورشید یا دیگر نورهای تند به طرز غیر قابل کنترلی شروع به عطسه می کنند. این هم یک صفت ژنتیکی است که از پدر به ارث می رسد. به این حالت سندرم آچو (Achoo Syndrome) گفته می شود و احتمال به ارث بردن آن از سمت پدر بیشتر است.

این‌ها فقط چند نمونه از کم‌سن‌وسال‌ترین کودکان دنیا هستند که خودشان پدر شده‌اند.

آنچه شنیدید، توضیحی کلی از پویشی است که تحت عنوان«لزوم حضور متخصص بیهوشی زن در اتاق عمل بانوان» به ثبت رسیده و در همین راستا نیز به سراغ ثبت کننده پویش رفته ایم تا جزییات این مساله را از زبان خود او مطرح کنیم. لازم است بدانید که ثبت کننده پویش، بانویی از جامعه پزشکی است که هم به عنوان پزشک و هم به عنوان یک مادر، تجربیات شخصی خود را با ما در میان گذاشته و به همین سبب نیز از بردن نام او معذوریم. این خانم پزشک که خود را نماینده ای از بانوان معتقد می داند، در خصوص پویش مورد نظر می گوید:«یک خانم درحال زایمان عملا بیشتر بدنش پوششی ندارد و همه چیز از دستش خارج است. حالا تصور کنید در چنین شرایطی، چند آقا از متخصص بیهوشی گرفته تا کسی که وسایل را به دست پزشک می دهد و حتی اینترن ها هم در اتاق حضور داشته باشند. به واقع، این مساله برای زنان ناخوشایند و خجالت آور است و آرامش روانی آن ها را تحت تاثیر قرار می دهد اما واقعا در چنین شرایطی دست بیمار و خانم زائو از همه جا کوتاه است و متاسفانه خود من از نزدیک شاهد بوده ام که بیمارستان ها چه خصوصی و چه دولتی حداقل در شهر ما(رشت) هیچ توجهی به این مساله ندارند.»

چرا مرد؟ به اندازه کافی متخصص خانم داریم

او ادامه می دهد:«این موضوع وقتی به دغدغه خود من تبدیل شد که برای زایمانم به هر دری زدم تا کادر اتاق عمل کاملا زنانه باشد. اما با هر بیمارستانی تماس گرفتم، چنین چیزی را تضمین نمی کرد و آخر سر هم به لطف استادم، شرایط یک زایمان با کادر کاملا زنانه برایم مهیا ش.د اما واقعا چنین شرایطی برای همه خانم ها مهیا نیست و کلیت این موضوع تاسف آور است. شاید برای خیلی ها مهم نباشد اما برای کسانی که نسبت به این مساله حساسند و در هنگام زایمان، درخواست تکنسین اتاق عمل و متخصص بیهوشی خانم می کنند، باید تمهیداتی اندیشیده شده و به خواسته و اعتقادات آن ها احترام گذاشته شود تا حقوق بیمار حفظ شود.»

این خانم دکتر اضافه می کند:« متاسفانه به رغم درخواست بسیاری از مادرها، برخی رزیدنت ها که متاسفانه صرفا به فکر منافع شخصی خود هستند، این درخواست را نادیده می گیرند، درحالی که فکر می کنم به اندازه کافی تکنسین و متخصص خانم داریم که بتوانیم آن ها را جایگزین آقایان در اتاق عمل زنان به ویژه اتاق زایمان کرده و به این دغدغه مهم زنان پایان دهیم. البته در این بین، خیلی از بیماران می گویند پزشک محرم است اما همین محرم بودن هم باید و نبایدهایی دارد که حداقل برای افراد معتقد و محجبه ای امثال خود من بسیار مهم است و باید مورد توجه قرار گیرد.»

اینترن های مرد و نقض احترام به زنان زائو

نکته مهم دیگری که توسط این خانم پزشک عنوان شده و جای بررسی دارد، حضور اینترن های مرد در هنگام زایمان طبیعی و سزارین است که قطعا باید برای آن ضوابط خاصی از جمله رضایت بیمار و اخلاق مداری لحاظ شده و اگر لازم است، قوانین مشخصی هم در این خصوص تعریف شود. او می گوید:«متاسفانه خود من بارها در بیمارستانی دولتی در شهر رشت، با اینترن های آقا بالا سر خانم هایی در حال زایمان طبیعی حضور داشته ام که این موضوع واقعا ناراحت کننده است. به هرحال حضور چند اینترن خانم و آقا بطور همزمان در هنگام زایمان طبیعی، اتفاق جالبی نیست و خود من همیشه از این همراهی احساس شرمندگی می کردم. نمی دانم چطور اما امیدوارم برنامه ریزی بهتری برای این مساله صورت گیرد. بالاخره ما مسلمانیم با اعتقاداتی ارزشمند که تا حدامکان نباید نادیده گرفته شود.»

پیرو صحبت های فوق، لازم به توضیح است که گرچه حضور اینترن های مرد در اتاق زایمان بیمارستان های آموزشی اجتناب ناپذیر است اما بنا به اظهارات برخی از متولیان آموزش دانشگاه علوم پزشکی، بیمارستان ها درصورت عدم رضایت مادرها باید با احترام به درخواست بیمار از حضور اینترن های مرد در اتاق زایمان جلوگیری کنند.

آنچه شنیدید، توضیحی کلی از پویشی است که تحت عنوان«لزوم حضور متخصص بیهوشی زن در اتاق عمل بانوان» به ثبت رسیده و در همین راستا نیز به سراغ ثبت کننده پویش رفته ایم تا جزییات این مساله را از زبان خود او مطرح کنیم. لازم است بدانید که ثبت کننده پویش، بانویی از جامعه پزشکی است که هم به عنوان پزشک و هم به عنوان یک مادر، تجربیات شخصی خود را با ما در میان گذاشته و به همین سبب نیز از بردن نام او معذوریم. این خانم پزشک که خود را نماینده ای از بانوان معتقد می داند، در خصوص پویش مورد نظر می گوید:«یک خانم درحال زایمان عملا بیشتر بدنش پوششی ندارد و همه چیز از دستش خارج است. حالا تصور کنید در چنین شرایطی، چند آقا از متخصص بیهوشی گرفته تا کسی که وسایل را به دست پزشک می دهد و حتی اینترن ها هم در اتاق حضور داشته باشند. به واقع، این مساله برای زنان ناخوشایند و خجالت آور است و آرامش روانی آن ها را تحت تاثیر قرار می دهد اما واقعا در چنین شرایطی دست بیمار و خانم زائو از همه جا کوتاه است و متاسفانه خود من از نزدیک شاهد بوده ام که بیمارستان ها چه خصوصی و چه دولتی حداقل در شهر ما(رشت) هیچ توجهی به این مساله ندارند.»

چرا مرد؟ به اندازه کافی متخصص خانم داریم

او ادامه می دهد:«این موضوع وقتی به دغدغه خود من تبدیل شد که برای زایمانم به هر دری زدم تا کادر اتاق عمل کاملا زنانه باشد. اما با هر بیمارستانی تماس گرفتم، چنین چیزی را تضمین نمی کرد و آخر سر هم به لطف استادم، شرایط یک زایمان با کادر کاملا زنانه برایم مهیا ش.د اما واقعا چنین شرایطی برای همه خانم ها مهیا نیست و کلیت این موضوع تاسف آور است. شاید برای خیلی ها مهم نباشد اما برای کسانی که نسبت به این مساله حساسند و در هنگام زایمان، درخواست تکنسین اتاق عمل و متخصص بیهوشی خانم می کنند، باید تمهیداتی اندیشیده شده و به خواسته و اعتقادات آن ها احترام گذاشته شود تا حقوق بیمار حفظ شود.»

این خانم دکتر اضافه می کند:« متاسفانه به رغم درخواست بسیاری از مادرها، برخی رزیدنت ها که متاسفانه صرفا به فکر منافع شخصی خود هستند، این درخواست را نادیده می گیرند، درحالی که فکر می کنم به اندازه کافی تکنسین و متخصص خانم داریم که بتوانیم آن ها را جایگزین آقایان در اتاق عمل زنان به ویژه اتاق زایمان کرده و به این دغدغه مهم زنان پایان دهیم. البته در این بین، خیلی از بیماران می گویند پزشک محرم است اما همین محرم بودن هم باید و نبایدهایی دارد که حداقل برای افراد معتقد و محجبه ای امثال خود من بسیار مهم است و باید مورد توجه قرار گیرد.»

اینترن های مرد و نقض احترام به زنان زائو

نکته مهم دیگری که توسط این خانم پزشک عنوان شده و جای بررسی دارد، حضور اینترن های مرد در هنگام زایمان طبیعی و سزارین است که قطعا باید برای آن ضوابط خاصی از جمله رضایت بیمار و اخلاق مداری لحاظ شده و اگر لازم است، قوانین مشخصی هم در این خصوص تعریف شود. او می گوید:«متاسفانه خود من بارها در بیمارستانی دولتی در شهر رشت، با اینترن های آقا بالا سر خانم هایی در حال زایمان طبیعی حضور داشته ام که این موضوع واقعا ناراحت کننده است. به هرحال حضور چند اینترن خانم و آقا بطور همزمان در هنگام زایمان طبیعی، اتفاق جالبی نیست و خود من همیشه از این همراهی احساس شرمندگی می کردم. نمی دانم چطور اما امیدوارم برنامه ریزی بهتری برای این مساله صورت گیرد. بالاخره ما مسلمانیم با اعتقاداتی ارزشمند که تا حدامکان نباید نادیده گرفته شود.»

پیرو صحبت های فوق، لازم به توضیح است که گرچه حضور اینترن های مرد در اتاق زایمان بیمارستان های آموزشی اجتناب ناپذیر است اما بنا به اظهارات برخی از متولیان آموزش دانشگاه علوم پزشکی، بیمارستان ها درصورت عدم رضایت مادرها باید با احترام به درخواست بیمار از حضور اینترن های مرد در اتاق زایمان جلوگیری کنند.

 به نقل از هندوستان تایمز، این دو اختلال خُلقی که با بهداشت روان مادر مرتبط هستند به طور کلی غربالگری نشده و درمان نمی‌شوند و در صورت عدم درمان می‌توانند منجر به پیامدهای نامطلوب جدی برای مادر و حتی فرزند او شوند.

در ادامه به برخی از توصیه‌های درمانی رایج برای این اختلالات می‌پردازیم.

یک متخصص در این باره می‌گوید: افسردگی و اضطراب به خودی خود از بین نمی‌روند اما با انجام بعضی از روش‌ها، امید برای درمان آن‌ها وجود دارد از جمله اینکه:

– بحث در مورد مسائل و مشکلات با یک روانشناس یا مشاور می‌تواند راه‌حل‌هایی را برای کمک به کاهش و مدیریت افسردگی یا اضطراب در مادران به همراه داشته باشد.

– به مادرانی که دچار این اختلال هستند توصیه می‌شود با دیگر زنانی که به تازگی مادر شده‌اند، ارتباط برقرار کنند.

– مشاور، معمولا از مادران می‌خواهد که برای خودشان وقت بگذارند.

– در زمان‌های فراغت فعالیت‌هایی را که از انجام آن‌ها لذت می‌برند مانند گوش دادن به موسیقی، خواندن کتاب یا تماشای یک فیلم مورد علاقه را انجام دهند.

– به زنانی که تازه مادر شده‌اند توصیه می‌شود که واقع‌بین باشند. لازم نیست همه کارها را دقیق و کامل انجام دهند بلکه فقط کاری را که می‌توانند و فشار زیاد از حد بر آنها تحمیل نمی‌کند، انجام دهند و بقیه را رها کنند.

– متخصصان همچنین به مادران می‌گویند که برای مراقبت از نوزاد یا در انجام کارهای خانه از دیگران درخواست کمک کنند.

– به مادر توصیه می‌شود زمانی که کودک استراحت می کند، او نیز استراحت کند. خواب کافی به همان اندازه که برای کودک مهم است برای مادر نیز حیاتی است.

– همچنین به مادران گفته می‌شود که با خانواده و دوستان خود وقت بگذرانند.

– به علاوه چندین دارو می توانند افسردگی و اضطراب را به طور موثر درمان کنند و برای زنان باردار، مادران شیرده و نوزادانشان بی خطر هستند. مشورت با یک پزشک می‌تواند در این زمینه کمک‌کننده باشد.

خانواده، جامعه و ارائه‌دهنده های مراقبت‌های بهداشتی اولیه، نقشی حیاتی در کمک به مادران برای عبور از این مرحله از اضطراب و افسردگی دارند و با ارائه کمک‌های مورد نیاز و جلوگیری از بدترین پیامدهای آن، این روند را متوقف می‌کنند.

حال اگر همچون فیلم‌ها، این سلبریتی‌ها یک شب بخوابند و روز بعد با جنسیت دیگری بیدار شوند، چه چهره‌ای خواهند داشت؟ با چی بپوشم همراه باشید.

ناتالی پورتمن

آنجلینا جولی

اسکارلت جوهانسون

اما واستون

میلا کونیس

مگان فاکس

جنیفر لارنس

جنیفر لوپز

کیرا نایتلی

میراندا کر

آنیا تیلور جوی

آریانا گرانده

ریانا

بیانسه

جیجی حدید

مگان مارکل

کارا دلواین

سلنا گومز

 

گزارش مرگ مرموز دختری 26ساله به قاضی محمد‌مهدی براعه، بازپرس جنایی تهران اعلام شد. او دستور تحقیقات بیشتر درباره این حادثه مشکوک را صادر کرد.

متوفی پزشک عمومی بود و در یکی از بیمارستان‌های تهران کار می‌کرد. وی پس از آنکه کارش تمام‌شده با خانواده‌اش تماس گرفته و به آنها اطلاع داده بود که در راه بازگشت به خانه است.

پدر و مادر وی در خانه نبودند و پس از چند ساعت وقتی برگشتند با پیکر بی‌جان دخترشان مواجه شدند و هرچند اورژانس را خبر کردند اما دختر جوان علائم حیاتی نداشت.

با توجه به اینکه علت مرگ وی مشخص نیست و ماجرا مشکوک به‌نظر می‌رسد بازپرس جنایی دستور انتقال جسد به پزشکی قانونی را صادر کرد تا علت اصلی مرگ وی مشخص شود.

مشکل چاقی کودکان چقدر جدی است؟

در بریتانیا، بیش از یک کودک از هر پنج کودکی که دوران ابتدایی را شروع می‌کند، اضافه وزن دارد یا چاق است و این نسبت تا شروع دوره دبیرستان به یک نفر از هر سه دانش‌آموز می‌رسد.

به سادگی فکر می‌کنیم، چون نوجوانان سوخت‌و‌ساز سریع‌تری نسبت به بزرگسالان دارند پس اشکالی ندارد که سر راه مدرسه یک بسته شکلات یا یک پاکت چیپس بخرند و بخورند.

به نظر دکتر سیمون استینسون، پژوهشگر علوم تغذیهٔ بنیاد تغذیهٔ بریتانیا: “شواهد نشان می‌دهد که پسر‌های چاق بالای چهار سال هر روز بین ۱۴۰ تا ۵۰۰ کالری اضافی مصرف می‌کنند و دختران در همین سن بین ۱۶۰ تا ۲۹۰ کالری در روز؛ چاقی می‌تواند به سلامت جسمی و ذهنی کودک صدمه بزند و خطر بیماری‌هایی مانند فشار‌خون بالا و مشکلات تنفسی را بیشتر کند و هم‌چنین زمینه مناسبی برای آسیب‌های ناشی از زورگو‌یی قلدر‌ها و کمبود اعتماد به نفس باشد”.

بنا به نظر دکتر نیکلاس ویلکینسون، ازدانشگاه لیدز رژیم غذایی ناسالم و نامناسب در کودکی بر وضعیت بدنی فرد در بزرگسالی اثر می‌گذارد. او می‌گوید: “نوعی فنوتیپ ضعیف و ناتوان وجود دارد که زمانی شکل می‌گیرد که در کودکی غذای کافی و مناسب خورده نشده باشد. یعنی شما با سیستم سوخت‌و‌ساز دیگری رشد می‌کنید، به طوری که با مقدار مواد غذایی کمتر می‌توانید به زندگی ادامه دهید. این فنوتیپ برای عبور از شرایط دشواری که در آن بزرگ شده‌اید به شما کمک می‌کند، اما در طولانی‌مدت به بدن شما آسیب می‌زند”.

هانا ویت‌تیکر، متخصص تغذیه‌ٔ کودکان به اهمیت رفع این مشکل در سال‌های آغازین زندگی کودک اشاره می‌کند: “وقتی کودکی حدود ۵ سال دارد و اضافه وزن دارد، اصلاح این وضعیت در آینده خیلی سخت خواهد بود، چون سلول‌های چربی در بدن او شکل گرفته اند و به رشد خود ادامه می‌دهند”.

کدام کودکان بیشتر در معرض خطر هستند؟

دکتر استینسون توضیح می‌دهد: “بچه‌های مناطق محروم انگلستان دو برابر بیشتر در معرض چاقی قرار دارند تا بچه‌هایی که در مناطق مرفه زندگی می‌کنند؛ برای خانواده‌هایی که درآمد خیلی کمی دارند مخارج رژیم غذایی سالم حدود سه‌چهارم از درآمد آن‌ها را می‌بلعد و غذا‌هایی که کمتر سالم باشند، ارزان‌تر هستند. فضای مناطق محروم طوری است که فروشگاه‌های فست‌فود بیشتر در دسترس هستند و امکان کمی برای فعالیت بدنی بچه‌ها وجود دارد”.

چطور بچه‌ها را تشویق کنیم تا غذای سالم بخورند؟

۱. از کودکی اجازه دهید با غذا بازی کنند

بچه‌ها را باید تشویق کرد تا با امتحان کردن میوه و سبزی‌هایی که طعم آن را نمی‌شناسند آن‌ها را بشناسند و این بخشی از تلاش برای تجربه‌های تازه باشد. مثلا به بچه‌ها بگویید: “این را اگر بخورم چه صدایی می‌دهد؟ ” و این کار باعث می‌شود بچه‌هایی که دیدگاه‌های سرسختانه‌ای در مورد مواد‌غذایی دارند و حتی می‌گویند “من حاضر نیستم آن را بچشم” هم آن را امتحان کنند.

۲. مواد غذایی جدید را جایی جز سر میز غذا به بچه‌ها معرفی کنید

دکتر ویلکنسون می‌گوید به جای اینکه ساعت‌ها در آشپزخانه وقت صرف کنید تا غذای جدیدی بپزید و آخرش هم فرزندتان آن را نپسندد و از آن رو برگرداند، بهتر است هر از گاهی مقدار کم و کوچکی از خوراکی جدید به او بدهید مثل کمی سبزی یا شاید تکه‌ای میوه که پیش از آن نچشیده باشد. “واکنش بچه‌ای که آن را دوست نداشته باشد این است که بگوید اه… و آن را تف کند بیرون! این موقعیت کمتر برای والدین آزارنده و برخورنده است اگر سر میز غذا نباشد”.

۳. به اندازهٔ هر وعدهٔ غذایی توجه کنید

دکتر ویت‌تیکر می‌گوید: “برچسب‌های مواد غذایی به ما اطلاعاتی از کیفیت غذا می‌دهند، اما در رستوران‌های فست‌فود نزدیک مدارس معمولاً چنین چیزی به چشم نمی‌خورد. کسب‌و‌کار‌های کوچک معمولاً برچسب مقدار مواد‌غذایی موجود بر محصولات خود ندارند. از این رو وقتی به سوپر‌مارکت کوچک سر خیابان می‌روید چطور ممکن است بتوانید چنین اطلاعاتی به دست بیاورید؟ “

او پیشنهاد می‌کند که والدین و بچه‌ها تصور و تخمینی ازاندازه هر وعده غذایی داشته باشند. او می‌گوید: “چیزی مثل یک پاکت بزرگ چیپس ممکن است تمرین خوبی برای شما باشد که مقدار مناسب یک وعده برای هر سن را تعیین کنید و اگر این کار را نکنید به راحتی ممکن است جلوی تلویزیون بنشینید و بدون اینکه حواس‌تان باشد دو یا سه وعده از آن را بخورید. ما نیاز داریم که الگو‌های آگاهانه‌تری در مورد خوردن داشته باشیم، هر چند به هر حال وسوسه در این میان نقش دارد، اما خوب است که هر چه می‌خورید، به اینکه چه می‌خورید و چقدر می‌خورید آگاه باشید”.

۴. نمونهٔ خانگی غذا‌های بیرون را درست کنید

اگر شما و فرزندتان غذا‌های بیرون را دوست دارید، راهی برای تغییر دستور تهیه آن‌ها پیدا کنید. ویت‌تیکر می‌گوید: “حتی غذای چینی با سس کاری یا رشته‌فرنگی را فکر کنید چطور می‌شود کمی تغییرش داد؟ چطور می‌شود چربی آن را کم کرد، یا کاری کرد که نمک و شکر و چربی اشباع شده کمتری داشته باشد؟ “به جای اینکه آخر هفته غذای بیرون سفارش دهید؛ با همه مواد غذایی که در خانه دارید چیزی درست کنید. با این کار در ذهن فرزند خود معنای تازه‌ای از “غذای راحت” می‌سازید.

دکتر ویلکینسون می‌گوید: “برای خیلی از ما انواع هله‌هوله‌ها و غذا‌های ناسالم یادگار‌هایی از دوران خوش و آسودهٔ کودکی‌ست، اما لازم است که در نسل بعدی این ارتباط را بشکنید. باید تصمیم بگیرید که آن را تغییر دهید و غذای‌های جدیدی برای خودتان پیدا کنید و این کار آسان نخواهد بود؛ این کار برخلاف جریان آب شنا کردن است”.

۵. بچه‌ها را در آشپزی مشارکت دهید

دکتر ویلکینسون می‌گوید: “بچه‌ها را تشویق کنید که با شما آشپزی کنند. “وقتی ببینند در آشپزخانه چه خبر است، به آن بیشتر اعتماد می‌کنند. اگر غذا را با دست خودشان درست کنند، بیشتر به آن اهمیت می‌دهند و دوست دارند این کار را ادامه دهند و بیشتر این کار را امتحان کنند”.

۶. خانه را با شکم پر ترک کنید

اطمینان پیدا کنید که فرزند نوجوان‌تان پیش از بیرون رفتن از خانه چیزی برای خوردن داشته باشد. حتی اگر کمی نان یا غلات کم‌شیرینی برای صبحانه یا مقداری میوه برای پیش از برگشتن به خانه باشد. همین کار ساده به آن‌ها کمک می‌کند که بتوانند جلوی وسوسه‌ٔ هله‌هوله‌ها بایستند.

۷. همه‌با هم… پشتیبان هم باشید

وقتی پای آشپزی و رژیم غذایی به میان می‌آید خیلی مهم است که والدین الگو‌های خوبی در این زمینه باشند. دکتر ویت‌تیکر می‌گوید: “در کلینیک ما در مورد چگونگی رژیم غذایی متعادل و برنامهٔ پیشنهادی سیستم خدمات بهداشت ملی بریتانیا (ان اچ اس) برای ایجاد و پیروی از رژیم غذایی سالم گفتگو می‌کنیم”. اعضای دیگر خانواده که با فرزندان در تماس هستند هم می‌توانند در این زمینه کمک کنند. “ما نیاز داریم که همه با هم در این کار مشارکت کنیم. از پرستاران خانگی بچه‌ها تا پدر‌بزرگ‌هایی که به عنوان “جایزه” به بچه‌ها هله‌هوله و خوراکی‌های ناسالم می‌دهند؛ و سر‌انجام… به خودتان مرخصی بدهید

حتی وقتی هر کاری از دست‌تان بر آمده را هم کرده باشید، باز هم کار آسانی نیست. بهترین راه این است که نفس عمیقی بکشید، اما دست نکشید، فقط یادتان باشد که آدم‌های زیادی هستند که در موقعیت شما هستند. دکتر ویلکینسون می‌گوید: “خودتان را سرزنش نکنید، چون این کار واقعاً سخت است… اگر برای شما سخت است برای هر کس دیگری هم سخت است و همینطور برای کل جامعه چنین است”.