مادرم به من استرس وارد می کند

مادرم به من استرس وارد می کند

خراسان/ دختری 12ساله هستم و امسال امتحان تیزهوشان دارم. مادرم استرس زیادی به من وارد می‌کند. حتی وقتی می‌خواهم بازی کنم، می‌گوید فقط باید درس بخوانی. لطفا راهنمایی‌ام کنید.
تعارض با والدین یکی از شرایطی است که همه ما در زندگی تجربه می‌کنیم. در دوران نوجوانی این تعارض‌ها بیشتر رخ می‌دهد. خوب است بدانید هر مشکلی که در روابط ما پیش می‌آید، برای حل نیاز به تلاش دوطرفه دارد. در ادامه پیشنهادهایی برای‌تان داریم تا به کمک بزرگ‌ترها میزان تعارض‌ها و تنش‌ها را کم کنید.

 سعی کنید با والدین‌تان حرف بزنید. برای مثال می‌توانید به آن‌ها بگویید «درست است شما را دوست دارم اما از این نوع رفتار احساس خوبی ندارم». روشن و بدون تنش حرف خود را بیان کنید و از نیاز به اعتماد و آرامش خود بگویید. به آن‌ها به‌صورت کلامی و عملی اطمینان بدهید که به فکر درس و وظایف خود هستید.

برای این‌که خیال والدین را از مسئولیت‌پذیری‌تان راحت کنید، صرف قول دادن کافی نیست. دلایلی را که سبب رفتار کنترلگرانه والدین می‌شود، شناسایی و به تکالیف و مسئولیت‌های شخصی‌تان به‌درستی عمل کنید. به این‌ترتیب به آن‌ها نشان می‌دهید که حواس‌تان به وظایف‌تان هست و به‌اصطلاح خاطر آن‌ها را جمع می‌کنید.
مهارت‌های ده‌گانه ارتباطی مثل کنترل خشم، که قبلا در همین ستون به آن‌ها پرداخته‌ایم در ایجاد ارتباطات بین‌فردی خوب و بدون تنش بسیار کمک‌کننده است. برای کنترل استرس و تنش‌هایی که در این برخوردها برای‌تان ایجاد می‌شود، از تکنیک‌های آرام‌سازی مانند تمرین تنفس، تمرکز بر یک تصویر یا شیء استفاده کنید.
نگاه جدیدی به والدین‌تان داشته‌باشید. لازم است بدانید که همه والدین می‌توانند رفتار اشتباه داشته‌باشند. این نوع نگاه به کاهش  ناراحتی شما از رفتارهای کنترلگرانه والدین کمک شایانی می‌کند.
 به‌دلیل رفتار والدین، خود را سرزنش نکنید و از درگیری و لجبازی خودداری کنید. آرامش‌تان را حفظ ‌کنید و واکنش تندی بروز ندهید چون باعث یک چرخه اشتباه بین شما و آن‌ها می‌شود. درعوض روی هدف‌تان تمرکز داشته‌باشید و در عمل خود را ثابت کنید.
 یادتان باشد تلاش برای برقراری ارتباط خوب به این معنی نیست که ما می‌توانیم دیگران را تغییر بدهیم. ما باید سعی کنیم با حرف زدن مشکلات‌مان را حل کنیم ولی تلاش برای تغییر دیگران بی‌فایده است و باعث حس سرخوردگی می‌شود. درعوض بهتر است ویژگی‌های خوب و بد یکدیگر را بپذیریم تا با کاهش سطح توقع و انتظارمان از دیگران و مثبت‌نگری راجع به جنبه‌های مختلف رفتار آن‌ها ،تنش‌ها را کاهش بدهیم و به آرامش برسیم.
 اگر با به‌کار بستن این پیشنهادها تغییری در شرایط و حل مشکل به‌وجود نیامد، به یک روان‌شناس مراجعه کنید تا با ارزیابی دقیق وضعیت ،شما را راهنمایی کند. گاهی بی‎‌اطلاعی از مهارت‌های ارتباطی یا مشکلات شناختی و رفتاری باعث نبود ارتباط صحیح بین والدین و فرزندان می‌شود که به مداخله مستقیم یک متخصص نیاز دارد. 
 

 
نویسنده : مرضیه خوش‌نیت | کارشناس‌ارشد روان‌شناسی

ناخن جویدن کودکان، اختلال ناخودآگاه

ناخن جویدن کودکان
اختلال ناخن جویدن کودکان یکی از مشکلات و واکنش‌های روانی است که معمولا ممکن است از دو تا سه سالگی کودک آغاز شود و می‌تواند دلایل متعددی داشته باشد. حدود ۵۰ درصد از کودکان بین ۱۰ تا ۱۸ سال ناخن‌های خود را می‌جوند.

ناخن جویدن کودکان
 
تحقیقی وجود دارد که می‌گوید ناخن جویدن بیشتر در کودکانی که استرس دارند، اتفاق می‌افتد و اختلال ناخن جویدن کودکان، تاثیری آرام‌بخش در بی‌قراری آن‌ها دارد. 
این عادت می‌تواند مشابه گاز گرفتن یا جویدن پوست لب در بزرگسالان باشد. 
آنچه در پشت ناخن جویدن یا سایر عادت‌های مشابه نهفته است، از فردی به فرد دیگر متفاوت است، بنابراین برای پیدا کردن منشاء و علت آن به صورت فردی باید آن را پیگیری و درمان کرد.
برخی از افراد در طول زندگی خود دچار چنین عادت‌هایی می‌شوند، برخی این کار را در موقعیت‌های استرس‌زا و برخی دیگر این کار را در حین تفکر انجام می‌دهند. این کار می‌تواند نوعی حمایت از خود و یک ابزار کنترل تلقی شود.

ناخن جویدن کودکان

جویدن ناخن در کودکان را می توان خودتحریکی دانست. تحریک حسی ناخن جویدن ممکن است به میزان ملایمی برای کودک دلپذیر باشد، یا در مدت انجام آن باعث رفع سایر ناراحتی‌ها یا نگرانی‌های کودک شود. 
روانشناسان معتقدند که ممکن است جویدن ناخن برای اولین بار به صورت تصادفی رخ بدهد، اما از آنجا که اثرات مثبت روانی و فوری دارد، خود به خود ادامه می‌یابد.
اگر کودک شما ناخن‌های خود را می‌جود، فقط او نیست که این کار را انجام می‌دهد. حدود 50درصد از کودکان بین 10 تا 18 سال ناخن‌های خود را می‌جوند و برای بسیاری از بچه‌ها این عادت حتی از سنین پایین شروع می‌شود. 
این کار، یکی از رایج‌ترین «عادت‌های عصبی» است، کندن موها، کندن بینی و مکیدن انگشت هم جزو سایر عادت‌های عصبی به شمار می‌رود.جویدن ناخن
بررسی اجمالی جویدن ناخن
در حالی که برخی از بچه‌ها ناخن‌های خود را به دلیل ناراحت بودن می‌جوند، دیگران نمی‌دانند که وقتی احساس اضطراب می‌کنند چه کار دیگری باید انجام دهند.
علاوه بر اینکه ناخن جویدن ناخوشایند است، می‌تواند به دندان‌ها و ناخن‌های کودک آسیب برساند تا حدی که به اقدامات دندانپزشکی نیاز باشد. 
در بیشتر موارد، جویدن ناخن هیچ‌گونه مشکل جدی در سلامتی ایجاد نمی‌کند و معمولا نشانه‌ای از یک مسئله ریشه‌دار نیست. در عوض، فقط یک عادت عصبی است که اغلب والدین را دیوانه می‌کند.

ناخن جویدن

عوارض ناخن جویدن کودکان 
یکی از واضح‌ترین عوارض ناخن جویدن در کودکان، بدشکل شدن ظاهر ناخن‌ها و انگشت‌ها است. در برخی از مواقع، این اختلال اگر جدی باشد، عوارض بیشتری را به همراه خواهد داشت.
ناخن جویدن می‌تواند باعث سرکوب احساسی در کودکان شود. بعضی از بچه‌ها علاوه بر این‌که ناخن‌هایشان را می‌‌جوند، حتی ناخن‌ها را می‌خورند. خوردن ناخن می‌تواند به مشکلاتی مانند معده درد، ناراحتی سیستم گوارش، بثورات پوستی، مشکلات دندان، آسیب به لثه و ترک در ناخن‌ها شود. ناخن جویدن، عفونت‌ها و باکتری‌ها را به کودک وارد می‌کند.

راه‌هایی برای درمان ناخن جویدن کودکان

اگر کودک شما به دفعات ناخن‌های خود را می‌جود، سعی کنید این عادت بد را با چند روش از سر او بیندازید:

به صورت روزانه ناخن‌های کودک را کوتاه کنید 

  • کوتاه کردن ناخن‌های کودک به معنای آلودگی و باکتری کمتری است که از طریق ناخن‌ها می‌تواند به دهان او وارد شود.
  • باکتری‌ها می‌توانند به پوست اطراف ناخن وارد شده و باعث عفونت شوند. 
  • یک ناخن‌گیر در کیف خود نگه دارید تا بتوانید ناخن‌های کودک را به موقع کوتاه کنید.
  • حواستان به کوتاه کردن پوسته‌های کنار ناخن‌ها هم باشد.

کوتاه کردن ناخن کودک

یک جایگزین پیدا کنید

به دنبال چیزی سالم باشید که کودک بتواند آن را در دهان خود بگذارد. 
برای یک کودک بزرگ‌‎تر، ممکن است تغذیه منظم با میان‌وعده‌هایی مثل کرفس و هویج موثر باشد. 
فقط مطمئن شوید که جویدن ناخن را با دادن میان‌وعده‌های شیرین و ایجاد یک عادت بد دیگر تعویض نمی‌کنید.
به فرزند خود چیز دیگری بدهید تا روی آن تمرکز کند
چیزی پیدا کنید که انگشت‌های کودک را فعال نگه دارد. مثلا می‌توانید برای کودک توپ فشار ضد استرس بخرید که آن را توی دست‌هایش بفشارد. یا اینکه برایش اسپینر یا فرفره بی‌قراری بخرید. 
این کار به کودک اجازه می‌دهد تا به جای تمرکز بر صدا و احساس خوشایند جویدن ناخن‌ها، بر روی بافت آنچه در دست او است تمرکز کند.
اسپینر

بین خودتان یک علامت رمز بگذارید

بین خودتان یک علامت انتخاب کنید که باعث شود کودک با دیدن آن جویدن ناخن را متوقف کند. 
هنگامی که می‌بینید کودک مشغول ناخن جویدن است، به آرامی بازوی او را لمس یا از یک کلمه رمز استفاده کنید که کودک بفهمد باید ناخن جویدن را متوقف کند، بدون اینکه نظر دیگران به این موضوع جلب شود.
این علامت به کودک کمک می‌کند تا هنگام انجام این کار آگاهی بیشتری کسب کند چون به هر حال، بسیاری از این عادات عصبی، به صوت ناخودآگاه انجام می‌شود.

توجه بیش از حد به عادت‌های بد کودک، احتمالا نتیجه معکوس خواهد داد و ناخن جویدن او حتی بدتر می‌شود. تنبیه کودک یا تحقیر او به دلیل ناخن جویدن هم در تغییر این عادت موثر نخواهد بود. به کودک کمک کنید تا ناخن جویدن خود را مدیریت کند، اما خیلی به او اصرار نکنید. فریاد کشیدن شما فایده‌ای نخواهد داشت.

یک سیستم پاداش ایجاد کنید

یک نمودار تنظیم و هر روز در زمان‌هایی که کودک ناخن‌هایش را نمی‌جود، آن را علامت‌گذاری کنید، یا روی نمودار برچسب بزنید.
اگر کودک نمی‌تواند در کل روز این عادت را کنار بگذارد، ممکن است لازم باشد روز را به چند قسمت کوچک‌تر تقسیم کنید مثلا قبل از صبحانه، یا هنگام شام. هنگامی که فرزندتان مقدار مشخصی از برچسب‌ها را جمع کرد، به او جایزه بدهید.

برای درمان ناخن جویدن کودکان، مانیکور رزرو کنید

اگر چه ممکن است پسر شما خیلی به این ایده فکر نکند و با رزرو مانیکور هیجان‌زده نشود، اما دخترتان از این کار خوشحال می‌شود و حتما دوست خواهد داشت که ناخن‌هایش کمی رشد کند. 
نه تنها این کار باعث پیوند بهتر والدین و فرزندان می‌شود، بلکه ناخن‌های زرق و برق‌دار ممکن است باعث شود کودک این عادت بد را رها کند.

لاک ناخن ضد جویدن را امتحان کنید

برخی از لاک‌های ناخن که ضد جویدن هستند، طعم وحشتناکی دارند و باعث می‌شوند کودک هنگام جویدن ناخن، در در دهانش احساس سوزش داشته باشد. 
البته مواظب باشید زیرا بعضی از این لاک‌ها استون یا فلفل قرمز دارند که اگر کودک چشم‌های خود را مالش دهد، می‌توانند چشم‌های او را بسوزانند.
بهترین گزینه این است که با پزشک یا داروساز دراین‌باره صحبت کنید تا در مورد مطمئن‌ترین گزینه‌ها به شما اطلاعات بدهد.جلوگیری از ناخن جویدن

پیامدهای طبیعی را هم در نظر بگیرید

به خاطر داشته باشید که پیامدهای طبیعی می‌توانند معلمان بهتری باشند. بنابراین اگر گاهی اوقات کودک با ناخن جویدن باعث می‌شود که انگشت‌هایش زخم و دردناک شوند، این درد ممکن است به او انگیزه دهد تا در آینده ناخن‌های خود را نجود.

از بدتر کردن عادت ناخن جویدن خودداری کنید

  • توجه بیش از حد به عادت‌های بد کودک، احتمالا نتیجه معکوس خواهد داد و ناخن جویدن او حتی بدتر می‌شود. تنبیه کودک یا تحقیر او به دلیل ناخن جویدن هم در تغییر این عادت موثر نخواهد بود.
  • به کودک کمک کنید تا ناخن جویدن خود را مدیریت کند، اما خیلی به او اصرار نکنید. فریاد کشیدن شما فایده‌ای نخواهد داشت.
  • از سخنرانی‌های طولانی در مورد همه دلایل نفرت‌انگیز جویدن ناخن، صرف نظر کنید چون احتمالا این سخنرانی‌ها هم موثر نخواهند بود.
  • اگر فرزندتان انگیزه خاصی برای ترک این عادت ندارد، احتمالا تلاش شما نتیجه نمی‌دهد. بنابراین با او صبور باشید و اگر علاقه‌ای به توقف این کار ندارد، ممکن است لازم باشد باز هم بیشتر صبر کنید.
  • می‌توانید هر از چند گاهی این جمله را بگویید: «من متوجه می‌شوم ناخن‌هایت را زیاد می‌جوی. آیا بچه‌های مدرسه هم متوجه شده‌اند؟»
  • بیان این نکته که افراد دیگر ممکن است او را در حال انجام این کار ببینند، ممکن است باعث شود نسبت به ناخن جویدن، احساس شرم داشته باشد.

جویدن ناخن در کودکان

برای درمان اختلال ناخن جویدن کودکان صبور باشید

اختلال ناخن جویدن کودک ممکن است گاهی کمتر و سپس دوباره بدتر شود. این بخشی از روند خلاص شدن از یک عادت بد است. با این حال، با گذشت زمان، احتمالا این کار کاهش می‌یابد.
ترک عادت‌های بد، سخت است. اگر کودک به خاطر جویدن ناخن‌هایش خود را سرزنش می‌کند، به او یادآوری کنید که برای ترک این عادت در کنارش هستید. 
اگر فکر می‌کنید ناخن جویدن کودک، یک منشاء روانی قوی دارد، شاید بهتر باشد از یک روانشناس هم کمک بگیرید.

روانشناسان کلینیک بیا نی نی هم می‌توانند به شما کمک کنند. 

چه کودکانی بیشتر مستعد استرس امتحان هستند؟

چه کودکانی بیشتر مستعد استرس امتحان هستند؟

چه کودکانی بیشتر مستعد استرس امتحان هستند؟

کم‌تر کسی در دوران تحصیل خود استرس امتحان را تجربه نکرده است. در حقیقت همین استرس باعث می‌شود که دانش‌آموزان برای امتحان درس بخوانند، اما همین استرس اگر از حد مناسب فراتر برود، می‌تواند عملکرد فرد را مختل کند و باعث شود که دانش‌آموز نتواند از عهده امتحانش به خوبی بربیاید.

عوامل متعددی می‌توانند روی میزان استرس کودکان در زمان امتحانات موثر باشند، اما برخی از کودکان بیشتر از سایرین مستعد تجربه استرس زیاد و مخرب در زمان امتحان‌ها هستند.

کمال‌گرایی

یکی از گروه‌های مستعد اضطراب امتحان،‌ کمال‌گراها هستند. کمال‌گرا کسی است که انتظار دارد همیشه همه کارها را به بهترین نحو انجام دهد. والدین کمال‌گرا می‌توانند با انتظارات خود،‌ کمال‌گرایی را به فرزند خود منتقل کنند. کمال‌گرایی باعث می‌شود نمره زیر 20 قبول نباشد. کمال‌گرایی باعث می‌شود فرد خطاهای خود را نپذیرد، یا خود را سرزنش کند و یا نسبت به معلم خود خشمگین شود. در مجموع، کمال‌گرایی کودک باعث می‌شود بیشتر از توانش از خود انتظار داشته باشد، به خودش اجازه خطا کردن را ندهد و استرس داشته باشد که مبادا از نمره کامل،‌ نمره کم‌تری بگیرد. گاهی استرس نمره کامل نگرفتن به حدی است که کودک کلا از خیر امتحان می‌گذرد، مثال بسیار آشنای آن، کودکانی هستند که در همه دروس نمره بالایی دارند، اما حاضر به شرکت در کوچکترین مسابقه ورزشی نیستند، مبادا اول نشوند.

احساس مورد غفلت قرار گرفتن در خانه

کودکان به توجه نیاز دارند. مهم‌ترین منبع گرفتن توجه برای کودک،‌ والدینش هستند. اما اگر والدین به اندازه کافی به فرزند خود توجه نکنند چه اتفاقی می‌افتد؟ در مواردی، کودک تصمیم می‌گیرد منبع توجه دیگری پیدا کند. در این موارد،‌ مدرسه، آموزگار و مسئولین مدرسه می‌توانند منابع جایگزین خوبی محسوب شوند. در این صورت،‌ کودک همه توان خود را به کار می‌گیرد تا با گرفتن نمره‌های بالا، همیشه داوطلب بودن،‌ همیشه آماده بودن برای پاسخگویی و همیشه پذیرفتن مسئولیت‌هایی مانند آماده کردن روزنامه دیواری مدرسه،‌ توجه همه را به سمت خود جلب نماید. در شرایطی که توجه مسئولین مدرسه و  به خصوص آموزگار، جایگزین توجه خانواده می‌شود،‌ نمره و نظر آموزگار و مسئولین در جایگاه بسیار مهمی قرار می‌گیرد. بنابراین از دست دادن بهترین نمره‌ها برای کودک می‌تواند به معنای از دست دادن منبع مهم توجه باشد.

عزت‌نفس پایین

زیر اعتماد به نفس،‌ مفهوم مهمی به نام عزت‌نفس نهفته است که اگر چه کم‌تر از آن صحبت می‌شود، اما در واقع بسیار تعیین‌کننده است. اما عزت‌نفس چیست؟

هر کس در ذهن خود در مورد ویژگی‌های خودش تصویری دارد، تصویری که اگر قرار باشد خود را توصیف کند،‌ بدان استناد می‌کند. ویژگی‌هایی که فرد در این تصویر دارد،‌ هر کدام می‌توانند مثبت یا منفی قلمداد شوند. این که برای مثال پرخاشگری یک پسربچه در ذهن خودش مثبت باشد یا منفی، به نظر اطرافیانش و به خصوص والدینش در این مورد بستگی دارد،‌ پسری که مدام با پرخاشگری تحسین به دست آورده در مقایسه با پسری که برای پرخاشگری‌اش توبیخ یا تحقیر شده، ذهنیت متفاوتی در مورد مثبت یا منفی بودن پرخاشگری خواهد داشت.  

وقتی تصور کودک از خود این باشد که خنگ، دست‌و پاچلفتی،‌ بی‌عرضه یا …. است، از خودش انتظار ندارد که به خوبی از عهده امتحان‌ها بربیاید. به خوبی از عهده امتحان برنیامدن همان و شنیدن دوباره سرزنش‌های والدین در مورد خنگی و بی‌عرضگی همان. شما جای چنین کودکی باشید، با شنیدن نام امتحان دچار استرس نمی‌شوید؟


اسنادهای شناختی

فرض کنید در یک امتحان مهم،‌ مثلا امتحان استخدامی کاری که به آن علاقه دارید رد شدید. چه فکر می‌کنید؟ می‌توانید افکار احتمالی خود را روی کاغذ بیاورید؟

فکر می‌کنید: چه‌قدر امتحانش سخت بود. اصلا منصفانه نبود. سوال‌ها را از منابعی که اعلام کرده بودند طرح نکرده بودند و …. (اسناد بیرونی)

یا فکر می‌کنید: چه‌قدر من خنگ شدم. هیچی یادم نمی‌مونه. نتونستم از پس امتحان بربیام و …… (اسناد درونی)

فکر می‌کنید: چه بدشانسی، امتحان پارسال آسون بود، ‌امسال ولی شانس نیاوردم (اسناد ناپایدار)

یا فکر می‌کنید: همیشه همین‌طوره، من خیلی بدشانسم. نشد من توی امتحانی شرکت کنم و از پسش بربیام، ‌از وقتی یادمه همین‌طور بوده و ….. (اسناد پایدار)

فکر می‌کنید: خب، اینم از این،‌ ببینیم امتحان هفته آینده شرکت فلان چی می‌شه. این یکی را باید خوب بگذرونم،‌ خوبه برم خونه بیشتر بخونم (اسناد تعمیم نیافته)

یا فکر می‌کنید: دیگه چه فایده داره،‌ این که این‌طوری شد،‌ دیگه اصلا نمی‌خوام امتحان بدم،‌ چه فایده داره هی امتحان بدم و خراب بشه،‌ بیخود به تجربه‌های شکستم اضافه نکنم، به هر حال که از پسش برنمیام (اسناد تعمیم‌یافته)

کودکان هم اسنادهای خود را دارند و اتفاقات بیرونی را به سبک خاص خود تعبیر می‌کنند. وقتی اتفاق‌های بد، همه با اسناد درونی تعبیر شوند، فرد احساس تقصیر،‌ گناه و عدم اعتماد به نفس خواهد کرد. چنین فردی بیشتر مستعد احساس استرس خواهد بود،‌ به خصوص در زمانی مانند امتحان که قرار است مورد ارزیابی قرار بگیرد،‌ اما پیشاپیش در ارزیابی ذهنی که خودش از خود دارد، مردود است.

همچنین وقتی در موارد منفی،‌ اسنادها پایدار و تعمیم‌یافته باشند، همین اتفاق می‌افتد. فرد با موقعیتی روبرو است که انتظار ندارد از عهده آن بربیاید، در نتیجه دچار استرس می‌شود.

توانایی کم‌تر در مقابل آن‌چه از او انتظار می‌رود

ما هر وقت در موقعیتی قرار می‌گیریم که توانایی‌هایمان خیلی کم‌تر از انتظاراتی است که از ما می‌رود،‌ دچار استرس می‌شویم. ترازویی را تصور کنید که یک کفه آن خیلی سنگین‌تر است. این ترازو، نمی‌تواند در حالت تعادل قرار بگیرد.

توانایی کودک باید به درستی و واقع‌بینانه ارزیابی شود،‌ مهم نیست که والدین دوست دارند فرزندشان تیزهوش،‌ نابغه یا هر عنوان دیگری داشته باشد،‌ مهم این است که توانایی واقعی کودک در چه حدی است و چه‌قدر می‌توان از او انتظار داشت. کودک سطح انتظار را درک می‌کند و وقتی خودش می‌داند توانایی‌های لازم را ندارد،‌ دچار استرس می‌شود.

در شرایطی، حتی ممکن است توانایی وجود داشته باشد،‌ اما برداشت و باور کودک از توانایی‌هایش، کم‌تر از حد واقعی باشد. این ارزیابی کم‌تر، به عزت‌نفس، ارزیابی‌های سایرین، سرزنش‌ها و تشویق‌ها و ….. وابسته است. در چنین شرایطی هم فشار نمی‌تواند کمک‌‌کننده باشد، بهترین راه، ارزیابی واقع‌بینانه،‌ شناخت کافی و تشویق موثر است.

 

با استرس مقابله نکنید!

با استرس مقابله نکنید!

خراسان/ آشنایی با رویکردی جدید برای مصون ماندن از عوارض جسمانی و فشارهای روانی حاصل از استرس که بر اساس مطالعاتی 8 ساله است.  
کدام یک از ما می‌توانیم ادعا کنیم که استرس و اضطراب را به صورت روزانه تجربه نمی‌کنیم؟ گاهی اوقات این استرس چندان شدید نیست؛ تنها در حد نگرانی از دیر رسیدن سر قرار است اما گاهی شدیدتر می‌شود مانند اتمام یک کار در موعد مقرر یا پرداخت اجاره خانه در زمان مناسب. گاهی این استرس برای مدتی طولانی می‌تواند شدید باشد، مانند زمانی که در حال آماده شدن برای امتحانی بزرگ چون کنکور هستیم یا بیکاری چند ماهه‌ای که باعث به هم خوردن وضعیت مالی ما شده است. مطالعات و بررسی‌های متعددی تا به امروز نشان داده است که این استرس، چه کم و چه زیاد، می‌تواند بر سلامت جسمی ما تاثیر بگذارد، سیستم ایمنی ما را تضعیف کند، سلامت قلب و عروق ما را در معرض خطر قرار دهد و خلاصه ما را با خطرات مضاعفی مواجه کند. اما در این مطلب می‌خواهیم خبر خوبی به شما بدهیم؛ حتی اگر تحت فشار و استرس زیادی هستید، راه‌های معتبر و موثری وجود دارد که می‌تواند به شما کمک کند تا عوارض جسمانی استرس را کاهش دهید و از سلامت خود حتی در سخت‌ترین شرایط محافظت کنید.
 
در عوض مقابله، دست دوستی دراز کنید!
بسیاری از ما به اضطراب و استرس خود به عنوان یک دشمن نگاه می کنیم و هدف‌مان مقابله با آن است. این در حالی است که یک مطالعه گسترده هشت ساله  روی بیش از 30 هزار نفر نشان می‌دهد وقتی افراد استرس و اضطراب را به عنوان عاملی در نظر می‌گیرند که به آن‌ها کمک می‌کند تا آماده فعالیتی جدید شوند، عوارض جسمانی استرس کاهش می‌یابد. در واقع زمانی که ما استرس را دشمن فرض می‌کنیم در کنار افزایش ضربان قلب و بالا رفتن سرعت تنفس، عروق ما هم منقبض می‌شود. این انقباض عروق عوارض جسمانی استرس را تشدید می کند و می‌تواند به مشکلات قلبی دامن بزند. اما در مقابل وقتی ما استرس را به عنوان عاملی کمکی برای حرکت و فعالیت در نظر می‌گیریم، هر چند قلب ما تندتر می زند و تنفس سریع‌تر می‌شود اما عروق، انقباض کمتری دارند و در نتیجه عوارض جسمانی ما کاهش می‌یابد. توجه داشته باشید که در واقعیت نیز این تغییرات جسمانی به منظور افزایش آمادگی بدن ما طراحی شده‌اند؛ چرا که افزایش ضربان قلب به افزایش سرعت گردش خون منجر و باعث خون رسانی بهتر به مغز می شود و عضلات ما را برای داشتن فعالیت بیشتر آماده می‌کند. پس نوبت بعد که علایم رو به رو شدن با استرس و فشار روانی را در خود مشاهده کردید، به خودتان یادآوری کنید این تغییرات تنها قرار است به شما کمک کنند تا آمادگی بیشتری برای فعالیت داشته باشید.
 به پیام بدن‌تان گوش دهید
زمانی که استرس داریم، تغییرات هورمونی هم در بدن ما روی می‌دهد. بسیاری از ما نام کورتیزول و آدرنالین را شنیده‌ایم؛ هورمون‌هایی که در زمان استرس ترشح می شوند و علایم جسمانی را که در بالا نیز اشاره شد  در بدن ایجاد می‌کنند اما شاید بیشتر ما ندانیم که در کنار این دو هورمون، تغییر شیمیایی دیگری نیز در مغز ما روی می‌دهد. یکی دیگر از هورمون‌هایی که در زمان استرس در بدن ما ترشح‌اش افزایش می‌یابد هورمون اکسی‌توسین است. اکسی‌توسین که گاهی به آن هورمون عشق نیز می‌گویند، در زمان استرس توسط غده هیپوفیز ترشح می شود و در نتیجه سطح این هورمون افزایش می‌یابد. زمانی که ترشح هورمون اکسی‌توسین در بدن ما افزایش می‌یابد، میزان علاقه ما به داشتن روابط اجتماعی با اطرافیان بیشتر و احساس نیاز ما به روابط عاطفی تقویت می‌شود. به همین دلیل زمانی که مضطرب و نگران هستیم، دوست داریم با کسی صحبت کنیم و از حمایت اطرافیان برخوردار شویم. مطالعات نشان داده  وقتی افرادهنگام استرس و ناراحتی از اطرافیان کمک می گیرند در واقع به این پیام مهم بدن خود (به واسطه افزایش سطح اکسی‌توسین ایجاد شده) گوش می‌دهند، عوارض جسمانی بسیار کمتری را در زمان استرس تحمل خواهند کرد. پس اگر استرس دارید و این وضعیت شکلی مزمن به خود گرفته است، به فکر تقویت روابط اجتماعی خود و دریافت حمایت از اطرافیان باشید و بدانید که این کار از هر نظر به نفع شماست.
 از معجزه نوع‌دوستی غافل نشوید
پیش از این بسیاری از مطالعات نشان داده بود کمک کردن به دیگران می‌تواند حافظ سلامت روانی ما باشد. حالا مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد که این کمک کردن به دیگران نه فقط بر سلامت روانی که بر سلامت جسمی ما هم اثر مثبت دارد و می‌تواند عوارض جسمی استرس را کاهش دهد. در این مطالعه پژوهشگران متوجه شدند وقتی افراد استرس زیادی را تجربه می کنند و همزمان کمک چندانی نیز به اطرافیان خود نمی‌کنند، عوارض جسمانی و روانی بیشتری را در مقایسه با زمانی که استرس دارند اما اهل کمک به دیگران هستند، تجربه می‌کنند. بر این مبنا می‌گویند اگر می‌خواهید خود را در مقابل عوارض جسمانی استرس و فشار روانی، بیمه و تاب‌آوری خود را تقویت کنید، کمک به دیگران را فراموش نکنید.
 

استرس والدین بر کودکان چه تاثیراتی دارد؟

استرس والدین بر کودکان چه تاثیراتی دارد؟

حامی هنر زندگی/ استرس در کودکان می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد اما یکی از مهم‌ترین عوامل آن، استرس در والدین است که بر کودکان اثر می‌گذارد. در واقع کودکان به شدت تحت تاثیر استرس و فضای روانی-هیجانی والدین خود قرار می‌گیرند. به صورتی که استرس والدین در بروز، تداوم و مزمن شدن استرس درکودک نقش موثری دارد. همچنین این مسئله می‌تواند با مشکلاتی در زمینه تحصیلی، اجتماعی، جسمی و فردی در کودکان همراه گردد. با این حال باید توجه داشته باشید که ابتدا باید استرس خود را کاهش داده تا بتوانید از استرس‌های کودکتان بکاهید. در این راه بهره بردن از مشاوره روانشناسی می‌تواند به شما کمک کند تا فضای خانه را به دور از هرگونه اضطرابی کنترل کرده و به درمان استرس خود و فرزندتان بپردازید. در ادامه به بررسی بیشتر این موضوع خواهیم پرداخت پس همراه ما باشید. 

نقش پر رنگ استرس والدین بر بروز استرس در کودکان
والدین نخستین افرادی هستند که کودک پیوندی عاطفی و عمیق با آن‌ها برقرار می‌کند در نتیجه کودک به راحتی تحت تاثیر حالات روانی و عاطفی والدین خود قرار می‌گیرد. نحوه واکنش والدین به مسائل مختلف باعث شکل گیری نگرش‌های مختلف کودک نسبت به موضوعات پیرامون خود می‌شود. والدین اولین الگوهای رفتاری هستند که کودکان از آن‌ها تقلید می‌کنند. زمانی که کودک، استرس و نگرانی بیش از اندازه والدین خود را می‌بیند؛ این نگرش در او شکل می‌گیرد که دنیا نا امن می‌باشد. همچنین استرس والدین سبک دلبستگی کودک را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد؛ در نتیجه کودک مستعد انواع بیماری‌های روانی می‌شود.

استرس والدین و مراقبت بیش از اندازه
استرس باعث می‌شود که بیش از اندازه از کودک مراقبت کنید. بسیاری از کارهایی که لازم است کودک در سطح رشدی خود انجام دهد را شما برایش انجام می‌دهید، در نتیجه کودک فرصت رشد عادی پیدا نمی‌کند و مهارت‌ها متناسب با سن کودک شکل نمی‌گیرد. بنابراین بسیاری از مسائلی که برای دیگر کودکان به آسانی قابل حل است برای فرزندتان نقش استرس زا پیدا می‌کند، چون از سطح مهارت‌های شناختی و تکنیک‌های مقابله‌ای او فراتر هستند. پس به این صورت ناخودآگاه استرس در کودک شما تزریق می‌شود.

استرس والدین و اعمال کنترل شدید بر کودکان
کودکان به طور طبیعی کنجکاو هستند. والدینی که سطح استرس بالایی دارند، چون نمی‌توانند شرایط ابهام آمیز را تحمل کنند بیشتر کودک و محیط کودک شان را تحت کنترل قرار می‌دهند. با این کنترل شدید این پیام را به کودک خود منتقل می‌کنید که با کنترل تمامی شرایط می‌توانند تا حدی امنیت بیشتری فراهم کرد. در این شرایط کودک مستعد ابتلا به اختلال اضطراب فراگیر کودکان می‌شود.

نقش استرس والدین بر عدم سازگاری اجتماعی کودکان
آغاز زندگی جمعی زمانی است که کودک به این باور رسیده باشد که ارتباط های دیگر هم امن هستند پس روابط اجتماعی او گسترده‌تر می‌شود. استرس والدین باعث می‌شود روابط محدودتری داشته باشند. پس اگر میزان استرس در شما به حدی است که باعث منع بسیاری از فعالیت‌های تفریحی و اجتماعی کودک شود، فرزندتان در آینده با مشکلات سازگاری بیشتری رو به رو خواهد شد. در این شرایط لازم است که به نکات تربیتی فرزندان خود توجه داشته باشید تا بتوانید از بسیاری مشکلات جلوگیری کنید و کودک شما از رشد اجتماعی برخوردار باشد.

استرس والدین و ناتوانی در خودتنظیمی هیجانی کودکان
زمانی که والدین قادر نباشند هیجانات و احساسات خود را به درستی مدیریت کنند، خودتنظیمی هیجانی در کودک نیز دچار اشکال می‌شود، پس کودک ممکن است علائمی مانند پرخاشگری، افسردگی، استرس و اضطراب نشان دهد. 

چسبندگی به والدین و عدم استقلال
زمانی که کودک احساس ایمنی داشته باشد به این باور می‌رسد که دنیا امن است، پس شروع به کشف دنیا می‌کند. در این شرایط کودک به این باور می‌رسد که “این منم که تغییر ایجاد می‌کنم و می‌توانم در جهان خود تصرف کنم”؛ در نتیجه وابستگی به والدین به مرور کمتر می‌شود. والدین اضطرابی در میزان سنجش خطر بزرگ نمایی می‌کنند و این به افزایش استرس در کودک و وابستگی بیش از اندازه در او دامن می‌زند و دوره اضطراب جدایی طولانی‌تر می‌شود.

استرس والدین و تاخیر در فرآیند دوست یابی بر کودکان
کودکانی که والدین آن‌ها سطوح بالایی از استرس را تجربه می‌کنند معمولا در دوست یابی نیز با مشکل مواجهه می‌شوند؛ چون مهارت‌های ارتباطی پایین تری دارند. از طرفی چون احتمال خطر را می‌دهند؛ همیشه محتاط عمل می‌کنند. معمولا در روابط نقش فعالی ندارند و توسط همسالان طرد می‌شوند. پس والدین باید به دنبال راه های کاهش و درمان استرس کودکان و همچنین استرس خودشان باشند.

سخنی با والدین
لازم است والدین نسبت به ترس‌ها و استرس‌های خود آگاه باشند. ترس‌های خودتان را بشناسید تا بتوانید آن‌ها را کنترل کنید. اضطراب و نگرانی شما باعث تزریق استرس به کودک می‌شود. زمانی که والدین سطوح بالایی از استرس را تجربه می‌کنند، نسبت به مشاهده استرس و اضطراب در کودک کمتر واکنش نشان می‌دهند، پس پیش از آن که زمینه‌های استرس را در فرزندان خود نهادینه کنید، برای درمان استرس اقدام کنید. لازم است نکات تربیتی فرزندان که توسط روانشناسان کودک ارائه می‌شوند را جدی گرفته و با مراکز مربوطه در ارتباط باشید.

سوالات متداول درباره تاثیر استرس والدین بر کودکان
موثرترین راهکار برای کاهش استرس کودکم آن هم زمانی که خودم به عنوان مادر استرس دارم چیست؟
باید بدانید تا زمانی که خودتان دچار استرس هستید به هیچ وجه نمی‌توانید استرس کودک را کاهش دهید. لازم است که ابتدا به درمان استرس خود بپردازید. در صورتی که با کاهش استرس شما کودک نیز از به مرور استرسش کمتر شد نیازی به مداخله وجود ندارد اما اگر احساس کردید که کودک حتی بعد از بهبود شما کماکان دچار استرس است باید از یک مشاور و متخصص کمک بخواهید. 

نقش والدین در شکل گیری استرس در کودکان چگونه است؟
از همان زمان بدو تولد والدین به عنوان الگوهای فرزندان شناخته می‌شوند. اگر والدین دچار استرس باشند این مسئله به کودکان نیز سرایت می‌کند. در کنار این مسائل اعتیاد والدین، متشنج بودن فضای خانه، بی توجهی به کودک و مرگ یا بیماری در خانواده می‌تواند باعث استرس در کودک شود.

استرس مادر در دوران شیردهی خطرناک است؟

استرس مادر در دوران شیردهی خطرناک است؟

استرس مادر در دوران شیردهی خطرناک است؟

دوران شیردهی درست مثل دوران بارداری مهم است و باید بدون استرس و اضطراب طی شود. غذای اصلی نوزاد همان شیر مادر است و نوزاد به اصطلاح شیره جان مادر را می‌خورد. جانی که باید سلامت و بدون استرس باشد، چرا که محققان معتقدند استرس مادر در دوران شیردهی می‌تواند روی نوزاد تاثیر منفی بگذارد.

استرس چگونه روی شیر دهی تاثیر می‌گذارد؟

استرس می‌تواند از نظر جسمی و عاطفی بر زندگی شما تأثیر بگذارد. این یک واقعیت مهم است. استرس همچنین می‌تواند کودک و خانواده شما را تحت تأثیر قرار دهد، چه از طریق رفتار و چه حتی از طریق هورمونهای استرس که در شیر مادر آزاد می‌شود. استرس از دو طریق بر شیردهی تأثیر می‌‌گذارد. شیر و محتویات آن​​. زمانی که یک مادر استرس دارد، بدن با آزاد کردن کورتیزول، آدرنالین و نوراپی نفرین به این شرایط پاسخ می‌دهد. در حالی که این هورمون‌ها می‌توانند به طور موقت به بدن کمک کنند که با یک وضعیت استرس زا روبرو شود، اما با گذشت زمان و طولانی شدن این روند این هورمونها هم از نظر جسمی و هم از نظر عاطفی می‌توانند تأثیر منفی بر بدن بگذارند.

استرس مادر در شیر دادن به نوزاد

محققان معتقدند استرس تأثیر مستقیم در شیر و زیاد شدن و کم شدن آن ندارد. اما استرس به طور غیرمستقیم می‌تواند تأمین شیر مادر را تحت تأثیر قرار دهد، یعنی اگر مادری که به نوزادش شیر می‌دهد به دلیل استرس و اضطرابی که تحمل می‌کند به اندازه کافی غذا نخورد و آب ننوشد، تولید شیر در بدن او خیلی کمتر از قبل می‌شود. همچنین بیماریهای مادر به دلیل استرس مثل سردردهای مزمن و معده درد و ناراحتی قلبی به همراه داروهایی که برای این بیماری ها تجویز می‌شوند، می‌توانند باعث کاهش تولید شیر شوند.

کورتیزول و نوزادان دختر

کورتیزول یکی از هورمو‌نهای مهم بدن است که توسط غده آدرنال یا فوق کلیه ترشح می‌شود. ترشح کورتیزول در جریان واکنش بدن به استرس، در سطح بالایی انجام می‌شود. محققان معتقدند کورتیزول که به هورمون استرس معروف است از طریق شیر مادر می‌تواند به کودک منتقل شود. مطالعات نشان می‌دهد که کورتیزول موجود در شیر مادران دچار استرس، بسته به جنسیت آنها، نوزادان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این تحقیقات نشان می‌دهد نوزادان دختر بیشتر تحت تاثیر استرس مادر در دوران شیردهی قرار می‌گیرند و تغییرات رفتاری منفی نشان می‌دهند، در حالی که در نوزادان پسر چنین نشانه‌هایی دیده نشده است. این مطالعات نشان داد که نوزادان دختری که مادرشان تحت استرس و اضطراب بالایی بود، تقریباً ۴۰ درصد بیشتر کورتیزول در بدنشان دیده شد که نشان می‌دهد کورتیزول موجود در شیر مادر، مسئول این افزایش است. این هورمون وارد روده نوزاد می‌شود و سیگنال‌های انتقال دهنده عصبی را که به مغز می‌رود، تحریک می‌کند و بر نواحی تنظیم کننده احساسات تأثیر می‌گذارد.

نوزاد در آغوش مادر

راههای کاهش استرس

نوزادان به طرز باورنکردنی با حالات عاطفی مادر خود ارتباط برقرار می‌کنند و به راحتی می‌توانند در مقابل استرس واکنش نشان بدهند. پس بهتر است استرس و اضطراب را با رعایت این نکات کمتر کنید.

  • به طور منظم ورزش کنید. ورزش اندورفین هایی را آزاد می‌کند که می‌تواند سطح شادی شما را افزایش دهد و به مقابله بهتر با استرس کمک می‌کند.
  • تکنیک‌های تنفس عمیق را تمرین کنید.
  • با دوستانتان وقت بگذرانید.
  • روزانه ۱۵تا ۲۰ دقیقه برای انجام کاری که از آن لذت می‌برید ، مثل مطالعه وقت بگذارید.
  • به اندازه کافی بخوابید. وقتی کودکتان خوابیده کنار او بخوابید و استراحت کنید.
  • اگر استرس و اضطراب رهایتان نمی‌کند حتما با پزشک متخصص مشورت کنید تا درمانی پیدا کند که مناسب وضعیت شما باشد.