دسته: بانوان

بیا نی نی/ داشتن خانه‌ای زیبا و دلنشین خواسته تمامی افراد است. اینکه بتوانید در محیطی زندگی کنید که با تمامی استاندارد‌های موجود در دنیای طراحی داخلی منزل همسان است و زیبایی آن نیز دقیقاً همان شکلی است که می‌خواهید مثل یک رویای شیرین است. البته رویایی که دست‌نیافتنی نیست و می‌توان به راحتی به آن رسید.
امروزه دنیای طراحی منزل بیش از پیش رشد کرده و به آن اهمیت بیشتری نیز داده می‌شود، به همین دلیل هم هست که افراد نسبت به خانه‌های خود تعلق خاطر بیشتری دارند و برای چیدمان آن به سراغ وسایل و البته قواعدی می‌روند که باب میلشان هستند. طبیعی است که با افزایش زندگی شهری و رشد بسیار خانه‌هایی با متراژ کم، رعایت برخی اصول و قواعد چیدمان منزل اهمیت بسیاری پیدا می‌کند، چیزی که یک طراح دکوراسیون منزل از پس آن بر می‌آید. در این مطلب همراه ما باشید تا به موضوع طراحی منزل و قیمت آن بپردازیم و شما را با صفر تا صد این مسئله آشنا کنیم.

چرا به طراحی منزل نیاز داریم؟
قطعاً اولین سؤالی که در ذهن بسیاری از افراد پیش می‌آید این است که چرا وقتی می‌توانیم از وسایلی که دوست داریم در خانه خود استفاده کنیم باید از یک طراح دکوراسیون کمک بگیریم. در پاسخ به این سؤال باید بگوییم که طراحی دکوراسیون نیز مانند هر رشته دیگری، مدارج آکادمیک داشته و نیاز به تحصیل و یا حتی تجربه چندین ساله دارد.
چیدمان و طراحی دکوراسیون داخلی از آن چیزی که در نگاه اول به چشم می‌خورد جدی و پیچیده‌تر است و صرفِ اینکه در فضای خانه از وسایل موردعلاقه‌تان استفاده کنید به هیچ وجه کفایت نخواهد کرد. چیدمان خانه برای داشتن فضایی معقول‌تر و درست‌تر نیازمند رعایت اصول و قوانینی است که یک طراح دکوراسیون به خوبی بر آن‌ها تسلط دارد. به همین دلیل هم هست که طراحان داخلی می‌توانند با مشاهده شرایط موجود در منزل شما، متراژ فضا، نورگیری خانه، قدمت بنا و… سلیقه شما را نیز در نظر گرفته و در نهایت فضای متعادل و استانداردی را برای خانه شما فراهم سازند.
به همین دلیل هم هست که طراحان داخلی دقیقاً می‌دانند که با توجه به نور موجود در خانه باید به سراغ انتخاب چه رنگی در دکوراسیون منزل بروند و یا چگونه از محدودیت فضایی در امان بمانند و… تمامی این مسائل، موانعی هستند که می‌توانند در چیدمان منزل، راه افراد را ببندند. به همین دلیل هم شما می‌توانید با کمک طراحان دکوراسیون به خوبی از پس آن‌ها بر آیید و خانه خود را به درست‌ترین و هوشمندانه‌ترین حالت ممکن چیدمان کنید.

تأثیرات روحی طراحی دکوراسیون داخلی
شاید برایتان جالب باشد بدانید که داشتن خانه‌ای با طراحی استاندارد و درست علاوه بر زیبایی بصری می‌تواند تأثیرات بسیاری را بر روی روحیات و شخصیت افراد نیز به دنبال داشته باشد. به همین دلیل هم هست که غالباً روحیات افراد بسیار متناسب با فضای خانه آن‌ها به نظر می‌رسد. برای مثال اگر فردی به طور شخصی استرس و نگرانی بسیاری داشته و یا ذهن مشوشی دارد بهتر است که در دکوراسیون منزل خود به سراغ اصولی برود تا جای ممکن آرامش را به او باز می‌گرداند. ساده‌ترین نوع این اصول نحوه انتخاب رنگ در دکوراسیون منزل و تناسب آن با موقعیت‌ها و فضا‌های مختلف خانه است، چیزی که با کمک یک طراح داخلی به خوبی میسر می‌شود.
علاوه بر این انتخاب سبک‌های دکوراسیون، ابعاد و رنگ وسایل و… نیز همه و همه از مواردی به شمار می‌روند که می‌توانند تأثیرات بسیار زیاد و عمیقی را در روحیات افراد به جا بگذارند. به همین دلیل هم هست که بیشتر طراحان داخلی با کمک مشاورین و روان شناسان، روحیات اعضای خانواده را پرس‌وجو کرده و در نهایت خانه‌ای متناسب با روحیات و شخصیت این افراد طراحی می‌کنند.
طراحان معمولاً در وهله اول سلیقه و علایق صاحبان خانه را مدنظر قرار داده و در نهایت با توجه به اصول روان‌شناسی و همین‌طور طراحی دکوراسیون داخلی فضای خانه آن‌ها را طراحی و اجرا می‌کنند. در نتیجه، غالب افرادی که برای چیدمان منزل خود از طراحان داخلی کمک گرفته‌اند توانسته‌اند به روحیات متعادل‌تر و متناسب با شخصیت خود دست یابند.

تأثیر بودجه در طراحی داخلی منزل
درست است که شاید یکی از اصلی‌ترین دلایلی که بسیاری از افراد را از داشتن یک طراح داخلی باز می‌دارد هزینه‌های نسبتاً بالای آن است، اما باید بگوییم که استفاده و کمک گرفتن از طراحان دکوراسیون می‌تواند در درازمدت هزینه‌های شما را بسیار کاهش داده و در آن‌ها صرفه‌جویی نماید. بگذارید این موضوع را با یک مثال روشن کنیم. برای مثال فکر کنید که شرایط محیطی منزل شما به گونه‌ای باشد به دلیل رطوبت بالا در استفاده از برخی مدل‌های کفپوش محدودیت داشته باشید.
اگر با طراحان داخلی همکاری نکنید احتمالاً بدون اطلاع از این موضوع به سراغ کفپوشی می‌روید که مناسب خانه شما نیست و در نتیجه بعد از گذشت چند وقت با خسارات و هزینه‌های بالایی روبه‌رو خواهید شد. این در صورتی است که اگر از همان ابتدا با یک طراح دکوراسیون داخلی مشورت کنید می‌توانید به سراغ درست‌ترین و هوشمندانه‌ترین انتخاب بروید و از بروز مشکلاتی این چنین و همین‌طور هزینه‌های مربوط به خسارات به مراتب جلوگیری کنید در نتیجه شما می‌توانید با صرف هزینه‌ای اولیه از هزینه‌های سنگین‌تری که ممکن است در آینده گریبانتان را بگیرد در امان باشید.
علاوه بر این باید بگوییم که معمولاً طراحان داخلی با توجه به نیاز و البته بودجه شما دست به طراحی فضا می‌زنند. به همین دلیل هم هست که شما می‌توانید با مشخص کردن حدودی بودجه خود با طراحان داخلی دکوراسیون منزل مشورت کرده و در نهایت دکوراسیون منزل خود را متناسب با هزینه‌ای که در دست دارید به انجام برسانید.
امروزه قیمت طراحی داخلی منزل در دسته‌بندی‌های بسیار متفاوتی جای می‌گیرد. پیش از هر چیز اینکه شما بخواهید که طراحی دکوراسیون منزلتان شامل چه مواردی بشود شرط اول خواهد بود. برای مثال می‌خواهید که کابینت‌ها، وان حمام، شیرآلات، کفپوش‌ها و… را تغییر بدهید یا صرف تهیه وسایلی مانند مبلمان، بخش خواب، پرده و… برایتان کفایت خواهد کرد؟ طبیعی است که در رابطه با مورد اول شما باید هزینه‌های به مراتب بیشتری را پرداخت کنید، در صورتی که در مورد دوم هزینه‌ها بسیار کمتر خواهند بود.
در کنار این عوامل بسیار دیگری از جمله قدمت بنا، متراژ آن، مدت زمانی که برای طراحی داخلی در نظر دارید، تخصص طراح دکوراسیون و… نیز می‌توانند در مشخص شدن هزینه و قیمت طراحی داخلی بسیار تأثیرگذار باشند.

تابناک با تو/ با شیوع بیماری کرونا و اجباری شدن استفاده از ماسک برای کودکان، بیشتر بچه ها برای زدن ماسک مقاومت می کنند و دوست ندارند که از ماسک استفاده کنند.
ما در اینجا برای شما چند مدل الگو و مراحل تهیه ماسک شیلد دار کارتون های معروف (هالک، بتمن، پوکمون و گربه) با نمد را آموزش می دهیم، تا شما برای کودکان خود درست کرده و آنها از این ماسک های زیبا استفاده کنند.

خراسان/ شستن لباس ها در ماشین لباس شویی میکروب‌ها از جمله ویروس‌ها را نمی‌کشد، اما مورد ثابت‌شده‌ای از این که کسی از لباس کرونا گرفته باشد، وجود ندارد.
 بنابراین نیازی به ضدعفونی کردن نیست و شستن معمولی کافی است. شستن لباس‌ها، ماسک‌های پارچه‌ای، ملافه‌ها، حوله‌ها و دیگر پارچه‌ها با بالاترین دمای قابل‌قبول در ماشین لباس شویی و در صورت امکان خشک کردن کافی است.
 
اگر فرد مبتلا به کرونا در منزل هست 
اما اگر کسی در خانواده شما دچار بیماری کووید-۱۹ باشد، قضیه جدی‌تر می‌شود و باید احتیاط بیشتری کنید. هنگام برداشتن لباس‌ها، ملافه‌ها و دیگر اقلام پارچه‌ای مربوط به بیمار از دستکش  استفاده کنید. لباس ها و ملافه های مربوط به بیمار را نتکانید، چرا که ممکن است باعث انتشار ویروس در هوا و در سطوح اطراف شوند.در صورت امکان، از ماده سفیدکننده در ماشین لباس شویی استفاده و پارچه‌های آلوده را با بالاترین درجه ممکن خشک‌کن خشک کنید. دست‌هایتان را پس جابه جایی و شستن لباس‌های آلوده بشویید. 
 
ویروس به حرارت خشک کن حساس است 
استفاه از خشک‌کن حرارتی از این لحاظ سودمند است که ویروس کرونا به حرارت حساس است. اگر بخواهید همه ویروس‌ها و باکتری‌ها را به طور کامل از بین ببرید، باید آن‌ها را برای چند ساعت در دمای بسیار بالا خشک کنید، اما ‌خشک‌کن‌های معمولی هم شمار کلی باکتری‌ها و ویروس‌های موجود در پارچه را کاهش می‌دهند.
 

بیا نی نی/ مجله آمریکایی فارن پالسی در گزارشی به وضعیت زنان داعشی در بند زندان الرصافه در بغداد، پایتخت عراق پرداخت.
در این گزارش آمده است که ۸۰۰ زن داعشی بازداشت شده در زندان الرصافه بغداد از تابعیت‌های مختلف در حال گذارندن مجازات خود از ۱۵ سال زندان تا حبس ابد و حتی برخی در انتظار اجرای حکم اعدام هستند.
به نوشته فارن پالسی، بسیاری از این زنان داعشی هنوز به اندیشه‌های افراطی این گروه تروریستی اعتقاد دارند و چنین رویاپردازی می‌کنند که به زودی توسط عناصر داعش از زندان نجات خواهند یافت، در مقابل برخی نیز بر این باور هستند که بحران اقتصادی عراق و اپیدمی کرونا احتمالا موجب تسریع در فرایند ارسال‌شان به زادگاه‌ خود می‌شود.
به نقل از میدل ایست نیوز، در میان زنان داعشی، اتباع کشورهای مختلف از جمله، فرانسوی، آلمانی، اردنی، روسی، سعودی، سوئدی، سوری، اوکراینی، جمهوری آذربایجان، تاجیکستان و ترینیداد و توباگو به چشم می‌خورد.
به گفته یکی از زنان داعشی که ماه پیش با این مجله آمریکایی گفت‌وگو داشته، زنان از سه سال پیش در زندان قرار دارند و در ابتدا کودکان‌شان نیز با آنها بودند ولی طی سه اخیر، اغلب کودکان به کشورهای اصلی‌شان انتقال داده شدند و زنان به دلیل عضویت در گروه تروریستی و یا نقش‌آفرینی در فعالیت‌های آن همچنان در زندان به سر می‌برند.

فارن پالسی در ادامه نوشت: اکثر این زنان که با این مجله مصاحبه کردند در ابتدا اصرار داشتند که وطن‌شان هیچ اهمیتی برای‌شان ندارد و به زودی «برادران‌شان در داعش آنها را آزاد خواهند کرد.»اما با گذشت زمان، نظرشان دستخوش تغییر شد و بسیاری به این باور رسیدند که داعش دیگر به اندازه کافی قدرت‌مند نیست که بتواند بر بغداد تسلط یابد همچنین دیگر عناصر دعشی باقی مانده که اغلب‌شان اکنون عراقی هستند دیگر توجهی به آنان نخواهند کرد چرا که این زنان دارای تابعیت خارجی هستند.
این مجله آمریکایی افزود: برخی از زنان داعشی که فرزندان‌شان به کشورهای اصلی‌شان بازگردانده شدند، خوش‌بین هستند که عراق آنها را هم به زودی به آنجا ارسال خواهد کرد به ویژه اینکه در سایه اپیدمی کرونا و مشکلات اقصادی موجود، دولت عراق در وضعیت بغرنج مالی قرار دارد.

در همین رابطه، یکی از زنانی مصاحبه‌شونده گفت: گمان نمی‌کنم عراق بخواهد یا بتواند تا ابد هزینه خورد و خوراک، نگهبانی و سرپناه ما را متقبل شود لذا معتقدم که سرانجام ما به کشورمان باز خواهیم گشت.
فارن پالسی در ادامه نوشت: از آغاز شیوع ویروس کرونا، قضات عراقی آشکارا درباره بازگرداندن زنان خارجی به کشورهایشان سخن می‌گویند حتی برخی از قضات گفته‌اند که در صورت موافقت زادگاه زندانیان، تا اواخر سال جاری این کار انجام خواهد شد.
عراق با فروپاشی خلافت خودخوانده داعش در سال ۲۰۱۷ میلادی، زنان داعشی بسیاری را که به همراه فرزندان‌شان توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده‌اند، محاکمه کرده است، بسیاری از این افراد تحت تاثیر تبلیغات فریبنده داعش و عوامل دیگر از کشور خودشان فرار کرده و به داعش پیوسته‌اند.

جام جم/ نه بوی ماه مهر می‌آید و نه برگ‌های پاییزی زرد و قرمز، دلربایی می‌کنند. مهرماه هنوز نیامده‌است. درست نیمه شهریور است، همه اما به استقبال فصل مدرسه رفته‌اند. زیرصدای «باز آمد بوی ماه مدرسه»، پیچیده‌است در کوچه‌هایی که ساختمان آجری مدرسه‌ای درون آنها پیداست. مدارس قرار شده باز باشند و تک‌وتوک دانشآموزان خواب‌آلود با شانه‌هایی که زیر بار سنگین کوله‌پشتی به جلو خم شده‌است، عبور می‌کنند. این حال و روز نیمه شهریور و مدارس کل کشور است. سال تحصیلی امسال نه اول مهرماه که 15شهریور آغاز شد تا دانش‌آموزان زودتر از سال‌های قبل به استقبال سال تحصیلی بروند. سال تحصیلی که با ماسک، دستکش، مواد ضدعفونی‌کننده و جای خالی هم‌نیمکتی‌ها شروع شد. دیروز مراسم شروع سال تحصیلی با حضور وزیر آموزش و پرورش و استاندار تهران در مدرسه پسرانه نوجوان در منطقه4 تهران برگزار شد، البته رئیس‌جمهور نیز به صورت ویدئو کنفرانس در این مراسم حاضر بود. زنگ شروع آغاز سال تحصیلی درحالی نواخته شد که به نظر می‌رسد حتی در مدرسه منتخب هم بسیاری از پروتکل‌های بهداشتی رعایت نشد.
پیچ میدان100 بیضی‌شکل نارمک را که می‌چرخیم، آسمان از میان ساختمان‌های بلند و کوتاه سرک می‌کشد و خودش را نشان می‌دهد. صورت آسمان گل انداخته‌است، خورشید خانم چشمک می‌زند و رنگ طلایی، زرد، سرخ و نارنجی را می‌پاشد توی صورت آسمان خورشید در حال طلوع است. یک خانم جوان، بی‌ماسک می‌آید توی دید و حالا صحنه کامل می‌شود با جمع میانسالان بی‌ماسکی که در پارک وسط میدان ورزش می‌کنند و داد می‌زنند:‌ «یک، دو، سه». صدای شمارش ورزشکاران، در خیابان 35 شرقی محو می‌شود. درست در انتهای خیابان، جمعیتی ایستاده‌اند، از دور می‌شود چراغ‌های گردان خودروهای پلیس و آتش‌نشانی را دید. کمی که نزدیک‌تر می‌شویم، صحنه واضح‌تر می‌شود، چند زن و مرد میانسال ایستاده‌اند روبه‌روی ساختمانی آجری‌که روی سر در تابلوی خوشرنگ فیروزه‌ای‌اش نوشته‌است: «مدرسه نوجوان» دانش‌آموزان با لباس‌های چهارخانه و کیف مدرسه به دوش می‌روند داخل مدرسه. تا چند دقیقه دیگر، زنگ شروع سال تحصیلی در این مدرسه به صدا درخواهد آمد.
خوشحالم که مدرسه باز شده‌است
 سه نفر ایستاده‌اند جلوی در کوچک آهنی مدرسه و جز دانش‌آموزان شخص دیگری را به درون مدرسه راه نمی‌دهند. اولیای بچه‌ها اجازه ورود ندارند. از در مدرسه که عبور می‌کنیم، یک نفر، سیستم تب‌سنجش را مانند سلاحی نظامی می‌گیرد روی پیشانی‌مان، تب می‌کنیم از این استقبال. اما باید از «گذر سلامت» یا همان ورودی ضدعفونی‌کننده بگذریم. بعد از گذر از انبوه مواد ضدعفونی‌کننده، بعد از این‌که مه مواد ضدعفونی‌کننده به یکباره تمام می‌شود، حیاط پر از صندلی مدرسه، خود را نشان می‌دهد. روی صندلی‌های دست چپ، دانش‌آموزان با ماسک‌هایی به رنگ سبز، سفید و قرمز با پرچمی که در دست دارند، نشسته‌اند. در سمت راست دانش‌آموزان، اما پیرمردهایی نشسته‌اند که همین سال گذشته، مدرسه را ساخته‌اند. دانش‌آموزان ساکت و آرام نشسته‌اند روی صندلی‌هایی که با فاصله حدود یک متر و 20 سانتی‌متری از کنار دست و نیم متری از روبه‌رو با دوستانشان فاصله دارند.
محمد که شاگرد کلاس نهم است و نشسته روی یکی از همین صندلی‌ها، می‌گوید: «دلم برای شروع مدرسه تنگ شده‌بود.» او خوشحال است که بعد از گذشت حدود شش‌ماه، دوباره به مدرسه بازگشته‌است. وقتی از کرونا و این که با رعایت پروتکل‌های بهداشتی چه می‌کند، می‌پرسیم، سرتکان می‌دهد و می‌گوید از ماندن در خانه بهتر است. هرچند محمد یک ناراحتی بزرگ دارد و از دوست صمیمی‌اش می‌گوید امسال به مدرسه نمی‌رود و به خاطر کرونا در خانه روزگار می‌گذراند. محمد به ضدعفونی کردن نیمکت‌های مدرسه اعتماد ندارد و می‌گوید که خودش، قبل از استفاده از نیمکت، حتما آن را ضدعفونی می‌کند. چند صندلی آن‌طرف‌تر عرشیا نشسته‌است، پسر کوچک‌اندامی که با شیطنت پاهایش را مدام تکان می‌دهد. وقتی از مدرسه می‌پرسیم، سیخ می‌نشیند روی صندلی، صدایش را صاف و شروع می‌کند به سخنرانی کردن، انگار  متنی را از حفظ می‌خواند: «با وجود ویروس کرونا، نمی‌توان از آموزش محروم بود. باید به پروتکل‌های بهداشتی توجه کرد تا ان‌شاا… ویروس کرونا از بین برود و روال زندگی به حالت اول بازگردد.»
 می‌پرسیم: «از مراسم خسته شده‌ای؟» سخنرانی از یادش می‌رود و از پشت ماسک می‌خندد. بعد می‌گوید مادرش به او یاد داده‌است دست‌هایش را با صابون بشوید. حالا دیگر قوز کرده‌است و پاهایش، با شیطنت تکان می‌خورد و حتی چند باری هم دست می‌برد به سمت ماسک و بینی‌اش را می‌اندازد بیرون، نفسی می‌کشد و دوباره از نو، بینی را می‌پوشاند.
پروتکلی که رعایت نمی‌شود
 نزدیک ساعت 8، مراسم شروع می‌شود. خمیازه دانش‌آموزان را حتی از پشت ماسک هم می‌توان دید. در میان سیل جمعیت خبرنگاران، عکاسان و خیرین مدرسه‌ساز، روپوش سفید ناظر سلامت مدرسه پیداست. دختر جوان، گوشه‌ای ایستاده‌است و دقیق نگاه می‌کند به نحوه رعایت پروتکل‌های بهداشتی در مدرسه. درباره رعایت پروتکل‌ها در مدرسه منتخب اما نظر مثبتی ندارد. می‌گوید:‌ «متاسفانه در این مدرسه، پروتکل‌های بهداشتی صد در صد اجرا نشده‌است.»
 او به جمعیتی اشاره می‌کند که در فاصله چند میلی‌متری، در کنار هم، هم‌نفس ایستاده و در تکاپو هستند. برخی از آنها حتی ماسک هم به صورت نزده‌اند و بی‌محابا، در میان دانش‌آموزان در رفت‌وآمدند. دوربین را از جیب روپوشش بیرون می‌آورد و عکس می‌اندازد از عکاسانی که روی دوش هم سوار شده‌اند تا از محسن حاجی‌میرزایی، وزیر آموزش‌وپرورش عکس بگیرند. ناظر سلامت زیرلب می‌گوید:‌ «باید این بی‌قانونی را گزارش دهم.»
 شرایط در دسته بهداشتی مدرسه هم زیاد خوشایند نیست. آبخوری و دسته مدرسه از هم دورند و دسته بهداشتی، جایی در زیرزمین، دور از رفت‌وآمد عموم است؛ تنها حسنی که وجود دارد. برای بیست دسته بهداشتی، فقط پنج روشویی و سه ظرف مایع دستشویی وجود دارد و اثری از رول‌های دستمال کاغذی و سیستم تهویه نیست.
سردرگمی والدین
صدای حاجی‌میرزایی در حیاط مدرسه می‌پیچد و تضمین می‌کند آموزش برای حدود 15میلیون دانش‌آموز به بهترین شکل انجام می‌شود و پروتکل‌های بهداشتی، سختگیرانه در مدارس اجرا خواهد شد. حسن روحانی، رئیس‌جمهور نیز خطاب به دانش‌آموزان و مسوولان مدرسه از نظارت و توجه به ضدعفونی‌کردن کلاس‌ها، شستن دست‌ها، استفاده از ماسک و رعایت فاصله‌گذاری اجتماعی می‌گوید. بیرون مدرسه، مادرها و پدرها اما حواس‌شان به صحبت‌های وزیر و رئیس‌جمهور نبوده و اصلاً گوش نداده‌اند این دو مقام دولتی چه گفته‌اند. تنها چیزی که برای آنها مهم است، رعایت پروتکل‌ها در مدارس و حفظ سلامت فرزندشان است.
یکی از مادرها می‌گوید:‌ «من به ضدعفونی‌کردن مدرسه اعتماد ندارم، مشکل اینجاست که پسرم هم خیلی به پروتکل‌ها توجه نمی‌کند و نمی‌دانم چطور باید اطمینان داشته‌باشم و او را به مدرسه بفرستم؟» چند مادر دیگر که ماسک به صورت دارند، حرف او را تایید می‌کنند. سردرگمی از برنامه آموزشی و شروع کلاس‌ها یکی دیگر از دغدغه‌های مادرها و پدرهاست. یکی از پدرها می‌گوید: «من تازه پنجشنبه متوجه شدم پسرم باید به مدرسه برود.»
مادر دیگری از این که پسرش یک‌روزدرمیان باید به مدرسه برود، می‌گوید: « این طور مدرسه رفتن خیلی سخت و ویروس در کمین پسرم است.» مادر جوان دست می‌کشد روی سر پسربچه سه ساله‌اش که در حال چرت‌زدن است و می‌گوید:‌ «من هنوز نمی‌دانم مدرسه چه تصمیمی برای دسته مدرسه گرفته‌است.» او از این‌که پسرش با شروع سال تحصیلی، هنوز دسته ندارد، نگران است. سرویسی که البته هنوز نمی‌داند چقدر ایمن است و راننده پروتکل‌های بهداشتی را چگونه رعایت می‌کند.
ضدعفونی داوطلبانه
سکوت با برخورد چکش به صفحه آهنی شکسته می‌شود و سال تحصیلی جدید با به صدا درآمدن زنگ مدرسه رسماً کلید می‌خورد. بچه‌هایی که تا چند دقیقه پیش با فاصله نشسته‌بودند روی صندلی‌ها، با شروع زنگ، شیطنت‌شان گل می‌کند و از جا بلند می‌شوند و در صف‌های نامنظم با فاصله اندک می‌روند درون ساختمان مدرسه. دانش‌آموزان راه نمی‌روند بلکه می‌پرند بالا و پایین، انگار که با به صدا درآمدن زنگ مدرسه، دکمه شیطنت‌شان روشن شده‌است. پسر نوجوانی با انگشت می‌زند به پشت گوش دوستش و ریز می‌خندد. حالا دانش‌آموزان نشسته‌اند پشت نیمکت‌های نوی مدرسه تازه‌ساخته‌شده. نیمکت‌ها، دوتایی کنار هم چیده‌شده‌اند. روی یکی از آنها اما برچسب نشستن ممنوع زده، یکی از بچه‌ها دقیقاً روی نیمکتی که نباید بنشیند، نشسته‌است. کلاس پر از دانش‌آموز است؛ دانش‌آموزهایی که نگاه خسته و خواب‌آلودشان را می‌شود دید. پنجره‌های قفل‌شده و راهروی باریک نیم‌متری، نمای دیگری است که بعد از نیمکت‌های یکی در میان خالی دیده می‌شود. سرایدار مدرسه می‌دود توی راهروی شلوغ. از او درباره برنامه ضدعفونی‌کردن مدرسه می‌پرسیم که جواب می‌دهد:‌ «از پنجشنبه تا به حال، دو‌بار کلاس‌ها را ضدعفونی کرده‌ام.» وقتی از برنامه‌های آتی می‌پرسیم، شانه بالا می‌اندازد به ندانستن و می‌دود به سمت یکی از کلاس‌ها تا دستمالی بکشد روی نیمکتی که از نظر معاون مدرسه، کثیف است.
 معاون مدرسه از کلاس‌ها بازدید می‌کند و به تایید سر تکان می‌دهد. از برنامه‌های ضدعفونی‌کردن کلاس‌ها که می‌پرسیم، جواب می‌دهد:‌ «صحبت کرده‌ایم تا پایگاه بسیج محل، هر دو روز یکبار یا حداقل هفته‌ای یک‌بار کلاس‌ها را ضدعفونی کنند.»
وقتی از کمک وزارت آموزش و پرورش برای ضدعفونی‌کردن مدارس می‌پرسیم، سری از تاسف تکان می‌دهد و می‌گوید:‌ «قرار بود وزارتخانه به مدارس کمک هزینه ضدعفونی‌کننده بدهد، اما تا امروز کمکی دریافت نکرده‌ایم.» این درحالی است که به‌تازگی وزیر آموزش و پرورش از کمک 130میلیارد تومانی به مدارس خبر داده‌بود.
 آقای معاون حتی می‌گوید با مدیر آموزش‌وپرورش منطقه هم دراین‌باره صحبت کرده، اما جواب مدیر، قانع‌کننده نبوده‌است. این اما تنها دل‌نگرانی این معاون نیست. او از مدیریت ورود و خروج دانش‌آموزانش به مدرسه نگران است. از این‌که طبق پروتکل بهداشتی مدارس، حضور دانش‌آموزان در مدارس فقط دو ساعت است و هر پایه تحصیلی باید در این دو ساعت درس بخوانند و بعد از گذشت دو ساعت به خانه بازگردند. او می‌گوید:‌ «در هر مقطع تحصیلی، حدود 150 دانش‌آموز درس می‌خواند که مدیریت ورود و خروج آنها در مدرسه و خارج از مدرسه سخت است و نمی‌توانم تضمین کنم دانش‌آموزانی که بیرون از ساختمان هستند، سلامت بمانند. برای ورود و خروج دانش‌آموزان باید فکری کنیم.» حیاط خالی شده از افراد. یک پدر، دست پسرش را در دست گرفته و او را می‌کشد و از مدرسه بیرون می‌برد. هنوز 9 صبح نشده‌است، زنگ نمادین مدرسه بی‌صدا در باد تکان می‌خورد. زنگ آخر مدرسه، زمان پایان درس خواندن است، مدرسه تعطیل شده‌است. انگار که هیچ‌کدام از مسوولان آموزشی، وزیر آموزش‌وپرورش و استاندار  در مدرسه حاضر نبوده‌اند.

خراسان/ آیا علاقه زوج ها به یکدیگر بعد از این‌که چندین سال زیر یک سقف با هم زندگی کنند، تمام می‌شود؟ 
درباره عشق و علاقه در زندگی‌مشترک، باورهای فرهنگی زیادی وجود دارد از جمله این که ازدواج باعث از بین رفتن عشق می‌شود یا رابطه همه زن و شوهرها بعد از گذشت چند سال سرد می‌شود. اما آیا واقعا عشق بعد از گذشت چند سال از شروع زندگی‌مشترک تمام می‌شود؟ پاسخ به این سوالات نیازمند داشتن یک دیدگاه چند جانبه به مسئله عشق و ازدواج است. برای مثال شاید یکی از علل این که زندگی‌های امروزی کم دوام‌تر و سست‌تر به نظر می‌آیند، تغییر سطح توقعات و آگاهی همسران به خصوص زن‌ها، درباره زندگی‌مشترک و از بین رفتن تدریجی تابوی طلاق و جدایی باشد. احتمالا چند دهه قبل، اگر زن و شوهرها از زندگی مشترک‌شان ناراضی بودند، به خاطر هنجارهای سفت و سخت اجتماعی کمتر به سمت جدایی و طلاق کشیده می‌شدند. در ادامه به تصورهای اشتباه درباره عشق در زندگی مشترک اشاره خواهیم کرد و توصیه‌هایی به زوج ها برای افزایش رضایتمندی از زندگی ‌مشترکشان خواهیم داشت. 
    عشق فقط شور و شوق نیست
آیا واقعا ازدواج و گذشت چند سال از زندگی‌مشترک، به کاهش عشق بین افراد منجر می‌شود؟ برای پاسخ به این سوال، بهتر است اشاره‌ای داشته باشیم به یک نظریه درباره عشق. عشق مفهومی انتزاعی است و بدون شک تعریف آن با استفاده از واژه‌ها یکی از دشوارترین کارهاست. این در حالی است که حتی درباره ماهیت عشق هیچ نظریه مشترک و عموماً پذیرفته شده‌ای وجود ندارد. در این میان نظریه عشق «رابرت جی استرنبرگ» بیش از دیگر نظریات مورد توجه روان‌شناسان قرار گرفته است. «استرنبرگ» نظریه‌ای ارائه داده است که در آن عشق را به شکل یک مثلث تصور می‌کند. او می‌گوید که عشق مرکب از سه بخش است: صمیمیت، شور و شوق(تمایلات) و تصمیم (تعهد). جالب است بدانید بیشتر مردم تنها مولفه شور و شوق را نشانه عشق می‌دانند و چون به صورت طبیعی در ابتدای زندگی‌مشترک این مولفه پررنگ‌تر و قوی‌تر است، این برداشت را دارند که اوایل زندگی بیشتر عاشق یکدیگر بوده‌اند و به مرور زمان از عشق آن‌ها کاسته شده است. این در حالی است که معمولا به مرور زمان دو جنبه دیگر عشق یعنی صمیمیت و تعهد پخته‌تر و قوی‌تر خواهد شد و آن‌چه تعیین کننده یک رابطه مشترک موفق است، تعادل بین این سه مولفه است.
   اوضاع دوام عشق خراب است؟
شور و شوق جنبه انگیزشی رابطه است و در واقع، آن چیزی است که باعث می‌شود زن و شوهرها برای یکدیگر جذاب و خواستنی باشند بنابراین بسیار طبیعی است که در ابتدای زندگی، بیشترین بخش رابطه زن و شوهرها را به خود اختصاص دهد. به مرور زمان و با شناخت بیشتر، زن و شوهرها در دیگر جنبه‌ها با یکدیگر صمیمیت پیدا می‌کنند. برای مثال صمیمیت عاطفی، روان‌شناختی، عقلانی، معنوی، اجتماعی و تفریحی، زیبایی‌شناختی و… یعنی زن و شوهرها بدون شور و هیجان اولیه می‌توانند در آرامش از صمیمیت چند جانبه در زندگی‌شان لذت ببرند و به این رابطه رضایت‌بخش احساس تعهد و تعلق داشته باشند. احتمالا بعد از گذشت چندین سال و گاهی چند دهه، دیگر تنها شور و هیجان نیست که برای آن‌ها لذت‌بخش است بلکه صحبت کردن با یکدیگر، درد دل کردن، کمک و همکاری کردن، تفریح کردن، در میان گذاشتن عمیق‌ترین احساسات و نیازها با یکدیگر، همدل بودن و… می‌تواند به اندازه شور و شوق اولیه برای زن و شوهرها رضایت‌بخش باشد. بنابراین همان‌طور که گفتم اوضاع دوام عشق آن‌قدرها هم بد نیست! لازم نیست با از بین رفتن شور و شوق اولیه ناامید شویم و احساس کنیم ازدواج‌مان دارد از دست می‌رود. کافی است دیدگاه متعادل‌تر و منطقی‌تری درباره عشق و دوست داشتن داشته باشیم و از باورهای منفی یا باورهای مثبت غیرواقع‌بینانه دست بکشیم.
4 توصیه‌ برای افزایش رضایتمندی در زندگی‌مشترک
تا این‌جای مطلب یاد گرفتیم عشق و دوست داشتن باید چند جانبه باشد و با کم رنگ شدن یک جنبه از آن، نباید از ازدواج‌مان ناامید شویم اما چه کار کنیم که در گذر زمان زندگی مشترک‌مان رضایت‌بخش باقی بماند؟
گفت‌و‌گو کنید |  در زندگی مشترک، تنها گفت و گوی دو نفره است که می‌تواند به حل مشکل و تعارض منجر شود اما گفت و گو کردن آداب و شرایط خاصی دارد. در یک گفت و گو شما باید هم گوینده خوبی باشید و هم شنونده خوبی. به خصوص خوب شنیدن را تمرین کنید. گفت و گو فرصتی است برای حل مسئله به گونه‌ای که تا حد امکان خواسته‌های دو طرف برآورده شود، نه این که میدانی باشد برای جنگ قدرت.
 با یکدیگر وقت بگذرانید |  کار زیاد، مشغله فرزندان و… بهانه‌های خوبی نیستند برای غافل شدن از یکدیگر. فعالیت‌های دو نفره مانند پارک رفتن، فیلم دیدن و هر فعالیتی که برای هر دوی شما جذاب است می‌تواند باعث افزایش رضایتمندی شما از زندگی مشترک شود.
 ابراز احساسات کنید |  این حرف‌ها که از ما گذشته، من با رفتارم دوست داشتنم را نشان می‌دهم و نیازی به گفتن نیست و… را فراموش کنید. با گفتن یک جمله محبت‌آمیز یا قدرشناسانه، خرید یک شاخه گل و… به همسرتان نشان دهید که چقدر به او علاقه دارید و معجزه آن را ببینید.
 مهارت‌آموزی کنید |  زندگی‌مشترک یک مهارت است و مانند هر مهارت دیگری نیازمند یادگیری است. در این باره می‌توانید به کلاس‌ها، سایت‌ها و کتاب‌های معتبر رجوع کنید. یکی از جامع‌ترین کتاب‌ها در این زمینه کتابی است با عنوان «مهارت‌های زندگی زناشویی»، نوشته «متیو مک کی» و ترجمه «دکتر شهرام محمدخانی». در هر مرحله و در هر مشکلی به یاد داشته باشید زندگی‌مشترک، بازی نیست که یک برنده و یک بازنده داشته باشد. در زندگی مشترک یا هر دو نفر می‌برند یا هر دو نفر می‌بازند. اگر همین یک نکته را در همه مراودات‌تان با همسر مدنظر قرار دهید، مشکلات‌تان  تا حد زیادی، حل خواهد شد.
نویسنده : دکتر پرستو امیری | متخصص روان‌شناسی سلامت

خراسان/ چند وقت پیش، دخترم از سر کارش اخراج شد. خودش می‌گوید که یکی از همکارهایش، وقتی برای خواستگاری جواب منفی شنیده، برایش حاشیه درست کرده و مدیرشان راهی به جز اخراج دخترم نداشته است. بعد از این اتفاق، دو ماه دنبال کار بود ولی موفق نشد. این روزها، کمی عصبی است و به تازگی متوجه شدم که در اتاقش، سیگار می‌کشد. اصلا در خانواده‌مان سیگاری نداریم به جز یکی از عموهایش. چه کنم؟
آسیب‌های روان شناختی   ناشی از اخراج شدن بسیار بیشتر از بیکاری صرف است. اخراج شدن، از دست دادن غیرارادی کار است و همین تغییر وضعیت از شاغل بودن به حالت بیکاری  فشارهای روانی زیادی به فرد وارد می‌کند. با این حال، چند توصیه داریم.
  گوش‌شنوا داشته باشید
فارغ از هرگونه قضاوت، گوش شنوایی برای شنیدن مشکلاتش باشید. بعد از اخراج شدن، فرد ممکن است احساساتی همچون شرم، طرد شدن و بی توجهی از سوی دیگران و … را تجربه کند. بسیاری از افرادی که شرایط پرفشاری را تجربه می‌کنند به شدت به دنبال حمایت اجتماعی هستند تا اندکی از مشکلات‌شان را تسکین دهند. با توجه به آن‌چه که در سوال شما واضح به نظر می‌رسد، فرزند شما با استعمال سیگار سعی در رفع تنش و کاهش این شرایط پرفشار دارد. به شما پیشنهاد می‌کنیم که عملکردتان را به منظور کاهش یا رفع این موقعیت پرفشار به عنوان عضوی از خانواده مورد ارزیابی و مداقه قرار دهید. آیا در این مدت با فرزندتان صحبت کرده‌اید؟ آیا بدون  سرزنش کردن، با او گفت‌وگو داشته‌اید؟  شما با تایید احساسات فرزندتان(نه الزاما سخنان او) می‌‌توانید نقش  آرامش‌دهنده به مراتب قوی‌تر و سالم‌تر از سیگار را به عهده بگیرید. تایید احساسات به این معناست که به عنوان مثال اگر فرزند شما احساس غم می‌کند، این گونه به او بازخورد بدهید: «می‌توانم تصور بکنم که چقدر از این موضوع(از دست دادن شغل) ناراحت و غمگینی. شاید اگر من هم جای تو بودم چنین احساسی را تجربه می‌کردم اما …»
 توانایی‌هایش را به او یادآور شوید
به نظر می‌رسد که فرزند شما همراه با از دست دادن شغل، اعتماد به نفس خود را نیز از دست داده است. احساس شکست و ناتوانی در انجام‌ کارها نیز از جمله رایج‌ترین نوع رفتار و تفکر در این‌گونه افراد است. با شناخت دقیق از توانایی‌های فرزندتان در امور مختلف، سطح اعتماد او به توانایی‌های خودش را افزایش دهید. این اطمینان را به فرزندتان بدهید که از دست دادن این شغل به معنای پایان راه نیست و حتی می‌تواند به این موقعیت پرفشار به عنوان نوعی فرصت بنگرد تا با بازیابی توانایی‌های خود و کسب مهارت‌های مختلف، موقعیت‌های شغلی مناسب‌تری را به دست آورد. 
 سیگار کشیدن دخترتان امری ثانویه است
با توجه به سوالی که شما مطرح کردید به نظر می‌رسد که مشکل اصلی و اولیه فرزندتان عدم تنظیم هیجان و ناتوانی در مدیریت  صحیح هیجان‌های خود است. به نظر می‌رسد که فرزندتان با اخراج از کار و روبه‌رو شدن با فشار روانی ناشی از آن به دنبال راهی به منظور کاهش این فشار روانی ‌است و از آن جا که توانایی مدیریت مناسب هیجان‌های خود را ندارد، به سمت رفتارهای مسکن‌گونه موقتی همچون سیگار کشیدن رفته است. چه بسا که اگر در موقعیت‌های پرفشار دیگری نیز قرار بگیرد،  چنین رفتاری از او سربزند. بنابراین به نظر می‌رسد که پدیده سیگار کشیدن در فرزند شما امری ثانویه باشد. به عبارتی موقعیت پرفشار زندگی مانند از دست دادن شغل علت اولیه و متعاقب این اتفاق سیگار کشیدن علت ثانویه باشد. به همین دلیل پیشنهاد می شود که شما در ابتدا درصدد کمک به فرزندتان  برای رفع علت اولیه مشکل باشید تا صرف سیگار کشیدن. به منظور درمان، تنظیم و مدیریت هیجان و اضطراب‌های ناشی از موقعیت‌های پرفشار زندگی می‌توانید از یک روان شناس کمک بگیرید.
نویسنده : مصطفی نجمی | پژوهشگر اعتیاد

بیا نی نی/ والدین باید برای تربیت فرزندان قوی و موفق، ابتدا باید خودشان از نظر روحی و روانی قوی باشند و از انجام برخی کارها در تربیت کودکشان اجتناب کنند.
نبایدهای رفتاری بارز و مهم والدین قوی از نظر روحی
تربیت بچه هایی که در مقابل چالش های زندگی قوی باشند نیازمند این است که والدین بعضی اعمال تربیتی ناسالم که قدرت روحی بچه ها را از بین می برند کنار بگذارند.
البته کمک به بچه ها برای ساختن ماهیچه های ذهنی قوی کار آسانی نیست و نیاز به والدینی دارد که خودشان هم از نظر روحی قوی باشند. تماشای مبارزه ی بچه ها، فشار آوردن به آن ها برای مقابله با ترس هایشان و انتظار داشتن از آن ها که مسئول اشتباهاتشان باشند، سخت است اما این ها آن تجربیاتی هستند که بچه ها برای رسیدن به بزرگترین استعدادهایشان نیاز دارند.

والدینی که مغز بچه هایشان را برای یک زندگی معنادار، شاد و موفق پرورش می دهند، از این 13 کاری که در بخش بسیار مهم خانواده پلاس بیا نی نی خواهید خواند اجتناب می کنند.

1. آن ها از ذهنیت قربانی A چشم پوشی نمی کنند.
خط خوردن از تیم فوتبال یا مردود شدن در یک درس از فرزند شما یک قربانی نمی سازد. رد شدن، شکست خوردن و بی عدالتی بخشی از زندگی است. والدین قوی به جای این که برای بچه هایشان دلسوزی کنند و بدشانسی آن ها را خیلی بزرگ کنند، بچه هایشان را تشویق می کنند که تلاششان را بیشتر کنند. آن ها به بچه هایشان کمک می کنند تا راه هایی را یاد بگیرند که در آن با وجود شرایط و مشکلات بتوانند اقدامات مثبتی انجام دهند.

2. آن ها از روی تقصیر و گناه پدری یا مادری نمی کنند.
احساس گناه می تواند منجر به یک سری روش های ناسالم تربیتی شود. مثلا اول به درخواست نامعقول بچه می گویید ” نه ” و بعد تسلیم خواسته ی آن ها می شوید یا مثلا در روزهای تعطیل آن ها را زیادی لوس می کنید. والدین قوی می دانند که گرچه گناه ناخوشایند است اما قابل تحمل است. آن ها اجازه نمی دهند احساس گناه مانع تصمیمات عاقلانه شوند.

3. آن ها فرزند خود را در مرکز جهان قرار نمی دهند.
این کار باعث می شود زندگی شما حول محور فرزندتان بچرخد اما بچه هایی که فکر می کنند در مرکز جهان هستند، در خود فرو رفته و ذیحق بار می آیند. والدین قوی به فرزندشان یاد می دهند که او چه چیزی باید به دنیا بدهد نه این که دنیا چه چیزی باید به او بدهد.

4. آن ها اجازه نمی دهند ترس گزینه ها را به آن ها تحمیل کند.
نگه داشتن فرزندتان در یک حباب حمایتی می تواند باعث نگرانی و اضطراب زیادی در شما شود. مراقبت زیادی از بچه ها مانع رشد آن ها می شود. والدین قوی به چشم راهنما به خود نگاه می کنند، نه حامی. آن ها به بچه هایشان اجازه می دهند از خانه بیرون بروند و زندگی را تجربه کنند. حتی اگر زندگی خیلی بی رحم و ترسناک باشد.

5. به بچه هایشان اجازه نمی دهد که بر آن ها سلطه داشته باشند.
بچه هایی که به خانواده دستور می دهند که برای شام چه چیزی بخورند یا بچه هایی که تعیین می کنند که تعطیلات آخر هفته را چطور بگذرانند، زیادی به آن ها قدرت داده شده است. رئیس شدن بچه ها برای آن ها خوب نیست. والدین قوی به فرزندان اختیاراتی می دهند اما در عین حال سلسله مراتب را هم حفظ می کنند.

6. آن ها انتظار کمال مطلق ندارند.
انتظارات بالا خوب است اما انتظارات بیش از حد نتیجه ی معکوس می دهد. والدین قوی می دانند که بچه هایشان قرار نیست در هر کاری بهترین باشند. به جای این که به بچه هایشان فشار بیاورند که از همه بهتر باشند، به آن ها کمک می کنند که نمونه ی بهتری از خودشان شوند.

7. آن ها به بچه هایشان اجازه نمی دهند از مسئولیت طفره روند.
شما هیچ والدین قوی ای را پیدا نمی کنید که جملاتی مثل این را بگویند:”من نمی خواهم زحمت کارهای خانه را روی دوش بچه ها بیندازم. بچه ها فقط باید بچگی کنند.” آن ها از بچه ها انتظار دارند وارد میدان شوند تا مهارت های لازم برای یک شهروند خوب بودن را یاد بگیرند. آن ها به طور موثری به بچه هایشان یاد می دهند که مسئول اعمال و انتخاب های خود باشند و به آن ها وظایف متناسب با سنشان محول می کنند.

8. آن ها مانع رنج ها و سختی های بچه هایشان نمی شوند.
این که شاهد مبارزه ی بچه ها با مشکلات باشیم سخت است اما بچه ها نیاز دارند با مشکلات روبررو شوند و تجربیات تلخی هم داشته باشند. والدین قوی در هنگام مشکلات فرزندان کمک های لازم را به آن ها می کنند تا آن ها این اعتماد به نفس را به دست آورند که می توانند با هر مشکلی در زندگی روبرو شوند.

9. والدین قوی نسبت به احساسات بچه هایشان مسئولیتی ندارند.
وقتی بچه هایتان غمگین یا عصبانی هستند ممکن است دوست داشته باشید آن ها را خوشحال و یا آرام کنید اما تنظیم احساسات کودکان نمی گذارد آن ها مهارت های اجتماعی و عاطفی بدست آورند. والدین قوی به فرزندان آموزش می دهند که مسئول احساسات خود باشند تا برای تنظیم احساسات خود وابسته به دیگران نباشند.

10. والدین قوی مانع اشتباه کردن بچه هایشان نمی شوند.
بارها در مطالب تربیت فرزند در خانواده پلاس بیا نی نی گفته ایم که اجازه دهید بچه ها اشتباه کنند. اشتباهات بهترین معلمان در زندگی هستند. والدین قوی به فرزندان اجازه می دهند اشتباه کنند و با نتیجه ی طبیعی اعمالشان روبرو شوند.

11. والدین قوی ادب کردن را با تنبیه کردن اشتباه نمی گیرند.
تنبیه کردن برای این است که بچه به خاطر کار اشتباهی که انجام داده سختی ای را متحمل شود. ادب کردن برای این است که به بچه آموزش دهیم که چطور در آینده بهتر عمل کند و والدین قوی در حالی که عواقب را نشان می دهند، هدف نهایی شان این است که تادیب نفس را به بچه آموزش دهند تا در نهایت بچه بتواند تصمیم درستی بگیرد.

12. والدین قوی برای راحت کردن خود، میان بر نمی زنند.
تسلیم شدن در برابر خواسته ی بچه وقتی که نق می زند، و یا انجام کارهایشان، سریع و راحت استاما این میان برها بچه ها را بد عادت می کند. والدین قوی این نق زدن ها را تحمل می کنند تا بچه بد عادت نشود.

13. والدین قوی ارزش ها را فراموش نمی کنند.
در دنیای سریع امروز افراد غرق در تکالیف روزمره، کارهای خانه و تمرینات ورزشی هستند. این برنامه های گیج کننده، همراه با فشار رسانه های اجتماعی برای بهترین والدین سال شدن، باعث می شود مردم فراموش کنند که چه چیز در زندگی واقعا مهم است. والدین قوی ارزش های خود را می شناسند و زندگی را محدود به روزمرگی ها نمی کنند و بیش از حد زندگی را سخت نمی گیرند.

بیا نی نی/ گاهی اوقات به این فکر می‌کنیم که آیا می‌شود از خرج‌های اضافی کاست و بیشتر حقوق‌مان را دخیره کنیم؟ بله، در ادامه با چگونگی آن آشنا می‌شویم.
ما در زندگی کار می‌کنیم تا با حقوق خود، نیازهای زندگی‌مان را جبران کنیم. از خرج برای تفریح‌ها گرفته تا مایحتاج زندگی؛ ولی شاید جالب باشد بدانیم، ما می‌توانیم تفریحات و مایحتاج زندگی خود را با خرج‌های کمتر برآورده کنیم تا پول بیشتری پس از انداز کنیم. شاید هم بخواهیم خرج مسائل دیگری کنیم. این موضوع کاملا به برنامه‌های شخصی خودمان بستگی دارد.

۱. ماشین جدید
ماشین‌های جدید برندهای مختلف به معنای خرج کردن میلیون‌ها تومان پول است. بهتر است اگر وسیله‌ی نقلیه دارید به هوای خرید یک ماشین جدید (تنها به دلیل مدل بالاتر) پول خود را خرج نکنید.

۲. قرص‌های ویتامین
ویتامین‌های بدن ما باید از غذاهایی که می‌خوریم تعمین شود و قرص‌های ویتامین جزو خرج‌های اضافی است. اگر این اتفاق نمی‌افتد و بدن شما کمبود ویتامین دارد، مشکل از تغذیه‌ی نامناسب یا نقص سیستم جذب بدن است. به راحتی می‌توان با ورزش کردن جذب بدن را بالا برد یا با دقت در تغذیه مناسب، مواد مغذی را به بدن رساند.

۳. قهوه‌ در کافه
قهوه به دلیل کافیین و طعم گس، طرفداران بسیاری دارد. این نوشیدنی را اگر در خانه تهیه کنیم خیلی ارزان‌تر از کافه برای ما آب می‌خورد.

۴. غذاهای بیرون
تهیه‌ی غذا از رستوران‌ها و کافه‌ها تقریبا دو برابر مبلغی تمام می‌شود که برای تهیه‌ی آن غذا در خانه می‌توانید صرف کنید.

۵. هزینه‌ی بیش از حد اینترنت
یک یا دو بسته اینترنتی در ماه، قابل توجیح است؛ اما اگر بیشتر شود به این معنی است که شما زمان زیادی را در بستر اینترنت صرف می‌کنید که نه تنها به سلامت روان و فیزیک شما آسیب می‌رساند؛ بلکه صرفه‌ی اقتصادی هم ندارد.
منبع: ریدرز دایجست