تاثیر مشاهده تصاویر مستهجن بر ذهن کودکان

تاثیر مشاهده تصاویر مستهجن بر ذهن کودکان - پورنوگرافی کودکان - سلامت کودکان
کامپیوتر، اینترنت، ماهواره، فیلم، دی‌وی‌دی، موبایل و… همگی می توانند دروازه ورود فیلم ها و تصاویر مستهجن به منازل ما باشند. اما این تصاویر غیر اخلاقی چه تاثیراتی روی کودکان ما می گذارند؟

تاثیر مشاهده تصاویر مستهجن بر ذهن کودکان - پورنوگرافی کودکان - سلامت کودکان


بیا نی نی |
دسته مادر و کودک –
آمارها نشان می دهد بیشترین تقاضا برای محصولات پورنوگرافی یا هرزه‌نگاری، در نوجوانان دوازده تا هفده ساله است. برای دستیابی به این محصولات هم راه سختی پیش رو نیست، کافی است تا سر خیابان قدم بزنید و تعداد دی‌وی‌دی فروش‌هایی را که کنار خیابان بساط کرده‌اند بشمارید تا دستتان بیاید، چقدر ساده می‌توان یک فیلم مستهجن تهیه کرد. این درحالی است که نوجوانان در این سن هیچ منبع قابل اطمینانی برای آموزش بهداشت جنسی و چگونگی مواجه شدن با چنینی مسائلی را ندارند و بدتر از آن، این‌که هنوز بسیاری از والدین نمی‌دانند تماشای محصولات هرزه‌نگاری چه تاثیرات منفی و عمیقی بر روان فرزندشان خواهد داشت.

حتی بسیاری از خانواده‌ها با دیدن سریال‌های شبانه ماهواره بستری را برای فرزندانشان فراهم می‌کنند که آنها را به سوی محصولات هرزه‌نگاری می‌کشاند، این والدین معمولا می‌گویند که سریال‌ها صحنه‌های زننده یا تحریک‌کننده ندارد، در حالی که موضوع سریال حول محور مسائل جنسی می‌چرخد و همین مساله کافی است تا کودک و نوجوان را به کنجکاوی وادارد. اما مشاهده این گونه فیلم ها و تصاویر چه تاثیری بر کودکان ما دارد؟ در ادامه به برخی از این تاثیرات اشاره شده است:

مشاهده تصاویر مستهجن چه تاثیر ی بر ذهن کودکان دارد؟

۱. بلوغ زودرس

وقتی کودک و نوجوان با تصاویر مهیج یا با موضوعات مختلف جنسی مواجه می‌شود، احتمال بلوغ زودرس در او بسیار بالاتر می‌رود، این مساله برای پسران خطرآفرین و برای دختران ناخوشایند است و زمینه را برای رفتار جنسی زودهنگام، بروز هیجانات منفی ناشی از تغییرات بدنی و حتی طرد شدن از سوی همسالان فراهم می‌کند.

۲. شکل‌گیری باورهای نادرست

محصولات هرزه‌نگاری تصویری اغراق‌آمیز و نادرست از روابط جنسی را به نمایش می‌گذارد و فرد با همین تصویر نادرست و افراطی بزرگ می‌شود و آن را به عنوان الگوی درست جنسی می‌پذیرد، او با این تصویر نادرست وارد یک زندگی واقعی و دچار مشکلات متعدد می‌شود.

۳. تقلید و تجربه کردن

مشاهده یک فیلم مستهجن ممکن است نوجوان را به سوی تجربه کردن ترغیب ‌کند و باعث ‌شود او وارد روابط خطرناکی شود که هم از نظر جسمی، هم از نظر روانی و هم از نظر قانونی و شرعی بشدت آسیب‌زاست.

۴. خودارضایی و عوارض پس از آن

خودارضایی یکی دیگر از نتایج مشاهده تصاویر و فیلم‌های مستهجن است. کسانی که خودارضایی می‌کنند در دام تکرار آن می‌افتند و کم‌کم عوارض جسمانی ناشی از خودارضایی، آنان را ضعیف می‌کند و آن ها را آماده بیماری‌هایی همچون افسردگی و اضطراب می‌کند.

در برابر فیلم هاس مستهجن چه باید کرد؟

ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که مسائل جنسی نوعی تابو محسوب می‌شود تا جایی که هنوز بسیاری از والدین نمی‌دانند چگونه باب گفت‌وگو درباره مسائل جنسی را باز کنند و فرزندانشان را در این زمینه آگاهی دهند. این حریم به گونه‌ای حفظ می‌شود که حتی فرزندان هم به مرور زمان می‌فهمند نباید در این زمینه سوالی بپرسند، در حالی که هیچ منبع معتبری برای ارضای حس کنجکاوی‌شان نمی‌یابند، بنابراین اگر خودشان دست به کار نشوند و به دنبال کسب اطلاعات ممنوعه(!) نگردند، مجبورند به اطلاعات ناکافی و ناقصی بسنده کنند که در دوران بلوغ، از طریق معلمان مدرسه یاد گرفته‌اند. پس دو راه باقی می‌ماند، دوستان و رسانه‌هایی که در کنار اطلاعاتی که می‌دهد تصاویر و فیلم‌های هرزه‌نگاری را هم عرضه می‌کند. لازم است والدین بدانند که آسیب‌های ناشی از این محصولات در افراد مختلف، متفاوت است و تاثیرات آن معمولا بتدریج بر روان فرزندان اثر می‌گذارد، پس اگر فرزند شما یک بار به صورت تصادفی با چنین صحنه‌هایی مواجه شده، نباید دچار وسواس و وحشت شوید.



تاثیر مشاهده تصاویر مستهجن بر ذهن کودکان - کنترل رفتار کودکان - وظایف پدر و مادر

نوجوانتان را به رسمیت بشناسید:

بررسی‌ها نشان داده است که معمولا مادران اطلاعاتی درباره بلوغ و مسائل جنسی به دختران خود می‌آموزند و پدران برای آموزش این مسائل به پسرانشان کمتر تلاش می‌کنند. معمولا سه مساله اصلی مانع می‌شود تا والدین فرزندان را به رسمیت شناخته و با آنها در این‌باره صحبت کنند:

  1. فقدان آگاهی والدین از چگونگی آموزش جنسی
  2. ترس از شکستن حریم‌های خانوادگی
  3. ناآگاهی از زمان مناسب برای چنین گفت‌وگویی

 

پس والدین باید ابتدا آگاهی خودشان را بالا ببرند و بدانند صحبت کردن در این حوزه بسیار مهم و سرنوشت‌ساز است و به دنبال زمانی باشند که برای صحبت در این حوزه مناسب است و بهترین زمان، وقتی است که فرزند خودش از والدین سوال می‌پرسد، حتی اگر سوال کودک نشان‌دهنده یک کنجکاوی است، فرصت را غنیمت شمرده و با او در این مورد صحبت کنید. نکاتی که ذکر شد را با زبانی پدرانه و اندکی قاطعیت برایش بگویید.

 

با رسانه‌های جدید آشنا شوید:

بسیاری از والدین هنوز با محیطی مثل اینترنت آشنا نیستند و برای این آشنایی هم تلاش چندانی نمی‌کنند. در حالی که باید در نظر داشت اینترنت فضایی مجازی است که سراسر فرصت و تهدید است، همان‌طور که قطع مراوده با یک دوست ناباب برایتان مهم است و شما را نگران آینده فرزندتان می‌کند، شناختن این محیط و استفاده درست از آن هم باید دغدغه شما باشد.

 

کنترل گر نباشید:

امروز اینترنت را قطع کنید، فردا ماهواره را جمع کنید، پس‌فردا موبایلش را چک کنید، با کافی‌نت و دوستان و سایر ارتباطاتش چه می‌کنید؟ اگر نشانه‌هایی مبنی بر مشاهده تصاویر و فیلم‌های مستهجن پیدا کرده‌اید به دنبال حل مشکل باشید و با او حرف بزنید چرا که محدود کردن او سبب می‌شود در این زمینه کنجکاوتر شود و با شما مقابله کند.

 

حفظ حریم را از سوءاستفاده شناسایی کنید:

خیلی وقت‌ها والدین شواهدی مبنی بر مشاهده فیلم‌ها و تصاویر مستهجن از طرف فرزندانشان دارند اما گمان می‌کنند سکوت سبب می‌شود حرمت بینشان حفظ شود، در حالی که برخی فرزندان از این سکوت سوء‌استفاده می‌کنند. اگر با یکی از محصولات هرزه‌نگاری مواجه شدید بدون این‌که پرخاشگری کنید یا او را از امکاناتش محروم کنید با او حرف بزنید، حتی می‌توانید از این فرصت استفاده کنید و درباره آموزش این مسائل با او سخن بگویید.

 
منبع: روزنامه جام جم

الگوی رفتار با کودک شلخته باید چگونه باشد؟

الگوی رفتار با کودک شلخته
نکته مهم در رفتار با کودک شلخته این است که پدر و مادر خودشان نظم را رعایت کنند تا الگوی مناسبی برای کودک باشند. بهتر است مرتب کردن اتاق بخشی از برنامه روزانه کودک باشد.

الگوی رفتار با کودک شلخته
 
بیا نی نی | بخش مادر و کودک – ” کودک من اسباب بازی‌ها، جوراب‌ها، دستمال و ظرف‌های خود را همه جای خانه رها کرده است و انتظار دارد که من برای او تمیز کنم!”. بسیاری از پدر و مادرها از بی نظمی و  شلختگی کودکان خود ناراضی اند و از تکرار هر روزه این جمله که ” اتاقت را مرتب کن” خسته شده اند. اما رفتار با کودک شلخته چگونه باید باشد. در ادامه نگاه نزدیک‌تری به این موضوع می‌اندازیم.

درباره آن بیندیشید

متاسفانه ما به عنوان پدر و مادر، خودمان هم دچار بی نظمی و شلختگی می شویم. زمانی که ما یک نوزاد داریم، او نیاز به توجه و رسیدگی کامل دارد. اما در مورد یک کودک شش ساله، اگر همان سطح مراقبت و رسیدگی را فراهم کنید، چه اتفاقی می‌افتد؟ کودک دیگر دلیلی برای تغییر در شیوه زندگی اش نمی‌بیند.
خودتان را جای او بگذارید، اگر شما پیشخدمتی داشتید که همه جا شما را دنبال می‌کرد و بهم ریختگی‌ها و بی نظمی‌های شما را مرتب می‌کرد، شرط می بندم که با کمال میل به او اجازه این کار را می‌دادید و از این شیوه زندگی لذت می‌بردید.

۵ اصل حین رفتار با کودک شلخته

نحوه رفتار با کودک شلخته و بی نظم در چند گام ساده، در ادامه آمده است.

۱. مداومت داشته باشید

اگر برخی از روز‌ها کودکتان را به نظافت کردن تشویق کرده، اما دیگر روزها، بی نظمی‌های او را نادیده بگیرید، کودک دچار سردرگمی شده و تصور واضحی از آنچه شما از او می‌خواهید، پیدا نمی‌کند. برنامه دقیقی تنظیم کنید و به آن پایبند باشید.

۲. برنامه روزانه‌ای برای نظافت کردن ایجاد کنید

یک روز بی نظمی و شلختگی، شاید قابل پذیرش باشد، اما اگر این بی نظمی روز‌های پیاپی ادامه پیدا کند، غیر قابل قبول است. زمانی را برای نظافت روزانه اختصاص دهید و همواره به آن پایبند بمانید. برای نمونه پس از خوردن شام همراه با کودک به تمیز و مرتب کردن خانه و اتاق او بپردازید.

۳. در هنگام مرتب کردن با او همراه شوید

همراهی با کودک در مرتب کردن، به او احساس خوشایندی می‌دهد. بدین ترتیب او با احساس رضایت اتاق و وسایل خود را مرتب می‌کند. به مرور زمان، این برنامه نظافت تبدیل به عادت شده و کودک با بهانه گیری کمتری همکاری خواهد کرد.

۴. منظم‌تر باشید

 کودک شلخته
همیشه وسایل را در سر جای خود قرار دهید و به کودک نیز آموزش دهید که هر وسیله جای مخصوص به خود را دارد. برای حفظ نظم از سبدها، جعبه‌ها و قفسه‌های کوچک برای قرار دادن وسایل استفاده کنید.

 ۵. چه کار‌هایی نباید انجام داد

  • به جای کودکتان نظافت نکنید. اگر کودک در مرتب کردن و تمیز نگه داشتن اتاقش همکاری نکند، هرگز این کار را یاد نخواهد گرفت.
  • از او شکایت نکنید. اگر کودک برنامه نظافت روزانه نداشته و شما نیز تاکنون انتظار مشخصی از او نداشته اید، پس جایی برای ناراحتی و عصبانیت از دست کودک نیست. به جای شکایت کردن از او، انرژی خود را صرف آموزش عادات خوب به کودک کنید.

 

رفتار با کودک شلخته دیگران

کودک شلخته دیگران
زمانی که تمایل به رفت و آمد با دوست یا اقوامی دارید که کودکانی شلخته و بی نظم دارد، اوضاع کمی پیچیده می‌شود. هنگامی که با شیوه‌های متفاوت تربیتی کودکان سایر افراد مواجه می‌شوید، قدری محتاط باشید. چرا که بسیاری از دوستی‌ها و روابط دیرینه تحت تاثیر روش‌های تربیتی متناقض از هم پاشیده شده است.

چه باید کرد؟

  • دانش تربیتی خود را به شیوه غیر تهدید آمیزی به اشتراک بگذارید. از دوست خود دعوت کنید تا در جلسات آموزشی، سخنرانی، یا کارگاه‌های فرزندپروری به همراه شما شرکت کند. یک نسخه از کتاب تربیتی دلخواه خود را به او بدهید و بگویید که از آن کتاب بهره زیادی برده اید و مطمئن هستید که او نیز خوشش خواهد آمد.
  • نبرد خود را انتخاب کنید. سعی کنید از قرار ملاقات خود نهایت لذت را برده و مسایل کم اهمیت و جزیی را نادیده بگیرد. بر آن دسته از ویژگی‌های دوست خود که از آن‌ها لذت می‌برید، تمرکز کنید و قلب خود را برای یافتن نکات لذت بخش از کودک او بگشایید.
  • قرار ملاقات‌های بدون حضور کودکان داشته باشید. اگر رفتار‌های کودک دوستتان بر روی کودک شما تاثیر نامطلوب گذاشته و یا استرس زیادی در شما ایجاد می‌کند، بهتر است قرار ملاقات‌های بدون حضور کودکان داشته باشید.

چه کار‌هایی نباید انجام داد

  • کودک دیگران را تربیت نکنید. اجازه دهید دوستتان، خود با بی نظمی و شلختگی کودکش مواجه شود (خواه با آن برخورد کند یا نه). فقط زمانی که مساله‌ای در ارتباط با کودک شما یا اموالتان پیش آمد، می‌توانید دخالت کنید.
  • تصور نکنید که می‌توانید سایر افراد را تغییر دهید. انرژی خود را صرف این تصور نکنید که می‌توانید با چند اظهار نظر به موقع زندگی خانوادگی، شیوه تربیتی و سبک زندگی دوست خود را تغییر دهید. تحمیل تغییر بر دیگران می‌تواند آن‌ها را رنجیده خاطر، عصبانی و تدافعی کند. هم چنین ممکن است او این شیوه زندگی را بپسندد. پس تا هنگامی که دوستتان از شما درخواست کمک و مشورت نکرده است، بهتر است دخالت نکنید.
  • دیدن دوست خود را متوقف نکنید. داشتن روابط دوستانه برای سلامتی و شادی شما ارزش و اهمیت زیادی دارد. کودکان سرانجام بالغ شده و رشد می‌کنند. زمانی که بزرگ‌تر شدند، دیگر زمان زیادی را با شما نمی‌گذرانند. در آن هنگام داشتن روابط دوستانه برای شما نجات بخش است.

 

 کودک شلخته

جمع بندی

  • اولین قدم برای آموزش رفتار درست به کودک شلخته، منظم بودن پدر و مادر است.
  • بهتر است زمان ثابتی از روز به مرتب و تمیز کردن خانه اختصاص یابد و هرگز ترک نشود.
  • همراهی با کودک در مرتب کردن اتاق، موجب کاهش بهانه گیری او می‌شود.
  • پدر و مادر نباید به جای کودک، اتاق او را مرتب نکنند.
  • بهتر است آموزش رفتار درست را جایگزین شکایت کردن و عصبانی شدن کنید.
  • اگر فرزند دوستتان که با او رفت و آمد دارید، کودک شلخته‌ای است، در صدد آموزش رفتار درست به او نباشید.
  • در صورت داشتن تاثیر نامطلوب روی کودک شما، دوستتان را بدون حضور کودکان ملاقات کنید.


شما از چه شیوه ای برای نظم دادن به اتاق کودک و همراه کردن او استفاده می کنید؟ تجربیات خود را در انتهای این صفحه در قسمت “ارسال نظر” با ما و سایر مخاطبان بیا نی نی به اشتراک بگذارید.

برگرفته از: انضباط بدون گریه / الیزابت پنتلی

رفتار با کودک بهانه گیر با ۶ روش طلایی

کلید‌های رفتار با کودک بهانه گیر
هنگام رفتار با کودک بهانه گیر، بایستی آرامش خود را حفظ کنید و دلیل بهانه جویی او را پیدا کند. معمولا با رفع نیاز کودک، مشکل حل شده و آرامش به او باز می‌گردد.

کلید‌های رفتار با کودک بهانه گیر
 
بیا نی نی | بخش مادر و کودک – چطور با کودک بهانه گیر خود برخورد کنیم؟ بهانه گیری به گریه زیاد و بی دلیل، شکایت و اعتراض پی در پی کودک گویند. این رفتار از سن دوسالگی در کودکان دیده می‌شود. البته در برخی از آنها، ممکن است تا پیش از چهار سالگی رخ ندهد.

نحوه رفتار با کودک بهانه گیر

در گام اول بایستی دلیل بهانه گیری کودک را بیابید و در صورت امکان، مشکل یا نیاز او را برطرف کنید. اما صرف نظر از تلاش‌های شما، گاهی اوقات کنترل شرایط از دست شما خارج می‌شود. نکات زیر به شما کمک می‌کند تا از پس کنترل این شرایط بهتر برآیید.

۱. حق انتخاب بدهید

شما با دادن حقی بیش از اظهار نظر صرف به کودک خود درباره زندگی‌اش، از بهانه‌گیری‌های او دوری می‌کنید. می‌توانید این کار را در حین حفظ کنترل بر زندگی او، با واگذاری انتخاب‌هایی به کودک، او را در امر تصمیم گیری مشارکت دهید. نقش موثر کودک در تصمیم گیری‌ها از بروز طغیان‌های عاطفی در او جلوگیری می‌کند.

۲. تماس چشمی برقرار کنید

درخواست کردن از یک متر بالاتر از قد کودک، و یا چند متر آن طرف‌تر از او، احتمالا باعث می‌شود که کودک، آن را نادیده بگیرد. عدم رعایت این مساله ایجاد استرس می‌کند که اغلب منجر به بهانه گیری و کج خلقی او خواهد شد. به جای آن، تا سطح کودک خود خم شده و در چشمان او نگاه کنید و درخواست خود را به صورت واضح و دقیق مطرح کنید. این سبک از برقراری ارتباط، توجه کامل او را جلب خواهد کرد.

۳. احساسات او را تایید کنید

هنگامی که کودکتان زمان پرهیجانی را پشت سر می‌گذارد، به او کمک کنید تا عواطف خود را مشخص و آن‌ها را درک کند. احساسات او را به زبان بیاورید: “تو واقعا غمگینی. می‌دونم که دوست داری اینجا بمونی و بازی کنی”. البته این به معنای تسلیم شدن در برابر خواسته او نیست، اما گاهی اوقات صرف مطلع کردن او از اینکه مشکلش را درک می‌کنید برای آرام کردن او کافی است.

 

رفتار با کودک بهانه گیر

 

۴. اجازه دهید کودک به صورت طبیعی آرام شود

در صورتی که کودک با تلاش‌های مهربانانه شما آرام نشد، گاهی هنگام رفتار با کودک بهانه گیر بهتر است به او اجازه دهید کج خلقی‌اش مسیر عادی خود را طی کند. کودکان عواطفی قوی دارند و گهگاه لازم است که آن‌ها را به شیوه خود تخلیه کنند. اگر کودکتان به کمک شما پاسخ نداده، تا زمانی که بهانه گیری و یا کج خلقی او برای کسی آسیب زا نیست، به او بگویید: “من دارم از اتاق میرم بیرون. هر وقت که حالت بهتر شد، می‌تونی بیای پیشم.” و همان کار را انجام دهید. خود را به کاری سرگرم نشان دهید و به طور نامحسوس او را زیر نظر داشته باشید. صبورانه منتظر بمانید تا کودکتان آرام شود.

۵. فضایی برای آرام شدن ایجاد کنید

اگر کج خلقی، بهانه گیری یا نق زدن به اتفاقی روزمره تبدیل شده است، کودکتان را آگاه کنید که چنین رفتار‌هایی باید در فضا‌های خصوصی مانند اتاق اضافی خانه یا رختشوی خانه رخ دهد (از اتاق خواب یا اتاق بازی کودک برای این منظور استفاده نکنید). زمانی که او بتواند در آنجا احساسات خود را تخلیه کرده و بعد از آرام شدن از آنجا بیرون بیاید. می‌توانید این فضا را فضای آرامش بخش بنامید.
در این فضا چیزی که بتواند به آرام شدن کودکتان کمک کند، قرار دهید. تعدادی اسباب بازی پولیشی نرم، یک بالش و یک پتو در اتاق قرار دهید. یک دستگاه پخش با موسیقی لالایی مانند فراهم کنید. موسیقی‌هایی مانند امواج دریا و یا باران، در ایجاد آرامش بسیار موثر هستند.
زمانی که کودک آرام شد و از اتاق بیرون آمد، وقت آن است، پیرامون موضوعی که باعث ناراحتی او شده، صحبت کنید. اگر بهانه‌گیری کودک بر سر موضوع بی اهمیتی است، بهتر است آن را رها کرده و به سراغ فعالیت بعدی بروید.

۶. تکنیک نفس عمیق و آرمیدگی را به او یاد دهید (خرگوش آرام)

زمانی که کودکان عصبانی می‌شوند، اغلب تنفس آن‌ها سریع و سطحی شده و بدنشان سفت می‌شود. این علایم جسمی می‌تواند کودک را در وضعیت خشمگین نگه داشته و مانع آرامش او شود. می‌توانید به کودک آموزش دهید که چگونه بدن خود را شل کند و از این تکنیک در هنگام عصبانیت و ناراحتی استفاده کند.
برای یادگیری بهتر کودک، می‌توانید ابتدا و انتهای روز را با چند دقیقه آرمیدگی بگذرانید. اگر به کلاس یوگا می‌روید، برخی از حرکات سبک آن را با کودک تمرین کنید.
راه ساده تری نیز وجود دارد و آن روش “خرگوش آرام” است. همراه با کودک بر روی زمین بنشینید و به او بگویید:

  • بیا یک خرگوش آرام باشیم.
  • چشم‌هایت را ببند.
  • آرام باش.
  • نفس خود را فرو ببر.
  • نفس خود را بیرون بده.
  • الان وقتش است که خرگوش شل باشد.
  • دماغ خرگوشی‌ات را تکان بده.
  • حالا صورت خرگوشی است را بی حرکت و شل کن.
  • انگشتان پایت را تکان بده. حالا انگشتان پایت را شل کن.
  • انگشتان دستت را تکان بده. حالا انگشتان دستت را شل کن.
    (اگر کودک صبر و حوصله کافی برای ادامه حرکات را دارد، می‌توانید دیگر قسمت‌های بدن مانند بازوها، شانه‌ها، چشم‌ها و … را بیافزایید).
  • نفس خود را فرو ببر.
  • نفس خود را بیرون بده.
  • آرام باش.
  • حالا تو یک خرگوش آرام هستی.

 

رفتار مادر با کودک بهانه گیر

این روش در رابطه با کودکان بسیار موثر است، چرا که آن‌ها برای پیشنهاد‌های ملایم شما آمادگی دارند. به محض اینکه کودکتان با این فرایند آشنا شود، شما می‌توانید هر وقت او برانگیخته شد (یا شما را برانگیخت) نزد او بروید. هم سطح کودک شوید و دست‌هایتان را روی شانه‌های او قرار دهید. به چشم‌های او نگاه کنید و بگویید: “بیا خرگوش آرام را اجرا کنیم”. سپس فرایند را مو به مو توضیح دهید. به مرور زمان دیگر لازم نخواهد بود که فرایند را به صورت کامل توضیح دهید. صرف ذکر کردن آن و در خواست از او برای بستن چشم‌هایش، آرامش را به دنبال خواهد داشت.



شما چه راهکاری برای رفتار با کودک بهانه گیر و کنترل بهانه گیری کودکان پیشنهاد می‌دهید؟ تجربیات خود را با ما در بخش نظرات در میان بگذارید.

برگرفته از: انضباط بدون گریه / الیزابت پنتلی

چگونه کودک خود را لوس نکنیم؟!

چگونه کودک خود را لوس نکنیم؟!

چگونه کودک خود را لوس نکنیم؟!

خود را دنیایی از عشق و محبت می‌دانید و دوست دارید تمام آن را به کودک خردسالتان هدیه کنید اما یک ترس بزرگ درونی هم دارید. از خود می‌پرسید: امکان دارد کودک برداشت بدی از موج محبتم کرده و به تدریج به کودکی لوس تبدیل شود؟ یک نکته مهم را همیشه به خاطر داشته باشید: ابراز عشق کردن، محدودیت ندارد! در واقع شما نباید از اینکه به کودک خود محبت می‎‌کنید واهمه‌ای داشته باشید. اگر آرزویتان این است که کودک یا کودکانی خوش رفتار تریبت کنید، باید آنها را از عشق و علاقه‌ای که دارید سیراب کنید اما برخی قوانین کلی را نیز باید مد نظر قرار دهید تا بروز هرگونه نشانه‌ای از رفتار ناپسند درکودک در همان ابتدای شکل گیری از بین برود.

محدودیت‌های ساده و روشنی را تعیین کنید

به این نکته خوب فکر کنید: اگر شرایطی را فراهم کنید که در آن کودک نتواند هر برداشتی که دوست دارد از گفتار شما داشته باشد، در واقع خیالتان را از آینده راحت کرده‌اید زیرا او دیگر به میل و سلیقه خود رفتار نکرده و با توجه به محدودیت‌هایی که شما وضع کرده‌اید رفتار می‌کند. مثلا به این جمله دقت کنید: «بسیار خوب، می‌توانی یک کلوچه برداری» این بدان معنی است که شاید جای امیدی وجود داشته باشد که بتوان کلوچه دومی را نیز برداشت. اما به این جمله هم دقت کنید: «می‌توانی یک کلوچه برداری ولی درباره کلوچه بیشتر صحبت نکن!» این جمله به طور کاملا واضح و البته در اوج سادگی تشریح می‌کند که کودک تنها حق برداشتن یک کلوچه را دارد و نباید والدین خود را برای کلوچه‌های بیشتر زیر فشار قرار دهد.

لوس و لجباز بودن کودک

به قوانینی که وضع می‌کنید پایبند باشید

یک همیشه یک خواهد بود، نه کمتر و نه بیشتر. اما برای بسیاری از والدین این اتفاق روی داده که در ابتدا اعلام می‌کنند «تو فقط می‌توان یک کلوچه برداری» اما طولی نمی‌کشد که قوانین وضع شده مثل آب خوردن تغییر کرده و کلوچه های دوم و حتی سوم نیز توسط کودک برداشته می‌شود. کاری که در این مواقع باید انجام داد این است که همیشه نگاهی طولانی مدت به آنچه که وضع می‌کنیم داشته باشیم و مهمتر از آن اینکه نسبت به حرفی که زده‌ایم پایبند باشیم. شاید در ظاهر امر اینگونه باشد که با برداشته شدن کلوچه دوم در این مرتبه اتفاق مهمی روی نداده باشد اما آیا به کودک این حق را نمی‌دهید که در دفعات بعدی حداقل شانس خود را برای داشتن کلوچه دوم با به زبان آوردن خواسته اضافه‌اش امتحان کند؟ بدون شک او همیشه این کار را تکرار خواهد کرد.

به التماس‌های کودک توجهی نکنید

یک اصل ساده دیگر و آن اینکه اگر یک بار به خواسته التماس گونه کودک گوش داده و به آن عمل کنید، در واقع راه را به او نشان داده‌اید تا او بتواند در دفعات بعدی نیز با متوسل شدن به همین استراتژی به خواسته‌هایش برسد. به یاد داشته باشید که التماس کردن شیوه هوشمندانه‌ای است که کودکان برای رسیدن به خواسته‌های فراتر از محدودیت‌های موجود از آن بهره می‌گیرند و از آنجاکه بسیاری از والدین حال و حوصله و همچنین وقت کافی برای سر و کله زدن با کودکشان را ندارند معمولا در برابر این شیوه هوشمندانه تسلیم شده و قوانینی که خود آنها را وضع کرده‌اند را به راحتی زیر پا می‌گذارند.

کاری کنید کودک اقدام مناسبی انجام دهد

اگر کودک تمایل به انجام کاری دارد که شما به عنوان والدین او نظر مشخصی دربار آن ندارید و مطمئن نیستید که بپذیرید یا نه، از او بخواهید که دلیل قانع کننده‌ای برایتان ارایه کند تا مجاب شوید خواسته‌اش را قبول کنید. به عنوان مثال شاید کودک خواسته باشد که برنامه مورد علاقه‌اش را در تلویزیون تماشا کند. اگر او توضیح دهد که برای این کار ابتدا تمام عروسک‌هایش را در گوشه ای از اتاق خوابش مرتب کرده و یا ابتدا چرت نیم روزی را زده و سپس آماده تماشای تلوزیون می‌شود، این بدان معناست که تلاشی برای متقاعد کردن شما انجام داده و در این حالت شما با گفتن کلمه «بله» مشکلی با خواسته او نخواهید داشت.

کودم لوس

از اینکه کودک ناامید شد نترسید

تقریبا کمتر والدینی پیدا می‌شود که از شکست خوردن و ناتوانی فرزندشان از انجام کاری ناراحت نشود. این ناراحتی در بسیاری از موارد به ترس و اضطراب نیز تبدیل می‌شود. اما یادتان باشد هیچ وقت نمی‌توان انتظار داشت که ایده آل مورد نظرتان محقق شود. سعی کنید به کودک یاد دهید که احساس ناامیدی در هر حالتی روی می‌دهد اما باید از آن برای به دست آوردن پیروزهای بزرگ در مراحل بعدی زندگی استفاده کرد. . به این ترتیب از پرورش کودک لوس دور خواهید شد

کودک را برای به دست آوردن چیزی که می‌خواهد به تحرک وادارید

اکثر روانشناسان کودک معتقدند زمانی که کودک تلاش زیادی برای به دست آوردن چیزی نمی‌کند و در ساده‌ترین شرایط ممکن به خواسته‌اش می‌رسد این بدان معناست که او را ناخواسته لوس و راحت طلب تربیت می‌کنیم. همواره تلاش کنید کودک برای به دست آوردن آنچه که دوست دارد تلاش زیادی به خرج داده و حتی دست به ابتکارعمل هم بزند. مثلا اگر او اسباب بازی تازه‌ای دوست دارد، سیستم اعطای جایزه برایش در نظر بگیرید تا در صورتی که رفتار خوبی از خود بروز دهد اسباب بازی تازه را برایش خریداری می‌کنید.

رفتار با کودک تنبل در ۵ گام موثر

رفتار با کودک تنبل در ۵ گام موثر
در رفتار با کودک تنبل بایستی برنامه دقیقی داشته باشید. وظیفه‌ای را به کودک بسپارید و جایزه‌ای برای پایان آن در نظر بگیرید.

رفتار با کودک تنبل در ۵ گام موثر
 
بیا نی نی | دسته مادر و کودک – پسرم بسیار کند و تنبل است. زمانی که می‌خواهیم به جایی برویم و من این طرف و آن طرف می‌دوم، مدام سیخونک زدن به او بسیار ناامید کننده است. مواجهه با تنبلی کودکان مساله رایجی است. اما چگونه می‌توان تنبلی را در کودکان برطرف کرد؟ برای رفتار با کودک تنبل و کودکانی که هنگام صدا زدن بی توجهی می‌کنند، تکنیک‌های موثری وجود دارد.
 

طرز رفتار با کودک تنبل در ۵ گام

درباره آن بیندیشید

کودکان بسیار آهسته‌تر از بزرگسالان زندگی می‌کنند. آن‌ها یک لحظه هم در مورد اینکه بعدا باید چه کاری انجام بدهند، نمی‌اندیشند. کودکان ترجیح می‌دهند از لحظات موجود نهایت لذت را ببرند. گاهی اوقات، برای مدت‌ها یک جا می‌ایستند و خوابیدن یک گربه را تماشا می‌کنند، نقش و نگار‌های فرش را بررسی می‌کنند و درباره دلایل داشتن انگشتان پا می‌اندیشند. اگر اینگونه به کار‌های کودکان نگاه کنید، حسرت می‌خورید که چرا در دنیای کودکی زندگی نمی‌کنید.

چه کارهایی باید انجام دهید؟

  1. به کودکتان مسیر‌های گام به گام دقیق بدهید. در خواست‌های خود را به صورت تدریجی مطرح کنید تا کودکتان بتواند به آسانی آن‌ها را دنبال کند. هر زمان، یکی دو کار به کودکتان بدهید و زمانی که تکمیل شد، کار بعدی را مشخص کنید. برای نمونه: “لطفا پازلت رو از روی میز جمع کن و بعد برو حموم”.
  2. فهرست تهیه کنید. کار‌هایی را که باید انجام شود به ترتیب یادداشت کرده و فهرست مورد نظر را به همراه یک مداد به کودک بدهید تا زمانی که انجام گرفتند، روی آن‌ها خط بزند.
  3. محرکی برای تمام کردن کار فراهم کنید. کودک خود را با عبارت “وقتی که/آن وقت” به اتمام کار تشویق کنید. برای نمونه: “وقتی که در صندلی مخصوص ماشین نشستی، آن وقت می‌تونی بیسکوییت بخوری”.
  4. برنامه روزانه خود را تحلیل کنید. بررسی کنید که آیا شما بیش از حد تلاش می‌کنید؟ در صورتی که اینطور بود، ببینید آیا می‌توانید تغییراتی اعمال کنید؟ بر اولویت‌های زندگی خود تمرکز نموده، برخی از کار‌های غیر ضروری و وقت تلف کن را حذف کنید. کمی از سرعت خود بکاهید تا کودک راحت‌تر بتواند با شما همگام شود.
  5. برنامه‌های چرت و خواب کودک را بررسی کنید. کودکانی که خواب کافی ندارند، فاقد انرژی‌اند و معمولا در کار‌ها تنبلی می‌کنند و کند هستند. در رفتار با کودک تنبل این موضوع را حتما مدنظر داشته باشید.

 

کودک تنبل

چه کار‌هایی نباید انجام دهید؟

  • کودکتان را با گفتن ” یالا! “، “زود باش”، “عجله کن” دستپاچه نکنید. این نوع صحبت کردن، معمولا باعث ایجاد حس ناکامی در کودکان می‌شود. بعد آن‌ها آنقدر عجله می‌کنند که موجب رخ دادن اشتباهات بیشتری می‌شود و باید وقت زیادی را صرف جبران آن اشتباهات کنند.
  • الگوی موجود را تقویت نکنید. کودکان، اغلب از روی عادت تنبلی می‌کنند. برای نمونه پدر و مادر می‌گویند: “وقت رفتن است” و سپس سرگرم تلفن یا کار‌های دیگر می‌شوند (پس الان واقعا وقت رفتن نیست). کودکان یاد می‌گیرند که قبل از واکنش نشان دادن آنها، شما چندین بار حرف خود را تکرار خواهید کرد. پس، قبل از صحبت کردن، فکر کنید، در خواست خود را به صورت واضح بگویید و سپس آن را دنبال کنید.
  • انتظار سرعت نداشته باشید. زمان منصفانه‌ای را برای پاسخ دهی به درخواست خود، در اختیار کودک قرار دهید. کودک تان را زیر نظر بگیرید تا از سرعتش آگاه شوید. اینکه شما عجله دارید، دلیل نمی‌شود که کودکتان سریع‌تر از سرعت معمول حرکت کند.
  • پیام خود را به صورت غلط انتقال ندهید. هنگام رفتار با کودک تنبل اظهارات خود را به صورت واضح و دقیق بیان کنید، تا جایی برای سوء تفاهم باقی نماند. برای نمونه، به جای اظهار نظر مبهم: “برای رفتن آماده شو”، جملات خود را واضح بیان کنید: “ممکنه همین الان کفش‌ها و پالتوت را بپوشی و سوار اتومبیل بشی”.

 

برخورد مناسب با بی توجهی کودک هنگام صدا زدن

حتی اگر چهار یا پنج بار کودکم را صدا بزنم، او همچنان به من واکنش نشان نمی‌دهد. گویی در گوش خود پنبه دارد! اگر بخواهم او بیاید معمولا خودم باید بروم و بیاورمش!


 در این زمینه موثر است.

شما چه روشی برای مقابله با تنبلی کودکان دارید؟ تجربیات خود را با ما در بخش نظرات در میان بگذارید.

برگرفته از: انضباط بدون گریه / الیزابت پنتلی

رفتار با کودک بی اشتها، باید‌ها و نباید‌ها

رفتار با کودک بی اشتها، باید‌ها و نباید‌ها
در رفتار با کودک بی اشتها بایستی این نکته را در نظر داشته باشید که پس از یک سالگی، به دلیل کاهش سرعت رشد، نیاز کودک به خوردن غذا به طور طبیعی کاهش می‌یابد. البته وجود بیماری، استرس و افسردگی نیز ممکن است دلیل بی اشتهایی کودک باشد.

رفتار با کودک بی اشتها، باید‌ها و نباید‌ها
 
بیا نی نی | دسته مادر و کودک – اگر کودک نوپای شما هر غذایی که برایش آماده می‌کنید، پس بزند و اشتهایی به خوردن غذا نشان ندهد، ممکن است موجبات نگرانی شما را فراهم کند. بی اشتهایی مشکل رایجی است که هر از چند گاهی در سنین رشد کودکان رخ می‌دهد. در این مقاله با روش‌های درست رفتار با کودک بی اشتها، دلایل بی اشتهایی کودکان و مقدار غذای موردنیاز در سنین کودکی آشنا شوید. 
 

رفتار با کودک بی اشتها

بی اشتهایی یا عدم تمایل به خوردن غذا در میان کودکان دو تا شش ساله معمول است. دلیل این امر این است که سرعت رشد کودک پس از سال اول تولد به طور قابل توجهی کاهش می‌یابد. در سال اول تولد، کودک حدود ۵ تا ۶ کیلوگرم افزایش وزن دارد. اما بین دو تا شش سالگی، سالانه حدود ۲ کیلوگرم وزن اضافه می‌کنند. در این سن ممکن است در مدت سه یا چهار ماه، هیچ وزنی اضافه نکنند.
در مغز کودک بخشی وجود دارد که اشتها به خوردن غذا را تنظیم می‌کند. به گونه‌ای که بدن مواد مغذی مورد نیاز برای رشد و حفظ انرژی خود را از راه خوردن غذا کسب کند. از آنجایی که سرعت رشد کودک کاهش می‌یابد، تمایل او به خوردن غذا نیز کم می‌شود. به این بی اشتهایی، آنورکسیا نیز می‌گویند.
 

میزان غذای مورد نیاز کودک

آگاهی از میزان غذای مورد نیاز کودک، کمک می‌کند تا کاهش اشتهای او را به درستی تشخیص دهید و در رفتار با کودک بی اشتها دچار اشتباه نشوید.

نوع غذا کودک دو ساله کودک سه ساله نمونه
میوه   ۱ فنجان ۱ تا  ½ ۱ فنجان آبمیوه تازه
پوره میوه
میوه کامل
سبزیجات   ۱ فنجان ۱ تا  ½ ۱ فنجان سبزیجات خرد شده یا پوره شده
برگ‌های خام سبزیجات
آب سبزیجات
ذرت
غلات ۸۵ گرم ۱۰۰-۱۵۰ گرم  نان
برنج (فرنی)
پروتئین ۵۵ گرم   ۸۵-۱۰۰ گرم گوشت قرمز، گوشت مرغ، غذا‌های دریایی
تخم مرغ
عدس
لوبیا یا نخود فرنگی
لبنیات ۲ فنجان   ½ ۲ فنجان

شیر
کشک
پنیر

 

روش‌های افزایش اشتها در کودکان

رفتار با کودک بی اشتها و افزایش اشتها در کودکان نوپا نیازمند صبر و حوصله فراوان است. اگر دلیل بی اشتهایی کودک را به درستی تعیین کنید، می‌توانید راهکار‌های مناسب را بکار گیرید و به هدف خود دست یابید.

  • اجازه بدهید تا کودک خود مقدار غذای مورد نیازش را تعیین کند. به مرکز اشتهای واقع در مغز کودکتان اعتماد کنید و اجازه دهید تا کودک هر میزان که تمایل دارد، غذا بخورد.
  • تنها یک میان وعده در روز بین وعده‌های غذایی به کودک بدهید. اجازه ندهید کودک بیش از یک میان وعده در روز بین وعده‌های غذایی بخورد. سیر شدن با تنقلات موجب کاهش اشتهای کودک می‌شود.
  • مصرف مایعات را محدود کنید. کودکان به میزان ۴۸۰ میلی لیتر مایعات در روز نیاز دارند. مصرف بیشتر مایعات باعث احساس سیری در آن‌ها می‌شود.
  • دستورات غذایی را تغییر دهید. می‌توانید تغییراتی در غذا‌ها بدهید و دستور‌های جدید را امتحان کنید تا توجه کودک را جلب کنید. سعی کنید غذا‌های مورد علاقه او را تهیه کنید.
  • در نحوه سرو غذا خلاقیت به خرج دهید. با استفاده از اشکال و رنگ‌های متفاوت و حتی بشقاب، کارد و چنگال متفاوت، هیجان کودک را برانگیزید.
  • غذا را به میزان کم برای کودک سرو کنید. غذای اندک زودتر خورده می‌شود و کودک می‌تواند سریعتر به کار مورد علاقه‌اش برسد. او حتی ممکن است برای دومین بار درخواست غذا کند.
  • زمان وعده‌های غذایی را تنظیم کنید. با تعیین زمان دقیق برای غذا خوردن، اشتهای کودک تنظیم می‌شود و او را برای وعده‌های غذایی آماده می‌کند.
  • غذا خوردن را به یک تجربه سرگرم کننده خانوادگی تبدیل کنید. در زمان غذا خوردن، با افراد خانواده همکاری کنید و از آن لذت ببرید. غذای خود را در مقابل تلویزیون نخورید.
  • زمان غذا خوردن را بیش از حد افزایش ندهید. اگر زمان صرف غذا بیش از حد لازم باشد، کودک را خسته خواهد کرد.
  • غذا‌های انگشتی بیشتری تهیه کنید. خوردن غذا‌های انگشتی مخصوصا برای کودکانی که نمی‌توانند از قاشق استفاده کنند راحت‌تر است.
  • به کودک با قاشق غذا ندهید. اگر کودک می‌تواند از قاشق استفاده کند، با قاشق به اجبار به او غذا ندهید. این روش منجر به از دست دادن اشتهای کودک می‌شود.
  • در مورد نحوه غذا خوردن کودک صحبت نکنید. درباره عادات غذا خوردن فرزند خود در مقابل فرزندتان بحث یا شکایت نکنید، زیرا ممکن است سبب کاهش بیشتر اشتهای او شود.‌
  • می‌توانید به کودک مولتی ویتامین‌های روزانه بدهید. اگر نگران تامین مواد مغذی روزانه کودک هستید، می‌توانید با نظر پزشک به کودک مولتی ویتامین بدهید.

 

غذای کودک


چه باید کرد؟

در رفتار با کودک بی اشتها، از انجام موارد زیر خودداری کنید.

  • در فواصل کوتاهی تنقلات زیاد به کودک ندهید، در طول روز بیش از یک میان وعده در اختیار او نگذارید.
  • حجم میان وعده بایستی متناسب و معقول بوده و بیش از حجم وعده غذایی نباشد.
  • به کودک به زور غذا ندهید.
  • هرگز کودک را برای خوردن غذا از خواب بیدار نکنید.
  • کودک را برای خوردن غذا تهدید نکنید.
  • برای خوردن غذا به کودک احساس شرم و گناه ندهید.
  • کودک را مجبور نکنید تا اتمام غذایش روی صندلی غذا بنشیند. هر زمان احساس کردید تمایلی به خوردن غذا ندارد، او را از صندلی بیرون بیاورید.

 

رفتار با کودک بی اشتها

 

دلیل بی اشتهایی کودکان

در حالی که کاهش سرعت رشد ممکن است عامل اصلی از دست دادن اشتها در کودکان نوپا باشد، دلایل دیگری نیز موجب بی اشتهایی کودکان می‌شود.
  • بیماری
    اگر فرزند شما بیمار است و تب، گلو درد و یا علائم دیگری دارد، ممکن است بی اشتهایی به دلیل بیماری او باشد.
  • استرس یا افسردگی کودکان
    بروز اتفاقات ناگهانی در زندگی مانند از دست دادن یکی از عزیزان استرس زیادی به کودکان وارد می‌کند و ممکن است موجب بی اشتهایی آن‌ها شود. همچنین باعث اضطراب و داشتن حالت تهاجمی نسبت به دیگران می‌شود.
  • خوردن تنقلات ناسالم بین وعده‌های اصلی غذا
    اگر کودک تنقلات ناسالمی را به عنوان میان وعده مصرف کند، اشتهای او در وعده‌های غذایی کاهش می‌یابد. تکرار این روند، می‌تواند منجر به چاقی در کودکان شود.
  • مصرف بیش از حد آب میوه
    خوردن بیش از حد مایعات، به جز آب، بین و در طول وعده‌های غذایی می‌تواند سبب از دست دادن اشتها شود، زیرا به کودک احساس سیری می‌دهد.
  • کم خونی
    اگر کودک مبتلا به کم خونی کمبود آهن باشد، احساس ضعف و کاهش اشتها در او طبیعی است.
  • عدم تحرک
    اگر کودک نوپا فعالیت جسمی زیادی نداشته باشد و وقت زیادی را در مقابل تلویزیون بگذراند، هضم غذا دچار مشکل شده و سبب از دست دادن اشتها می‌شود.

 

مراجعه به پزشک به خاطر بی اشتهایی کودک

در صورت بروز هر یک از موارد زیر، در اسرع وقت به پزشک مراجعه کنید.

  • کودک در حال کاهش وزن است.
  • کودک در شش ماه گذشته افزایش وزن نداشته است.
  • کودک بیماری همراه با اسهال و تب دارد.
  • غذا‌های خاصی موجب استفراغ کودک می‌شوند.
  • کودک بیش از هشت ساعت ادرار نکرده است.

۵ کلید رفتار با کودک ترسو

۵ کلید رفتار با کودک ترسو
گام اول در رفتار با کودک ترسو، تایید احساس او است. پس از آن باید به طور تدریجی او را آماده کرد تا با ترس‌هایش مواجه شود.

۵ کلید رفتار با کودک ترسو
 
بیا نی نی | بخش مادر و کودک – همه ما در طول زندگی به نوعی ترس را تجربه کرده ایم. به همین ترتیب، کودکان نیز در تمام سنین، از نوپایی تا نوجوانی، دچار ترس می‌شوند و این کاملا طبیعی است. اما روش صحیح رفتار با کودک ترسو چگونه است؟ بیایید ابتدا دلایل این ترس‌ها را ریشه یابی کنیم سپس به ۵ کلید رفتار با کودک ترسو بپردازیم.  
 

دلایل ترس‌های کودکان

از دیدگاه رشدی کودکان، دلیل ترس آن‌ها در سنین مختلف قابل پیش بینی است. برای نمونه، با وجود اینکه کودک در دوران نوزادی خیلی راحت به آغوش دوستان و آشنایان می‌رود، در دوران نوپایی از انجام این کار سر باز می‌زند. در این دوران کودکان دچار اضطراب جدایی می‌شوند. به گونه‌ای که با رشد آگاهی، کودک در می‌یابد که فردی مجزا از پدر و مادر است و جدا شدن از آنها، او را به اضطراب می‌اندازد. این مساله پدیده‌ای گذرا و همگانی در میان تمام کودکان است و ممکن است چند هفته تا چند ماه به طول بیانجامد.
به همین ترتیب، کودکان بزرگتر نیز از پدیده‌هایی مانند هیولا، صدا‌های بلند، تغییرات آب و هوا، تاریکی و چیز‌هایی که در تلویزیون می‌بینند، می‌ترسند. حتی ممکن است فرزند شما که پیش از این در یک اتاق کاملا تاریک می‌خوابیده یا از رعد و برق حباب نمی‌ترسیده، به ناگهان احساس وحشت از تاریکی و طوفان را تجربه کند. کودکان در هر سنی از چیز‌های مختلفی می‌ترسند.
با رشد کودک و افزایش آگاهی او، کودک نسبت به آنچه که دیگران نسبت او فکر می‌کنند یا اینکه چگونه به نظر آنها می‌آید، احساس نگرانی، استرس و اضطراب می‌کند. در این دوره ترس‌های مبتنی بر عملکرد در میان کودکان دیده می‌شود.
 
 کودک ترسو
 

روش رفتار با کودک ترسو

صرف نظر از آنچه که باعث ایجاد ترس در کودک می‌شود، چند نکته مهم را در رفتار با کودک ترسو بایستی در نظر بگیرید:
  • از آنجایی که ترس کودک اغلب بسیار طبیعی است پس دلیلی برای نگرانی وجود ندارد.
  • بایستی توجه داشته باشید که کودک چه مقدار از زمانش را صرف ترسیدن و نگران بودن از پدیده‌ها می‌کند؛ و چگونه با آن‌ها روبرو می‌شود.

برای نمونه کودکی که می‌گوید می‌خواهد یک چراغ خواب در اتاقش داشته باشد با کودکی که تصمیم می‌گیرد ساعت ۷ شب که خانه نسبتا روشن است بخوابد، بسیار متفاوت است. به همین ترتیب، کودکی که نسبت به ورود به یک فعالیت جدید اندکی تردید دارد و نیاز به اطمینان خاطر از جانب شما دارد با کودکی که به طور پیش‌فرض وارد یک چالش جدید نمی‌شود، تفاوت بسیاری دارد.

 

در اینجا چند نکته مهم وجود دارد که به شما در رفتار با کودک ترسو کمک می‌کند:

۱. احساس کودک را تایید کنید

امروزه پدر و مادر‌ها خواهان حل سریع مشکل فرزندشان هستند. اما پیش از این که این کار را انجام دهید، زمانی را به شنیدن حرف و احساس کودک اختصاص دهید و بفهمید که او واقعا از چه چیزی نگران است. برای نمونه اگر کودک به شما گفت که چیزی در تلویزیون دیده که او را ترسانده است، به جای اینکه بگویید “این تصاویر واقعی نیستند و تو نباید به آن‌ها فکر کنی” احساس او را تایید کنید. می‌توانید بگویید “به نظرم دیدن اون صحنه واقعا تو رو ترسونده، من واقعا متاسفم که این را می‌شنوم. ” ممکن است آرام کردن کودک اندکی طول بکشد، اما به کودک این احساس را می‌دهد که شما او را درک می‌کنید و احساس ترس و نگرانی‌اش برای شما مهم است.


۲. در مواجهۀ بدون اضطراب با ترس، الگوی کودک باشید

کودکان، حتی زمانی که شما متوجه نیستید، رفتار شما را می‌بینند و از آن الگو می‌گیرند؛ بنابراین بایستی الگوی رفتار درست برای کودک باشید. به دنبال فرصت‌هایی باشید که آنچه برای کودک موعظه می‌کنید را در عمل به او نشان دهید. اگر می‌توانید مساله ای را که موجب اضطراب‌تان می‌شود با او در میان بگذارید. برای نمونه بگویید: “من واقعا از زدن واکسن آنفولانزا می‌ترسیدم. اما عزمم را جزم کردم که دیروز آن را بزنم و فهمیدم آنقدر‌ها که من فکر می‌کردم دردناک نیست”.

صادق باشید. به اشتراک گذاری تجربیاتی که شما با چیز ترسناکی، مواجهه بدون اضطراب داشته اید، یک نمونه عالی برای الگو گرفتن فرزندتان است.

 

کودک ترسو


۳. به کودک کمک کنید تا با ترس هایش مواجه شود

پدر و مادر‌ها معمولا به طور ناآگاهانه کودکان خود را از مواجهه با انواع ترس‌ها دور نگه می‌دارند. اما بایستی بدانید که مواجهه با ترس آن‌ها را قوی‌تر می‌کند. هنگامی که از همسایه خود می‌خواهید تا سگش را داخل خانه نگه دارد، زیرا کودک شما سگ‌ها را دوست ندارد، این پیام را به کودک می دهید که سگ خطرناک است. یک رویکرد متفاوت ممکن است زمان بیشتری ببرد تا به نتیجه برسد، اما ارزش تلاش کردن را دارد. از همسایه خود بخواهید که سگ را با قلاده و طناب ببندد یا اجازه دهید کودکتان از فاصله نسبتا دور سگ را ببیند. در این حالت شما این پیام را ارسال می‌کنید: “من می‌دانم که این کار برایت کمی سخت است، اما مطمئنم که تو می‌توانی آن را انجام دهی. “


۴. به تدریج پیش بروید

اگر کودک به مدت دوسال از سگ‌ها دوری می‌کرده است، منطقی نیست که به سرعت بتواند به سگ همسایه که قلاده دارد، نزدیک شود. بهتر است با قدم‌های کوچک شروع کنید. مانند دیدن سگ همسایه از پشت دروازه.


۵. تمرین و تکرار را فراموش نکنید

برای انجام کاری که کودک قبلا از آن اجتناب می‌کرده، تمرین زیادی لازم است. تصور کنید اگر کودک شما برای رفتن به مدرسه، به جای اینکه شما او را به مقصد برسانید، خودش سوار یک اتوبوس شود، چه اضطرابی را تجربه می‌کند. اما با تکرار هر روزه این اتفاق، مساله برایش راحت و قابل پذیرش می‌شود. البته نباید انتظار داشته باشید که این ترس‌ها به یکباره ناپدید شوند.


علت پرخاشگری کودک سه ساله چیست؟

علت پرخاشگری کودک سه ساله چیست؟

علت پرخاشگری کودک سه ساله چیست؟

بیشتر مردم گاهی احساس عصبانیت و پرخاشگری می‌کنند. در این میان کودکان نیز دچار پرخاشگری می‌شوند. بزرگترها در چنین شرایطی کنترل بهتری بر رفتار خود دارند. اما کودکان انرژی خود را به سمت رفتارهای خشونت آمیز مانند لگد زدن، گاز گرفتن و پرتاب کردن چیزها می‌کشانند.
اگر کودک شما پرخاشگر است، این وظیفه شماست که به او در بهبود کنترل خود و توانایی ابراز احساسات به روش‌های مناسب کمک کنید. در ادامه چند روش برای انجام این کار را می‌خوانید.

محدویت‌های محکم و ثابت تعیین کنید

کودکان باید بدانند که چه رفتاری مجاز و چه رفتاری نامجاز است. اطمینان حاصل کنید هرکسی که به فرزند شما توجه دارد از قوانین تعیین شده بین شما آگاه است و در صورت بروز این رفتار پاسخ مناسب را می‌داند. کودکی که لگد می‌زند یا گاز می‌گیرد باید فورا مورد توبیخ قرار گیرد تا متوجه اشتباه خود بشود.

کودک پرخاشگر

کمک به کودک برای کشف روش‌های جدید مقابله با خشم

او را ترغیب کنید به جای پرخاشگری و دعوا و استفاده از خشونت فیزیکی از کلمات برای بیان احساسات خود استفاده کند. با آرامش از فرزند خود بخواهید توضیح دهد چه چیزی باعث عصبانیت او شده است. صحبت درباره مشکل پیش آمده می‌تواند به برخی از کودکان کمک کند تا به جای رفتار پرخاشگرانه آرام شوند. اگر فرزند شما نمی‌خواهد این مسئله را با شما در میان بگذارد ممکن است احساس راحتی کند با یک حیوان خانگی یا عروسک صحبت کند.
حتما یادتان باشد کودک را به خاطر نمایش رفتارهای غیرخشونت آمیز ستایش کنید. به او بگویید که وقتی عصبانیت خود را با روش مثبت مطرح می‌کند، شما متوجه این موضوع شده و او را تحسین می‌کنید.

خودکنترلی کودک را تقویت کنید

کودکان توانایی ذاتی برای کنترل رفتار خود ندارند بلکه به آنها آموزش داده می‌شود که هر وقت احساس می‌کنند دلشان می‌خواهد نباید لگد بزنند یا گاز بگیرند. کودک برای رشد توانایی کنترل احساسات خود و فکر کردن به رفتاری که می‌خواهد انجام بدهد نیاز به راهنمایی والدین دارد.

از پرخاشگری او استقبال نکنید

در برخی خانواده‌ها به ویژه پسرها تشویق به پرخاشگری می‌شوند. والدین اغلب برای تعریف از کودک از کلمه سخت استفاده می‌کنند. این مسئله باعث می‌شود کودک احساس کند برای جلب رضایت والدین باید لگد بزند یا گاز بگیرد.

از خشونت فیزیکی استفاده نکنید

برخی والدین به عنوان مجازات ضربه‌ای به باسن کودک یا دیگر اعضای بدنش وارد می‌کنند. کودکی که از نظر جسمی تنبیه شود می‌تواند باور کند که این شیوه صحیح کنترل افراد در زمانی است که از رفتارشان ناراضی است. تنبیه بدنی می‌تواند پرخاشگری کودک نسبت به دیگران را تقویت کند.

رفتار خودتان را هم کنترل کنید

بگذارید بچه‌ها شاد درگیری‌های درون خانه و نحوه حل مسائل شوند. کودکان از بزرگسالان تقلید می‌کنند. اگر شما با عصبانیت و سرخوردگی با مسائل برخورد کنید فرزندتان نیز تحت تاثیر قرار می‌گیرد. از مهارت‌های مقابله‎ای مثبت مانند انجام کاری که باعث آرامش شما شود استفاده کنید. مطمئن باشید فرزند شما هم همین کار را خواهد کرد.
ممکن است شما وسوسه شوید که در پاسخ به پرخاشگری کودکتان داد بزنید یا حتی او را تنبیه بدنی کنید اما بهتر است بدانید این به او یاد نمی‌دهد که آرام باشد. در عوض این احساس را پیدا می‌کند که در صورت مواجهه با چیزهایی که دوست ندارد واکنش تهاجمی داشته باشد.
به خودتان یک دقیقه فرصت دهید و نفس عمیق بکشید و سپس در پاسخ به پرخاش کودک با آرامش با او برخورد کنید.

توبیخ و صحبت با کودکی که پرخاشگر است ضروری است

مسئولیت پذیری او را تقویت کنید

اگر فرزند شما باعث آشفتگی یا خرابی چیزی شده به او بگویید که خودش باید مسئولیت آن را به عهده بگیرد. به عنوان مثال اگر لوگوهایش را به زمین انداخته باید خودش جمعشان کند. برای او توضیح دهید که این یک مجازات نیست بلکه روش درست مقابله با اشتباه است. او را تشویق کنید که معذرت خواهی کند. به او بگویید که این کار برای طرف مقابل که از رفتارش صدمه دیده، بسیار اهمیت دارد. توضیح دهید که مهم است هنگام عذرخواهی صادق باشد.

یک منبع خلاق پیدا کنید

کودک شما ممکن است پا بکوبد، به بالش ضربه بزند یا گاز بگیرد. اما ترغیب کودک به انجام کارهایی که او لذت ببرد مانند نقاشی، خواندن و پیاده‌روی می‌تواند به تمرکز افکارش از عصبانیت هم کمک کند. بنابراین بهتر است به دنبال راه‌های خلاق به منظور کنترل این رفتار بگردید.

آسایش و محبت را به دست آورید

اجازه دهید فرزندتان بداند که شما به احساسات و موقعیت او اهمیت می‌دهید. کودکان نوپا را می‌توان با نوازش آرام کرد. اما بچه‌های بزرگتر هم دچار چنین حس‌هایی می‌شوند. بهتر است بدانید قدرت در آغوش گرفتن شما در آرام کردن فرزندتان به اندازه هر مسکن قوی عمل می‌کند.

مقاوم باشید

سعی کنید به روشی قابل پیش بینی به رفتارهای پرخاشگرانه فرزندتان پاسخ دهید. این به فرزند شما ایده واضحی می‌دهد از آنچه از او انتظار دارید و درک و نحوه رفتار را برای او راحت‌تر می‌کند. از داشتن فقط یک قانون برای خانه و زمان بازی در روزهای تعطیل خودداری کنید.

پرخاشگری در کودکان

چه زمان از پرخاشگری فرزندتان بترسید

احتمالا با بزرگتر شدن فرزندتان از میزان پرخاشگری او کم می‌شود. اما اگر نگران این موضوع هستید بهتر است با پزشک متخصص در این باره مشورت کنید تا راه‌های برای مدیریت احساس خشم ارائه دهد. گاهی اوقات پرخاشگری ممکن است نشانه مشکل در یادگیری یا مسائل عاطفی را در پی داشته باشد. اگر هرکدام از مسائل زیر پیش آمد با پزشک مشورت کنید:

  • هر روز یا بیشتر روزها پرخاشگری می‌کند.
  • پرخاشگری شدید است و می‌تواند به دیگران یا اشیا آسیب بزند.
  • در مهدکودک و خانواده و فعالیت‌های اجتماعی اخلال ایجاد می‌کند.
  • هرچه بزرگتر می‌شود بیشتر و شدیدتر می‌شود.
  • نسبت به خودش پرخاشگری دارد و حتی خودش را می‌زند.

روش برخورد با حرف زشت کودک نوپا

روش برخورد با حرف زشت کودک نوپا
بهترین روش برخورد با حرف زشت کودک، بی‌توجهی است. آرامش خود را حفظ کنید و جلوی خنده یا عصبانیت خود را بگیرید. گویی چیزی نشنیده‌اید. سپس در درازمدت نکات کلیدی در برخورد با او را اجرا کنید.

روش برخورد با حرف زشت کودک نوپا
 
بیا نی نی | بخش مادر و کودک – شنیدن بددهنی و فحاشی کودکان ، برای پدر و مادر شوکه کننده است. ممکن است برایتان سوال ایجاد شود که او این حرف را از کجا شنیده و آیا معنی آن را می‌داند؟ روش برخورد با حرف زشت کودک، اثر ماندگاری بر رفتار آینده او دارد. بنابراین باید نکات مهمی را در این باره بدانید.

ریشه یابی حرف زشت در کودکان

زدن حرف زشت در میان کودکان، اغلب به دلیل کنجکاوی آن‌ها در حوزه زبان‌آموزی است. آن‌ها یک کلمه جدید را آزمایش می‌کنند، تا معنای آن را دریابند. گاهی اوقات نیز هنگام یادگیری یک واژه جدید، آن را به اشتباه به گونه‌ای دیگر تلفظ می‌کنند که معنای بدی می‌دهد.
کودکان گاهی اوقات برای بیان خستگی و درماندگی خود واژه‌های بدی به کار می‌برند. یا اینکه ممکن است کلمه‌ای را، چون به نظرشان خنده دار است یا واکنش جالبی در دیگران ایجاد می‌کند، به زبان بیاورند. گاهی نیز حرف زشت زدن کودک، نتیجه تقلید رفتار دیگران است.

برخورد با حرف زشت کودک: اقدام فوری

موثرترین راه برای برخورد با حرف زشت کودک این است که کاملا حرف او را نادیده بگیرید. هیچ گونه صحبت و تماس چشمی برقرار نکنید. اگر دلیل این رفتار کودک جلب توجه شما باشد، با این روش از ادامه آن جلوگیری می‌کنید.
واکنش شما در تکرار حرف زشت کودک تاثیر می‌گذارد. کلید اصلی برخورد با حرف زشت کودک آرامش است. ممکن است کمی طول بکشد، اما حتما نتیجه می‌دهد.
اگر فرزند شما همچنان حرف زشت را تکرار می‌کند، یا احساس می‌کنید این فرصت خوبی برای آموزش کودک پیرامون نزدن حرف زشت است، سعی کنید با او در مورد انتخاب کلمات صحبت کنید. برای نمونه، می‌توان گفت: “ما کلماتی را که باعث ناراحتی دیگران می‌شود را نمی‌گوییم”. کودک پیش دبستانی ممکن است کلماتی را که استفاده می‌کند به طور کامل درک نکند، اما می‌تواند درک کند که زدن حرف زشت باعث ناراحتی دیگران می‌شود.
اگر حرف زشت زدن کودک به این دلیل است که او در تلاش برای یادگیری کلمه جدیدی است. بهتر است که تلفظ کودک را به آرامی اصلاح کنید.

توضیح معنای واژه زشت

به طور کلی، کودکان نوپا و پیش دبستانی نیازی به توضیح دادن معنای حرف زشت ندارند. آن‌ها کم سن و سال‌تر از آنند تا برخی از مفاهیمی را که در پس فحش‌های رایج وجود دارد، درک کنند. فقط کافی است به آن‌ها بگویید: “این واژه خوبی نیست”.
برای کودکان بالای چهار سال می‌توانید از یک توضیح ساده استفاده کنید. اگر فکر می‌کنید کودک شما ممکن است معنی واژه را درک کند، می‌توانید از او سوال کنید که “آیا می دانی این واژه به چه معناست؟” سپس به او توضیح دهید که چرا استفاده از آن درست نیست. برای نمونه می‌توانید بگویید، “این واژه برای توصیف پی پی است، و نباید جای دیگه از آن استفاده کنی”.

برخورد با حرف زشت کودک در بلند مدت

بهتر است با بزرگسالان منزل پیرامون واژگان و اصطلاحات قابل قبول به توافق برسید و نتیجه آن را در اختیار کودک قرار دهید. برای نمونه، در برخی از خانواده‌ها عباراتی مانند ” لعنتی” قابل قبول است و در برخی خانواده‌ها نیست.
اگر در خانواده قوانینی برای حرف زشت نزدن وجود داشته باشد، کار ساده‌تر می‌شود. برای نمونه می‌توانید به کودک بگویید: “لطفا از یک کلمه زیباتر استفاده کن” یا “ما در این خانه از این کلمات استفاده نمی‌کنیم”.
اگر قوانین مربوط به حرف زشت نزدن برای بزرگسالان و کودکان به صورت یکسان اعمال شود، کودکان راحت‌تر می‌پذیرند. در نتیجه اگر می‌خواهید فرزندتان حرف زشت نزد، مسلما شما نیز باید مراقب حرف زدنتان باشید.
 
حرف زشت
 

نکات کلیدی در برخورد با حرف زشت کودک

در ادامه پیشنهادهایی برای تشویق احترام گذاشتن به یکدیگر و حرف زشت نزدن در خانواده مطرح شده است:
  • به جای زدن حرف زشت و دشنام دادن، به فکر راه حل‌ها و واژه‌های جایگزین مناسب باشید. برای نمونه، می‌توانید به جای پرخاشگری در هنگام عصبانیت بگویید ” من خیلی احساس درماندگی و عصبانیت می‌کنم”. به این ترتیب شما روش بهتری برای بیان احساسات خود انتخاب کرده اید.
  • هنگامی که متوجه شدید کودک در موقعیت خشم و درماندگی راه‌هایی به غیر از دشنام دادن و حرف زشت زدن را در پیش می‌گیرد، او را تشویق کنید. برای نمونه، اگر کودک برایتان گفت که یکی از همبازی هایش به او حرف زشتی در بازی زده، و کودک شما پاسخ او را با دشنام نداده و آرامش خود را حفظ کرده است، رفتارش را تحسین کنید.
  • مراقب باشید که کودک چه فیلم‌ها و برنامه‌هایی تماشا می‌کند و چه موسیقی‌هایی گوش می‌دهد. بر روی برنامه‌های تلویزیون و دیگر رسانه‌های در دسترس کودک نظارت کامل داشته باشید. بهتر است تلویزیون، رایانه و سایر دستگاه‌ها را در بخشی از خانه قرار دهید که شما به راحتی بتوانید آن‌ها را ببینید.
  • کودک پیش دبستانی (و بعضی از کودکان نوپا) اعضای خصوصی بدن و مسایل مرتبط با دستشویی رفتن برایشان جذاب است. گاهی اوقات آن‌ها شروع به استفاده از این دست واژه‌ها می‌کنند. اگر چه شما استفاده از این واژه‌ها را نمی‌پسندید، اما این فقط یک مرحله گذراست. نادیده گرفتن این رفتار و توضیح دادن اینکه او نمی‌تواند از این واژه‌ها در خانه استفاده کند، به حل این مشکل کمک خواهد کرد.

کنترل خشم در کودکان با آموزش و بازی

کنترل خشم در کودکان با آموزش و بازی

کنترل خشم در کودکان با آموزش و بازی

برای اکثر والدین، کمک به فرزندشان برای کنترل خشم، در صدر کارهایی است که دلشان می‌خواهد انجام دهند. عصبانیت و خشم میتواند یک روز، یک هفته یا کل زندگی فرد را شامل شود. وقتی به کودک این امکان را می‌دهید که احساسات سالم را تجربه کند در اصل به او کمک می‌کنید بهتر درک و احساسات خود را کنترل کند. با هم برخی از بازی‌هایی که برای کنترل خشم در کودکان می‌تواند کارساز باشد مرور می‌کنیم.

خشم را به رسمیت بشناسید

یکی از اولین مواردی که باید با والدین مطرح کرد این است که بزرگ کردن کودکی با هوش عاطفی یک مسیر است نه یک مقصد. طبیعی است که پیشرفت فرزندتان را در مدیریت احساسات ببینید اما لحظه‌ای بعد این وجود نداشته باشد. با رشد کودک فراز و نشیب‌های ذاتی در توانایی کودک برای تنظیم خود به دست می‌آید. اولین قدم برای کمک به خشم کودک این است که به عنوان والدین تصدیق کنید که عصبانیت و خشم یک احساس سالم و عادی است که کودک بیان می‌کند و اینکه کودک شما برای درک بهتر و مدیریت آن به کمک شما نیاز دارد.
تنها زمانی که شما فضا برای خشم کودک فراهم کنید، می‌توانید پیام مورد نیاز آنها را بشنوید. زمانی که به جای مقاومت در برابر آن بتوانید آن را مدیریت کنید، می‌توانید به فرزندتان روش سالم کنترل خشم را یاد بدهید.
چگونه به کودکم در کنترل خشم کمک کنم؟

کنترل خشم در کودکان

جایی که خشم در بدن زندگی می‌کند

یک قدم اساس برای درک خشم، کشف چگونگی جسمی بودن یک احساس است. به احتمال زیاد همه ما می‌توانیم به عنوان بزرگسال راههای مختلف نشان دادن عصبانیت را می‌دانیم. اما در مورد کودکان باید درباره سیگنال عصبانیت صحبت کرد. هنگامی که فرزند شما علائم عصبانیت را با سیگنال‌های بدنش نشان دهد این یک نشانه قدرتمند است. حالا می‌توانید این کار را با کودک بکنید. از او بخواهید یک تصویر از بدنش بکشد و جایی که خشم از آن بیرون می‌آید را رنگ کند و از بخواهید که بگوید در مورد آن چه فکری می‌کند.
بچه‌ها معمولا به شدت روی ناحیه دست و دهان نقاشی می‌کنند و میگویند «عصبانیت از دست من منفجر میشود و گاهی اسباب بازی پرتاب می‌کند.» یا «عصبانیت با صدای بلند از دهان من بیرون می‌آید.»
جالب است بدانید که چگونه آنها عصبانیت و خشمشان را به شکل جسمی مفهوم سازی می‎‌کنند.

عصبانیت را از شخص کودک جدا کنید

عصبانیت ما بخشی از ماست اما لازم نیست ما را کنترل کند. عصبانیت احساسی قدرتمند است و اغلب برای بچه‌ها احساس اضطراب ایجاد می‌کند. یک ابزار درمانی فوق العاده بیرونی کردن یک مشکل در کودک است. اگر فرزند شما در تلاش است تا عصبانیت خود را کنترل کند و تصویر بصری از خشم خود را مدیریت کند، در اصل به او قدرت میدهد تا خود را به عنوان یک شخص از مشکلات عصبانیتش جدا کند. شخص مسئله نیست و این مسئله است که مهم است. وقتی کودک فکر می‌کند که کودک مشکل است کمک به او برای ایجاد تغییر سخت‌تر است زیرا در این روایت مسئله خود اوست.
بد نیست به او بگویید « به نظر میرسه تازگی استرس زیادی بهت وارد شده بد نیست یه نقاشی از عصبانیت و استرست بکشی» هنگامی فرزند شما قادر به دیدن مشکل است که به معنای واقعی کلمه خارج از خودش وجود داشته باشد و به طور عینی بتواند آن را حل کند و بینش بیشتری به مسئله یا وضعیت به دست آورد.
بیشتر بخوانید: با این کتاب ها خشم کودک را کنترل کنید

نقاشی کودک برای کنترل خشم

یک مکان مناسب برای فرود خشم کودک پیدا کنید

خشم غالبا از نظر جسمی برای بچه‌ها تجلی می‌یابد و وقتی این اتفاق بیفتد داشتن یک مکان امن برای جلوگیری از پرخاشگری نسبت به دیگران و بهبود رفتار کودک در این مواقع بسیار دور خواهد شد. هرجایی که فرزندتان احساس راحتی کند مکان بسیار خوبی است. گوشه‌ای از اتاق نشیمن خود را انتخاب کنید و بالش‌های زیادی به آن اضافه کنید و همچنین پتو و ابزار ایمن داشته باشید.