برچسب: کودک

راهکارهای تربیتی برای کودکان فضول و خبرچین

همه کودکان کنجکاو هستند و کنجکاوی یکی از خصوصیات کودکان سالم و باهوش است. اگر کودک را رها کنیم و به دنبال خبر گرفتن از او باشیم، این کودک کنجکاو به یک کودک خبرچین و فضول تبدیل می شود. آیا می دانید که فضولی و خبرچینی یک خصوصیت شخصیتی منفی در کودک شماست؟ می دانید چطور باید با کودک فضول رفتار کنید تا صدمه ای به او وارد نشود؟
در این مطلب طرز برخورد با کودک فضول را به شما آموزش می دهیم، این نکات می تواند به شما در تربیت کودک تان کمک کند…
وقتی کودک شما رازهای خصوصی خانوادگی تان را در جمع مطرح می کند، هیچ واکنش شدیدی نشان ندهید. کودک را از جمع بیرون ببرید و به او بگویید من خیلی ناراحت می شوم وقتی مسائل خصوصی زندگی مان را جلوی بقیه می گویی. یا در همان جمع چند ثانیه بدون صحبت و جدی به او نگاه کنید تا متوجه شود که فضولی کرده است و نباید حرفش را ادامه دهد.
به اطرافیان سفارش کنید که اگر کودک تان از مسائل زندگی شما صحبت می کند به او اعتنایی نکنند و کاملا بی تفاوت باشند.
در بحث های گروهی و کلاس احساس دیگران نسبت به فرد خبرچین را مطرح کنید و در بیان داستان یا فیلم او را آگاه کنید که دیگران حس خوبی نسبت به فرد فضول و خبر چین ندارند.

کودک فضول

با کودک تان قرار بگذارید که در صورت خبرچینی نکردن برای او جایزه می خرید.
اعتماد به نفس کودک تان را افزایش دهید تا برای جلب توجه کردن ناچار به خبرچینی نشود.
به کودک کمک کنید تا خودش راهی برای ترک خبرچینی و اصلاح رفتارش پیدا کند.
به او بیاموزید که در مورد چه خبرهایی باید گزارش دهد. مثلا نیاز به کمک فوری، یا زد و خورد، یا فریب دادن و ….
اگر کودک مطالب بی اهمیتی را در جمع مطرح می کند هیچ واکنشی نشان ندهید. مثلا می گوید شام چی خورده ایم یا تفریح کجا رفته ایم …
باید الگوی خوبی بری کودک تان باشید و مسائل و رازهای خانوادگی تان را در حضور کودک برای خانواده یا سایرین تعریف نکنید. کودک از شما الگو می گیرد و اگر خبرچینی می کند به این دلیل است که شما مسائل مهم زندگی تان را در جمع بیان می کنید. اگر می خواهید در مورد این مسائل با دیگران صحبت کنید در زمان هایی باشد که کودک در منزل حضور ندارد.
اگر کودک تان خبرچینی کرد در حضور جمع از نصیحت، عصبانیت، تهدید و یا تنبیه استفاده نکنید.
برای کودک تان بیشتر وقت بگذارید تا نکات مثبت اش را بداند. با او بازی کنید و او را به تفریح ببرید. کودک شما نیازمند جلب توجه دیگران است که خبرچینی می کند.
در مورد خبرچینی با او صحبت کنید و به او بیاموزید از روش های دیگر برای جلب توجه و افزایش محبوبیت خود نزد دیگران استفاده کند.
به کودک آموزش دهید که برای به دست آوردن مهارت اجتماعی الگویی داشته باشد و رفتارهای قابل تحسین الگو را به خاطر بسپارد و یا یادداشت کند.
وقتی کودک د رحال خبرچینی کردن است توجه او را به چیزهای دیگر جلب کنید.
به جای این که به خبرچینی او گوش دهید از او بخواهید ماجرا را بنویسد.
به کودک یاد دهید که برخی خبرها با خبرچینی متفاوت است و او را قادر سازید بین خبرها تمیز قائل شود. مثلا خبرهایی در مورد مدرسه، تحصیل یا ارتباط با دیگران را به شما گزارش دهد.

اشتباهات لازم در تربیت فرزندان

گاهی پدر و مادرهای دلسوز و عاقل، در تلاش برای آماده کردن فرزندان خون جهت رویارویی با دنیای واقعی، اصرار دارند که آنها همیشه نمرات و امتیازات عالی را کسب کنند، در زندگی اجتماعی فعال باشند و بهترین ایمنی ها را برای آنها فراهم می کنند.

متاسفانه اگر به فرزندان آزادی کافی ندهیم که مرتکب اشتباه شوند، تلاش ما به عنوان پدر و مادر هدر رفته و موفقیت هایی را که ایده آل ماست، از فرزندان مان دور خواهیم کرد. هرچند مهم است که حمایت کافی از فرزندان مان داشته باشیم و راهنمایی شان کنیم، اما به همان اندازه نیز مهم است که به آنها فرصت تجربه ی شکست و اشتباه را بدهیم.

به جای پیشگیری از اشتباهات، به نوجوان مان کمک کنیم تا از لغزش هایش درس بگیرد. در ادامه اشتباهاتی را برای تان می گوییم که باید اجازه دهید فرزند نوجوان شما مرتکب شود:اشتباهاتی که باید اجازه دهید فرزند نوجوان تان مرتکب شان شود.

 

اشتباهاتی که باید فرزندان تجربه کنند 

اشتباهاتی که فرزندان باید مرتکب شوند:

1. بگذارید چند دوست مشکوک و غیرقابل اعتماد داشته باشد!

تا حدودی باید به فرزند نوجوان تان اجازه دهید دوستانش را خودش انتخاب کند، حتی اگر چند دوست غیر قابل اطمینان در حلقه ی اطرافیانش باشند. اگر نوجوان تان را از وقت گذراندن با یک سری از افراد منع کنید این احتمال وجود دارد که تمایل او به بودن با همین افراد بیشتر شود.

اگر فرزندتان چند دوست مشکوک دارد، نگرانی های خود را بابت این موضوع با او در میان بگذارید و رفتارها و فعالیت هایش را کنترل کنید. به جای اینکه ارتباط با این افراد را کاملا رد کنید، به او اجازه دهید تعاملات اجتماعی محدود با شرایط خاص و شفاف با این تیپ افراد داشته باشد؛ شرایط را بدون ابهام و به روشنی وضع کنید. با این کار به فرزند نوجوان خود فرصت می دهید چیزهایی را که شما نگرانش هستید با چشم های خود ببیند، شاید خودش تصمیم بگیرد به این رابطه پایان بدهد، به تشخیص و اراده ی شخص خودش، نه به اجبار شما!

2. بگذارید گاهی از قبول مسئولیت سرباز بزند

گاهی والدین از فرزند خود توقع دارند همه را راضی نگه دارند و همه را تحت تاثیر رفتارهای عالی و بی نقص خود قرار دهند، تا حدی که اجازه ی هیچ خطایی به او نمی دهند. یک پدر ممکن است با تحکم از فرزندش بخواهد هر شب تمام تکالیف خود را انجام دهد تا هرگز نمره ی بد یا امتیاز منفی نگیرد. یک مادر ممکن است ساک ورزشی فرزندش را بارها چک کند تا مطمئن شود که او هرگز چیزی را فراموش نکرده است.

مدیریت و کنترل کردن ریز به ریز فعالیت های روزمره ی فرزندتان که مبادا اشتباهی بکند، مسئولیت پذیری را به او یاد نمی دهد. بلکه باعث می شود همیشه وابسته ی هشدارها و یادآوری های مکرر شما بماند و مدام انتظار حمایت کردن از شما داشته باشد. اجازه دهید نوجوان تان گاهی مسئولیت هایش را فراموش کند، اشتباهی انجام دهد و پیامدهای رفتارهایش را تجربه کند.

3. بگذارید ابراز وجود کند، حتی اگر به شیوه ای که شما نمی پسندید

خودمختاری و خودسری و استقلال طلبی، بخشی از رشد طبیعی انسان است و گاهی ممکن است فرزندتان دوست داشته باشید به شیوه ای که ایده آل نیست ابراز وجود کند. اجازه دهید کارش را بکند، حتی اگر اصرار دارد موهایش را سبز کند یا لباس هایی بپوشد که اصلا با هم جور نیستند!

البته مراقب مرزها باشید؛ باید تعادل نسبی وجود داشته باشد تا فرصت ابراز وجود فرزندتان تبدیل به یک رفتار تهاجمی یا آسیب رسان نشود. وقتی که بزرگ تر شد، حتما نگاهی به گذشته خواهد کرد تا برخی از رفتارهای آن دوران خود را ببیند و احتمالا به خیلی از آنها خواهد خندید یا بابت شان شرمنده خواهد شد، اما اگر در این دوران حساس به او اجازه ی ابراز وجود طبق میل خودش را ندهید احتمال اینکه از راههای دیگری، طغیان کند بیشتر خواهد شد.

4. بگذارید گاهی شکست بخورد

گاهی والدین نمی توانند شکست فرزندشان را تحمل کنند و تمام سعی خود را می کنند تا از شکست و ناکامی او جلوگیری کنند. بنابراین تمام توجه شان را معطوف هدایت نوجوان شان طی مسیری که دارد می کنند تا حتما موفق شود. اما جلوگیری از شکست، خیانت در حق فرزندتان است، چون اجازه نمی دهید یاد بگیرد چطور از پس ناامیدی و ناکامی بربیاید و خودش را نبازد.

 

اشتباهاتی که باید فرزندان تجربه کنند

 اگر کودک 5 ساله تان اصرار دارد برای اولین باربسکتبال بازی کند، بگذارید این کار را بکند. یا اگر دخترتان دوست دارد وارد گروه کُر بشود در حالیکه حتی آوازخواندن ساده را هم بلد نیست، مانعش نشوید. اگر فرزندتان در هدفش موفق نشد، حالا وقت آن است که حضورتان را پررنگ کنید و به او یاد بدهید چگونه از این فرصت، چیزهای جدید یاد بگیرد تا بر موانع و ناامیدی اش غلبه کند.

5. بگذارید احساسات منفی را تجربه کند و در شرایط ناراحت کننده قرار بگیرد

بهتر است در برابر وسوسه ی همیشه حامی بودن مقاومت کنید و بگذارید فرزندتان تجربه ی ناخوشایند را هم از سر بگذراند. یک نوجوان باید یاد بگیرید با هیجانات منفی اش مانند اضطراب، خشم، اندوه و تنهایی چطور کنار بیاید. تجربه کردن این احساسات و فراگرفتن شیوه ی مدیریت آنها، به فرزندتان اعتماد بنفس داده و توانایی اش را برای رویارویی با نارحتی های اجتناب ناپذیر زندگی تقویت می کند.

حتی خیلی خوب است که اجازه دهید فرزندتان گاهی در شرایط جسمی ناخوشایند قرار بگیرد. اگر دوست دارد در سرمای هوای بیرون، شلوارک بپوشد، بگذارید این کار را بکند. یا اگر فراموش کرده ناهارش را با خود ببرد، بگذارید گرسنه بماند. پیامدهایی که تجربه می کند، درس هایی ارزشمند، ضروری و به یادماندنی هستند.

آنچه درباره مواجهه کودکان با مسئله مرگ نمی دانیم

اگر پسر چهار ساله تان از شما بپرسد:«مادربزرگ، به کجا رفته و من دوباره کی او را خواهم دید؟» چه جوابی خواهید داد؟ این موقعیت شما را سردرگم خواهد کرد و به دروغ پناه خواهید برد؟
آنچه باید بدانیم این است که گمراه کردن کودک، او را از فکر کردن درباره فرد متوفی منصرف نخواهد کرد بلکه باعث می شود کودک دیگر به اطرافیان خود اطمینان نداشته باشد و آنها را افراد دروغ گویی بداند. بنابراین بهتر است مرگ عزیز خود را از کودک پنهان نکنید و با توجه به سن و سال کودک و میزان درک و فهم او، مسئله مرگ را برایش توضیح دهید.
کودک در هر سن و در هر موقعیتی که باشد از مرگ اطرافیان خود بسیار آشفته و غمگین خواهد شد. بنابراین به احوالات او توجه کافی داشته باشید تا دچار افسردگی و اضطراب نشود.

واکنش کودک به مرگ تحت تأثیر چه عواملی است؟
میزان وابستگی بین کودک و فرد متوفی دراین زمینه موثر است. هر چه میزان این وابستگی بیشتر باشد، کودک بیشتراحساس اضطراب و غم خواهد کرد. اولین احساس، حس ترس است. او از این که مرگ به سراغ خود یا والدینش بیاید، دچار هراس می شود. به او اطمینان بدهید که در کنارش هستید و در هر شرایطی از او مراقبت می کنید.

سن کودک و نوع برداشت او از مرگ
در این مورد کودکان را به سه دسته سنی تقسیم می کنند.
کودکان 3 تا 5 ساله:این گروه تصور می کنند مرگ رویدادی موقت و گذراست و انتظار دارند فرد متوفی بعد از مدتی دوباره به حیات برگردد.
کودکان 6 تا 9 ساله:کودکان در این سن می دانند که هر موجود زنده ای خواهد مرد ولی تمایل دارند که مرگ را به دیگران نسبت دهند. آنها از مرگ کمتر برداشت شخصی می کنند، بیش از پیش دیدگاه های دیگران را درک می کنند و می توانند احساس همدردی، همدلی و مشارکت بیش تری در دلداری دادن به اطرافیان خود داشته باشند.
کودکان 9 سال به بالا:این گروه از کودکان مفهوم مرگ را درست مثل افراد بالغ درک می کنند و نسبت به احساسات خود و سایرین در این زمینه آگاه و هوشیار می شوند.

 

شیوه رفتار با کودک هنگام مواجهه با مرگ

 

توضیح واقعیت مرگ به کودکان

شیوه صحبت باید روشن و واضح باشد. پدر و مادر می توانند از عبارات ساده استفاده کرده و دقت کنند که دلهره و اضطراب نداشته باشند. به عبارت دیگر نباید طوری رفتار کنند که انگار «مرگ» کلمه ای ممنوعه است؛ زیرا عموماً بزرگترها از حرف زدن راجع به آن طفره می روند و یا در لفافه سخن می گویند، در حالی که بچه ها هنگام سؤال کردن کاملاً رک و بی رودربایستی هستند. به عنوان مثال، وقتی والدین به بچه می گویند که «مادربزرگ به آسمان رفته»، این مسأله چندان برای او قابل درک نیست. در این باره، باید توضیح دهیم که منظور ما از رفتن به آسمان در واقع تغییر شکل زندگی بوده و با دنیای اکنون متفاوت است.
همیشه به خاطر داشته باشیم که نوع گفتگوی ما باید متناسب با سن کودک باشد و کلماتی به کار ببریم که او به خوبی موضوع را بفهمد. مسأله مهم دیگر اینکه گفتگو را به سمتی پیش ببریم که به همه سؤالات بچه پاسخ داده شود. البته این مسأله به توانایی های فردی هر کودک نیز بستگی دارد. برای مثال، یک بچه 3 ساله به طور واقعی چیزی راجع به مرگ درک نمی کند. او فقط نبودن یک نفر را احساس می کند، اما هیچ شناختی از مفهوم حقیقی این اتفاق ندارد. بین سنین 5 تا 7 سال که کودک مفهوم زمان را می شناسد، کم کم می تواند مرگ را نیز درک کند.

سوگواری کودکانه
روان شناسان اعتقاد دارند کودک باید به شیوه خودش سوگواری کند. اگر کودک را به مراسم تشییع جنازه نمی برید، اجازه دهید او هم به طریقی با فرد متوفی خداحافظی کند. بخصوص اگر به هم نزدیک بوده اند.
برای او شمعی روشن کند یا با ملایمت با هم راجع به او صحبت کنید. بگذارید او هم خاطراتش را مرور و با متوفی خداحافظی کند. کودکان در دوران عزاداری واکنشی به نام دوره احساسی کوتاه از خود نشان می دهند. احساسات کودک در این دوره به صورت جهشی است. با انرژی زیادی شروع می شود و خیلی زود پایان می یابد. این اتفاق دو سه بار در روز یا هفته رخ می دهد یا حتی بعد از یک سال با یادآوری آن شخص تکرار می شود. نگران نباشید کم کم همه چیز عادی می شود.

به آرامش رسیدن در زندگی با داشتن فرزند

بیشتر ما وقتی بچه دار می شویم، سعی می کنیم برای فرزندمان هر کاری بکنیم و بهترین ها را برایش فراهم کنیم اما در این راه، گاهی استرس هایی به ما وارد می شود و حس می کنیم خلاصی از این استرس و رسیدن به آرامش، خود خوشبختی است. به کار بستن 9 توصیه زیر به شما کمک می کند زندگی را، البته با داشتن فرزند، آسان تر بگیرید.

20 تا 30 دقیقه اختصاصی
20 تا 30 دقیقه پیش از دیگران از خواب برخیزید و چای بنوشید یا با آرامش مجله مورد علاقه تان را ورق بزنید. این کار سبب می شود روزتان را خوب آغاز کنید و استرس و کارهای روزمره باعث خستگی شما نشود.

هماهنگ کردن مدرسه رفتن کودک با بچه همسایه
حتما در همسایگی شما نیز بچه هایی هستند که همراه با فرزند شما به مهدکودک یا دبستان می آیند. با والدین آنها هماهنگ کنید تا بعضی روزها فرزند شما همراه با آنان و بعضی از روزها فرزند آنها با شما به مهد یا دبستان برود. این کار باعث می شود برای چند روز در هفته وقت اضافی بیشتری داشته باشید.

 

چگونه مادری آرام شویم؟

 

دوستی با مادران دیگر
به جای آنکه وقتی کودکتان را به پارک می برید تا بازی کند، روی نیمکتی تنها بنشینید، سعی کنید با دیگر مادرها دوست شوید، به ویژه می توانید با کسانی آشنا شوید که فرزندانی هم سن و سال فرزند شما دارند. برای آشنا شدن یکی دو جمله ساده کافی است:«چه کیف زیبایی دارید! آن را از کجا خریده اید یا «چه قدر لباس کودکتان خوش رنگ و زیبا است! خودتان آن را بافته اید؟» و بعد می توانید در رابطه با مسایل کودکان صحبت کنید و با هم دوست شوید.

لحظات اختصاصی برای کودکان
تمام روزکار می کنید و شب خسته به خانه بر می گردید؟ خودتان را جای فرزندتان بگذارید. در این شرایط، او چه حسی خواهد داشت و چه می کند؟ حتی اگر مجبورید شاغل باشید، وقتی به خانه باز می گردید تمام کارهایتان را کنار گذاشته و برای چند دقیقه ای به فرزندتان توجه کنید، کمی با او بازی کنید، حرف بزنید و نقاشی بکشید. جمع و جور کردن خانه، جارو کشیدن، حمام کردن و … را می توان چند ساعتی به عقب انداخت. یک روز در هفته را هم مرخصی بگیرید و به تمام کارهای خانه برسید تا استرس تان شما کمتر شود.

برهنه کردن پاها
گاهی اوقات باید اجازه داد کودکان پابرهنه روی چمن ها یا ماسه های کنار دریا بدوند؛ حتی در خانه نیز نباید سر لباس آنها خیلی حساس بود. به این ترتیب، مدام مجبور نیستید تکرار کنید که:«کفشت کو؟ کجا انداختیش؟» پابرهنه بودن می تواند راه رفتن صحیح را به کودک بیاموزد و ماهیچه های پا را هم قوی می کند.

غذا خوردن با دست
میوه ها را پوست بکنید و در بشقاب بگذارید و اجازه بدهید کودک به جای چنگال آنها را با دست بخورد. تکه های گوشت، مرغ و پنیر را کوچک کرده و خودش به دهانش بگذارد. پس از اتمام غذا هم دستمال مرطوبی به او بدهید تا دهان، دست ها و صورتش را تمیز کند.

 

چگونه مادری آرام شویم؟

 غذای حاضری جلوی تلویزیون
شاید شما هم بارها شنیده باشید که ناهار یا شام خوردن با تلویزیون روشن درست نیست و کانون خانواده را سست می کند. ما نیز با غذا خوردن با تلویزیون خاموش موافق ایم اما بد نیست پنج شنبه یا جمعه، غذایی حاضری درست کنید و با همسر و فرزندان تان جلوی تلویزیون بنشینید و در حالی که کارتون یا یک فیلم کمدی می بینید، آن را میل کنید.

مهمانی های کودکانه
بچه ها با هم سرگرم می شوند و بازی های جدید یاد می گیرند.

خوابیدن در روز جمعه
روز جمعه اجازه بدهید همه اهل خانه تا ظهر بخوابند. صبحانه و ناهار را یکی کنید و بیرون از خانه در پارک صرف کنید حتی می توانید برای راحت تر بودن صبحانه سبکی بخورید و برای ناهار به رستوران بروید.

نشانه های افسردگی در کودکان

یکی از اختلال های دوران کودکی، اضطراب و افسردگی ست که اگر به موقع، تشخیص داده شود، قابل درمان می باشد. ترس و تشویش، شیوع اضطراب در کودکان را پایه ریزی می کند و در صورتی که این ترس ها، بیمارگونه نباشد، به صورت طبیعی خود را نشان می دهد. خجالتی و گوشه گیر بودن، جزو شایع ترین اضطراب های اجتماعی کودکان است که می تواند زندگی آنان را مختل کند. کودکان، ترس و اضطراب را از راه شرطی شدن فرامی گیرند. بروز ترس ها در کودکان، قابل پیش بینی نیست و در تمام سنین، یکسان نمی باشد.

نقش خانواده به عنوان عاملی در ایجاد اختلال اضطراب کودکان، همیشه مورد توجه قرارگرفته است. انتقال اضطراب از پدر و مادر به کودک، بر اثر مشاهده و الگوسازی رفتارها صورت می گیرد.

سعی کنید از بروزز افسردگی در فرزندتان پیشگیری کنید و اجازه ندهید به این حالت دچار شود و با مشاهده کوچکترین علائم ناشی از آن به درمان وی بپردازید کاهش اعتماد به نفس می تواند زمینه ساز افسردگی در اطفال باشد. 

کاهش اعتماد به نفس زمینه ساز افسردگی

 جعفربای آسیب شناس اظهار کرد:والدین باید رفتارهای کودکان به ویژه گوشه گیری بیش از حد، کاهش اعتماد به نفس و افزایش میزان تحرک پذیری آنان را جدی بگیرند، زیرا این موارد از بارزترین علائم افسردگی در کودکان است.
وی افزود:برای درمان را شامل می شود ساختن فضایی دوستانه و صمیمانه، فضایی که کودک در آن احساس کند همه دوستش دارند و نیازهایش را به موقع و به جا برآورده می کنند از مهمترین عوامل است.
بای در پایان گفت:افسردگی در کودکان پیامدهای منفی بسیاری را به همراه دارد که عدم سازگاری های اجتماعی، مشکلات تحصیلی در آنها شوند.