برچسب: کودک

بازی کودکان به صورت انفرادی

وقتی کودکی با خودش بازی می کند آموزه های ارزشمندی را به دست می آورد. او یاد می گیرد چطور با مسائل زندگیش کنار بیاید.
تنهایی بازی کردن به شکل گیری شخصیت فردی کودکتان کمک می کند و به او یاد می دهد چطور وقتی در گروه های کوچک قرار می گیرد، در میان انبو ه جمعیت و زمانی که تنها است شاد باشد.

به کودک یاد بدهید سرگرمی های فردی داشته باشد
کودکانی که بلد هستند به تنهایی بازی کنند برای چنین لحظاتی خلاق می شوند. آنها می توانند بدون اضطراب از تنهایی به علاقه مندی هایشان بپردازند. وقتی کودک بزرگ می شود به این درک می رسد که بعضی از لحظات نیاز به خلوت و تنهایی خودش دارد. او اعتماد به نفس بیشتری خواهد داشت و می تواند نیازهای فردیش را برآورده کند.

تخیل قوی تر
کودکانی که تنها بازی می کنند کودکانی خلاق و خیال پرداز هستند. بازی با قهرمان های خیالی، پرنسس ها و شاهزاده ها و حیوانات نشانه خلاقیت وهوش کودک است. پس هرگز در این لحظات در بازی کودک مداخله نکنید.

شکل گیری شخصیت کودکان با تنهایی بازی کردن

رشد شخصیت مستقل اجتماعی
کودکانی که تنهایی بازی کردن را یاد می گیرند احساس استقلال بیشتری نسبت به کودکان وابسته تجربه می کنند. آنها برای برآوردن نیازهایشان وابسته به فرد یا اطرافیانشان نیستند. این استقلال اجتماعی به آنها کمک می کند تا در موقعیت های متفاوت سخت گیری نکنند و با شرایط کنار بیایند. تنها بازی کردن باعث نمی شود کودکتان خجالتی و کمرو بار بیایداو فقط یاد می گیرد لحظات تنهایی اش را پر کند بدون اینکه منتـــظر دیگری باشد تا خلوت تنهایی اش را با بازی پرکند.

ایجاد آرامش
بازی کردن در محیط های پر سر و صدا و سرگرم شدن با بچه های دیگر باعث تنش و خستگی می شود. گاهی لازم است او تنها بازی کند تا آرامش و تمرکز پیدا کند. کودک به آرامش نیاز دارد. اگر او از صبح زود تا بعداز ظهر در مهدکودک است باید در خانه کمی تنها بازی کند تا آرامش و تمرکز داشته باشد.

به کودک یاد بدهید چگونه خودش را آرام کند
کودک به این اطمینان قلبی نیاز دارد که پدر و مادرش در کنارش هستند و هرگز رهایش نمی کنند. اما او باید یاد بگیرد گاهی بدون تکیه به پدر و مادرش به خودش آرامش بدهد، سرگرم شود و یاد بگیرد. او باید بداند که همیشه می تواند روی پدر و مادرش حساب کند اما همچنین او باید یاد بگیرد که بعضی از مشکلات و مسائلش را به تنهایی حل و رفع کند. تنهایی به او کمک می کند تا احساساتش را بهتر درک کند و ارتباطش با پدر و مادر، اعضای خانواده و دوستانش را تقویت می کند.

احساس راحتی را در خلوت تنهایی کودک جدی بگیرید
حتی اگر خیلی دوست داشته باشید اما نمی توانید 24 ساعت شبانه روزتان را در اختیار کودک قرار بدهید. شما کارهای دیگری نیز دارید که علاوه بر نفع شخصی تان بخشی از نیازهای کودک تان را برآورده می کند. اگر کودک یاد بگیرد خودش را سرگرم کند شما هم بدون نگرانی می توانید به کارهایتان برسید. توجه به موقع و به اندازه شما به کودک احساس تنهایی و نادیده گرفتن را در او کم می کنداو به مرور زمان بین تنهایی بازی کردن، سرگرم شدن با پدر و مادر و بازی کردن با دوستان تمایز و حد و اندازه قایل می شود.

کودک را برای مدرسه رفتن آماده کنید
یک کودک پیش دبستانی که مهدکودک هم نرفته است پدر و مادرش را تنها همبازی هایش می داند و می شناسد. اما پدر و مادر باید به او یاد می دادند که گاهی هم با خودش بازی کند او باید یاد بگیرد پدر و مادرش ممکن است در بخشی از زندگی او حضور نداشته باشند.
تنها بازی کردن به کودک آمادگی رفتن به مدرسه را می دهد بدون این دردسر که تا مدت ها پشت در کلاس بنشینید تا اطمینان پیدا کند که شما هستید. او نباید به شما وابسته باشد چون یک روز بالاخره باید به مدرسه برود در حالی که پدر و مادرش سر کلاس نیستند. او نباید از نبودن شما بترسد و باید یاد بگیرد چگونه خودش را آرام کند و دوستان جدید را جستجو کند.

به خلوت و تنهایی خودتان احترام بگذارید
هر کسی نیاز به اوقات تنهایی ویژه خودش دارد. کودک باید یاد بگیرد چگونه خودش را مشغول کند و به همین ترتیب بفهمد شما نیز نیاز به اوقات شخصی خودتان دارید. تنها وقت گذراندن شما به او یاد می دهد این یک حق شخصی است و هر کسی حتی خود او می تواند از آن لذت ببرد. اگر مثلا شما اوقاتی از روز را کتاب بخوانید یا موسیقی گوش بدهید یا فیلم ببینید او هم یاد می گیرد برای اوقات شخصی خودش برنامه ای تدارک ببیند. تنهایی نقاشی بکشد. کارتون تماشا کند. بازی کند یا کتاب بخواند.

شکل گیری شخصیت کودکان با تنهایی بازی کردن

باور غلط درباره تنها بازی کردن کودکان

پدر و مادرهای زیادی از ناتوانی کودکشان برای سرگرم کردن خودشان شکایت می کنند. آنها از اینکه کودک شان گریه می کند و بلد نیست تنهایی بازی کند نگران می شوند. اما دلیل این مساله دیدگاه ها و باورهای غلط در باره استقلال در بازی کردن است.
1ـ بچه های کوچولو نمی توانند خودشان را سرگرم کنند.
«نوزاد وابسته به پدر و مادر است و او نمی تواند نیازی از خودش رفع کند.»
کودکان نیاز به کمک دارند اما وابسته نیستند. آنها هم می توانند خودشان را با صداها و اشیای تازه ای که می بینند سرگرم کنند و محیط زندگی شان را تجربه کنند. مشغول شدن و تلاش برای سرگرم کردن نوزاد فرصت تجربه های شخصی را از او می گیرد. همه چیز به عادت دادن برمی گردد. اگر کودک را به آغوش، تغذیه و توجه بی وقفه عادت بدهید در تمام دوران کودکی با این مساله درگیر خواهید بود. متاسفانه بیشتر پدر و مادرها این اشتباه را در مورد فرزند اولشان می کنند.
2ـ اگر کودک تنها بماند و گریه کند به این معنی است که نمی تواند تنهایی بازی کند.
اگر کودک را تنها گذاشتید و او فورا گریه کرد یکی از این دلایل باعث گریه او شده اند:
کودک ناگهان و بدون توجه رها شده است. حتی کودکان نیز برای آنچه می بینند نیاز به دلیل و توجه دارند. باید به کودک بگویید چرا تنهایش گذاشته اید. نه اینکه ناگهان و بی دلیل او را در اتاق تنها بگذارید و بروید سراغ کارهای خودتان.
کودک به روش و شیوه شما عادت کرده است. اگر او را به بغل کردن، چرخاندن و سرگرم کردن عادت داده اید او نمی تواند متوجه رفتار شما بشود. کودکان خیلی زود عادت می کنند و عادت هایشان را به سادگی ترک نمی کنند.
3ـ بازی یعنی با هیجان زیاد کاری را انجام دادن، حرکت و فعالیت زیاد
بازی می تواند تفکر باشد. آیا هرگز به کودکتان یاد داده اید که فکر کند و با فکرها و تخیلاتش سرگرم شود؟آیا هرگز به کودکتان یاد داده اید به یک ترانه گوش بدهد و سرگرم شود؟ از همان ابتدا می توانید کودک را به سکوت و شنیدن تشویق کنید. شنیدن صدای محیط هم می تواند یک بازی باشد بدون اینکه نیاز به حضور یک فرد دوم یا سوم برای سرگرم شدن داشته باشد.
4ـ بازی در تخت پارک ها اسیر کردن کودک است
کودک باید در محیط امن بازی کند. وقتی او را در کودکی آزاد می گذارید هر لحظه باید نگران باشید که اتفاق نگران کننده ای برایش بیفتد. و باید مراقب و همراه کودک باشید. اما عادت دادن کودک به بازی در تخت پارک ها به شما اطمینان می دهد که او هم سرگرم است و هم امنیت دارد.
5ـ تنها بازی کردن یعنی رها کردن کودک
طبیعی است که پدر و مادر بخواهند در بازی با کودک مشارکت کنند و از بازی با او لذت ببرند اما همه لذت این نیست که همپای کودکتان بازی کنید. گاهی باید فقط ناظر بازی کودک و شاهد توانایی هایش باشید. مشارکت در بازی ممکن است باعث مداخله و کم تحرکی کودکتان شود. مثلا اگر همیشه در نقاشی کشیدن یا لگو ساختن کنار کودک باشید بعد از مدتی می بینید که این شما هستید نقاشی می کشید یا لگو می سازید و کودکتان فقط شما را تماشا می کند.
6ـ وقتی کودک ناکام و ناامید می شود پدر و مادر باید برای حل مشکلاتش پیش قدم بشوند
توجه و حمایت با مداخله و تلاش برای رفع و رجوع مشکلات فرق دارد. پدر و مادر وظیفه ندارند ناکامی های کودک را به هر شیوه ای جبران کنند. آنها فقط باید حامی و مراقب باشند. اگر همیشه برای حل مشکلات کودکتان پیش قدم بشوید و اجازه ندهید خودش تلاش کند او مسئولیت پذیر نخواهد بود.
7ـ بازی کردن با کودک وظیفه پدر و مادر است
بازی کردن با کودک برای ایجاد صمیمیت و دوستی بیشتر ضروری است. پدر و مادری که با کودکشان بازی می کنند رابطه بهتری با کودک برقرار می کنند و در تربیت موفق تر هستند. اما پدر و مادر برای شکل گیری شخصیت و استقلال کودک وظیفه دیگری نیز دارند آنها باید کودک را برای تجربه های شخصی آزاد بگذارند. این آزادی و مراقبت برای پرورش کودک سالم ضروری هستند.

شکل گیری شخصیت کودکان با تنهایی بازی کردن

5 راه آموزشی برای بازی کودک
1ـ محیط را طوری که کودک دوست دارد فراهم کنید. اگر می خواهید کودک در اتاقش تنها بازی کند ابتدا مطمئن باشید او اتاقش را دوست دارداسباب بازی ها، کتاب ها، عروسک ها باید در اختیار کودک قرار بگیرند و بازی کردن با آنها نباید با اجازه شما باشد.
2ـ بازی هایی را به کودک پیشنهاد بدهید که او بتواند تنهایی با آن سرگرم شود. تلویزیون دیدن بازی نیست. امـا خانه سازی یک بازی سرگرم کننده است که او می تواند بدون کمک دیگران بازی کند.
3ـ کودک را نباید در تنهایی رها کنید. تنها بازی کردن به این معنا نیست که او را تنها رها کنید. او باید از حضور شما در خانه مطمئن باشد. شما می توانید بخشی از کارهایتان را در اتاق کودک انجام بدهید. روی تخت دراز بکشید و کتاب بخوانید و کودک را تشویق کــنید با اسباب بازی هایش بازی کند.
4ـ کودک را به تنها بازی کردن عادت بدهید. او هر روز باید مدتی را تنها بازی کند تا به این شیوه عادت کند. تلاش برای ایجاد این استقلال را یکی از برنامه های بدون استثنا تان قرار بدهید.
5ـ محدودیت زمانی در نظر بگیرید.بعضی از کودکان به سختی این شرایط را می پذیرند. کودک را برای مدت طولانی در اتاق و میان اسباب بازی هایش رها نکنید. اگر نیم ساعت خودش را سرگرم کرد شما هم نیم ساعت او را به هر شیوه ای که می توانید سرگرم کنید. با هم حرف بزنید. بازی کنید. آشپزی کنید فیلم ببینید هرگز کودک را ساعت های طولانی رها نکنید.

علت وابستگی شدید کودک به والدین و راه درمان آن

یکی از شایع ترین اختلالات در کودکان ، اضطراب جدایی است که سلامتی آنها را مورد تهدید قرار می دهد. اضطراب جدایی، نشانه ای از آگاهی کودک از جدا شدن والد (مادر – پدر)، مراقب یا پرستار است که کودک در هنگام جدایی احساس ناراحتی و ترس می کند.

شاید برای شمایی که مستقل و نترس هستید ، داشتن فرزندی که از ریسمان سیاه و سفید می ترسد و از کنار شما تکان نمی خورد ، عجیب باشد .
اما بهتر است کمی در باورهای تان تجدید نظر کنید و بپذیرید که رفتارهای کودک تان تنها تحت تاثیر ارثی نیست که از شما و پدرش گرفته است. فرزند شما بیشتر از آنکه از ژن ها زندگی کردن را یاد بگیرد ، تحت تاثیر رفتارهایی که د ر طول روز انجام می دهید ، قرار می گیرد .
اگر مدام د ر معرض دعواهای زن و شوهری شما باشد ، جدایی برایش به یک کابوس همیشگی تبدیل می شود و اگر مدام مثل یک گروهبان مراقبش باشید و به او بچسبید ، دل کندن از شما برایش سخت ترین کار دنیا می شود . دلیل وابستگی غیرطبیعی بچه ها به والدین شان را ازیک فوق تخصص اعصاب و روان کود ک و نوجوانان پرسید یم. او معتقد است، اگر مراقب رفتارهای هر روزه تان باشید، فرزندتان به چسبیدن به شما میلی پیدا نمی کند .

عوامل ایجادکننده در وابستگی کودکان به والدین

دلبستگی اش ایمن است یا ناایمن؟

از لحظه ای که نوزاد به د نیا پا می گذارد ، به مراقبت نیاز د ارد و باید کسی باشد تا نیازهای فیزیولوژیکی اش را برطرف کند . نوزاد تا د وماهگی بوی مراقب اولیه را که ماد ر است، حس می کند ولی هنوز قاد ر به تشخیص او از د یگران نیست. از د و تا هفت ماهگی نوزاد به تد ریج به صورت ماد ر و د یگران نگاه می کند و کم کم او را می شناسد . به طور طبیعی نوزاد به مراقب اولیه اش یا ماد ر که تمام نیازهای او را برطرف می کند ، د لبسته می شود . وقتی گرسنه می شود ، ماد ر به او غذا می د هد .
زمانی که گریه می کند ، ماد ر با آغوش گرفتن از او حمایت می کند و د ر کل ماد ر به موقع به همه نیازهای نوزاد پاسخ می د هد . این نوع از د لبستگی ایمن است و پایه اصلی مسائل روانشناختی انسان محسوب می شود . اگر ماد ران با رعایت موارد ی که گفته شد به فرزند شان د لبستگی ایمن ند هند ، او را د چار مشکلات پاید ار روانشناختی د ر سال های بعد ی زند گی می کنند . اما قطع شد ن دلبستگی نوزاد و ماد ر به هر د لیلی، اشکالات روانشناختی را به وجود می آورد .
نوزاد ی را تصور کنید که ماد رش را از د ست د اد ه است و چند ین نفر به نوبت از او مراقبت می کنند یا نوزاد سرراهی است و د ر پرورشگاه مراقب اولیه و د ائمی ند ارد ؛ حتی ماد ری که نسبت به نیازهای بچه حساس نیست و به موقع احتیاجات نوزاد را تامین نمی کند،همه اینها باعث می شود دلبستگی غیر ایمن شکل بگیرد و نوزاد د نیا را جای امنی نبیند . چنین نوزاد ی د ر بزرگسالی با د یگران سخت ارتباط برقرار می کند ، د چار اختلالات هیجانی و مشکلات یاد گیری می شود و کنترل هیجانی ند ارد و پرخاشگری می کند . نوجوانانی که د ر سنین پایین بزهکار می شوند ، دلبستگی غیرایمن را تجربه کرد ه اند .

پای ژن ها د ر میان است

در اختلالات روانشناختی تنها ایمن بود ن تعیین کنند ه نیست. گاهی د لبستگی ایمن شکل می گیرد ولی فرد از نظر ژنتیک استعد اد ابتلا به اختلالاتی مانند افسرد گی و اضطراب را د ارد یا حتی هیچ کد ام از د و عامل د لبستگی غیر ایمن و ژنتیک وجود ند ارد ، ولی فرد به د لیل مواجهه شد ید یا طولانی با چالش ها و استرس های زند گی د چار اختلالات روانشناختی می شود .
چنین کود کانی هم هنگام جدا شدن از والدین شان د چار بحران شد ید می شوند و حتی چند لحظه فاصله گرفتن از مراقب برای شان شبیه یک کابوس می ماند . والد ین با د ید ن این نشانه ها باید حتما با متخصصان مشورت کنند.

وابستگی کودک

گاهی باید مضطرب باشد

بعضی از اضطراب ها د لیل بر سلامت است و بعضی دیگر نه. د ر مورد کود کان د و نوع اضطراب وجود د ارد که یکی طبیعی و د یگری غیر طبیعی و قابل پیگیری است.
اضطراب غریبگی:نوزاد از هفت، هشت ماهگی تا د و یا سه سالگی با د ید ن غریبه ها واکنش نشان می د هد . حتی اگر د ر آغوش ماد ر باشد و غریبه ای نزد یک شود ، با بغض، گریه، اخم یا روی برگرد اند ن اضطرابش را نشان می د هد و به ماد ر می چسبد .
اضطراب جد ایی:تا د و یا سه سالگی که کود ک مراقب اولیه را از د یگران تشخیص می د هد ، طبیعی است که اضطراب غریبگی نشان بد هد . بعد از آن هم تا قبل از سنین مد رسه وجود اضطراب به شرطی که زند گی عاد ی را تحت تاثیر قرار ند هد و عملکرد ماد ر و فرزند را مختل نکند ، باز طبیعی شمرد ه می شود ولی بعد از آن کود ک باید بتواند ساعاتی از ماد ر جد ا شود د ر غیر این صورت کود ک د چار اضطراب جد ایی است.

اضطراب جد ایی چه درمانی دارد ؟

از آنجا که د ر اغلب موارد اضطراب جد ایی از عوامل محیطی و خارجی به خصوص از رفتار غلط والد ین ناشی می شود ، اولین راهکار اصلاح رفتار والد ین است. اگر این عوامل وجود ند اشت یا با تصحیح رفتار حال کود ک بهتر نشد ، به روانپزشک مراجعه و هرچه زود تر د رمان را شروع کنید .
– نسبت به نیازهای نوزاد حساس باشید و به موقع به تک تک نیازهایش رسید گی کنید .
– د عواهای زن و شوهری را به خلوت ببرید و پیش چشم کود ک د عوا نکنید . این کار حتی نوعی کود ک آزاری روانی به حساب می آید . حتی الامکان اجازه ند هید اختلافات زناشویی بر رفتار شما با کود ک تاثیر بگذارد .
– نگذارید کود ک هر فیلم و سریالی را تماشا کند . اغلب این فیلم ها شامل صحنه های مرگ، بیماری، تصاد ف و اتفاقات تلخ است. لازم نیست کود ک د ر این سنین با چنین مسائلی آن هم به این شکل آشنا شود چون تاثیر مخربی بر روان کود ک د ارند ، با یک سرگر می د یگر مانع تماشای فیلم های بزرگسالان شوید .
– بهتر است بازی های کامپیوتری کود ک را چک کنید . اگر بازی خشن یا حاوی صحنه های نامناسب است، اجازه بازی به او ند هید . کود ک نمی تواند مرز بین خیال و واقعیت را شناسایی کند . بعضی کود کان تحت تاثیر این فیلم ها و بازی ها د چار ترس می شوند و به ویژه شب ها حاضر نیستند د ر اتاق تنها بمانند چون فکر می کنند مثلا هیولایی که د ر بازی بود ه ممکن است شب سراغ شان بیاید .
– اگر کود ک را جایی می گذارید و می گویید سر ساعت مشخصی د نبالش خواهید رفت، حتما سر وقت آنجا باشید . بد قولی یا فراموشی د ر این مورد اثر بد ی روی کود ک می گذارد که فراموش شد نی نیست.
– هرگز کود ک را تهد ید نکنید . هیچ د لیلی مجوز تهد ید عاطفی را برای شما صاد ر نمی کند .
اگر کود ک حاضر نیست به مهد کود ک برود یا چند ساعتی بد ون شما جایی بماند ، او را واد ار به این کار نکنید چرا که باعث به وجود آمد ن ناراحتی های بیشتری برایش می شود . ابتد ا با او صحبت کنید و از مزایای مهد برایش بگویید . همراه هم بد ون اینکه از او جد ا شوید به مهد کود ک بروید تا با محیط آشنا شود . د ید ه شد ه گاهی مربی مهد به عنوان راهنمایی به ماد ر می گوید به گریه های بچه نباید اعتنا کرد . او را اینجا پیش ما بگذارید و بروید . ما آرام و سرگرمش می کنیم.
به هیچ وجه مرتکب چنین خطایی نشوید . باید به تد ریج با این قضیه کنار بیاید . روزهای اول د ر مهد کنارش باشید . بعد از گذشت چند روز وقتی عاد ت کرد ، کمی د ورتر بنشینید . این مرحله را هم که پشت سر گذاشتید ، چند د قیقه ای پیش چشمش نباشید و بازبرگرد ید . این هم که عاد ی شد ، چند ساعت نباشید و برگرد ید . د ر نهایت می بینید که کود ک تان د ر مهد کود ک می ماند و مشکل حل شد ه است.

با کود کی که د ر اتاقش نمی خوابد چه کنیم؟

روبه رو کرد ن تد ریجی و ملایم کود ک با اضطرابش د ر مورد محل خواب کود ک هم موثر است. اگر کود ک د ر اتاقش از چیزی می ترسد ، اول عامل ترس را از بین ببرید . مرزهای کود ک را برایش تعریف کنید . بگویید هر کس باید د ر اتاق خود ش بخوابد . توصیه می شود این کار را از زمان نوزاد ی انجام د هید ولی د ر هر صورت سر این مسئله نباید کوتاه بیایید . شب ها ماد ر یا پد ر یا هر د و با هم به اتاق خواب کود ک بروند و برایش قصه بخوانند .
هر عاد ت قبل از خوابی را که با کود ک د ارید ، انجام د هید . بعد که خوابش برد ، اتاق را ترک کنید . ممکن است نیمه های شب کود ک بید ار شود و به اتاق یا تختخواب شما بیاید . بد ون اینکه خونسرد ی تان را از د ست بد هید ، او را به اتاق خود ش ببرید . هر چند بار لازم شد این کار را تکرار کنید . حوصله به خرج د هید بعد از چند شب مشکل حل می شود .

ماد ر چسبند ه نباشید

همیشه کود ک نیست که به ماد ر می چسبد . ماد رانی هم هستند که حاضر نیستند از کود ک لحظه ای جد ا شوند ؛ یعنی اگر حتی کود ک بخواهد جد ا شود ، آنها مانع می شوند و د ر واقع یک الگوی رفتاری غلط به او می د هند . د لبستگی اتفاق خوبی است ولی وابستگی د ر بعضی زمینه ها مانع رشد کود ک می شود بنابراین بهتر است ماد رانی که چنین رفتاری د ارند به فکر اصلاح خود شان باشند .

اضطراب جد ایی از کجا می آید ؟

تشخیص کود کانی که د چار اضطراب جد ایی هستند ، کار سختی نیست. آنها کود کانی هستند که حاضر نیستند به مهد کود ک، مد رسه یا کلاس های ورزشی بروند . د ر خانه اقوام نمی مانند . د ر خانه مرتبا حضور ماد ر را چک می کنند و حین بازی نگاه می کنند ببینند ماد ر د وروبرشان هست یا نه. شب ها د ر اتاق پد ر و ماد ر و با آنها می خوابند و…
– د ر خانواد ه هایی که والد ین با هم اختلاف د ارند و د عوا و جد ل زیاد است، کود ک همیشه د ر نگرانی به سر می برد . معمولا وقتی د عوای خانواد گی شد ت می گیرد ، ماد ر خانه را ولو برای ساعاتی به قهر ترک می کند یا شوهر را تهد ید می کند که از خانه خواهد رفت، کود ک همه اینها را می شنود و مد ام د لواپس رفتن ماد ر است.
– بعضی ماد رها عاد ت بد تهد ید کرد ن را د ارند ؛ یعنی اگر کود ک حرف ماد ر را گوش نکند ، شیطنت کند ، خانه را به هم بریزد و… ماد ر تهد ید می کند که اگر چنان کنی یا چنان نکنی، من از خانه می روم. اگر تو پسر بد ی باشی، من خواهم مرد . اگر اذیتم کنی، مریض می شوم. د ر این حالت کود ک همیشه نگران از د ست د اد ن ماد ر است و به همین خاطر حاضر نیست از کنارش د ور شود .
– اگر کود ک شاهد تصاد ف شد ید یا مرگ اقوام باشد ، د چار اضطراب جد ایی می شود .
– تماشای فیلم های ترسناک یا فیلم های غمگین با صحنه های اند وهناک، تماشای فیلم های خشن، بازی های کامپیوتری خشن یا نامناسب هم می تواند این اضطراب را ایجاد کند.

از این ماد ران نباشید

درست است که هر ماد ری آرزوی آرامش و شاد ی فرزند ش را د ارد اما این ماد رها با اشتباه های شان زند گی را برای کود ک خود سخت می کنند :
– ماد ران همیشه نگران
– ماد ران محافظتی
– ماد ران چسبند ه
– ماد رانی که همیشه با همسرشان می جنگند.
– ماد رانی که بچه را د ر د عواها د خالت می د هند.
ماد ر محافظتی نباشید
شاید ماد ران محافظتی ند انند طرز رفتارشان با کود ک، تا چه حد به او آسیب می زند اما فرزند این مادران، اصلا سراغ اکتشاف نمی رود و برای هیچ چیزی تلاش نمی کند. اگر از رفتارهای زیر نپرهیزید، با این نحوه برخورد اضطرابی آموخته شد ه به کود ک می د هید . د ر نتیجه امکان د ارد د ر آیند ه فرد مضطربی شود که از همه چیز می ترسد و به هیچ کس نمی تواند اعتماد کند .
– از نوزاد ی تا سنین بالاتر د ر هر مرحله ای تمام کارهای کود ک شان را انجام می د هند . کود ک می تواند د ر یک سنی قاشق به د ست بگیرد و غذایش را خود ش بخورد یا باید د ر یک سنی د یگر لباس هایش را خود ش بپوشد ولی ماد ر محافظتی اجازه نمی د هد کود ک این کارها را انجام د هد و خود ش انجام می د هد . به همین خاطر بچه مد رسه می رود ولی هنوز ماد ر غذا د ر د هانش می گذارد و لباس تنش می کند .
– کود ک به طور طبیعی باید با همسالانش ارتباط برقرار کند ولی ماد ر نگران است بچه های د یگر بچه اش را بزنند یا به بچه اش حرف های بد بیاموزند و حین بازی هولش بد هند بنابراین مانع ارتباط گرفتن کود ک با بقیه بچه ها می شود .
– ماد ر از ترس اینکه کود ک زمین بخورد ، اجازه بازی کرد ن و فعالیت های این چنینی به او نمی د هد .

کاهش اشتیاق کودک به لوازم آرایشی

کافی ست فقط چند دقیقه از فرزندتان غافل شوید و او را در اتاق تان تنها بگذارید تا با صحنه ای آشنا برای اکثر مادران مواجه شوید! لوازم آرایش تان کاملا بهم ریخته و صورت فرزندتان رنگی است. در یک دستش رژ و در دست دیگر یک قلم مو گرفته و با هیجان سعی می کند خودش را آرایش کند. البته که میز و صندلی و در و دیوار اتاق هم در امان نیستند.
تقریبا همه کودکان، به ویژه دختربچه ها علاقه غیرقابل وصفی به لوازم آرایش دارند. بیایید بپذیریم رنگ بندی متنوع و بسته بندی ها ی جذاب لوازم آرایش در این کنجکاوی بی تاثیر نیست. البته که نباید فراموش کنیم الگوبرداری از شخصیت های کارتونی، اطرافیان و مهم تر از همه خودتان، دلیل اصلی کشیده شدن بچه ها پای میز آرایش شماست.
برای شما راهکارهایی داریم تا از اشتیاق کودک تان به آرایش بکاهید.
مراقب باشید! واکنش اولیه شما هنگام مواجه با فرزندتان بسیار مهم است. برخورد عصبی شما می تواند حس کنجکاوی او را شدیدتر کند. از طرفی اگر او را تشویق کنید یا از او که حالا یک کوچولوی رنگارنگ است عکس بگیرید، احساس می کند که شما این کار او را دوست دارید و حالا برای تان جالب تر شده است. بنابراین خونسرد باشید و از راهکار های زیر استفاده کنید:

جلوگیری از استفاده کودکان از لوازم آرایش

راهکارهایی برای دست نزدن کودک به لوازم آرایش

کاملا منطقی صحبت کنید
برای کودک تان توضیح بدهید که استفاده از لوازم آرایش برای سن آن ها اصلا مناسب نیست. چون معمولا افرادی از این وسایل استفاده می کنند که عیب و نقضی روی صورت شان دارند یا می خواهند جوان تر به نظر برسند. به او بگویید که کودکان آنقدر بی نقص و زیبا هستند که نیازی به استفاده از این مواد ندارند. آن ها باید بدانند پوست لطیف شان در اثر استفاده از لوازم آرایش آسیب می بیند.

جایگزین مناسب داشته باشید
چه اشکالی دارد که دخترکوچولوی شما بخواهد زیباتر باشد؟ برای او گل سر، تاج، سنجاق سر و تل های رنگارنگ تهیه کنید و روش های مختلف بستن مو را به او آموزش دهید و نشان دهید که این وسایل جزئی از لوازم آرایش مناسب سن اوست.

یادآوری یک خاطره
حتما شما هم یک روز تلخ را به خاطر دارید که پوست دلبندتان در اثر یک شیطنت زخم کوچکی برداشته بود. آن روز را به او یادآوری کنید تا بداند زخم یا خراش یا آسیب های پوستی آزاردهنده هستند. در ادامه به او بگویید که استفاده بی جا از لوازم آرایش باعث آسیب به پوست حساس و لطفا او خواهد شد.

شما الگوی کودکان تان هستید
این بار شما قایم شوید! بله. باید سعی کنید جلوی چشم کودکان کمتر آرایش کنید. آن ها شما را الگوی خود می دانند و هرچه از شما ببینند تکرار می کنند. برای آرایش کردن جایی بروید که در دید کودکان نباشید.

جلوگیری از استفاده کودکان از لوازم آرایش

وسایل آرایش رنگارنگ و وسوسه انگیزتان را جلوی چشم نگذارید
کودکان رژ لب، لاک و رژگونه را بیشتر از بقیه وسایل شخصی شما دوست دارند. سعی کنید جای مخصوص و دور از دسترس برای این رنگارنگ های کوچک در نظر بگیرید.

لوازم آرایش مخصوص کودکان
این بار که دارید برای خودتان خرید می کنید از فروشنده، لوازم آرایش مخصوص کودکان بخواهید. این محصولات جدید ضد حساسیت هستند و آسیب کمتری به پوست حساس بچه ها وارد می کنند. اگر روند تربیتی شما با این مسئله مغایرت ندارد می توانید با توجه به سن فرزندانتان برایش لاک یا رژ مخصوص بخرید. اما پیشنهاد ما این است که فرزندتان را به هرروشی که می توانید مطمئن کنید که او زیباترین فرشته است و هیچ نیازی به آرایش ندارد.

راه هایی برای خوابیدن کودکان

خانواده ها مسئله ی بزرگ خواباندن بچه ها را “جنگ شبانه” می نامند. پسر سه ساله شان تقریبا هر شب موقع خواب، به بازی مشغول می شد و این به خودی خود یک جنگ بزرگ به شمار می رفت! علی رغم تمام تلاش های پدر و مادر، او در رختخواب نمی ماند و وقتی بعد از چند دقیقه به اتاقش سر می زدند در رختخوابش نبود! یا روی زمین بود، یا روی میز و هر جای دیگری به جز رختخواب مشغول بازی بود.
آن ها از من چند توصیه و راهکار خواستند و از آنجایی که تجربه ی پرورش پنج فرزند (و چند فرزندخوانده) را دارم به این نتایج رسیدم:

زمان مناسبی را برای خواب مشخص کنید
اگر فرزندتان تا دیر وقت بیدار است یا چرت بعدازظهر را از دست داده، تعیین زمان خواب شبانگاهی اش بسیار مشکل خواهد شد. سعی کنید هر 2-3 روز یک بار، او را یک ربع زودتر به رختخواب بفرستید تا وقتی که بهترین و مناسب ترین زمان برای خواب فرزندتان مشخص شود.

راهی برای رهایی از جنگ شبانه با کودکان

بعد از شام استراحت کنید
استراحت اعضای خانواده بعد از شام معمولا کار دشواری است چرا که پدر خانواده تازه به خانه آمده است و بچه ها دوست دارند با او بازی کنند. اما اگر انرژی بچه ها بالا برود و بعد از شام فعالیت بدنی داشته باشند به این آسانی ها نخواهند خوابید. فعالیت های بعد از شام باید در سطحی آرام انجام شود. بازی های آرام و خواندن کتاب بهتر از بازی های خیلی شاد مثل بالانس زدن و دویدن در مدت شام تا زمان خواب است.

آداب خاصی را برای رفتن به رختخواب تعیین کنید
یکی از مهم ترین کارهایی که می توان برای به رختخواب رفتن بچه ها انجام داد، مشخص کردن آدابی خاص و مستمر برای خوابیدن است. انجام این آداب معمولا 30 دقیقه طول می کشد. هرچه این کارها منظم تر و متداوم تر باشد در پایان آن، تمایل بچه ها برای خوابیدن بیشتر خواهد بود. انجام عبادت خانوادگی، مسواک زدن، خواندن کتاب یا گفتن یک قصه، گپ زدن به مدت دو دقیقه و فرستادن آن ها به رختخواب می تواند روند خوبی باشد.

مواجهه با ترس از تاریکی
گاهی ترس از تاریکی می تواند مانع از رفتن کودک به رختخواب شود. یکی از راهکارهای پیشنهادی برای کمک به این بچه ها این است که از آن ها بخواهیم چشمان شان را ببندند و ما چراغ ها را خاموش کنیم. وقتی بعد از ده ثانیه چشم شان را باز کنند فضای اتاق، دیگر به آن اندازه که فکر می کردند تاریک به نظر نخواهد آمد چرا که چشم انسان خود را با نور کم مطابقت می دهد و به این ترتیب، کودک احساس بهتری خواهد داشت. یک چراغ خواب ملایم نیز می تواند روش مناسبی برای مواجهه با ترس کودک از تاریکی باشد.

راهی برای رهایی از جنگ شبانه با کودکان

 فضای مناسبی برای خواب ایجاد کنید
همانطور که بزرگسالان باید فعالیت های خود را در زمان خواب کم کنند، بچه ها نیز باید از اتاق خواب خود برای خواب و استراحت استفاده کنند. وجود اسباب بازی و لباس در همه جای اتاق خواب می تواند تمرکز کودک را برای خوابیدن از بین ببرد. استفاده از پرده های کم کننده ی نور اتاق نیز برای همه ی اتاق خواب ها یکی از روش های فضاسازی مناسب برای خوابیدن کودک حتی در زمان چرت بعد از ظهر به شمار می رود.

روشهایی مناسب برای کم کردن تلویزیون دیدن کودکان

امروزه تلویزیون به یکی از ضروریات زندگی هر فرد تبدیل شده است اما تماشای بیش از حد تلویزیون آسیب های زیادی را متوجه افراد میکند که برای پیشگیری از آن باید به فکر راهکارهایی اساسی بود تا والدین از طریق آن بتوانند ساعت های تلویزیون دیدن کودکان را کنترل کنند.

تماشای تلویزیون یک فعالیت مهم و عمده است که تاثیرات مثبتی روی اطلاعات، دانش و یادگیری دارد. تلویزیون می تواند تاثیری قوی در رشد ارزش ها و شکل دهی رفتار داشته باشد، ولی می تواند تاثیرات نامطلوبی نیز در زندگی کودک بگذارد. زمانی که صرف تماشای تلویزیون می شود کودک را از فعالیت های مهمی چون مطالعه، تکالیف مدرسه، بازی، ورزش، تعاملات خانوادگی و رشد اجتماعی باز می دارد.
همچنین کودکان می توانند اطلاعاتی را از تلویزیون دریافت کنند که نامناسب و غیر صحیح است به خصوص آن که کودکان در یک مرحله سنی قادر نسیتند بین واقعیت و فانتزی ارائه شده در برنامه های تلویزیونی تفاوت قائل شوند.

از مضرات تلویزیون دیدن بیش از حد بیشتر بدانید

کودکانی که ساعات زیادی را صرف تماشای تلویزیون می کنند ممکن است موارد زیر در آن ها بیشتر دیده شود:
پیشرفت تحصیلی ضعیف تری داشته باشند.
کمتر کتاب بخوانند و مطالعه کنند.
فعالیت فیزیکی و ورزشی کمتری داشته باشند.
چاقی و افزایش وزن در آن ها بیشتر باشد.

تماشای بیش از حد تلویزیون آسیب های زیادی را متوجه کودکان میکند

راهکارهای کم کردن تلویزیون دیدن توسط کودکان