برچسب: کودک

با یک بازی فوالعاده آداب غذاخوردن در رستوران را به کودکتان بیاموزید

وقتی بچه کوچک داریم، جهانمان تغییر می کند. دیگر نمی شود با خیال راحت به مهمانی و دورهمی رفت به خصوص اگر با میزبان رودربایستی داشته باشیم. دیگر نمی شود آرام و بی دغدغه در رستوران نشست و غذا خورد. کودک مان دوست ندارد مدت زیادی سر جای خودش بنشیند. او به میزهای دیگران نگاه می کند. حتی گاهی با گریه از ما می خواهد خوراکی میز بغل دستی را به او بدهیم. او هنوز قوانین و آداب این مکان ها را یاد نگرفته است، اگر چه در هر صورت و به طور تجربی او به زودی درباره آداب این طور مکان ها آموزش خواهد دید و یاد خواهد گرفت که چطور باعث خجالت والدینش نشود؛ اما ما می توانیم با یک بازی ساده برای او محیطی مهیا کنیم تا هم لذت ببرد و هم با زبان ساده تر و مهربانانه تر به او آموزش دهیم. این بار می خواهیم یک بازی فوق العاده جذاب را به شما یاد بدهیم که بدون تردید کودک تان را سر ذوق می آورد و از طرفی مفاهیم بسیاری را به طور خلاقانه و غیر مستقیم به او می آموزد:

رستوران بازی!

اول با او صحبت کنید و او را آماده بازی کنید.
یک گوشه از خانه را برای انجام بازی مهیا کنید. اگر میز و صندلی کوچک وجود دارد، از آن استفاده کنید و در غیر این صورت می توانید به جای میز یک جعبه قرار دهید و روی آن رومیزی بیندازید و به جای صندلی، چند متکای کوچک بگذارید.
اگر کودک تان همبازی دارد، آن دو را مهمان و خودتان نقش گارسون را ایفا کنید.
از قبل یک منوی کوچک آماده کنید و برخی غذاها و نوشیدنی های مفید را که در دسترس دارید، در آن بگذارید.
از کودک تان بخواهید همراه دوستش به رستوران بیاید و در حین بازی به او آموزش دهید که وقتی به رستوران می رویم چه می کنیم.
منو را به او بدهید و کمک کنید تا بر اساس نیاز و علاقه اش یکی را انتخاب کند.
میز را بچینید و غذای سفارش داده شده را بیاورید.

 رستوران بازی با کودک

می توانید نقش ها را عوض کنید و به او یا همبازی اش نقش گارسون را بدهید و بگذارید رفتاری را که دیده اند، تقلید کنند.
اجازه بدهید آن طور که دوست دارند بازی کنند اما شما هم از هر فرصتی برای آموزش دادن استفاده کنید؛ مثلا مواردی چون نگاه نکردن به غذای بغل دستی ها، سرو صدا نکردن، رعایت ادب، شستن دست ها قبل از خوردن و چیزهایی از این دست.
گاهی این رستوران می تواند تغییر کند و نقش کافی شاپ یا آب میوه فروشی را داشته باشد.
می توانید برای او کاغذهایی شبیه اسکناس درست کنید تا در نهایت مبلغ غذای خود را بپردازد.

مزیت های بازی:

لذت و بازی در کنار پدر یا مادر یا هر دو.
آموزش مفاهیم رفتار در مکان های عمومی به کودک.
خوردن و آشامیدن خوراکی های مفید در یک موقعیت متنوع. (چه بسا کودکانی که در شرایط دیگر، برخی خوراکی های مفید را نمی خورند اما در چنین شرایطی و در حین بازی به آن میل داشته باشند.)
آموزش اعداد و ارقام اسکناس ها و استفاده از پول.

واکنش اطرافیان نسبت به تیک کودکان چگونه باید باشد

در اطراف خود گاهی با افرادی سروکار داریم که مدام کلمات یا واژه های بیجا و غیرضروری را که به هیچ وجه نیاز به گفتن آن نیست، تکرار می کنند؛ کودکان در سنین 12-7 سالگی در 12-8 درصد موارد بیشترین میزان تیک را از خود نشان می دهند.

«تیک» از آن دست اختلالاتی است که بسیاری از مردم در دوره هایی از زندگی آن را تجربه می کنند. در بسیاری از افراد تیک ها به پلک و یا بخش هایی از صورت محدود می شود اما در بسیاری دیگر نیز این حرکات ناگهانی و متناوب در سایر اندام ها، حتی پاها نیز دیده می شود. خوشبختانه در اغلب موارد تیک ها موقتی بوده و خطری برای سلامت عمومی بدن به همراه ندارند. با این حال کم نیستند مواردی که اختلالات عصبی به شکل گیری تیک ها منجر می شود. البته همزمان با پیشرفت شاخه های مختلف علم پزشکی، تقریبا می توان گفت انواع تیک ها درمان پذیر هستند. همچنین به ایجاد تغییرات در سبک زندگی به عنوان یکی از راهکارهای مؤثر در درمان تیک اشاره می شود.
اما زمانی که صحبت از تیک در کودکان می شود معمولا هر پدر و مادری با وسواس خاصی درباره آن صحبت می کند زیرا آنها بیم آن را دارند که با تداوم این وضعیت، تکان های ریز و درشت یا کشش های ماهیچه ای در بخش های مختلف بدن کودک به رویه ای همیشگی و ماندگار تبدیل شود که این خود می تواند زمینه ساز بروز برخی ناراحتی ها در اجتماعات بزرگ تر از خانواده نظیر محیط آموزشی و کار باشد.
از دیدگاه علم پزشکی، تیک به حرکات سریع و غیرقابل پیش بینی در بخش های مختلف بدن از جمله صورت، دست ها، گردن و پاها گفته می شود. حتی در بسیاری از موارد قسمتی از سیستم حلق و حنجره دچار این اختلال می شود تا آنجا که فرد یا حتی کودک برای آرام ساختن خود تغییراتی در صدایش ایجاد می کند. با این حال آنچه که در ظاهر دیده می شود معمولا بیشتر از سایر موارد در ذهن می ماند. تیک های صورت که شامل بالاانداختن ابرو و پلک و همچنین باز و بسته کردن گوشه های چشم می شود و حتی تولید صداهای مبهمی از گلو، همگی از جمله شناخته شده ترین انواع تیک به شمار می آیند.
از دید بسیاری از کارشناسان علوم رفتاری کودک، تیک در کودکان به دو گروه اصلی تیک حرکتی و صوتی تقسیم می شود. در کودکان مختلف تیک های گوناگونی بروز می کند که معمولا هم موقتی هستند. اما نکته مهم این است که واکنش اطرافیان نسبت به کودکی که برای مدتی کوتاه گرفتار چنین شرایطی شده چگونه باید باشد؟
در بسیاری از موارد دیده شده که والدین کودک با مشاهده ناگهانی تکان های متناوب کودک، از موضع منفی و انتقادی جلو آمده و با طرح چنین سؤال ها و خطاب های گزنده ای نظیر «این دیگر چه حرکاتی است؟» و«تا حالا این مدلش را ندیده بودم، مایه خجالت هستی!» عملا نه تنها اقدامی برای کشف علت بروز این رفتار انجام نمی دهند بلکه کودک را هر چه بیشتر در موضع انفعالی قرار می دهند!

علل تیک در کودکان

کودکی که متوجه تیک هایش شده و به هر دلیل از بیان آن در میان اعضای خانواده احساس شرمساری می کند، خود را در چالشی فکری گرفتار می بیند و از آنجا که تجربه و دانشی در این زمینه ندارد، معمولا با انتخاب شیوه های نادرست به وضعیت وخیم خود دامن می زند. از سوی دیگر با مشاهده رفتارهای تند اعضای خانواده و در سطح بعدی دوستان، هر چه بیشتر اعتماد به نفس خود را از دست رفته می بیند. چنین کودکی مانند فرد ضعیفی می ماند که در آستانه ابتلا به انواع بیماری های سخت و مهلک قرار دارد و اگر هرچه زودتر کاری برای حف سلامتی او انجام نشود، ابتلایش به انواع بیماری های خطرناک دور از ذهن نخواهد بود.
در چنین مواقعی وظیفه پدر و مادر به عنوان اعضای باتجربه تر خانواده بیش از سایر افراد این است که در ابتدا پله عاطفی مستحکم تری با کودک برقرار کرده و در ادامه ضمن درخواست از کودک برای حفظ آرامش، از او بخواهند که درباره اتفاقات و حال و روزش صحبت کند. در این موارد توصیه می شود که هرگز در اندیشه تذکر زبانی نباشید. باید تلاش کنید ذهن کودک را به انجام فعالیت های مثبتی نظیر نقاشی و انواع بازی ها منحرف کنید تا به تدریج ریشه های تکان های خواسته و ناخواسته بدنش خشکانده شود.
برخی از والدین به اشتباه کودک را در برابر آینه ای قرار داده و به او می گویند که خود را در حال تکان دادن مشاهده کند. درحالی که آنها به اشتباه تصور می کنند کودک از این وضعیت متحول شده و تلاش می کند تا هرطور شده خود را آرام و درمان کند اما واقعیت چیز دیگری است. کودک با مشاهده خود در آینه خیلی سریع تر از آنچه حتی تصورش را هم می کنید دچار سرخوردگی می شود.
در برخی موارد دیده شده که همزمان با تمرکز زیاد کودک بر روی موضوعاتی خاص، تیک ها نیز آغاز می شوند. توصیه می شود ضمن درک درست و منطقی از توانمندی های کودک، هیچ گاه کاری نکنید که تحت فشار قرار داشته باشد. افراد بزرگسال برای رهایی از فشارهای درونی و محیطی شیوه های مختلفی را آموخته اند اما کودک هنوز در ابتدای راه قرار دارد و آشنایی چندانی با تکنیک های مورد استفاده بزرگسالان ندارد. به او فرصت دهید تا بر مشکل خود غلبه کند

10 راهکار برای حل بحران دوره نوجوانی

نوجوانان ، گاهی خوشحال و گشاده رو و برخی مواقع هم ناراحت و عصبانی هستند. آن ها در اصل در دوره ای از تعییرات عمیق هویتی به سر می برند که در اکثر مواقع رویارویی و سازش با آن ها را برای پدر، مادر و آموزگارانشان مشکل می کند. آیا باید از این موضوع نگران شد؟ چه راه حل هایی برای مواجهه با آن وجود دارد؟

یاد روزهای بارداری می افتم و شوری که برای بزرگ کردنش در سر داشتم. چه ذوقی کردم از اینکه دکتر گفت دختر است! وقتی که کودک بود، چه نشاطی در رابطه مان حاکم بود؛ با خودم فکر می کردم که خدا را شکر یک دوست همیشگی پیدا کرده ام. اما چه زود احساس خوشایندم تبدیل به یک نگرانی دائمی شد! نگرانی از رابطه ای که روزبه روز از هم دورتر می شود. حال که نوجوان شده روزبه روز می بینم که چقدر همدیگر را نمی فهمیم. گاهی چنان از من دوری می کند و هر تلاش من را برای نزدیک شدن، رد می کند که حس می کنم از من بدش می آید. وقتی از مدرسه به خانه می آید، برخلاف گذشته که تا می رسید کل روز را برایم تعریف می کرد، هیچ حرفی نمی زند و به نظرم چیزهایی مهمی در دل دارد که به من نمی گوید. خلاصه اینکه نه تنها با من دوست نیست، بلکه با این همه جر و بحث و سوءتفاهم، گمان کنم روابط مادر و فرزندیمان هم دیگر برایش اهمیت ندارد. این درددل های یک مادر است که متوجه تغییرات رابطه اش با فرزند نوجوانش شده و بابت آن احساس نگرانی می کند. نوجوانی یک دوره خاص از رشد است که ویژگی های منحصربه فرد خود را دارد. ویژگی هایی که درصورت عدم همکاری محیط خانواده برای تطبیق و حفظ تعادل با آن، امکان تبدیل شدن به یک بحران ارتباطی را دارد و برعکس در صورت وجود خانواده آگاه و همراه، می تواند یک نوجوان مثبت و عاطفی و مثل گذشته، دوست و همراه (البته با ویژگی های جدید) بسازد. نکته های زیادی در تعامل با نوجوان هست که در اینجا به بعضی از آنها اشاره می کنیم.

آشنایی با نکاتی در تعامل با نوجوان

ویژگی های دوره سنی نوجوانی را به خوبی بشناسید

نوجوانی سنی است که به لحاظ روانشناختی، شخص به دنبال تجربه هویت های جدید می گردد. پس طبیعی است که دختر یا پسر نوجوان من احساس کند که دوست دارد کمی از ارزش های خانواده فاصله بگیرد و ارزش های بیرون از خانواده را کشف کند. شما می توانید منابع اکتشاف او را تنظیم کنید؛ با برقراری روابط کنترل شده خارج از افراد خانواده، پیشنهاد دوستان جدید، تغذیه او از طریق کتاب ها و منابع اینترنتی مناسب و ارائه الگوهای ارزشی وسیع تری که مورد تأیید شماست او را یاری کنید. زندگینامه شهدا و کتاب های زیاد و جذابی که برای الگوسازی آنها در کتابفروشی ها هست، انسان های موفق جامعه که حیطه کاریشان با علایق فرزندتان هماهنگی دارد، کتاب ها و فیلم هایی که بر هویت های ارزشمند تأکید می کند (خصوصا فیلم های مخصوص نوجوان) می توانند از منابعی باشند که شما به شکل هنرمندانه به منابع مورد جست وجوی فرزندتان اضافه می کنید.

توجه او به خودش را درک کنید

تصور کنید که یک روز صبح از خواب بیدار شده اید و یک عضو بدنتان به کلی تغییر شکل داده باشد! آیا بیشتر روز را درگیر فکر کردن به آن نیستید؟ نوجوان هم در سن بلوغ، تغییرات ظاهری خود را درک می کند و نگران آن است. بنابراین نگاه بیش از معمول او به آینه و دغدغه های ظاهری او را درک کنید، اما به او در ادراکش جهت بدهید. مرحله گذار تغییرات را برایش توضیح بدهید و کم اهمیت بودن ظاهر را در برابر فرصتی که برای خلق اندیشه ها و مطالعه دارد برایش جا بیندازید.

بحران نوجوانی

از دیدگاه او به قضایا نگاه کنید

وقتی می خواهید تصمیمی برای نوجوانتان بگیرید یا پیشنهادی به نوجوانتان بدهید، سعی کنید از دیدگاه او به مسئله نگاه کنید و احساس او را درک کنید. حتی وقتی ناچارید که برخلاف میلش عمل کنید، به او بگویید که من دیدگاه و احساس تو را به قضیه درک می کنم و آن را شرح دهید.

مهم است که برخوردتان دائما ارزیابانه نباشد

اینکه نوجوان احساس کند که به شکل مداوم در حال قضاوت شدن است و پدر و مادر صرفا در حال دادن بازخوردهای انتقادی هستند، تأثیر خوبی بر روابط او با شما نخواهد داشت. پس سعی کنید برای بازخوردها و تذکراتی که می خواهید بدهید، وقت عاطفی مناسب و لحن مناسب را پیدا کنید و اگر ممکن است، غیرمستقیم و با روش های ابداعی آن را انجام بدهید. دقت کنید که تغییر نگرش در لحظه و با یک جمله غیردوستانه کوبنده کمتر محتمل است و گاهی ضرورت دارد برای ارزشی که دوست دارید فرزندتان بپذیرد برنامه یک ماهه یا بیشتر و با استفاده از منابع متعدد بریزید. مثلا وقتی برای حجاب دخترتان نگرانید، حواستان باشد که تذکرهایی که می دهید وقتی مؤثرند که توانسته باشید نگرش او را از طرق متعدد به حجاب مثبت سازید.

تمایل نوجوان به دوستانش را همراهی کنید

به خاطر تمایل نوجوان به فاصله گرفتن موقت از خانواده و امتحان افراد جدید در فضای مدرسه، برخلاف قبل او دوست دارد که وقت زیادی را با همسالان خود بگذراند. این یک میل طبیعی ست که شما می توانید با دقت در انتخاب مدرسه، تعامل با خانواده هایی که نوجوان همسن فرزند شما دارند و ارزش های مورد قبولی از نظر شما دارند، این میل را هدفمند کنید. به علاوه با حفظ خلاقیت برای مراسم ها و حتی ایام معمولی و تدارک برنامه های مناسب، دعوت و دیدارهای دوستانه او را در خانه یا محیط های مورد تأییدتان آغاز کنید و به این صورت کنترل غیرمستقیم خود بر روابط او را حفظ کنید.

نسبت به ویژگی های زمانه پذیرا باشید

دقت کنید که ما فرزندانمان را برای زندگی در آینده تربیت می کنیم. امام علی علیه السلام می فرمایند:«فرزندانتان را به انجام آداب خودتان واندارید؛ زیرا آنان برای زمانی، غیراز زمان شما آفریده شده اند». این سخن، نشان می دهد که تأکید بیش از حد بر آداب و رسوم زمان مند پیشینیان که در طول زمان هضم شده اند، امری غلط در تربیت است. بنابراین سعی کنید ویژگی های عصر جدید را درک کنید و او را با مقتضیات و نیازهای زندگی جدید آشنا سازید. به عنوان مثال با وجود شبکه های اجتماعی، بخشی از تربیت ما باید صرف آموزش هایی درباره این موضوع قرار گیرد کمااینکه مسئله ای مثل حفظ عفت در شبکه های اجتماعی مسئله ای نبوده که در آداب گذشتگان ما موضوعیت داشته باشد.

بهتر است کمی همراه شوید

نوجوان هیجان پذیری و مخاطره جویی بالاتری نسبت به دیگر سنین دارد؛ و این مسئله شمشیر دو لبه ایست که می تواند پیامدهای متفاوتی را ایجاد کند. اما شما قطعا با خلاقیتی که دارید، می توانید منابعی برای هیجان مثبت در او ایجاد و برنامه های پدر- فرزندی، مادر- فرزندی یا حتی خانوادگی خفن و باحال! تعریف کنید. به عنوان مثال می توانید از شرکت در کارهایی مثل طبیعت گردی، ورزش های مورد علاقه فرزندتان، تدارک برنامه های سفر متفاوت، یا هر کار «خاص» دیگری که از نظر فرزندتان جذاب به نظر می آید شروع کنید. اگر شما همراه نشوید، یا همراهان و جنس فعالیت های مناسبی را برای او تدارک نبینید، او احتمالا راه های دیگری را امتحان خواهد کرد. البته مسئله اختیار و حق انتخاب را برای فرزندتان مهم بدانید و براساس آن به او پیشنهاد بدهید.

منبع افتخار او باشید

نوجوان برای بازگشت به هویت ارزش گذاری شده در خانواده خود به دنبال شواهدی می گردد که او را مطمئن سازد. در این سن همه شواهد لزوما منطقی نیستند. احساس داشتن یک خانواده جذاب و موفق (با هر هویتی که دارند) یکی از همین شواهد است. لازم نیست که پدر و مادری تحصیلکرده و پولدار باشید، ارزش هایی زیادی هستند که منبع افتخارند؛ رفتار سالم در اجتماع، روابط خوب و سازنده، فعالیت های اجتماعی، آشپزی موفق و باسلیقه، هنرهای خاص و… اگر نقصی را در خانواده خود حس می کنید، سعی کنید موارد موفق دیگری را در ذهن نوجوانتان تقویت کنید.

توانایی استدلال و تفکر انتقادی او را دست کم نگیرید

تفکر انتزاعی ویژگی تکامل یافته و امکان جدیدی ست که نوجوان در خود حس می کند. از طرفی او خودآگاه تر شده و توانایی رجوع به درون خود و تحلیل نظرات خودش را برای ارائه پیدا کرده است. بنابراین نباید توقع داشته باشید که او مثل سابق، بدون بحث و معناخواهی مسائل را بپذیرد. همینطور تمایل به وضعیت های آرمانی از دیگر خصوصیاتی است که ممکن است نوجوان در این سن درگیر آن باشد. مجموع این خصوصیات، یعنی بهتر است برخلاف گذشته، دلایل خوبی را برای تصمیم ها و نظرات تان داشته باشید و به فرزندتان اجازه بدهید که تفکر انتقادی اش را ارائه دهد و با روی باز استدلال او راجع به مسائل را بشنوید. بهتر است مذاکره برد- برد با نوجوانتان را بیاموزید!

به او عزت نفس بدهید

خیلی از آسیب هایی که نوجوان تجربه می کند، ناشی از کمبود عزت نفس است. فقدان احترام به خود، ممکن است باعث شود که او برای کسب آن دست به تجربه های پرخطری بزند. برای ایجاد حرمت نفس در نوجوان، تأکید بر خوبی ها و موفقیت های او یک روش است و روش مهم دیگر، ایجاد موقعیت هایی ا ست که او در آنها موفقیت آمیز عمل کند و بازخورد خروجی خود را به خوبی بگیرد.

رشد 90 درصد مغز تا دو سالگی

افزایش رشد مغز، کودک را قادر می سازد که کنترل بیشتری بر زندگی روزانه اش داشته باشد. او شروع به تفکر در مورد خودش می کند و با انگیزه ی بیشتری به مقابله با چالش ها می پردازد.

عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی با اشاره به اینکه 90 درصد رشد مغز در دو سال اول زندگی فرد شکل می گیرد، گفت:خانواده ها از فرصت سرمایه گذاری برای هوش کودکان در این دوران غافل نمانند.

رشد مغز کودک دو ساله

او با بیان اینکه دولت برای حفظ هوش و افزایش آن در میان کودکان باید اقدامات لازم را انجام دهد، گفت:اکثر خانواده ها از زمان تولد نوزاد به وزن، قد و دور سر آن توجه داشته و نگران هوش و رفتار آن نیستند و هر چه بداخلاقی و ناراحتی از کودک انجام می شود به حساب بچگی آن گذاشته و برنامه های لازم صورت نمی گیرد.

وی تأکید کرد:رسیدگی به سلامت هوش بچه ها در دو سال اول زندگی بسیار مهم است به طوری که بهداشت جهانی دو سال اول عمر را شاه کلید سلامت روانی و رشد مغزی کودکان می داند، همچنین در دو سال اول زندگی رشد مغز سرعت استثنایی داشته و 90 درصد آن در این مدت رشد و تکامل می یابد.

خانواده ها توجه کنند

عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی بیان داشت:خانواده ها باید به برهه زمانی دو سال اول زندگی کودک توجه داشته باشند و از نظر مغزی و هوشی فرزندشان را رشد دهند که این مسئله می تواند از طریق حرف زدن از هنگام تولد با نوزاد و آغوش گرفتن آن انجام گیرد در حالی که در گذشته توصیه می شد که نوزادان را به دلیل اینکه به اصطلاح بغلی می شوند در آغوش نباید گرفت.
این پزشک اطفال ادامه داد:دیدن ، شنیدن و لمس کردن کمک به رشد هوشی کودکان می کند لذا خانواده ها باید با توجه به کودکان و نوزادان جهت رشد هوشی آن سرمایه گذاری کنند.
او ادامه داد:زمانی که کودکان به سن 7 سالگی برسند، ساختمان رفتاری و هوشی مغز کامل شده و مادر باید فرصت لازم را برای کودک خود بگذارد بسیاری از والدین به دلیل سختی یا کار فرزندان خود را از این موضوع محروم می سازند در حالی که ایام حساس و مهم کودک را از دست می دهند.
عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی تصریح کرد:خانواده می تواند مهمترین کمک را از لحظه تولد تا کودکی با ارتباط با فرزندشان جهت رشد هوشی آن داشته باشد.همچنین مهدکودک ارزش آن کمتر از ارزش دبستان نیست و در رشد و استقلال کودکان حائز اهمیت است.

اهمیت مهدکودک

 بسیاری از خانواده ها به دلیل نداشتن وضعیت اقتصادی مناسب و یا بهانه هایی همچون مریضی مکرر کودکان از فرستادن فرزندشان به مهدکودک امتناع می کنند در حالیکه آموزش های قبل از دبستان بسیار حائز اهمیت است و نباید خانواده از آموزش 3 تا 6 سالگی کودک غافل بماند.
باید به کودکان فرصت اظهار نظر و رشد شخصیت داد در حالی که بسیاری از خانواده ها با حمایت همه جانبه فرزندشان را از این موضوع دور می سازند. این مسئله کمال بی مهری است چرا که باید کودکان از دو سالگی استقلال را فرا گیرند.

عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی گفت:کودکان باید از دو سالگی در کارهای شخصی خود دخالت داشته باشند و روی پای خود بایستند این زمان بهترین دوران برای تمرین جدایی است و کودکان از یک تا 2 سال می توانند به صورت مستقل از مادر بخوابند ولی باید توجه داشت که این یک موضوعی دو طرفه میان مادر و کودک است.
وی تصریح کرد:برای جدایی خوابیدن کودکان باید این مسئله به صورت تدریجی انجام شود و اگر کودکان راغب به این مسئله نبودند نباید با اصرار و با اضطراب و ترس کودک آن را جدا خواباند و اعصاب آن را بر هم ریخت.

عادت غذایی کودکان

فرزندان باید عادات غذایی سالم را از والدین بیاموزند زمانی که پدر دائماً نمک روی غذا می ریزد و یا از انواع فست فودها استفاده می کند نمی توان از فرزندش انتظار دیگری غیر از این عادت غذایی داشت.
این پزشک اطفال با اشاره به اینکه فست فودها سبب چاقی کودکان شده ولی در هوش آنان تاثیری ندارد، گفت:چاقی بچه های یکی از بیماری هایی است که سبب ایجاد امراض مختلف در آنها می شود. خانواده ها اکثراً از کودکان تپل و چاق خوششان می آید در حالی که کودکان چاق در آینده همان زنان و مردان چاق هستند که عادت های غذایی سالم را فرا نگرفته اند.

عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی با اشاره به اینکه باید مواظب عادت های غذایی کودکان باشیم، اظهار داشت:عادت به ورزش کردن نیز باید در خانواده نهادینه شود تحرک و شادی برای رشد کودکان لازم است.
وی در پایان خاطر نشان کرد:مهمترین پیشگیری از بیماری های شیوه زندگی صحیح است این مسئله بسیار اهمیت دارد که چقدر بخوریم، چقدر بخوابیم و یا ورزش کنیم. در صورتی که به تمام مسائل به اندازه کافی توجه شود قطعاً مشکلات کمتری در مسئله بیماری ها و مواجه شدن با مشکلات در این زمینه داریم.

با کابوس شبانه کودکان چه کنیم؟

کابوس به خواب های پریشان گفته می شود. این خواب ها منجر به بیدار شدن فرد در شب می شوند. تاثیراتی که کابوس بر روی فرد می گذارد حس ترس ، احساس گناه ، خشم غم و یا افسردگی زودگذر است.

بچه ها در تمام سنین از کابوس شبانه می ترسند، اما شما می توانید آموزش هایی رابه فرزندانتان بیاموزید تا آنها راحتر و بدون دیدن هیچ گونه کابوسی به خواب راحت بروند. احتمالا اکثر والدین با صحنه ترسیدن بچه ها در هنگام خوابیدن رو به رو شده اند. درست هنگامی که بهشان سر می زنند، دوست دارند پیششان بمانید و ترکشان نکنید.

علت کابوس شبانه کودکان

بچه ها از کابوس ها و موجودهای خیالی ای که باعث ترسیدن شان می شوند، حرف می زنند. در این هنگام است که والدین سعی می کنند با بغل کردن و بوسیدنشان آنها را از این حال و هوا بیرون بیاورند.

بچه ها از چه چیزهایی می ترسند؟
در اکثر مواقع ترس بچه ها از عروسک های عجیب غریبی است که در هنگام خواب به سراغشان می آیند. بچه ها معمولا از یک نوع عروسک و یا عکس خاص حرف می زنند که هر شب به سراغشان می آید. ترسیدن بچه در نیمه های شب والدین را نیز مضطرب می کند. آنان وقتی خوابیده اند با صدای وحشت زده فرزند خود روبرو می شوند. این شیوه از خواب پریدن، برای پدر مادر این کودکان نیز دردسر ساز و آزار دهنده خواهد بود. در چنین شرایطی والدین فکر می کنند که منزلشان را دزد زده و یا آپارتمانشان در حال سقوط است تا این که متوجه می شوند فرزندشان به خاطر کابوسی که دیده است، تقاضای کمک می کند.

در چنین شرایطی معمولا والدین به فرزند خود می گویند آنچه که می بینی واقعیت ندارد، اما به محض آنکه بچه در کنار پدر و یا مادرش خوابید، آن کابوس ها دوباره به سراغش می آیند و داستان دوباره تکرار می شود. این درست موقعی است که والدین احساس نگرانی می کنند و ترس آن دارند که کودکشان دچار آسیب روحی شود. چنین مشکلی می تواند تمام اعضای خانواده را تحت تاثیر قرار دهد. این مطالب توسط Diane Debrovner از مجله والدین استخراج شده است. در ادامه این مطلب نظر کارشناسان خبره در این باره را جمع آوری کرده ایم که به آنها می پردازیم.

1. خاطرات تاریک
به یاد داشته باشید که کابوس های بچه ها در سنین مختلف فرق دارد، عموما بچه ها در سن 6 الی 10 سالگی از دیدن کابوس در خواب رنج می برند. معمولا کودکان پیش دبستانی با توجه به قدرت تخیل بالایی که دارند، وجود یک هیولا را زیر تختشان در هنگام خواب حس می کنند. این در حالی است که بچه های بزرگتر از ترس های زندگی واقعی چون ربوده شدن، شکایت دارند.

دکتر جودی مندل مدیر کل مرکز خواب در بیمارستان کودکان فیلادلفیا درباره تحقیقی که محققان هلندی انجام داده اند، می گوید:«96درصد از کودکان در سنین 7 الی 9 سال کابوس را تجربه می کنند و در این بین 68 درصد از 4 تا 6 ساله و 76 درصد از 10 تا 12 سال را تشکیل می دهند. با توجه به این آمار محققان دریافته اند، که 70 درصد کل کودکان رویاهای ترسناکشان در مورد چیزی است که از تلویزیون مشاهده کرده اند. اگثر کابوس ها در طول خواب REM اتفاق می افتد، و بسیاری از بچه ها بعد از آن، دیگر از ترس کابوس بیدار نمی شوند. با این وجود، رویاها می توانند یک کودک را به طور جزئی تحریک کرده و تحت تاثیر قرار دهد.

یرا باعث می شود که ضربان قلب کودکان بالا رفته و این امر ممکن است، سلامت روحی و جسمی آنها را تحت تاثیر قرار دهد.
سعی کنید هرگونه منبع استرس را از جلوی دید فرزندتان دور کنید. این گونه موارد می تواند کابوس های آنها را افزایش دهند. دیده شده است که کودکان از تصویری که روی دیوار خانه نصب شده است، برای خودشان تصویر سازی می کنند و همان تصویر به صورت کابوس به خوابشان می آید. به هیچ عنوان فرزند خود را با چیزی که از آن ترس دارد امتحان نکنید، اما می توان درباره آن تصویر در روز روشن و در کنار سایر اعضای خانواده، برای فرزندتان شرح دهید. اگر کودک تان بیش از اندازه از کابوس رنج می برد، بدون معطلی به یک روانپزشک مراجعه کنید، تا چاره ای برای رفع این مشکل به شما پیشنهاد دهد. این امر کاملا طبیعی است؛ کودکی که درون اتاق خواب کابوس می بیند به هیچ وجه دوست ندارد که آنجا بخوابد. به هیچ عنوان در چنین شرایطی کودکتان را مجبور نکنید که در اتاق خودش بخوابد، زیرا فرزندتان فکر می کند که آن کابوس هر شب منتظر ورودش به اتاق خواب است. در چنین شرایطی موقعیت و وضعیت فرزندتان را در نظر بگیرید.

2. موقعیت کودکتان را درک کنید
اگر فرزندتان کابوس های بدی داشته باشد، باید به او بگویید:«این خواب هایی که می بیند واقعی نیست و به تختخواب اش برگردد». اما در این باره روبین رابرت رومن مشاور والدین می گوید:«دیدن کابوس برای کودک کاملا واقعی جلوه می کند، سعی کنید موقعیت کودکتان را درک کنید و خودتان را جای او فرض کنید. اینگونه مسائل را فقط از دید خود نگاه نکنید. شما می توانید به کودکتان بگویید من می دانم که کابوس ها ترسناک هستند، اما مطمئن باش که چنین چیزی در دنیای واقعی وجود ندارد».

3. زمان خواب کودکان را تنظیم کنید
کودکانی که دیرتر به خواب می روند، بیشتر احتمال دارد دچار کابوس شوند. بچه ها به 10 الی 11 ساعت خواب در طول شبانه روز نیاز دارند. لوازم روشنایی در هنگام خواب مانع تولید ملاتونین همان هورمون القاء خواب می شوند. این گونه چراغ های روشنایی باید نیم ساعت قبل از خواب خاموش شوند. حمام رفتن نیز می تواند آرامش پیش از خواب را زیاد کند. توجه داشته باشید بچه با مثانه پر به رختخواب نرود. همین امر نیز می تواند اختلالاتی برای کودکان به همراه داشته باشد.

4. تمرین هایی برای آرام کردن کودک
بدن آرام و بدون تنش، زمان به خواب رفتن را کاهش داده و میزان خوابیدن را افزایش می دهد. تمرین نفس کشیدن درست، راهی است که می تواند آرامش کودکانتان را قبل از خواب تامین کنید. کنترل در نفس کشیدن و پر کردن کامل شش ها از هوا می تواند کودکان را آرام کند. وقتی کودک ذهن خود را روی درست نفس کشیدن می گذارد، دیگر نمی تواند به رویا پردازی بپردازد، چرا که همین رویاها در اکثر مواقع پیش زمینه کابوس های کودکان هستند. به طور مثال؛ شما می توانید به فرزندتان بگوید که نفس را از سوراخ سمت راست بینی به بالا بکشد و از سوراخ سمت چپ بینی خارج کند. چنین کاری کودک را به خودش مشغول می کند تا کمتر اسیر کابوس های عذاب آور شود.

5. اجسام و تصاویر ترسناک را از دید کودکان دور کنید
دیده شده است که برخی از والدین و یا دیگر اعضای خانواده کودک، عروسک هایی با شکل و شمایل ترسناک برای کودکان خریداری می کنند. این گونه افراد قبل از خرید چنین وسایلی کمی تامل کنند. بچه ها با توجه به آنچه که می بینند، تصویر سازی می کنند. ممکن است در نگاه اول یک عروسک و یا یک تصویر آنچنان ترسناک نباشد، اما کودکان قادرند در ذهنشان از آنها موجودات ترسناکی بسازند. بهترین کار برای کودکانی که کابوس می بینند، این است که از آنها سوال شود چه چیزی را مشاهده می کنند و با توجه به نظر بچه دقت کنند که کابوسش با کدام تصویر و یا عروسک شباهت دارد.

ر این صورت می توانند عامل کابوس بچه را شناسایی کنند. در بیشتر مواقع کودکان از شخصیت کارتون های که می بینند، می ترسند. شما می توانید با پیدا کردن کارتون و یا برنامه ای که باعث کابوس بچه ها می شود، آن را از چشم کودکتان دور کنید. این کار باعث می شود تا به مرور زمان کودکتان آن کابوس را از یاد ببرد. به یاد داشته باشید که کودکان لزوما از وسایل و یا عروسک های خیلی بزرگ نمی ترسند. ممکن است تصویر و یا عروسکی کوچک که اصلا به چشم ما نمی آید، چنین حالتی را در بچه ایجاد کند. سعی کنید به دنبال علت کابوس باشید تا با برطرف کردن آن بتوانید معضل خواب بچه تان را نیز برطرف کنید.

شما می توانید کودک خود را در طول روز تحت نظر داشته باشید و نگاه های او و طرز برخوردش با عروسک هایش را در نظر بگیرید، شاید از این راه بتوانید بفهمید که کدام وسیله و یا برنامه باعث وحشت بچه در طول شب می شود. خواندن کتاب درباره عروسک ها می تواند ذهنیت بچه ها را نسبت به آنها عوض کند. نگاه کردن فیلم های خشونت آمیز هم می تواند روی روحیه بچه ها تاثیر نامطلوب بگذارد. در برخی از موارد موزیک های ترسناکی که گاها از این گونه فیلم ها پخش می شود نیز می تواند روی بچه ها تاثیر بگذارد، حتی اگر آنها فیلم را مشاهده نکنند.

6. روی فکر کودکتان کنترل داشته باشید
کودکان به سادگی می توانند خاطرات بد خود را با خاطرات خوب جایگزین کنند. وقتی کودکتان کابوس می بیند سعی کنید با رفتار که خوشش می آید، ذهنیتش را نسبت به کابوسی که دیده عوض کنید. در پاره ای از اوقات می توانید در حضور فرزندتان به زیر تخت بروید و بگویید که اینجا هیچ هیولایی نیست. این کار به آنان اطمینان خاطر می دهد که اتاق خوابش از وجود چنین موجوداتی خالی است. تشویق کردن کودکان برای فراموش کردن کابوس های ترسناک می تواند موثر واقع شود. شما می توانید مقابل فرزندتان جوری وانمود کنید که مثلا هیولایی که می بیند، بعد از چند دقیقه تبدل به یک تکه شکلات بزرگ می شود. فقط کافیست بچه ها چنین تصوری را در خودشان شکل دهند. این کار به آنها کمک می کند تا هر آن چیزی را که می بیینند، برایش یک تصویر خوب طراحی کنند.

7. کمک خارجی را در نظر بگیرید
اگر هیچکدام از استراتژی های بالا کار ساز نبود و کابوس کودکتان کماکان ادامه داشت و ترس کودکتان برای خوابیدن، چنان شد که زندگی شما مختل شد، بهتر است کودک خود را پیش یک روانپزشک ببرید. این کار بدان معنی نیست که کودکتان از نظر ذهنی مشکل دارد، بلکه روانپزشکان چون با کودکان زیاد این چنینی برخود داشته اند، نسبت به شما تجربه بیشتری برای درمان چنین معظلی ارائه می دهند. شما پس از چند جلسه مراجعه به روانپزشک می توانید تغیییرات را در کودک خود احساس کنید. نسبت به این موضوع جبهه نگیرید. همانطور که وقتی دندانتان درد می گیرد، شما به دندانپزشک مراجعه می کنید، پس وقتی روحیه شما و یا فرزندتان دچار مشکل شد، باید به یک روانپزشک مراجعه کنید. دکتر برمن می گوید:«گاهی اوقات تنها یک راه حل برای کابوس های بزرگ وجود دارد؛ فقط کافیست به خوبی ریشه یابی شود».