برچسب: استرس

آموزش ساخت تابلوی 4 فصل با کارتن و گلبرگ های طبیعی

یک سوءتفاهم ساده می تواند واکنش شدید شما را به همراه بیاورد؟ بی آنکه متوجه شوید یک رفتار با چه توجیهی از دوست قدیمی تان سر زده، اول او را متهم و بعد محکوم می کنید؟ وقتی رییستان کار بیشتری را به شما می پسرد، گیج و کلافه می شوید و احساس می کنید قلبتان از سینه تان در حال بیرون زدن است نگرانی در مورد آینده و فکر و خیال خانه نداشته و کمبود پس انداز، زندگی آرام امروزتان را هم تلخ کرده است؟

شاید همین نشانه ها برای تشخیص اضطرابی که به جانتان افتاده، کافی باشد؛ اما برای آنکه ارزیابی بهتری از حالتان داشته باشید، بهتر است به سوال های آزمونی که در ادامه آورده ایم، پاسخ دهید. جواب های شما میزان درگیر بودنتان را با اضطراب روشن می کند و در تحلیل پاسخ هایتان می فهمید که با کمک چه راه هایی باید به جنگ با اضطراب بروید.

1- شروع شدن یک شنبه دیگر مرا می ترساند. اینکه بعد از تعطیلات آخر هفته بخواهم دوباره سر کار بروم، به من اضطراب می دهد.

بله خیر

2- حوصله گوش دادن به درددل های دیگران را ندارم. شنیدن مشکلات آدم های دیگر، آزارم می دهد.

بله خیر

3- از دوستان و همکارانم صرفا سوال های مشخص و محدودی می پرسم که با جواب های کوتاه و مشخص می توانند به آن ها پاسخ دهند. دلم نمی خواهد با سوال هایم سر درددل دیگران باز شود و گفت و گویی طولانی شکل بگیرد.

بله خیر

4- سعی می کنم تا آنجا که می توانم از دیگران فاصله بگیرم.

بله خیر

5- تعهد من به کار، ورزش، دوستان و حتی رژیم غذایی ام کمتر از گذشته شده.

بله خیر

6- نمی توانم مسئولیت هایی را که بر عهده قرار دارد، آن طور که باید، انجام دهم.

بله خیر

7- حس شوخ طبعی ام را از دست داده ام.

بله خیر

8- ارتباط اجتماعی بادیگران هر روز برایم سخت تر می شود.

بله خیر

9- اغلب احساس خستگی می کنم.

بله خیر

10- تفریح خاصی ندارم و مدت هاست خوش نگذرانده ام.

بله خیر

11- احساس می کنم در یک دام گرفتار شده ام.

بله خیر

12- می دانم چه چیزی حالم را بهتر می کند. اما آن قدر اما و اگر می آورم تا به اندازه کافی برای انجام ندادنش، دلیل جور کنم.

بله خیر

چقدر اضطراب دارید؟

فکر می کنید اضطراب در وجودتان خانه کرده؟ اگر جوابتان به این سوال مثبت است باید بدانید که شما تنها نیستید. آدم های زیادی بعد از انجام دادن این آزمون فهمیده اند که اضطرابشان شدیدتر از چیزی است که تصور می کردند برای اینکه از میزان اضطرابتان باخبر شوید، به ازای هر یک از پاسخ های مثبتی که به سوالات این آزمون داده اید، یک نمره برای خودتان منظور کنید. حالا جمع نمره هایتان را حساب کنید و با کمک این راهنما امتیازهایتان را تحلیل کنید.

صفر تا ۳: بیشتر از آنکه مضطرب باشید، خسته اید! کمی استراحت کنید و به یک تعطیلات مفرح بروید تا حالتان خوب شود. نگران نباشید کافی است از بحران هایی که این روزها برایتان ایجاد شده، کمی فاصله بگیرید تا زندگی تان دوباره آرام شود.

۴ تا ۶: استرس به شما نزدیک شده و اگر مراقب نباشید زندگی تان را درگیر می کند. اگر از همین امروز راهی برای کم کردن استرستان پیدا کنید، به شرایط بحرانی وارد نمی شوید اما اگر همه چیز را رها کنید و به استرس اجازه بدهید که شما را کنترل کنید، زندگی تان از شرایط موجود هم سخت تر می شود. ورزش کردن و معاشرت با دوست های محبوبتان می تواند در این زمینه به شما کمک کند. پیشنهاد می کنیم باری مدتی دور اضافه کاری کرکدن را خط بکشید و فقط به آرامش خودتان فکر کنید.

۷ تا ۹: بله! استرس به زندگی شما وارد شده و در حال ریشه دواندناست. شما تا اندازه ای به شرایط بحرانی نزدیک شده اید و اگر هوشیار نباشید، در آینده نزدیک ممکن است استرتس هایتان آن قدر زیاد شود که توان مهار کردنشان را نداشته باشید. پیشنهاد می کنیم با یک روان شناس در مورد وضعیت و حالات خودتان صحبت کنید. جلسات مشاوره و روان درمانی می تواند در برگرداندن آرامش به زندگی شما موثر باشد.

۱۰ تا ۱۲: اوضاعتان اصلا خوب نیست. شما آن قدر با استری درگیر شده اید که بعید است خودتان بتوانید به تنهایی کاری برای خود بکنید. پیشنهاد می کنیم در کنار مشورت با روان شناس ها، حتما به یک روان پزشک مراجعه کنید. استرس شدید می توان زندگی شما را فلج کند اما اگر با کمک یک روان پزشک، تحت درمان مناسب قرار بگیرید، دوباره می توانید سر پا بایستید و بعد راهی برای پاک کردن آثار اضطراب از زندگی تان پیدا کنید.

استرس از کجا می آید؟

وقتی فشار بار زندگی تان بیشتر می شود، طبیعی است که توان شما برای عبور از بحران ها و دردست گرفتن کنترل زندگی تان هم کمتر شود. استرس همیشه اتفاق ناخوشایندی نیست و می تواند به شما برای بهترکردن شرایط زندگی و حتی دفاع از خود انگیزه بدهد. کافی است یک لجظه زندگی بدون استرس را تصور کنید.

در چنین زندگی ای بدون هیچ ترسی از عرض بزرگراه عبور خواهیدکرد و و قربانی یک تصادف رانندگی خواهیدشد، وقتی در خیابان کسی به شما حمله می کند بدون آنکه آماده دفاع شوید، قربانی خشم او می شوید و بدون آنکه نگران هزینه های آخر ماه باشید، در همان هفته اول همه درآمدتان را خرج خواهیدکرد؛ پس تا اینجا پذیرفتید که میزانی از اضطراب برای زندگی شما لازم است. شاید مرز استرس نجات دهنده و اضطراب آزاردهنده را به راحتی نتوان مشخص کرد اما وقتی اضطراب به یکی ازدلایل رنج شما تبدیل شده و تصمیم گرفتن وزندگی کردن را برایتان سخت کرده، معنایش این است که باید فکری به حال خودتان بکنید.

با خوراکی ها به جنگ اضطراب بروید

غذایی که می خورید و نوشیدنی که می نوشید می تواندضربان قلبتان را چندبرابر کند یا اینکه آرامشی را که مدت ها تجربه نکرده بودید به شما هدیه کند. با کمک این راهنما شما می توانید برخی از خوراکی های اضطراب زا و برخی از خوراکی های اضطرا کُش را بشناسید.

باید اسفناج بخورید: مصرف خوراکی هایی که منیزیوم بالایی دارند، به کاهش اضطراب کمک می کند. اسفناج یکی از گیاهانی است که می تواند کمبود منیزیوم بدنتان را جبران کند.

نباید چای پررنگ بخورید: چای، نسکافه و قهوه اصلا نوشیدنی خوبی برای روزهای پراسترس زندگی شما نیستند. گرچه بسیاری از افراد تصور می کنند این نوشیدنی ها آرامش بخشند، اما واقعیت این است که با مصرف کردنشان اضطراب شما بیشتر می شود و ضربان قلبشان بالاتر می رود.

باید عرق کاسنی بخورید: عرقیاتی که طبع سرد دارند، می توانند اضطراب را کم کنند. برای بهتر شدن حالتان ما به شما عرق کاسنی، بیدمشک و بهارنارنج را توصیه می کنیم.

نباید نوشابه گازدار بخورید: نه تنها میزان بالای قند موجود در نوشابه های گازدار، بلکه فسفری که به این نوشیدنی ها اضافه می شود هم می تواند شما را گرفتار اضطراب کند.

باید برنج بخورید: مصرف خوراکی هایی که ویتامین B بالایی دارند، می تواند به آرامش شما کمک کند.

مصرف برنج و نان سبوس دار در کاهش اصطراب شما می تواند موثر باشد.

اولین کفش ها هزاران سال قبل برای محافظت از پاها ساخته شدند. گرچه این روزها هنگام راه رفتن در کوچه و خیابان لازم نیست نگران پا گذاشتن روی مارها باشیم، اما ارزشش را دارد که با دقت به بعضی ویژگی های کفش ها، جلوی اذیت شدن پاهای خود و همینطور هدر رفتن پول هایمان را بگیریم.
در ادامه از اشتباهات رایجی خواهیم گفت که هنگام خرید کفش مرتکب می شویم.

۱- صبح ها کفش می خرید
شاید اینطور به نظر آید که زمان خرید ارتباطی با انتخاب کفش مناسب ندارد اما این امر مهم تر از چیزی است که به نظر می رسد. پاها طی روز عرق  می کنند، به همین دلیل اگر صبح کفش امتحان کنید، احتمالش هست کفشی که بخرید که برایتان تنگ باشد.

۲- فرم پایتان را نمی دانید
برای انتخاب یک کفش راحت، باید فرم پاهایتان را بدانید. یک راه ساده برای دانستن این موضوع آن است که پای خود را خیس کنید و سپس آن را روی یک ورق مقوا بگذارید.
اگر ردپایتان را به طور کامل دیدید، احتمالاً یعنی پایتان صاف است، به همین دلیل باید کفشی بخرید که وقتی با آن راه می روید، کف پایتان تو نرود. از سویی دیگر، اگر قوس کف پایتان خیلی زیاد باشد، در مرکز ردپا یک فضای خالی خواهید دید. این بدان معنی است که بهتر است از کفش هایی استفاده کنید که لایه ی محافظ بیشتری دارند. اگر مرکز ردپا نیمه خالی بود، یعنی فرم پایتان طبیعی است.

۳- تصور می کنید کفی ها فقط برای درمان مشکلات پا هستند
یک باور رایج اما نادرست دیگر این است که کفی ها تنها برای کسانی هستند که پاهایشان مشکلی دارد. اما اگر مجبور هستید تمام روز را سرپا باشید، کفی های طبی می توانند راه خوبی برای تسکین باشند. با این حال، کفی های پاشنه لایه ی محافظ بیشتری فراهم می کنند و با توجه به اینکه با بالا رفتن سن پوست نازک و نازک تر می شود، این کفی ها راحتی زیادی ایجاد می کنند.

۴- یک جفت کفش هست که همیشه آن را می پوشید
همه ی ما یک جفت کفش داریم که آن را از بقیه ی کفش هایمان بیشتر دوست داریم، اما هر قدر هم که راحت باشد، نباید همیشه و همه جا همان یک جفش کفش را بپوشیم. این توصیه ای برای خوش پوش تر شدن نیست و در واقع هیچ ارتباطی با تیپ و ظاهر ندارد. بهتر است یک روز درمیان کفش خود را تغییر دهید تا عرق کفش کامل خشک شود.
به علاوه، وقتی کفشی را هر روز می پوشید، بعضی قسمت های آن، به خصوص داخل و زیره ی کفش، فرسوده می شود، امری که می تواند تأثیری منفی روی راه رفتن ما بگذارد و در نتیجه، باعث پا درد شود.

۵- سایز پایتان را می دانید اما ابعادش را نه
دانستن ابعاد دقیق پا در هنگام خرید می تواند بسیار کمک کننده باشد. برندها سایزبندی متفاوتی برای کفش ها دارند، به همین دلیل بهتر است سایز درج شده روی کفش را مدنظر قرار ندهید و به جایش، به ابعاد پای خودتان توجه داشته باشید. به علاوه، فراموش نکنید که سایز پا می تواند در دوران بزرگسالی، بر اثر عواملی مانند بارداری یا افزایش وزن تغییر کند. با توجه به این مسأله، بهتر است قبل از رفتن به خرید، ابعاد پایتان را دوباره اندازه بگیرید.

۶- هنگام خرید کفش به جنس زیره توجه نمی کنید
یکی دیگر از چیزهایی که باید به آن توجه داشت، زیره کفش است، چون نقش مهمی در راحتی کفش دارد. برای انتخاب یک کفش مناسب باید این موضوع را مدنظر قرار دهیم که می خواهیم چقدر از آن استفاده کنیم. مثلاً کفش های ورزشی باید انعطاف پذیر و ضربه گیر باشند و اگر کفشی انتخاب کنیم که زیره اش لاستیکی باشد، در زمستان انعطاف نخواهد داشت.
با توجه به این موضوع، به شما می گوییم که چطور جنس های مختلف را از هم تشخیص دهید:
زیره چرمی نرم و براق است. به علاوه، اگر با انگشت اشاره تان به آن ضربه بزنید، صدای بلندی می دهد.
زیره لاستیکی رنگ ماتی دارد و اگر با انگشت به آن ضربه بزنید تقریباً هیچ صدایی نمی دهد.
زیره پلی اورتان به راحتی خم می شود و وقتی به آن ضربه بزنید، دست لیز نمی خورد.

۷- فقط یک لنگه از کفش ها را امتحان می کنید
بدن ما قرینه نیست. خیلی پیش می آید که یک پا کمی بزرگ تر از دیگری باشد، به همین دلیل باید هر دو لنگه ی کفش را امتحان کنید تا مطمئن شوید هر دو پای بزرگ تر و کوچک تر در کفش راحت هستند.

۸- فقط به بلندی پاشنه توجه می کنید
درست است که کفش های پاشنه بلند کفش های راحتی محسوب نمی شوند اما معنی اش این هم نیست که پوشیدن کفش پاشنه بلند حتماً با درد همراه است. زیره هایی که ضخامت زیادی دارند یا کمی لژدارند، لایه ی محافظ بیشتری در برابر فشار وارده به کف پا ایجاد می کنند.

۹- عمر مفید کفش های کتانی مدل کفش تنیس را در نظر نمی گیرید
کفش های کتانی مدل کفش تنیس عمر محدودی دارند. بعضی کفش های جدید هستند که به گونه ای طراحی شده اند که خود قبل از ۵۰۰ کیلومتر از هم پاره می شوند. با این حال لازم نیست کفش حتماً پاره شود، ساییدگی ها و پارگی های کفش هم باعث آسیب می شود. با توجه به اینکه هر فرد بزرگسال عادی طی روز بین ۲/۴ تا ۳/۲ کیلومتر راه می رود، اگر هر روز از کفش تنیس تان استفاده کنید، در عرض کمتر از نصف سال فرسوده می شود.

۱۰- دمپایی لاانگشتی را طولانی مدت به پا می کنید
دمپایی ها و صندل های لاانگشتی یکی از انتخاب های همیشگی برای فصل تابستان هستند، اما توصیه می شود زیاد آن ها را در پاهایتان نگه ندارید. این مدل کفش نحوه ی راه رفتن مان را تغییر می دهد چون ما را مجبور می کند از انگشت شست پایمان استفاده کنیم تا کفش در پایمان بماند. این امر در دراز مدت می تواند مشکلاتی به بار آورد.

به نقل از وب‌سایت رسمی “دانشگاه ایالتی واشنگتن”(WSU)، تشخیص تفاوت بین یک پسر و دختر تازه متولدشده فقط براساس ویژگی‌های خلقی مانند تمایل کودک به نشان دادن ترس، لبخند یا خنده، دشوار است اما زمانی که نوزادان به حدود یک سالگی می‌رسند، تغییر کردن را آغاز می‌کنند.

پژوهش جدیدی که در دانشگاه ایالتی واشنگتن انجام شده است، از یادگیری ماشینی برای تجزیه و تحلیل داده‌های مربوط به خلق و خو در ۴۴۳۸ نوزاد استفاده کرد تا نوزادان را براساس جنسیت و سن طبقه‌بندی کند.

هنگامی که نوزادان ۴۸ هفتگی را پشت سر گذاشتند، طبقه‌بندی جنسیتی برای الگوریتم‌های متعدد بهبود یافت. این نشان می‌دهد که تفاوت‌های جنسیتی دوران نوزادی، در این زمان برجسته‌تر می‌شوند.

“ماریا گارتشتاین”(Maria Gartstein)، استاد روان‌شناسی دانشگاه ایالتی واشنگتن و پژوهشگر ارشد این پروژه گفت: این امر حداقل نشان‌دهنده تصویری است که در آن، خلق و خو براساس جنسیت و به روشی قوی‌تر از یک سالگی شروع به تمایز می‌کند.

پژوهش‌های پیشین، تفاوت‌های خلق و خو براساس جنسیت و سن را در نوزادان بررسی کرده‌اند اما تعداد کمی از پژوهش‌ها این دو متغیر را با هم مورد بررسی قرار داده‌اند.

گارتشتاین گفت که این کار در درجه اول به دلیل دشواری، یک آزمایشگاه مستقل است که داده‌های کافی در مورد رفتار نوزاد را جمع‌آوری می‌کند تا یافته‌ها از نظر آماری، قابل اعتماد و مربوط به بخش وسیعی از جمعیت باشند.

گارتشتاین و همکارانش برای غلبه بر این چالش، با دانشمندان سراسر آمریکا تماس گرفتند تا داده‌های پرسش‌نامه رفتار نوزاد را گردآوری کنند که بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۹ جمع‌آوری شده بودند.

این پرسش‌نامه، یک معیار مبتنی بر گزارش والدین برای سنجش خلق و خو است که از والدین می‌خواهد رفتار متفاوتی را که فرزندشان از سه تا ۱۲ ماهگی نشان می‌دهد، ثبت کنند. سپس، می‌توان از این داده‌ها برای ارزیابی نوزادان در ۱۴ بعد خلقی مختلف مانند لبخند زدن، سطح فعالیت، عصبانیت، ناامیدی و ترس استفاده کرد. گارتشتاین و همکارانش به طور کلی، داده‌هایی را در مورد ۲۲۹۸ پسر و ۲۰۹۳ دختر جمع‌آوری کردند.

“اریش سیمون”(Erich Seamon)، از مؤسسه مدل‌سازی، همکاری و نوآوری “دانشگاه آیداهو”(UIdaho) برای تجزیه و تحلیل این موضوع، از الگوریتم‌های یادگیری ماشینی برای طبقه‌بندی نوزادان به‌عنوان مرد یا زن در ۲۴ تا ۴۸ هفتگی و بالاتر استفاده کرد. میزان دقت با افزایش سن بالا رفت و از ۳۸ درصد برای گروه سنی یک تا ۵۷ درصد برای گروه سنی سه متغیر بود.

گارتشتاین ادامه داد: این یک فرصت جالب برای انجام دادن یک پژوهش با استفاده از روش‌های یادگیری ماشینی بود که به مجموعه داده‌های گسترده‌ای نیاز دارند و چندان رایج نیستند. این پژوهش برای نخستین بار به ما این فرصت را داد که میزان تفاوت‌های جنسیتی را با توجه به سن نوزاد بررسی کنیم.

نتایج تجزیه و تحلیل پژوهشگران نشان داد که ترس، مهم‌ترین ویژگی در تشخیص پسران و دختران در میان گروه‌های سنی جوان است. با بزرگ‌تر شدن نوزادان، واکنش‌پذیری یا توانایی بهبودی سریع در موقعیت‌های استرس‌زا، نشان دادن تمایل بیشتر برای آغاز تعامل و تعامل داشتن با افراد و اشیاء، تأثیرگذارتر شد.

برای نوزادان بزرگ‌تر از ۴۸ هفته، لذت شرکت کردن در فعالیت‌های آرام و آشنا مانند بازی کردن با والدین، تأثیرگذارترین متغیر در تشخیص پسران از دختران بود.

جالب است که برخی از ویژگی‌های خلقی، از دقت الگوریتم‌های یادگیری ماشینی در طبقه‌بندی نوزادان بر اساس جنسیت، به ویژه نوازشگری، واکنش‌پذیری صوتی، لبخند زدن و خنده در جوان‌ترین گروه سنی و لبخند زدن، خنده، حساسیت ادراکی در مسن‌ترین گروه سنی استفاده کرده است.

اگرچه عوامل متعددی ممکن است در الگوی نتایج نقش داشته باشند اما این پژوهش با یافته‌های پیشین که نشان می‌دهند اثرات اجتماعی شدن در حدود یک سالگی آغاز می‌شوند، مطابقت دارد.

گارتشتاین گفت: مادران، روش‌های متفاوتی را برای اجتماعی شدن پسران و دختران خود دارند و چنین تفاوت‌هایی به مرور زمان می‌توانند مسیرهای متفاوتی را از نظر خلق و خو ایجاد کنند. به طور ویژه، والدین ممکن است جهت‌گیری رابطه را برای دختران و شایستگی و استقلال را برای پسران در اولویت قرار دهند.

گارتشتاین افزود که این طرح برای استفاده از روش یادگیری ماشینی که او و همکارانش برای پژوهش کنونی توسعه داده‌اند، به کار گرفته می‌شود تا سایر پرسش‌های دشوار در رابطه با رشد عاطفی اجتماعی نوزادان را بررسی کند.

این پژوهش، در مجله “PLOS ONE” به چاپ رسید.