برچسب: کودک

چگونه پسرم را از روحیات دخترانه دور کنم

خانمی 34 ساله هستم که چهار سال است متارکه کرده ام و پسری 9 ساله دارم. به دلیل شرایطی که دارم، بیشتر با خانم ها رفت و آمد می کنم و این معاشرت مداوم با خانم ها روی اخلاق و رفتار پسرم تاثیر می گذارد و احساس می کنم روحیات دخترانه پیدا کرده است. هنوز مطمئن نیستم ولی نگران این موضوع هستم که پسرم الگوی مردانه در زندگی اش ندارد، چون من برادر هم ندارم که پسرم با او معاشرت کند.

نگرانی که مطرح کردید در واقع مسئله بسیاری از تک والدی هاست و نکته مهم این جاست که اگر فرزند شما دختر هم بود، باز این نگرانی یا به اصطلاح خلاء نبود والد پدر مسبب نقیصه های هیجانی، رفتاری و حتی نگرشی و اخلاقی در فرزند دختر نیز می شد و در واقع فرزند دختر و پسر به هر دو والد به یک اندازه نیاز تربیتی دارند.

راه حلی برای دور کردن پسرها با روحیات دخترانه

الگوی مردانه فراهم کنید!

بخش مردانه شخصیت پسر شما به خصوص تا نوجوانی به شدت تشنه الگوگیری و تقلید از پدر، برادر بزرگ تر یا حتی عمو و دایی و دیگر مردان فامیل نزدیک خود است و در صورت نبود مهره اصلی یعنی پدر و بعد برادر بزرگ تر، چاره ای نیست که والد سرپرست شرایطی را فراهم کند تا به طور نامحسوس فرزندش با الگوهای مردانه مقبول همنشینی و همراهی زمانی و مکانی داشته باشد. برای مثال برادر خود شما (دایی) یکی از این گزینه هاست یا پسر دایی بزرگ تر که رفتار و منش وی مقبول شماست و در نهایت در صورت نبود این گزینه، انتخاب معلم مرد برای ادامه تحصیل در دبستان، رفت و آمد بیشتر با خانواده هایی که پسران همسن یا حداکثر با تفاوت سنی دو سال دارند، انتخاب کلاس های ورزشی خاص مردان از جمله فوتبال که از جدیت و شور مردانه بیشتری برخورداراست، انتخاب بازی های ایرانی یا کتاب داستان هایی با مضامین دنیای پر هیاهو و قدری جدی تر مردانه که داستان های تدوین شده قرآنی، شاهنامه و مثنوی برای کودکان بهترین است و بازی های رایانه ای که چندین سری از داستان های مذکور در آن کار شده است، می تواند بهترین راهکار باشد.

جلوگیری از روحیات دخترانه پسرها

یک نکته مهم درباره نگرانی تان

موضوع دیگری که دانستن آن ضروری است، رابطه جدی و محکم و رفتار متناسب با جنس و جنسیت ذاتی فرد است. شما هر چقدر هم پسری را در محیطی زنانه تربیت کنید، هرگز نمی توانید فطرت، رفتار و منش مردانه وی را تغییر دهید و اگر در برخی مهارت ها، قدری تفاوت دارد بعد از سن نوجوانی و کسب استقلال و ورود به دنیای جوانان همسن خود، شروع به ترمیم آن ها خواهد کرد، پس نگرانی شما به جاست ولی نه چندان جدی و مطلق. پس تلاش تان حول این محور باشد که با تمهیدات مختلف، به همراهی و همزیستی بیشتر الگوهای مردانه برای فرزند خود همت گمارید و به هیچ وجه نگران نباشید که پسر شما رفتاری دخترانه را کسب خواهد کرد که این امر محال است.

رفتارهایی که شما باید به پسرتان بیاموزید

و نکته مهم دیگر این که فرزند شما درست همان قدر که مشتاق تجربه و یادگیری رفتارهای مردانه است به همان مقدار مشتاق شناخت ظرافت های رفتار با زنان نیز هست که در این جا نقش شما مهم و کلیدی است. ظرافت های رفتار با یک کدبانو و دوشیزه را شاید مادر بهتر بتواند به پسر کوچک امروز و نوجوان فردای خود آموزش دهد، این که زنان جوان در موقعیت های سرد و گرم روزگار چه انتظاری از مرد جوان همسفرشان و به نوعی همسرشان دارند را به شیوه های مختلف می توان با داستان و تمثیل یا حتی اگر خاطرات خوشی از پدرش دارید، برای وی بازگو کنید. از فیلم ها و پویانمایی های پر مغز و هنرمندانه داخلی و خارجی که در این باره ساخته شده است هم غافل نشوید چراکه یکی از اصلی ترین علایق بچه هاست و به خصوص با توان بالای القا و تلقین بسیار حائز اهمیت اند، پس در انتخاب این که فرزند شما چه ببیند یا حتی در آینده نزدیک چه بشنود، زیرک باشید و از هم اکنون وی را با دنیای جدی هنرهای اصیل ازجمله ادبیات، سینما و موسیقی آشنا کنید. به امید این که در کنار نقش ظریف مادرانه، در حد توان تان نقش کریمانه و پدرانه یک مرد را نیز به پسرتان نشان دهید.

گرفتگی گوش کودکان در سفر

سفر با هواپیما به اندازه کافی دشوار هست اما اوضاع وقتی بدتر و غیرقابل تحمل تر می شود که گوش درد نوزاد یا کودک نوپای شما هم به همه مشکلات اضافه شود. شرایط متغیر جوی و فشار کابین منجر به کیپ شدن گوش و احتباس هوا در مجرای گوش می شود و گاهی درد تیز و شدیدی در مجرای گوش کودک شما ایجاد می کند. با پیشگیری از کیپ شدن گوش کودک در طول پرواز، مخصوصاً زمان بلند شدن هواپیما از زمین و فرود آمدن، تجربه سفر با هواپیما را هم برای خودتان و هم کودکتان لذت بخش خواهید کرد.

چیزهایی که لازم دارید:

آبمیوه
آب نبات چوبی
اسنک های میوه ای یا پاستیل
برشتوک یا بیسکوییت های ترد
آنتی هیستامین

جلوگیری از گرفتگی گوش

 
کارهایی که باید انجام دهید:

وقتی هواپیما در حال بلند شدن از زمین یا فرود آمدن است، به کودک دلبند خود یک فنجان آبمیوه یا یک آب نبات چوبی بدهید. بلعیدن از تجمع فشار هوا در مجرای گوش کودک جلوگیری می کند.
در طول پرواز، به کودک پاستیل های میوه ای، برشتوک یا دیگر غلات و بیکسوییت های خشک و ترد را بدهید. جویدن و بلعیدن می تواند درد کیپ شدن گوش در طول پرواز را خنثی کند؛ مخصوصاً اگر هواپیما در چاله ها یا دست اندازهای هوایی بیفتد که منجر به افت فشار کابین و در پی آن کیپ شدن گوش کودک شما شود.
اگر فرزند شما مستعد حساسیت گوش است و هر از گاهی دچار گوش درد می شود، قبل از پرواز، به او آنتی هیستامین بخورانید. آنتی هیستامین ها مانند مسکن یا بیهوش کننده عمل می کنند و کودک شما را در طول پرواز می خواباند. علاوه بر این، آنتی هیستامین برای کاهش گوش درد ناشی از تغییرات فشار هوا در کابین هواپیما نیز بسیار استفاده می شود.

جملات خوشایند و ناخوشایند کودکان

اگر میخواهید کودک شما در آینده فرد موفقی شود و مسئولیت پذیر بار بیایید باید از همان کودکی و در رفتارهای خودتان با او بیشتر دقت کنید. تربیت کودک اهمیت زیادی در خانواده دارد و ما برای بهتر شدن این تربیت باید به جملاتی که برای کودک خوشایند و ناخوشایند است توجه کنیم. در این مطلب میخواهیم درباره جملاتی که برای کودکان خوشایند و ناخوشایند است صحبت کنیم.

5 جمله خوشایند برای کودکان:

1) خـودت تـصـمـیم بگیر:
کودک و دوستش در اتاق مشغول بازی هستند. سر و صدای آنها باعث اذیت و آزار شماست، بهتراست بگویید:”بچه ها تصمیم بگیرید یا بی سر و صدا بازی کنید، یا از اتاق خارج شوید.” اگر بعد از 5 دقیقه هنوز سر و صدا ادامه داشت، بگویید:”خوب می بینم تصمیم گرفتید که از اتاق بیرون بروید.” این جمله، شما را از داشتن نقش منفی نجات می دهد، زیرا آنها می دانند این تصمیم آنها بوده که منجر به این نتیجه شده است. به این ترتیب کودک مسئول عمل خودش است.

2) من تو را دوست دارم ولی این کار تو را نمی پسندم:
اگر می خواهید لفظی را به کودک بیاموزید، کار خوب و بد را برایش مشخص کنید. به او بیاموزید ما کار خوب و کار بد داریم ، نه بچه خوب و بچه بد. هدف از وضع قوانین، آموزش رفتارهای مناسب است نه تنبیه کودک. اگر چه به رفتار ناپسند او اعتراض می کنید ولی محبت خود را به او قطع نمی کنید.

3) از تو می خواهم مشکل مرا حل کنی:
اگر کودک کاری را انجام می دهد که باعث رنجش شماست، به او بگویید که دچار مشکل شده اید. مثلا ً به او بگویید:”صدای بلند تلویزیون باعث می شود دچار سردرد شوم” و ازاو بخواهید در حل مشکل به شما کمک کند. در این صورت او که خود را دشمن شما نمی بیند خود را موظف می داند کاری انجام ندهد که برای شما مشکل آفرین باشد. اگر به رضایت خاطر شما اهمیت دهد، رفتار بد را خاتمه خواهد داد.

4) احساس تو را درک می کنم:
وقتی کودک عصبانی است جملاتی را به کار می برد تا دیگران را متوجه احساس خود کند. مثلا ً می گوید:”از تو متنفرم” یا “خیلی بدی.” این تنها جملاتی است که همه ذهن او را پرکرده. شما می توانید به او کمک کنید تا جمله مناسب را به کار ببرد.

5) آیا دوستت چیزی گفته که واقعیت ندارد و تو عصبانی شده ای؟:
” افراد متفاوت، نـیازهای متفاوتی دارند. اغلب کودکان در اعتراض به والدین می گویند:”عدالت را رعایت کنید و منصف باشید” و این جملات زمانی مطرح می شوند که کودک می خواهد وسیله خاصی برایش تهیه شود؛ صرفاً به این دلیل که برای برادرش تهیه شده است. باید به کودکان بیاموزیم “انصاف و عدالت این است که هر فرد، هر چه را نیاز دارد تهیه کند. اگر شما به عینک نیاز داری و خواهرت به کفش، هر کدام وسایل مورد نیاز خود را خریداری خواهید کرد و این است اجرای عدالت. گمان نمی کنم زمانی که خواهر شما به عفونت گوش مبتلاست و آنتی بیوتیک مصرف می کند لازم باشد شما هم آنتی بیوتیک مصرف کنی”!

جملات ناخوشایند کودکان را بشناسید

7 جمله ناخوشایند برای کودکان:

1) مناسب سن خودت رفتار کن!
گاه والدین به رفتار کودک انتقاد می کنند، زیرا آن رفتار تأثیر بدی بر بزرگترها داشته است. در صورتی که رفتار کودک، نشان دهنده احساس درونی اوست و والدین وظیفه دارند احساس کودک را درک کنند. کودک 6 ساله ای که نمی داند چه می خواهد و گریه می کند ، یا کودک 4ساله ای که از محدود شدن در صندلی اتومبیل ناراحت است و گریه می کند ، هر دو متناسب سنشان عمل می کنند؛ اگر چه ما انتظار داریم رفتار آنها ما را آزار ندهد. به جای اینکه به کودک بگویید “مناسب سن خودت عمل کن” بگویید:”به نظر می رسد خیلی عصبانی هستی”، “می دانم وقتی چنین اتفاقی برایت افتاده بسیار ناراحت شده ای” این جملات به کودک آرامش می دهد و شرایط را قابل تحمل خواهد کرد.

2) شوخی کردم:
دست انداختن کودک اگر چه ظاهراً شرایط را شاد می کند ولی در واقع به شدت مخرب است. هنگامی که کودک عصبانی است، خندیدن به او باعث می شود احساس بدتری پیدا کند. شما به عنوان والدین کودک وظیفه دارید او را حمایت کنید نه اینکه باعث اذیت و آزار او شوید. اگر چنین منظوری ندارید هنگامی که کودک ناراحت است شاد نباشید.

3) چـرا مـثـل … نـیستی؟
با مقایسه کـودکـان، آنـهـا احـسـاس مـی کـنـنـد در مرتبه پایین تری قرار گرفته اند و این راه مناسبی برای وا داشتن آنها به فعالیت نیست. زمانی که کودک خود را پایین تر از دیگری احساس کند ، روحیه خود را می بازد و دست از فعالیت خواهد کشید. شما باید ضعف و قوت کودکان را بپذیرید و آنها را بر اصلاح رفتار خودشان تشویق کنید.

4) ندو و گرنه می افتی!
علی رغم تمام توجه شما به محافظت از کودک، به کار بردن این نوع جملات باعث می شود کودک بیفتد، زیرا به او القا می کنید منتظرید که او به زمین بخورد و این برای کودکی که تلاش می کند مستقل باشد بسیار مضر است. بهتر است در این موارد بگویید:”قبل از دویدن از محکم بودن بند کفش هایت مطمئن باش.” در این صورت شما در مورد اشکال کفش صحبت کرده اید نه ناتوانی کودک.

5) چی بهت گفتم؟
چرا سوالی را می پرسید که خودتان جواب را می دانید؟ انتظار دارید کودک چه پاسخی بدهد؟ وقتی می پرسید:لباست را کجا پرتاب کردی؟ لبخندی موذیانه می زند و می گذرد. اگر از رفتار او رنجیده اید بگویید:”من متاسفم که مجبورم برای بار سوم تکرار کنم که لباست را روی چوب لباسی آویزان کن.”

6) به تو قول می دهم که … :
به کودکان باید نه وعده داد و نه وعده از آنها گرفت. روابط ما با فرزندانمان باید بر اساس اعتماد و اطمینان باشد.
وقتی پدر و یا مادر برای تأیید گفته خود مجبور است وعده بدهد، یعنی دارد اقرار می کند که “وعده داده نشده اش” اعتبار ندارد و قابل اعتماد نیست. وعده ها باعث می شوند که توقعات غیرواقعی در کودکان به وجود بیاید. وقتی به کودک وعده داده می شودکه او رابه باغ وحش ببرند، او آن وعده را یک تعهد به حساب می آورد و فکر می کند که براساس این تعهد، در روز موعود نه باران خواهد بارید، نه اتومبیل عیب و ایرادی پیداخواهد کرد و نه خود او مریض خواهد شد.
از طرفی نباید از کودکان وعده گرفت که درآینده رفتاری خوب داشته باشند یا رفتار بدشان را اصلاح کنند. وقتی کودک وعده ای ناخواسته می دهد، وعده ای که متعلق به خود او نیست، در واقع چکی بانکی می کشد که در آن بانک اصلاً حساب ندارد. ما نباید مشوق و محرک این قبیل اعمال فریب آمیز باشیم.

7) آخر چند بار باید یک چیز را تکرار کنم؟
پدر یا مادری که در استفاده از سخنان نیشدار و طعنه آمیز استعداد ذاتی دارد، خطر و تهدیدی جدی برای سلامت روانی کودک به حساب می آید. این پدر یا مادر جادوگری است که از واژه ها استفاده می کند و با بیان این واژه ها، مانعی در برابر ایجاد ارتباط موثر برقرار می کند و مانع از پدید آمدن رابطه ای مثبت بین پدرومادر با کودک می شود. ” آخر چند بار باید یک چیز را تکرار کنم ؟ مگر تو کری ؟ پس چرا گوشت به من نیست؟ …”
این پدرو مادرها شاید ندانند که سخنان طعنه آمیز و کنایه دار جملاتی هستند که برخوردی متقابل طلب می کنند. این پدر و یا مادر آگاه نیست که با این اظهار نظرهای توهین آمیز، کودک را تحریک کرده و ذهن او را از نقشه های خیالی انتقام، پر می سازد ودر نتیجه باعث مسدود شدن راه ارتباطی بین خود او و کودکش می شود.

شعر خواندن برای کودکان

جالب است بدانید که خواندن شعر برای نوزادان و کودکان می تواند بسیار خوب واقع گردد و تاثیرات بسیار مثبتی روی ذهن انها بگذارد.

حتی بی ذوق ترین و کم قریحه ترین افراد -به لحاظ ادبی- هم می توانند دست کم چند شعر کوتاه دوران کودکی شان را از حفظ بخوانند.

فواید شعر خواندن برای کودک

بدترین تنبیه ها برای یک کودک چیست

برای بسیاری از مردم واژه انضباط مترادف با تنبیه است. اغلب ما در خانواده هایی پرورش می یابیم که در آن تنبیه و پاداش روشی بوده که در مورد انضباط دهی به بچه ها به کار می رفته است. اما این روش به بچه ها فرصت انتخاب نمی دهد تا بتوانند مسئولیت پذیری را بیاموزند. هم چنین گرچه پاداش و تنبیه ممکن است در سنین پایین موثر به نظر آید ولی ممکن است در درازمدت موثر نباشد.

در گذشته شاهد تنبیهات بدنی کودکان از سوی والدین بودیم، اما در چند سال اخیر کمتر شاهد این تنبیهات بدنی هستیم؛ با این حال این سوال پیش می آید که آیا والدین دیگر کودکان خود را تنبیه نمی کنند و یا شیوه های جدید تنبیهی را در پیش گرفته اند که تاثیراتی مخرب تر بر کودکان دارد؟
یک روانشناس در ارتباط با تنبیه کودکان گفت:تنبیه به عنوان آخرین مرحله تربیتی در روان شناسی تربیتی تایید شده است. تنبیه در واقع به عنوان یکی از ابزارهای رفتار سازی و رفتارپذیری کودکان است که می تواند در شکل گیری رفتار آنان تاثیر گذار باشد.
:در اعمال تنبیه از سوی والدین مسأله مهم چگونگی انجام آن است، زیرا در صورت اعمال اشتباه در انجام این ابزار تربیتی شاهد بروز مشکلات متعدد در حوزه روانی، رفتاری و شخصیتی کودک خواهیم بود. همچنین در بسیاری از مواقع کودکان برای مسائلی تنبیه می شوند که هیچ لزومی ندارد. در واقع آنان به خاطر انجام رفتارهایی تنبیه می شوند که جزء رفتارهای رشدی و ویژگی های شخصیتی آنهاست؛ مانند کنجکاوی و دست زدن به وسایل گوناگون.
در برخی مواقع شاهد آن هستیم که والدین برای راحتی و آسایش خود و یا حتی «پز اجتماعی» کودکان خود را تنبیه می کنند؛ برای مثال والدین در مقابل جمع به کودک خود اخم و یا وی را تنبیه می کنند درنتیجه کودک در آن لحظه ساکت می شود و در چنین شرایطی آن پدر و یا مادر تصور می کند در مقابل جمع تصویری مقتدرانه از خود ارائه کرده است.
در این شرایط والدین اقتدار را با برخوردهای منفی اشتباه گرفته و این سرآغازی برای انجام برخوردهای منفی متعدد آنان با کودکشان است.
والدین مقتدر افراد تنبیه گری نیستند، بلکه کسانی هستند که با ایجاد ارتباط موثر با کودک خود می توانند در مسیر تربیت مثبت و موثر گام برداشته و در جریان همین ارتباط وی را متقاعد می کنند که کارهای خطا را انجام ندهد.

در گذشته تنبیهات عموما به صورت فیزیکی و بدنی بوده و کودک پس از انجام خطا منتظر اعمال تنبیه از سوی والدین بود و پس از آن تنبیه تمام می شد اما در حال حاضر تنبیهات بسیار بد تر از قبل بوده و به صورت روانی و ذهنی اعمال می شوند که به مراتب تاثیرات بدتری را به لحاظ آسیبی به کودک وارد می کنند.
تنبیه به عنوان آخرین راهکار تربیتی، خوب است اما چگونگی آن و همچنین مشخص شدن موضوع تنبیه مساله بسیار مهمی است که باید همواره از سوی والدین مورد توجه قرار گیرد.
این روان شناس، تهدید، بی محلی، قهر و… با کودکان را به لحاظ روانی بسیار مضر دانست و گفت:در فرایند تنبیهات روانی، کودک به شدت از لحاظ ذهنی و روانی آسیب دیده و در نتیجه این آسیب ها باعث عقده های روانی متعدد در فرد شده که ممکن است در بزرگسالی وی موجب بروز اختلالات متعدد شود که تمامی آن ها ماحصل همین تنبیهات و رفتارهای منفی والدین در دوران کودکی است.
والدین باید بدانند که به هیچ عنوان نباید با کودک خود قهر کنند و تنبیه عاطفی نباید از سوی والدین اعمال شود، زیرا قهر کردن بد ترین نوع تنبیه بوده و همانطور که گفته شد، آسیب های متعددی را به همراه خواهد داشت.

بدترین تنبیه برای کودک

وی در ادامه استفاده از واژه هایی چون «دوست ندارم»، «دیگه مامانت نیستم «و… را بسیار مضر دانست و گفت:متاسفانه در حال حاضر شاهد آن هستیم که والدین پس از انجام هر خطایی از سوی کودکشان این اصطلاحات را به کار برده و به لحاظ روانی کودک را شکنجه می کنند.
در حین تنبیه والدین باید دقیقا مشخص کنند که چرا کودک خود را تنبیه می کنند و چه رفتاری موجب این امر شده است، زیرا والدین اجازه ندارند در جریان اصلاح تربیت کودک خود، کل شخصیت وی را زیر سوال ببرند.
برخی از کلمات چون «تو آدم بدی هستی»، «باز هم خرابکاری کردی» و… جزو اصطلاحاتی هستند که شخصیت کودک را به کلی تخریب می کنند و والدین باید یاد بگیرند که به جای بکاربردن اینگونه کلمات برای مثال بگویند من به عنوان مادر/ پدر تو از این رفتارت خوشم نمی آید؛ در واقع کودک باید به طور مشخص بداند که چرا تنبیه و یا تشویق می شود.
ایشان همچنین به یکی از روش های غلط تنبیه کودکان که در سال های اخیر توسط بعضی از روان شناسان توصیه می شود اشاره کرد و گفت:متاسفانه بعضی از روان شناسان به والدین توصیه می کنند که چنانچه کودکی رفتار خطایی را انجام داد متناسب با سن وی مثلا برای کودک چهار ساله 4 دقیقه، پنج ساله 5 دقیقه او را در اتاقی تنها گذاشته تا به رفتار خود فکر کند. این رفتار تنبیهی نه تنها باعث برطرف شدن و اصلاح رفتار کودک نمی شود، بلکه باعث اختلالات متعدد و بهم ریختگی کودک در حوزه های گوناگون خواهد شد.
والدین باید دقت کنند که به هیچ عنوان برای تنبیه، کودک را به اتاق خواب و محل استراحت نبرند، زیرا این مساله در بزرگسالی کودک تاثیر گذاشته و باعث می شود وی از اتاق خواب متنفر شود و به جای آنکه فضای اتاق خواب برای وی آرامش تامین کند، به طور مداوم تداعی گر خاطرات و تصویرات منفی کودکی است.
متاسفانه در برخی مواقع شاهد آن هستیم که معلمان کودک را به گوشه کلاس فرستاده و به او می گویند پشت به کلاس ایستاده و به رفتار زشت خود فکر کن؛ این رفتار بسیار ناآگاهانه و مضر بوده زیرا والدین و معلمان به هیچ عنوان حق از بین بردن شخصیت و آبروی کودک را ندارند و نباید به علت ناآگاهی تمام شخصیت کودک را در مقابل هم سالان به باد فنا بدهند.

به هیچ عنوان برای تنبیه، کودک را به اتاق خواب و محل استراحت نبرید

والدین هر موقع حال خودشان خوب باشد، با کودک برخورد خوبی داشته و هر زمان حالشان بد است، کودک را تخریب می کنند و تا زمانی که والدین با این شیوه «حالی به حالی» با کودک برخورد کنند، آن کودک به طور نادرست تربیت شده و این شیوه غلط تربیتی به نسل های بعدی نیز تعمیم می یابد همانطور که رفتارهای غلط امروز والدین نیز نشان دهنده همین تربیت نادرست نسل های گذشته است.
در بازه سنی کودکان پیش از دبستان به طور مشخص شخصیت کودک در حال شکل گیری است و فرصت دادن به وی بهترین راه تربیتی است که والدین می توانند انتخاب و اعمال کنند؛ یعنی والدین باید بدانند چنانچه کودکشان در چنین بازه سنی رفتارهای خطایی را انجام داد باید نسبت به آن ها بی توجهی کامل کنند.
این بی توجهی اصلا به معنای بی احترامی نیست بلکه به معنای آن است که انگار اصلا والدین آن رفتار کودک را ندیده اند و در مقابل زمانی که کودک رفتار مناسبی را انجام می دهد باید حتما وی را تشویق کنند.
بیاتی بهترین تکنیک تنبیه کودکان را که امروزه در تمام دنیا مطرح است، «اصل پیماک» دانست و گفت:این اصل به معنی محروم کردن کودک از وسیله ای است که کودک در طول روز از آن استفاده کرده و به آن وابسته است.
برای مثال والدین باید بگویند که به طور مشخص کودک برای انجام رفتار خطای خود برای یک ساعت حق استفاده از کامپیو تر یا تبلت خود را ندارد و در آن یک ساعت هم قرار نیست شخصیت کودک را خرد کنیم بلکه تنها اجازه استفاده از آن وسیله خاص را ندارد، اما والدین همچنان تمامی رفتارهای مثبت خود را با کودک انجام داده و وظایف پدر و مادری خود را نیز به نحو احسن به انجام می رسانند.
حوزه کودکی حوزه رفتار است و ما با رفتارهای خود باعث ایجاد کنش های مثبت و منفی در کودک می شویم و در چنین شرایطی اگر کودکمان را تنبیه عاطفی نکرده و موجب برهم ریختگی حوزه روانی وی نشویم، بلکه تنها با استفاده از شیوه های صحیح تنبیه رفتارهای خطای آنان را بهبود و اصلاح کنیم، شاهد رشد کودک از جنبه های مختلف ذهنی و اجتماعی خواهیم بود اما اگر تنبیهات اشتباه و بد را در دستور کار خود قرار دهیم و با ناآگاهی تکنیک های غلط را به کار بگیریم باید بدانیم باعث ایجاد عقده های منفی متعدد در کودک شده که این عقده ها در بزرگسالی موجب بروز رفتار ها و اختلالات متعدد در آنان خواهد شد.