راه های درمان لکنت زبان کودکان در خانه

درمان لکنت زبان کودکان در خانه + علل، تشخیص و درمان پزشکی
لکنت زبان یک اختلال گفتاری است که در کودکان شیوع بسیاری دارد. اگرچه اغلب درمان لکنت زبان کودکان در خانه امکان پذیر است، اما بسته به شرایط گاهی برای درمان باید به متخصص مراجعه شود.

 

درمان لکنت زبان کودکان در خانه + علل، تشخیص و درمان پزشکی
بیا نی نی | دسته مادر و کودک – لکنت زبان یک اختلال گفتاری است که افراد مبتلا به آن یک کلمه، هجا یا بخشی از یک کلمه را تکرار می‌کنند. این اختلال در کودکان بسیار شایع است، لکنت زبان موقت در کودکان ۲ تا ۵ ساله اتفاق نادری نیست و احتمالا پس از چند هفته تا چند ماه رفع می‌شود. در این مدت که کودک دچار لکنت است، والدین باید با رفتار خود به فرزندشان در رفع لکنت زبان کمک کنند. در این مقاله به علت، نحوه تشخیص لکنت و چگونگی رفتار والدین برای درمان لکنت زبان کودکان در خانه می‌پردازیم، با ما همراه باشید.

اگر مطالعه بخش خاصی از این مطلب مدنظر شماست، با انتخاب عناوینی که در فهرست موضوعی زیر ارائه شده‌اند، به موضوع دلخواه خود برسید.

  • علت لکنت زبان در کودکان
  • علائم
  • تشخیص
  • درمان لکنت زبان کودکان در خانه

علت لکنت زبان در کودکان

متخصصان هنوز نمی‌تواند با اطمینان بگویند که علت لکنت زبان در کودکان چه می‌تواند باشد، اما بسیاری باور دارند که اختلال گفتاری به عنوان یک نتیجه از عوامل مختلف رخ می‌دهد. این عوامل ممکن است است شامل یک یا چند مورد از موارد زیر باشند:

۱. ژنتیک

بیشتر متخصصان معتقدند که ژنتیک یک عامل موثر در ایجاد لکنت زبان است. یکی از اعضای خانواده ۶۰ درصد از مبتلایان به این اختلال گفتاری، از لکنت زبان رنج می‌برند.

۲. لکنت زبان رشدی

بسیاری از کودکان در طول رشد خود، حدود ۱۸ ماهگی تا ۲ سالگی یک دوره از لکنت زبان را سپری می‌کنند، چرا که آن‌ها در این مدت در حال یادگیری مهارت‌های زبانی هستند. این نوع لکنت زبان معمولا موقتی است.

۳. عوامل عصبی

تحقیقات نشان داده است که افراد مبتلا به این اختلال، زبان را متفاوت از کسانی که اختلال گفتاری ندارند پردازش می‌کنند. در برخی موارد، به نظر می‌رسد که مشکل به انتقال زبان از مغز برمی گیرد، اما دانشمندان هنوز نمی‌دانند که چرا این اتفاق رخ می‌دهد.

۴. عوامل روانی

پیش‌تر تصور بر این بود که علت لکنت زبان طولانی مدت، مسائل روانی هستند، اما خوشبختانه این موضوع دیگر مورد تایید نیست. با این حال، عوامل روانشناختی می‌توانند لکنت زبان را در افرادی که از قبل به آن مبتلا هستند بدتر کند. برای مثال، استرس، خجالت و تنش می‌تواند باعث تشدید لکنت شود، اما این موارد را نمی‌توان لکنت زبان دانست.
درمان لکنت زبان کودکان

علائم لکنت زبان

فردی که لکنت دارد، اغلب کلمات یا بخش‌هایی از کلمات را تکرار می‌کند و برخی از آوا‌ها را کش می‌دهد. او برای شروع برخی کلمات دچار مشکل می‌شود. بعضی از افراد ممکن است در شروع صحبت پرتنش عمل کنند، مدام پلک بزنند یا احساس لرزش در لب‌ها و فک داشته باشند.
به گفته انجمن آمریکایی گفتار – زبان – شنوایی، برخی از افرادی مبتلا به لکنت، هنگام صحبت به شدت دچار تنش می‌شوند و ممکن است حتی در طول حرف زدن تنفس نکنند، در نتیجه صحبت آن‌ها کاملا مسدود و متوقف شود.
مسدود شدن صحبت یعنی فرد زبان و لب را برای بیان یک کلمه آماده می‌کند، اما هیچ صدایی از آن خارج نمی‌شود. این ممکن است چند ثانیه طول بکشد و هیچ صدایی شنیده نشود. گاهی اوقات فرد ممکن است برای جلوگیری از تاخیر در شروع یک صحبت از یک تکه کلام یا یک آوای معمول مثل اممم…، مثلا، منظورم اینه که، خب و غیره استفاده کند.
به طور کلی علائم رایج لکنت زبان عبارتند از:
  • مشکل در شروع یک کلمه، عبارت یا جمله
  • تردید کردن قبل از بیان یک آوای خاص
  • تکرار یک صدا، کلمه یا هجا
  • طولانی شدن برخی صداهایاگفتار‌ها
  • بیان ناگهانی و با شدت یک گفتار
  • کلمات با صدا‌های خاصی جایگزین می‌شوند
  • پلک زدن مداوم و سریع
  • لرزش لب‌ها
  • ضرب پا
  • لرزش فک
  • فشار در صورت یا در قسمتی از بالاتنه

تشخیص لکنت زبان

برخی جنبه‌های لکنت زبان برای همه واضح است، اما این مشکل وجوه دیگری نیز دارد که برای بسیاری شناخته شده نیستند. برای تشخیص جامع و مطمئن، بیمار باید توسط یک پاتولوژیست زبان گفتار (SLP) مورد بررسی قرار گیرد.
پاتولوژیست انواع مشکلاتی که فرد هنگام صحبت کرن دارد و دفعاتی که این مشکل رخ می‌دهد را یاداشت می‌کند. همچنین نحوه‌ رویارویی فرد با این مشکلات نیز در طول معاینه مورد بررسی قرار می‌گیرند.
SLP ممکن است با توجه به سن و سابقه پزشکی فرد برخی ارزیابی‌های دیگری مانند اندازه گیری سرعت گفتار و مهارت‌های زبانی را نیز انجام دهد و تمام داده‌ها را تجزیه و تحلیل می‌کند. در نهایت با اطلاعاتی که به دست آمده است، متخصص تشخیص می‌دهد که آیا اختلالی در سلاست گفتار فرد وجود دارد یاخیر. درصورت تشخیص اختلال پزشک تعیین می‌کند که این مشکل تا چه حد بر توانایی عملکرد فرد و فعالیت‌های روزانه او تاثیرگذار خواهد بود.
تشخیص این موضوع که لکنت زبان کودکان کوتاه مدت است یا بلند مدت، اهمیت بسیاری دارد. با انجام آزمایشات و بعضی مشاهدات، می‌توان با دقت بالایی این موضوع را مشخص کرد. در کودکان در سن‌های بالاتر و بزرگسالان، ارزیابی‌ها با هدف سنجش شدت اختلال و تاثیرات آن بر توانایی فرد برای برقراری ارتباط و عملکرد مناسب در فعالیت‌های روزانه انجام می‌گیرند.
درمان لکنت زبان کودکان در خانه

راه های درمان لکنت زبان کودکان در خانه

والدین نقش تاثیرگذاری در چگونگی روبه‌رویی کودک با لکنت زبان و اختلالی که دارد ایفا می‌کنند. پدر و مادر باعث می‌شوند او از صحبت در مقابل اطرافیان احساس خجالت نداشته باشد.
راهکاریی که والدین برای کمک به درمان لکنت زبان کودکان در خانه می‌توانند انجام دهند، عبارتند از:

۱. با کودک شمرده صحبت کنید

بعد از اینکه کودک کلام خود را تمام کرد، چند ثانیه صبر کنید و بعد صحبت خود را شروع کنید. سخنان آرام و شمرده برای درمان لکنت زبان کودک شما بسیار موثرتر از جملات انتقادی و تند مثل آرام صحبت کند یا دوباره آرام تلاش کن است.

۲. سوالاتی که از کودک می‌پرسید را کاهش دهید

کودکان زمانیکه ایده‌های خود را بیان می‌کنند، ترجیح می‌دهند آزادانه سخن بگویند تا اینکه به سوالات بزرگسالان جواب دهند. به جای مطرح کردن سوالات زیاد، نظر خود را نسبت به حرف‌های کودک بیان کنید و به این ترتیب او را مطلع می‌سازید که به او گوش می‌دهید.

۳. از زبان بدن و حرکات صورت کمک بگیرید

حرکات بدن و صورت می‌توانند به کودک این پیام را منتقل کنند که شما به محتوای کلام او گوش می‌دهید و نحوه‌ صحبت کردن او برای شما اهمیتی ندارد.

۴. در طول روز زمانی تنها به کودک اختصاص دهید

در طول روز اجازه دهید کودک خود تصمیم بگیرد که چه کاری می‌خواهد انجام دهد. کودک باید خودش تصمیم بگیرد که شما را در فعالیت‌ها دخیل کند یا خیر، به علاوه اجازه دهید او تصمیم بگیرد که در مورد موضوع خاصی صحبت کند یا خیر. هنگامی که او برای صحبت به سراغ شما آمد، در این زمان خاص از سخنان آرام، شمرده و همراه با مکث‌های زیاد استفاده کنید. این زمان می‌تواند به تقویت اعتماد به نفس کودک شما کمک کند و به او می‌گوید که پدر و مادرش از همنشینی با او لذت می‌برند. به این ترتیب، همینطور که کودک بزرگتر می‌شود، برای صحبت کردن درمورد احساسات و تجارب خود راحت خواهد بود و آنها را با شما در میان می‌گذارد.
درمان لکنت زبان کودک در خانه

۵. اعضای خانواده را تشویق کنید به کودک گوش دهند

کودکانی که به لکنت زبان دچار هستند، زمانی که نگران وقفه میان صحبت نباشند و بدانند که شنوندگان با آرامش به او گوش می‌کنند، بسیار آسان‌تر صحبت می‌کنند. بنابراین به اعضای خانواده بیاموزید که میان صحبت کودک حرف نزنند و کلام او را قطع نکنند.

۶. شیوه‌ ارتباط با فرزند را تحت نظر بگیرید

سعی کنید زمان‌هایی که برای شنیدن و برقراری ارتباط با کودک اختصاص می‌دهید را افزایش دهید. انتقادات، الگوی سریع صحبت کردن، پریدن وسط حرف او و سوال پرسیدن را کاهش دهید.

۷. به کودک انتقال دهید که او را همانطور که هست می‌پذیرید

پذیرش کودک توسط پدر و مادر، قویترین نیرویی است که می‌تواند از او حمایت کند. این حس را به او منتقل کنید که چه لکنت داشته باشد، چه بتواند عادی صحبت کند، برای شما فرقی ندارد و او را دوست خواهید داشت.

زمان مراجعه به پزشک

بسیاری از والدین نسبت به کمک گرفتن از گفتار درمانی برای لکنت زبان کودک خود، بی میل هستند چرا که نمی‌خواهند با این کار آگاهی کودک را از اختلال خود افزایش دهند. کارشناسان معتقدند که اگر کودک بیش از سه سال سن دارد و بین سه تا شش ماه است که لکنت دارد، وقت آن است که به دنبال درمان و معاینات پزشکی باشید. این بدان دلیل است که کودک ممکن است مشکل فراتر از یک اختلال گفتاری موقت داشته باشد. یک گفتار درمانگر متخصص در امر لکنت پیدا کنید، او می‌تواند به شما کمک کند که تصمیم بگیرید آیا دخالت در روند صحبت کردن کودک ضروری هست یا خیر.
بیشتر کودکان مبتلا به لکنت که دوره‌ گرفتگی زبان آنها طولانی شده است می‌توانند از گفتار درمانی بهره‌مند شوند. در برخی موارد، مشکل به طور کامل از بین می‌رود و در موارد دیگر بسیار بهتر می‌شود. گفتار درمانی قطعا اعتماد به نفس کودک را افزایش می‌دهد، زیرا به او یاد می‌دهد چگونه لکنت را کنترل کند و مهارت‌های گفتاری خود را چطور می‌تواند بهبود بخشد.

سخن پایانی

برای درمان لکنت کودکانه در خانه نباید کودک را سرزنش کنید. رفتار شما در مواجه با لکنت کودک نقش بسیاری در درمان این اختلال دارد، کودک باید اطمینان حاصل کند که شما مشتاقانه به حرف‌های او گوش می‌دهید. با وجود رعایت نکاتی که در این مقاله ذکر شد، اگر لکنت کودک شما بین سه تا شش ماده به طول انجامیده است باید به یک متخصص مراجعه کنید. در این صورت توصیه می‌کنیم که مطلب درمان لکنت زبان به روش‌های موثر و کاربردی را نیز مطالعه کنید. در پایان فراموش نکنید که تجربیات خود را در مورد نحوه برخورد و درمان لکنت زبان کودکان در خانه با ما و سایر همراهان بیا بی‌بی در بخش ارسال نظر به اشتراک بگذارید.
برگرفته از: medicalnewstoday، webmd، stutteringhelp

تفاوت مادر کامل با کافی چیست و کدام بهتر است؟

تفاوت مادر کامل با کافی
تفاوت مادر کامل با کافی چیست؟ شاید کمال طلبی شما باعث شود بخواهید یک مادر کامل به فرزندتان عرضه کنید، اما یک مادر کافی است که قهرمان تربیت می‌کند.

 

تفاوت مادر کامل با کافی

بیا نی نی | دسته روانشناسی – سالیان سال است که از نقش مادر در خانواده به ما تصویر زنی را ارائه داده‌اند که همواره فداکاری می‌کند، خودش را نادیده می‌گیرد و تمام وقت خود را به فرزندان اختصاص می‌دهد. در این میان برخی برای مخالفت با این تصویر از آن طرف بوم افتاده‌اند! به فرزندان‌شان اصلا رسیدگی نمی‌کنند، به آن‌ها اصلا اهمیت نمی‌دهند و وقت خود را با هر چیزی به جز فرزندشان پر می‌کنند. در جامعه ما چطور می‌توان متعادل بود؟ اگر این سوالات که چگونه برای فرزندم مادر خوبی باشم؟ چطور او را همراهی کنم؟ سوالات شما نیز هست باید با تفاوت مادر کامل با کافی آشنا شوید. برای این منظور با ما همراه باشید.


در صورتی که مطالعه قسمت خاصی از این مطلب مد نظر شماست، با انتخاب عناوینی که در فهرست موضوعی زیر ارائه شده‌اند، به موضوع دلخواه خود برسید.

  • مادر کامل یا کافی ؟!
  • تفاوت مادر کامل با کافی چیست؟

مادر کامل یا مادر کافی ؟!

در مقدمه کتاب «مادر کافی» جو فراست نوشته شده است: «هر چند می‌شد نام کتابم  را مادر کامل یا عالی بگذارم، اما تعجب نکنید اگر به شما بگوییم مادر کامل نه تنها مادر مفیدی نیست بلکه شاید مضر نیز باشد و آنچه فرزندان به ویژه در سال‌های ابتدایی زندگی به آن احتیاج دارند، مادر کافی است.»

پس اگر با شنیدن کلمه «مادر کافی» اولین چیزی که به ذهن‌تان می‌رسد یک مادر بی‌مبالات است که به رعایت حداقل‌ها در مورد فرزندش اکتفا می‌کند و مادر خوبی نیست باید کمی تامل کنید. رعایت حداقل‌ها در چه زمینه‌هایی؟ شاید همین حداقل بودن در برخی زمینه‌ها باعث بشود که به جای یک موجود بی‌عرضه یک قهرمان خودساخته تربیت کنید. در عین حال ۲۰ سال آینده هم نخواهید همواره منت سال‌های جوانی از دست رفته‌تان را سر فرزندان‌تان بگذارید و با شریک زندگی‌اش سر جنگ داشته باشید چون حاصل تمام زحمات شما را از شما گرفته است! شما که الان هیچ دستاوردی به جز این فرزند در زندگی‌تان ندارید و به خودتان حق می‌دهید او را برای خودتان بخواهید.

مادر کافی

تفاوت مادر کامل با کافی چیست؟

مادر کامل مادر کافی
عشق با قید و شرط می‌دهد. عشق بی‌قید و شرط می‌دهد.
صرفا به کودک عشق و محبت می‌دهد. علاوه بر عشق و محبت به کودک احترام می‌گذارد.
برای فرزندش دلسوزی می‌کند و بین خود و فرزندش وابستگی ایجاد می‌کند. مهرورزی می‌کند و بین خود و فرزندش دل‌بستگی ایجاد می‌کند.
سعی در کنترل کودک دارد. سعی در کنترل محیط دارد.
او یک مادر خشن است. او یک مادر مقتدر و قاطع است.
او در خانواده همزمان نقش قاضی، پلیس، خدمت‌کار، آشپز و معلم را ایفا می‌کند. او در قبال فرزندش صرفا به ایفای نقش مادری می‌پردازد.
او در بازی‌هایش با کودک مدام دنبال آموزش دادن، نصیحت و امرونهی می‌کند. او با کودک بازی‌های نفر اولی می‌کند.
کودک در خانه او نفر اول است. کودک در خانه او نفر اول نیست.
برای او کمیت رابطه‌اش با کودک مهم است. برای او کیفیت رابطه‌اش با کودک مهم است.
او گاهی به فرزندش رشوه می‌دهد. او به فرزندش رشوه نمی‌دهد در عوض پاداش می‌دهد.
او صرفا حرف‌های کودک را می‌شنود. او سعی می‌کند به حرف‌های کودک گوش کند.
او احساسات فرزندش را سرکوب می‌کند. او سعی می‌کند احساسات کودک را درک کند و آن‌ها را پرورش بدهد.
او همواره عجله دارد. او یک مادرصبور است.
او در کودک ترس از شکست ایجاد می‌کند. او در کودک آرزوی موفقیت به وجود می‌آورد.
برای او اجرای قوانین کم‌‌اهمیت توسط فرزندش بسیار مهم است. او ترجیح می‌دهد فقط روی قوانین خیلی مهم و حیاتی تمرکز کند.
او به فرزندش احساس گناه، حس بی‌ارزش و حقارت می‌دهد. او به فرزندش احساس ارزشمندی می‌دهد.
او یک مادر مداخله‌گر است. او یک مادر تسهیل‌گر است.
او بیشتر از فرزندش انتقاد می‌کند. او نقش تشویق در تربیت را پررنگ می‌داند.
او بر نقاط ضعف خود و فرزندش تمرکز دارد. او بر نقاط قوت خود و فرزندش تمرکز دارد.
او کودک را با دیگران مقایسه می‌کند. او در پی مقایسه کودک با خودش است.
او انتظاراتش از کودک بیشتر از توانایی‌های کودک است. او انتظاراتش از کودک کاملا متناسب با توانایی‌های کودک است.
او می‌خواهد آرزوهای ناکام خود را از طریق کودک برآورده کند. او به دنبال کشف استعدادهای فرزندش است.
او هویت خود را در فرزندش جستوجو می‌کند. او یک هویت مستقل دارد.
دغدغه‌های او در مورد فرزندش محدود به تغذیه، پوشاک، دسشویی و… می‌شود. او بیش از هر چیزی نگران خلاقیت، اعتماد به نفس، عزت نفس و مسئولیت‌پذیری فرزندش است.
او ارتباط عاطفی با همسرش را قربانی فرزندش می‌کند. او ارتباط عاطفی‌اش با همسرش را حفظ می‌کند.
او خودش را وقف کودک می‌کند. او به خودش و آرزوهایش اهمیت می‌دهد.
می‌توان گفت که او یک صنعت‌گر است. می‌توان گفت که او یک باغبان است.
او به آینده خود و کودک امید چندانی ندارد. او بسیار به آینده خود و کودک امیدوار است.
او در تربیت فرزند از آزمون و خطا استفاده می‌کند. او برای تربیت کودک مطالعه کرده و آموزش‌های لازم را دیده است.

جمع بندی

اکنون که تفاوت مادر کامل با کافی را می‌دانید، شما مادر کامل هستید یا مادر کافی؟ اگر احساس می‌کنید تا اینجا یک مادر کامل بوده‌اید و فرزندتان به شما بیش از حد وابسته شده است پیشنهاد می‌کنیم مقاله وابستگی کودک به مادر و راهکارهای مواجهه با آن را مطالعه کنید. علاوه بر این خودتان هم کم کم سعی کنید با تغییر عادات کوچک مادری کردن‌تان را به خصوصیات مادر کافی که ذکر شد، نزدیک کنید. فراموش نکنید که نظرات و تجربیات‌تان را از طریق بخش نظرات و پرسش‌ها با ما و سایر کاربران در میان بگذارید و از دغدغه‌های مادرانه‌تان بگویید. در بسیاری موارد مشکل شما، مشکل مادرهای دیگر هم هست. تجربه‌های شما هم می‌تواند برای مادرهای دیگر بسیار مفید باشد.

در تربیت کودکان دوقلو این موارد را حتما رعایت کنید

تربیت کودکان دوقلو
در تربیت کودکان دوقلو علاوه بر اینکه باید اصول تربیت به‌طور‌کلی مورد توجه قرار گیرد، نکات ظریفی وجود دارد که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به اهمیت دادن هویت مستقل به هر یک اشاره نمود.

 

تربیت کودکان دوقلو
بیا نی نی | بخش روانشناسی – وقتی از دور نگاه کنید دوقلو‌ها یک جفت بامزه و دوست داشتنی به نظر می‌رسند، اما برای والدین آن‌ها با وجود لذت بردن از حضور این کوچولو‌های جذاب، چالش‌های زیادی وجود دارد. تربیت کودکان آسان نیست اما تربیت کودکان دوقلو نیاز به ظرافت‌هایی دارد که کمتر به آن پرداخته شده است و در عین حال آگاهی از آن‌ها ضروری به نظر می‌رسد. در این مقاله سعی شده است به طور کلی به نکات اساسی‌تر در این زمینه اشاره کنیم. در صورتی که دارای فرزند دوقلو هستید و دردرسرهایتان زیاد است، بهتر است بعد از خواندن این نکات به دنبال یک مشاوره تخصصی نیز باشید.

تربیت کودکان دوقلو و نحوه رفتار با آن‌ها

۱- آن‌ها دو نفرند!

اکثر والدین کودکان دوقلو تصور می‌کنند باید با ایده‌هایی خاص و خلاقانه از آن‌ها دو عروسک همسان بسازند. لباس‌های یکسان، مدل موی یکسان، اسامی بسیار مشابه، اسباب بازی‌های یکسان و…. صبر کنید! آنها دو نفرند با سلایق، علایق و توانایی‌های متفاوت. اجازه دهید هویت مستقل خود را داشته باشند و زمانی که دیگر توانستند خودشان انتخاب و اظهار نظر کنند، اجازه دهید از لباس‌ها و اسباب بازی‌هایی استفاده کنند که خودشان دوست دارند و البته مورد تایید شماست. آن‌ها را دوقلو‌ها صدا نزنید. هر کدام هویت و نام جداگانه‌ای دارند. هنگام نامگذاری نیز به جای انتخاب اسامی خیلی مشابه از اسم‌هایی استفاده کنید که تنها هم‌قافیه بوده یا معنی نزدیکی دارند.


  • بیش از ۱۳۰ اسم دوقلو دختر و پسر
  • بیش از ۲۶۰ اسم دوقلو دختر زیبا و خاص
  • بیش از ۲۳۰ اسم دوقلو پسر زیبا و خاص

دوقلو‌ها توانایی‌ها و استعداد‌های متفاوتی داند و اگر در محیطی قرار بگیرند که مدام برای شبیه بودن تحت فشار قرار بگیرند، نمی‌توانند توانایی‌های خود را نشان دهند. به همین علت اگر در مهدکودک یا مدرسه نیز مدام با یکدیگر مقایسه شوند، بهتر است در کلاس‌های جداگانه یا حتی مدرسه جداگانه درس بخوانند. اما با برخورد درست، در یک مدرسه یا کلاس بودن می‌تواند برای آن‌ها خوشایند باشد. در عین حال برچسب زدن نیز کار اشتباهی است. مثلا «اونی که باهوش‌تره»، «اونی که چاق‌تره»، «اونی که بلندتره» و…. این القاب می‌تواند تاثیر منفی روی اعتماد به نفس کودک داشته باشد.
تربیت کودکان دوقلو

۲- با هریک رفتاری متناسب با شخصیت مستقل او داشته باشید

هنگام تربیت کودکان دوقلو، شخصیت مستقل آن‌ها را در نظر گرفته و به آن احترام بگذارید. به خاطر شباهت‌های ظاهری خیلی از والدین فکر می‌کنند کودکانشان از نظر شخصیتی، هوشی و روانی نیز یکسان هستند و ناخواسته آن‌ها را مانند هم می‌بینند. آن‌ها ناخودآگاه همه رفتار‌ها و خصوصیات این دو را با هم مقایسه کرده و از کشف تفاوت‌ها هیجان زده می‌شوند؛ اما باید بدانید که مقایسه دوقلو‌ها با هم یکی از بدترین رفتار‌هایی است که والدین می‌توانند با فرزندان خود داشته باشند. حتی این که کدام یک از آن‌ها ابتدا متولد شده و کدام نفر دوم بوده است روی ویژگی‌های شخصیتی آن‌ها تاثیرگذار است، بنابراین باید با هر کدام مانند یک فرد مستقل رفتار کرد. ممکن است یکی برونگرا و دیگری درونگرا باشد، یکی سلطه جو و دیگری سلطه پذیر …، اما اگر محیط، آن‌ها را برای مشابهت تحت فشار بگذارد، ممکن است در شکل‌گیری شخصیت سالم در آن‌ها اختلال ایجاد شود.

۳- تبعیض قائل نشوید

ممکن است والدی به خاطر ویژگی‌های شخصیتی یا علایق شخصی یک از دوقلو‌ها را بیشتر دوست داشته باشد، مراقب باشید این احساس شما نه در کلام و نه در رفتارتان مشاهده نشود. شما باید عدالت و برابری را در کلام، رفتار و حتی در نگاه خود حفظ کنید. بهتر است نقاط قوت و ضعف هر دو را شناخته و برایشان به طور جداگانه ارزش قائل شوید. اگر به ویژگی‌های مثبت هر دو توجه کنید کمتر احتمال دارد که از نظر احساسی نیز بخواهید بینشان فرق بگذارید. در تربیت کودکان دوقلو استعدا‌دهای منحصر به فرد هر کدام مانند نقاشی کشیدن، استعداد ریاضی، توانایی شعر گفتن و… ویژگی‌های شخصیتی هر کدام مانند درونگرایی، برونگرایی، آداب معاشرت، صادقانه و جسورانه رفتار کردن و … را در نظر داشته باشید و انتظاراتتان از آن‌ها متفاوت باشد.

 

عکس خواهر و برادر دوقلو

۴- وارد دعوای بین دوقلو‌ها نشوید

وقتی آن‌ها با یکدیگر مشاجره می‌کنند دخالت نکنید مگر اینکه رفتارشان تند و خشونت آمیز شود. در این صورت به عنوان یک میانجی وارد شده و بدون اینکه هر کدام را قضاوت کنید مانع شوید که از خودشان رفتار زشت یا خشونت آمیزی نشان دهند. نکته مهم این است که حتی الامکان قضاوت نکرده و از هیچ کدام طرفداری نکنید. قضاوت شما همیشه معنی تبعیض به خود می‌گیرد، البته به یاد داشته باشید که به رفتار زشت، خشونت و گفتار بی ادبانه از طرف هر کدام واکنش نشان دهید.

۵- اتاق دوقلوها را نیز عادلانه بچینید

شما باید مساوات و در عین حال اصل شخصیت مستقل را در چیدمان اتاق نیز در نظر بگیرید. تخت خواب بچه‌ها را طوری در اتاق بچینید که یکی از آن‌ها حس نکند در کنج قرار گرفته و دیگری به او ترجیح داده شده است. در عین حال اجازه دهید سلایق خودشان را نیز در چیدمان اتاق دخیل کنند. قاب عکس، چراغ خواب یا روتختی اختصاصی هر کدام می‌تواند متفاوت و به انتخاب خودشان باشد. استفاده از تخت خواب دو طبقه نیز توصیه نمی‌شود، اینکه یکی روی تخت بالا و دیگری روی تخت پایین قرار بگیرد می‌تواند روی شخصیت آن‌ها تاثیر بگذارد.
چیدمان اتاق دوقلوها
چیدمان اتاق دوقلوها
دکوراسیون اتاق دوقلوها

نکاتی در تربیت و مراقبت از دوقلو‌ها

  • زمانی که احساس خستگی کردید، از دیگران (کسانی که به آن‌ها اعتماد دارید مانند پدر و مادر) برای نگهداری از فرزندان دوقلوی خود کمک بگیرید.
  • برای مراقبت از فرزندانتان برنامه ریزی داشته باشید؛ مثلا ساعت بخصوصی را برای غذا دادن و ساعتی را برای خوابیدن اختصاص دهید. به این ترتیب کمتر احساس آشفتگی و خستگی خواهید کرد.
  • هنگام شیر دادن به دوقلو‌ها اگر یکی از دوقلو‌های نوزاد شما ضعیف‌تر است، ابتدا به کودک قوی‌تر شیر دهید تا با مکیدن، راه جریان شیر برای قل ضعیف‌تر بیشتر باز شود.
  • برای هر کدام شیشه و پستانک اختصاصی تهیه کنید.
  • از آن‌ها جداگانه عکس بگیرید و پشت عکس‌ها اسم هر یک را بنوسید.
  • دوقلو‌ها جذابند و همین ممکن است حسادت خواهر یا برادر بزرگتر را تحریک کند. پس مراقب باشید هنگام رفتار با کودکان دوقلو اثر نامطلوبی روی خواهر یا برادر بزرگترشان گذاشته نشود.

عکس خواهران دوقلو

  • در تربیت کودکان دوقلو هویت مستقل و شخصیت متفاوت آن‌ها را در نظر بگیرید، اما صفات برچسب‌گونه مانند «باهوش من» یا «خوشگل مامان» را به کار نبرید، ممکن است اثر نامطلوب روی کودک دیگر بگذارد.
  • اگر یکی از بچه‌ها شروع به بهانه‌گیری کرد ابتدا به کودک آرام توجه کرده و بعد سراغ او بروید تا متوجه شود آرام بودن پاداش دارد نه نق زدن. اما دقت کنید به هر دو به اندازه کافی توجه کرده تا یکی احساس حسادت نکند.
  • یکی شدن آن‌ها برای انجام یک کار موجب افزایش صمیمت آن‌ها شده و بسیار مطلوب است مگر اینکه بخواهند با همکاری هم کار نادرستی انجام دهند، در آن صورت مداخله کرده و تنبیه یکسانی برایشان در نظر بگیرید.

سخن آخر

همان طور که اشاره شد مهمترین اصل در تربیت کودکان دوقلو درک و پذیرش تشابهات و تفاوت های آنهاست. همه مخلوقات خداوند منحصر به فرد هستند و دوقلوها نیز علی‌رغم شباهت‌های بسیاری که دارند، دارای هویتی و شخصیتی مستقل هستند. توجه به این موضوع باعث می‌شود انتظارات منطقی از هریک داشته و نه خودتان آنها را با هم مقایسه کرده و نه اجازه دهید دیگران با این کار باعث شوند آنها نتوانند استعداهای خاص خود را پرورش دهند.
بنابراین توجه به توانایی‌های هریک، در نظر گرفتن نیازها و پذیرفتن خصوصیات متفاوت هر کدام به فرزندان شما کمک می‌کند تا بتوانند توانمندی‌های خود را پرورش داده و با شخصیتی مستقل و سالم در زندگی به سوی موفقیت گام بردارند. البته قابل ذکر است که دوقلوها به یکدیگر از لحاظ عاطفی وابسته هستند و قرار نیست با این وابستگی مقابله شود، بلکه باید کمک کنید که این وابستگی مانع رشد شخصی آنها نشود.
پیشنهاد می‌کنیم به عنوان یک والد مسئولیت پذیر، مقاله 7 نکته مهم در تربیت کودک، برای والدین باهوش را نیز مطالعه کنید و نظرات خود را برای ما ارسال نمایید.

نحوه صحیح برخورد با کودک غرغرو؛ ۱۱ راهکار موثر

برخورد با کودک غرغرو
غرغر کودکان نتیجه کارکرد یک چرخه معیوب در رفتار با آن‌هاست. برای شکستن این چرخه باید در برخورد با کودک غرغرو روی حرف خود بمانید و آرامشتان را حفظ کنید.

 

برخورد با کودک غرغرو
بیا نی نی | بخش مادر و کودک – دو موقعیت را تجسم کنید: «کودکم مدام نق می‌زند و غرغر می‌کند. هر بار که صدا می‌زند:”مامااان! ” دلم می‌خواهد خودم را از پنجره به بیرون پرت کنم. همیشه مشغول ایراد گرفتن و غر زدن به زمین و زمان است. انگار هیچ وقت راضی نمی شود و من باید حلال همه مشکلات او باشم.»
«دخترم همیشه مرا اذیت و ناراحت می‌کند. اگر چیزی بخواهد تا زمانی که آن را به دست نیاورد، آرام نمی‌نشیند. طاقت شنیدن کلمه “نه” را ندارد. اگر به او “نه” بگویم انقدر غر می‌زند و جنجال به پا می‌کند که دیوانه می‌شوم. در آن لحظه هر کاری می کنم تا فقط ساکت شود!»
اگر دو موقعیت بیان شده به نظرتان آشنا می‌آیند و هر روز با این چالش‌ها مواجه می‌شوید، به خواندن ادامه دهید. بیا بی‌بی کلیدهای طلایی برخورد با کودک غرغرو را از معتبرترین منابع دنیا برایتان گردآوری کرده است.

کمی بیاندیشید

نق زدن و غرغر کردن مانند کشیده شدن ناخن روی تخته سیاه زجر آور و اعصاب خرد کن است. غرغر کردن یکی از رفتار‌های آزار دهنده دوران کودکی است که پدر و مادر‌ها برای فرونشاندن آن دست به هر کاری می‌زنند! بدین ترتیب کودکان غرغرو به روشی کارآمد برای جلب توجه پدر و مادر‌ها دست می‌یابند.

دلیل غر زدن کودکان

یک قمار باز به راحتی پول‌هایش را خرج می‌کند، زیرا به آسانی مقداری پول به دست می‌آورد. کودک شما یاد گرفته که با نق نق کردن و غر زدن باج بگیرد. در بیشتر مواقع شما برای آرام کردن او تن به خواسته هایش می‌دهید و چرخه غر زدن را در او تثبیت می‌کنید. اما راهکار مواجهه با این رفتار و روش درست برخورد با کودک غرغرو چیست؟

راهکار‌های برخورد با کودک غرغرو

۱۱ کلید موثر در برخورد با کودک غرغرو در ادامه آمده است.

۱. روی حرف خود بمانید

هرگز در مواجهه با کودک غرغرو، نظر خود را عوض نکنید و به او پاداش ندهید. حتی اگر خواسته او در دسترس‌تان باشد. در صورت تغییر حرفتان، کودک یاد می‌گیرد که غرغر کردن او را به خواسته هایش می‌رساند.
اگر تحمل غرغر‌های کودک برایتان سخت است، او را در اتاقش بگذارید و خودتان اتاق را ترک کنید.
کودک غرغرو

۲. آرامش خودتان را حفظ کنید

البته حفظ آرامش در این شرایط اصلا کار ساده‌ای نیست! اما تلاش کنید با لحنی آرام جواب اولیه‌تان را به درخواست کودک به هر میزان که لازم است تکرار کنید تا زمانی که از نق زدن و غرغر کردن دست بردارد.

۳. به نیاز‌های جسمی اش توجه کنید

به حالات کودک توجه کنید. آیا خسته است؟ گرسنه است؟ یا خوابش می‌آید؟ هر یک از این عوامل می‌تواند موجب تحریک غرغر کردن کودک شود. هنگامی که نیاز‌های جسمی او را برطرف کنید، می‌بینید که حال او نیز بهتر می‌شود.

۴. او را سرگرم کنید

اگر کودک از خستگی و بی حوصلگی نق نق می‌کند، او را با یک بازی یا فعالیت هیجان انگیز سرگرم کنید. در بیشتر مواقع مساله خود به خود حل می‌شود.
برخورد با کودک غرغرو - سرگرم کردن کودکان

۵. به کودک توجه کافی نشان دهید

گاهی اوقات غرغر کردن کودک تنها برای جلب توجه شماست. به او توجه کنید، کارتان را متوقف کنید و دقایقی به صحبت‌های او گوش دهید.

۶. الگویی برای شیوه درخواست کردن او تعیین کنید

جملاتی که می‌خواهید از او بشنوید را مانند یک الگو با او تمرین کنید. می‌توانید به او بگویید: ” وقتی با غرغر و نق زدن با من حرف می‌زنی، من نمی‌فهمم چه می‌گویی. لطفا بگو: مامان می‌شه به من یک آبمیوه بدی! “

۷. با رفتارتان، شیوه درست صحبت کردن را به او بیاموزید

حواستان باشد که کودک عینا رفتار والدین را تکرار می‌کند. اگر وقتی که او غرغر می‌کند به او بگویید:” ساکت باش! دیگه نمی‌خوام صداتو بشنوم! داری دیوونه ام می‌کنی! ” و مدام این جملات را تکرار کنید، به او این رفتار ناپسند را آموزش می‌دهید!

۸. کمتر “نه” بگویید

سعی کنید تعداد “نه”‌هایی که به کودک می‌گویید را کاهش دهید. هر زمان که می‌توانید “بله” بگویید و زمانی که مطمئن نیستید، بگویید “شاید”. گاهی اوقات نیز می‌توانید یک “بله زمانمند” بگویید. برای مثال در پاسخ درخواست او به خوردن شیرینی بگویید:” بله، می‌توانی بعد از شام یک شیرینی خوشمزه هم بخوری! “

برخورد با کودک غرغرو - نه گفتن

۹. به کودک بگویید که اصرار او تاثیری ندارد‌

در برخورد با کودک نق نقو می‌توانید مانند یک قانون به کودک یادآور شوید که: “تکرار درخواستت باعث نمی‌شود که من نظرم را عوض کنم”. همچنین در مواردی که به کودک گفته اید “شاید” اجازه انجام کاری را بدهید، برایش توضیح دهید که: اگر بگویم “شاید” و تو همچنان روی خواسته ات اصرار کنی، پاسخ من به صورت خودکار به “نه” تبدیل می‌شود.

۱۰. بی توجهی کنید

پس از یک بار پاسخ دادن به خواسته کودک، نق زدن و غرغر کردن او را نادیده بگیرید. بهترین واکنش این است که کمی از او فاصله بگیرید و مشغول کار دیگری شوید یا موسیقی گوش کنید، تا او بفهمد که شما به غرغر‌های او گوش نمی‌دهید. در این مدت سعی کنید واکنشی به رفتار‌های او نشان ندهید.

۱۱. تشویق را فراموش نکنید

هنگامی که کودک با صدایی آرام و منطقی خواسته اش را با شما مطرح می‌کند، او را تحسین کنید: “سارا وقتی این صدای آروم و قشنگتو می‌شنوم، واقعا لذت می‌برم!”
اگر می‌توانید، هنگامی که کودک خواسته اش را به آرامی با شما در میان می‌گذارد، نیازش را برآورده کنید. برای نمونه، اگر کودک معمولا از اینکه شب‌ها به او شیرینی نمی‌دهید ناراحت است و غرغر می‌کند، ولی امروز مودبانه از شما خواهش کرده که یک شیرینی به او بدهید، می‌توانید با یک شیرینی کوچک به او جایزه بدهید. حتما به او بگویید:” چون با صدای قشنگت از من شیرینی خواستی، یک شیرینی خوشمزه می‌تونی بخوری! ”
اگر می خواهید از جدول بیا بی‌بی برای تثبیت رفتارهای خوب در کودک استفاده کنید، مطلب  را مطالعه کنید.

چه کار‌هایی نباید انجام دهید

۱. فریاد نزنید

گاهی غرغر کردن کودک شما را آنقدر خسته و عصبی می‌کند که ناخودآگاه صدایتان را بالا می‌برید تا او را ساکت کنید. در این شرایط چند نفس عمیق بکشید و با صدای آرام و ملایم با کودک صحبت کنید. زانو بزنید، هم قد کودک شوید و در چشمان او نگاه کنید تا توجهش به شما جلب شود. برای او توضیح دهید که چرا خواسته او را انجام نمی‌دهید. در صورت تمایل کودک، او را در آغوش بکشید و به او محبت کنید.
برخورد با کودک غرغرو

۲. صبور باشید تا اوضاع تغییر کند

اگر غرغر کردن کودک به یک عادت تبدیل شده است، تغییر این رفتار نیاز به گذشت زمان و صبر و حوصله شما دارد. راهکارهای یاد شده را در زمان مناسب اجرا کنید و صبورانه در انتظار تغییر عادات کودک باشید.

سخن آخر

همانگونه که پیش از این گفته شد، حفظ آرامش در برخورد باکودک غرغرو از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. شما می‌توانید با به کار بستن یک یا چند از مورد از راهکار‌های بیان شده، کودکتان را آرام کنید و در فضایی گرم و صمیمی با او صحبت کنید. به یاد داشته باشید که پرخاشگری و تنبیه بدنی هیچ تاثیر مثبتی ندارد و تنها موجب تخریب رابطه عاطفی و اعتماد میان والد و کودک می‌شود.
اگر تمایل دارید کودکتان نظم و ترتیب بیشتری داشته باشد، راهکار‌های ارائه شده در مطلب الگوی رفتار با کودک شلخته را به کار ببندید. تجربیات و دیدگاه‌های خود در زمینه برخورد با کودکان غرغرو با ما و دیگر خوانندگان بیا بی‌بی در بخش نظرات و پرسش‌ها در میان بگذارید.
برگرفته از: راهنمای کامل تربیت کودک / الیزابت پنتلی و انضباط بدون گریه / الیزابت پنتلی

کلیدهای رفتار با کودک بدخلق، از ۲ تا ۵ سال

رفتار با کودک بدخلق
هنگامی می‌توانید بهترین رفتار با کودک بدخلق را داشته باشید که از دلیل بدخلقی او آگاه باشید. سپس با در نظر گرفتن شرایط ایجاد شده، بهترین راهکار توصیه شده در این مطلب را انتخاب کنید.

 

 رفتار با کودک بدخلق
بیا نی نی | بخش مادر و کودک – معمولا کودکان دو ساله رفتاری شبیه غارنشینان دارند! آن‌ها در این سن بداخلاق، بهانه گیر و غرغرو هستند. اما این رفتار آن‌ها محدود به دو سالگی نمی‌شود و گاهی تا ۵ سالگی ادامه می‌یابد. البته از یاد نبرید که بدخلقی و رفتار‌های عصبی در بزرگسالان چهل یا پنجاه ساله نیز دیده می‌شود!
بدخلقی در کودکان شامل رفتار‌هایی مانند پاکوبیدن به زمین، جیغ و داد کردن، گریه شدید، پرت کردن وسایل و افتادن بر زمین و دست و پا زدن می‌شود. با بزرگ‌تر شدن کودک، تعداد این رفتار‌ها کمتر شده و واکنش‌های آرام‌تری نسبت به وقایع ناخوشایند از خود نشان می‌دهد. آگاهی از شیوه رفتار با کودک بدخلق، موجب می‌شود که آرامش بیشتری در خانه و میان فرزندانتان حاکم باشد.

در این مقاله سعی کرده ایم با بیان مشخصات خلقی کودکان در هر سن بهترین الگوی رفتاری را برایتان ارائه دهیم. البته در نظر داشته باشید، از آنجایی که سرعت رشد کودکان از لحاظ جسمی و شناختی یکسان نیست، این دسته بندی ها قطعی نیست.


در این مطلب می‌خوانید:

  • رفتار با کودک ۲ ساله
  • خلق و خوی کودک ۳ ساله
  • اخلاق کودک ۴ ساله
  • کودک ۵ ساله
  • کلیدهای رفتار با کودک بدخلق
  • نکات مهم در مواجهه و رفتار با کودک بدخلق

رفتار با کودک ۲ ساله

بدخلقی و بهانه گیری راهی برای بیان ناکامی شدیدی است که کودک احساس می‌کند. کودک دوساله هنوز به رشد کامل عاطفی نرسیده تا بتواند این احساس قوی را مدیریت کند. او با مهارت‌های جسمی جدیدی که به دست آورده، حس می‌کند باید بتواند بسیاری از کارها را انجام دهد، اما وقتی می‌فهمد نمی‌تواند از پس کاری برآید یا اجازه ندارد کاری را انجام دهد، ناکامی شدیدی به او دست می‌دهد و نمی‌تواند خود را با آن تطبیق دهد.
بسیاری از بهانه‌گیری‌های کودکان در حدود ۲ سالگی اتفاق می‌افتد. بدخلقی کودک هنگامی رخ می‌دهد که میل او به استقلال با خواسته شما (حفظ ایمنی او) در تضاد قرار می‌گیرد.
کودکان در این سن مسایل را به خوبی می‌فهمند، اما توانایی بیان آن را ندارند. به همین دلیل به بدخلقی، بهانه جویی و لجبازی روی می‌آورند.
نمود احساسات برای کودک ۲ ساله تجربه جدیدی است. او به کمک شما نیاز دارد تا پس از بروز احساساتش او را آرام کنید. وقتی احساساتش را به شکل بدخلقی یا بهانه‌گیری نشان می‌دهد، به ویژه وقتی برای اولین بار این اتفاق می‌افتد، می‌توانید با کمی محبت و توجه او را آرام کنید.
اگر کودک بیرون از خانه بدخلقی می‌کند، این بهانه جویی‌ها به دلیل احساس عدم امنیت است. این حس از آنجا ناشی می‌شود که می‌بیند توجه شما به او کم شده استو این کم توجهی موجب ناراحتی و ناامیدی او می‌شود.
کودک در این سن برای فهماندن منظور خود به اندازه کافی مشکل دارد و وقتی حواس شما پرت باشد، مشکل او دوچندان می‌شود.

رفتار با کودک بدخلق

توصیه های برای رفتار با کودک بدخلق دوساله

بهتر است ببینید کودک در چه مواقعی دچار مشکل می‌شود. چون همین موارد است که موجب ناراحتی، بدخلقی و بهانه گیری او می‌شود.
آیا وقتی خسته است برخورد با مردم برایش مشکل می‌شود؟ اگر این طور است سعی کنید بعد از چرت زدن و رفع خستگی او به مهمانی بروید، یا زمان‌هایی را انتخاب کنید که او خیلی خسته نباشد.
آیا وقتی در پایان روز به خرید می‌روید، زیاد نق می‌زند و اصلا نمی‌توانید او را آرام کنید؟ در آن صورت خرید خود را به صبح‌ها موکول کنید و زمان ملاقات با دوستان را کوتاه کنید. هم چنین می‌توانید وقتی به خرید می‌روید او را نزد پدر یا مادربزرگش بگذارید.
به یاد داشته باشید، این عادلانه نیست که از کودک بخواهیم خود را با شرایطی تطبیق دهد که خارج از توان عاطفی اوست و ما نیاز‌های او را در نظر نگیریم. بدخلقی و بهانه جویی نیز مرحله‌ای از رشد کودک است که سپری می‌شود.

به یاد داشته باشید، این عادلانه نیست که از کودک بخواهیم خود را با شرایطی تطبیق دهد که خارج از توان عاطفی اوست و ما نیاز‌های او را در نظر نگیریم. بدخلقی و بهانه جویی نیز مرحله‌ای از رشد کودک است که سپری می‌شود.

  • سعی کنید مدام به او “نه” نگویید. باثبات باشید و روی عقیده خود پافشاری کنید، اما غیر منطقی هم نباشید.
  • برای او محدودیت‌هایی تعیین کنید که جلوی استقلالش را نگیرد و احساس توانمندی کند.
  • هنگامی که کودک بهانه جویی می‌کند، در صورتی که خطری او را تهدید نمی‌کند، بهتر است به او توجهی نکنید.
  • گاهی برخی از کودکان نیاز دارند که در چنین لحظاتی در آغوش گرفته شوند. اگر کودک شما اینگونه است، او را بغل کنید و با صدای اطمینان بخشی با او حرف بزنید.
  • داد زدن و از کوره در رفتن نیز هیچ کمکی نمی‌کند، حتی باعث تداوم رفتار ناخواسته کودک می‌شود.
  • سیلی زدن، زدن به پشت کودک و تنبیه بدنی نیز مدت‌هاست که به عنوان رفتار‌های آسیب‌رسان شناخته شده اند.
  • بهترین راه این است که خود را جای او بگذارید و از دید او به مساله نگاه کنید. بدین ترتیب درک ناراحتی و بدخلقی او برای شما آسان‌تر خواهد بود.

رفتار با کودک بدخلق

خلق و خوی کودک ۳ ساله

برخی از کودکان ۳ ساله همواره لبخند به لب دارند. آن‌ها همیشه شاد، دلنشین و خوش خلق هستند. برخی دیگر جدی به نظر می‌رسند و تنها وقتی لبخند می‌زنند که از ته دل خوشحال باشند یا موضوع خنده داری اتفاق افتاده باشد. درصد کمی از آن‌ها معمولا اخمو و غرغرو به نظر می‌رسند.
اگرچه تمامی کودکان سه ساله گاهی جدی و گاهی ناراحت یا عصبانی اند، اما هر کودکی معمولا رفتار خاصی را بیشتر بروز می‌دهد. به همین جهت می‌توان خصوصیت خلقی-مزاجی او را بر اساس آن توصیف کرد.
اگر در تعیین خلق کودکتان دچار مشکل شده اید، پاسخ دادن به پرسش‌های زیر به شما کمک می‌کند که کیفیت خلق فرزندتان را تعیین کنید.
  • صبح‌ها که فرزندم از خواب بیدار می‌شود، معمولا غرغر و گریه می‌کند یا می‌خندد؟
  • وقتی به فرزندم اسباب بازی جدیدی می‌دهم، در مواجهه با آن لبخند می‌زند یا اخم می‌کند؟
  • وقتی کودکم به تنهایی مشغول بازی است، معمولا خوشحال و خندان است یا اخمو و جدی؟
  • فرزندم در بیشتر اوقات خوش‌رو و خندان است یا ناراحت و غرغرو؟
  • آیا مواقعی که هنگام انجام کاری بداخلاق و غرغرو است، بعد از آن به من یا دیگران می‌گوید که به او خوش گذشته است؟
  • آیا کودکم فقط وقتی ناراحت می‌شود که مشکلی جدی پیدا کرده است؟

اگر پاسختان به بیشتر سوالات بالا نشان دهنده خلق و خوی مثبت و شاد کودک است، می‌توانید با خیالی آسوده در کنار کودکتان لذت ببرید. اما اگر پاسخ‌هایتان نشان‌دهنده بدخلقی کودک در بیشتر اوقات است، کار برایتان کمی سخت می‌شود. اما نگران نباشید، کلیدهای رفتار با کودک بدخلق در بخش پایانی مقاله بیان شده است.

اخلاق کودک ۴ ساله

اغلب اوقات بدخلقی و بهانه گیری کودک ۴ ساله به دلیل عدم توانایی او در کنترل احساساتش است. خستگی، گرسنگی، ناکامی و دلایل متعدد دیگری باعث برانگیختن این حالت در کودک می‌شود.
اگر بتوانید دلیل ریشه‌ای بداخلاقی‌های او را پیدا کنید و آن را برطرف نمایید، در آرام کردن کودک موفق خواهید بود. در صورتی که کاملا هشیار باشید، می‌توانید محرک‌های عاطفی کودک را پیش از شروع شدن شناسایی کرده و از بروز بداخلاقی‌های او جلوگیری کنید. در صورت بروز بدخلقی نیز می‌توانید از راهکارهای ارائه شده در بخش پایانی استفاده کنید.
 رفتار با کودک بدخلق

کودک ۵ ساله

در پنج سالگی بسیاری از کودکان به‌تدریج می‌توانند خود را به جای افراد بگذارند و برای او اظهار ناراحتی کنند. این مرحله آغاز رشد حس همدلی در کودک است. چگونگی برخورد پدر و مادر با فرزندان و دیگران، در رشد این احساس در کودک، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. اگر کودک رفتار محبت آمیز و دلسوزانه پدر و مادر را مشاهده کند، خود نیز از آن‌ها پیروی می‌کند.
اگر برای کودک مجموعه‌ای از قوانین ثابت و واضح را تعیین کنید و نتیجه سرپیچی از آن قوانین را برایش توضیح دهید، به رشد اخلاقی او کمک شایانی کرده اید.
قانون طلایی “با دیگران به گونه‌ای رفتار کن که دوست داری با تو همانطور رفتار کنند” اصل مهمی در رشد اخلاقی کودک است.
البته در نظر داشته باشید که هر کودک سرشت خاص خود را دارد و به شیوه منحصر به فردی رفتار می‌کند.

کلیدهای رفتار با کودک بدخلق

دکتر استنلی توروکی، مولف کتاب “کودک بد قلق” و موسس برنامه “کودکان پیچیده در امریکا” برنامه‌ای ۵ مرحله‌ای برای رفتار با این کودکان پیشنهاد می‌کند.
  1. رفتار‌های کودک، پاسخ‌های خود و واکنش‌های خانواده را بررسی کنید تا دریابید که مهم‌ترین رفتار‌هایی که باید تغییر کنند، کدامند.
  2. به کمک مقررات انضباطی موثر، اقتدار خود را به عنوان بزرگ خانواده به دست آورید.
  3. از شیوه‌های موثر مدیریت ارتباطات بهره بگیرید.
  4. در صورت لزوم از افراد خانواده راهنمایی بخواهید.
  5. به همراه والدین دیگر، گروه‌های حامی تشکیل دهید؛ مشکلات خود را مطرح کنید و از راهکارهای آنها استفاده کنید.

اولین قدم در برخورد با هر مشکل اخلاقی و رفتاری در کودک این است که ببینید در حال حاضر می‌توانید با مشکل مورد نظر برخورد کنید یا خیر؟ اگر مجبورید به فروشگاه بروید، اما سرتان درد می‌کند و خلقتان هم تنگ است، زمان مناسبی نیست که با کودکتان مشاجره کنید که برنامه تلویزیونی مورد علاقه اش را نبیند!
دوم اینکه به یاد داشته باشید، شما به عنوان یک فرد بالغ نباید درگیر رفتار کودکتان شوید، بلکه بایستی آرامش خود را حفظ کنید. واکنش احساسی از خود نشان ندهید تا بتوانید برخورد درستی داشته باشید.
ابتدا مشخص کنید که می‌خواهید با رفتار و بدخلقی کودک مقابله کنید یا خیر؟ اگر فرزند شما کمی سروصدا و غرولند می‌کند، اما کسی را آزار نمی‌دهد، بهتر است شما هم به اتاق دیگری بروید و به کارتان مشغول شوید.

نکات مهم در مواجهه و رفتار با کودک بدخلق

علت بدخلقی و بهانه گیری کودک هرچه که باشد، بایستی به گونه‌ای با او رفتار کنید تا دریابد که این رفتار‌ها درست و شایسته نیستند و او را به اهدافش نمی‌رسانند. کودک باید بفهمد که با داد و فریاد، سروصدا راه انداختن و به زمین افتادن نمی‌تواند شما را وادار به انجام کاری کند. در مواجهه با این رفتار‌ها می‌توانید:

۱. نسبت به بدخلقی‌های کودک بی اعتنا باشید

این روش سریع‌ترین راه مقابله با این رفتار‌ها در کودکان است. زیرا هدف اصلی کودک از انجام این کار‌ها جلب توجه شماست. در این شرایط می‌توانید:

  • از محل دور شوید. (در صورتی که خطری کودک را تهدید نمی‌کند)
  • به کار خود ادامه دهید.
  • با فرد دیگری صحبت کنید.
  • اگر نمی‌توانید نسبت به سروصدای کودک بی اعتنا باشید، درخواستتان را با صدایی آرام، پشت سرهم تکرار کنید تا زمانی که او رفتارش را تغییر دهد.

۲. کودک را به اتاق دیگری ببرید

اگر صحبت کردن با کودک فایده‌ای نداشت، می‌توانید او را به محل دیگری ببرید تا آرام شود. از او بخواهید برای x دقیقه در اتاق بماند (x معادل سن کودک است. برای کودک ۵ ساله، معادل ۵ دقیقه) و هر زمان آرام شد، اتاق را ترک کند. به این تکنیک “تکنیک وقفه” گفته می‌شود.

۳. از یک روش تشویقی پاداش دهی استفاده کنید.

بهتر است هنگامی که کودک خوش خلق و خوش رفتار است، او را تحسین کنید. به او بگویید که این شیوه صحبت کردن و رفتار کردنش را می‌پسندید. همچنین می‌توانید یک جدول پاداش دهی برای او تهیه کنید و در ازای هر رفتار خوبش در جدول، بیا بی‌بی بچسبانید.
به کودک یاد بدهید که چگونه بدون بداخلاقی، گریه و بهانه گیری می‌تواند درخواستش را مطرح کند یا توجه شما را جلب کند. شما نیز زمانی که کودک بد اخلاقی نمی‌کند و رفتار‌های پرخاشگرانه ندارد، به او توجه بیشتری داشته باشید.

رفتار با کودک بدخلق

۴. نگذارید گریه و بداخلاقی کودک وسیله‌ای برای دستیابی او به خواسته اش شود

اگر کودک احساس کند با بدخلقی توجه شما را به خود جلب می‌کند، آن را به عنوان الگوی موثری برای رسیدن به اهدافش به کار می‌بندد. به همین دلیل بایستی به کودک بفهمانید، وقتی که به درخواست او پاسخی می‌دهید، تصمیمتان قطعی است و با رفتار او تغییر نمی‌کند.

۵. حتی الامکان از بروز بدخلقی جلوگیری کنید

برای جلوگیری از بدخلقی بهتر است پیش از انجام هر کاری، برنامه ریزی داشته باشید و کودک را در جریان آن قرار دهید. آگاهی از اتفاقات پیش رو موجب می‌شود کودک با آرامش بیشتری با آن‌ها برخورد کند.
در هنگامی که کودک شروع به بدخلقی یا گریه می‌کند، بلافاصله به او توجه کنید و مشکل او را تشخیص دهید. شاید توجه و رسیدگی اولیه شما مانع از ادامه کج خلقی او شود.

۶. از انجام رفتار‌هایی که موجب تحریک کودک می‌شوند، خودداری کنید

با آگاهی از رفتار‌های کودک و محرک‌های بدخلقی او، می‌توانید از بروز بدخلقی‌های او پیشگیری کنید.

  • حتی الامکان سعی کنید در بازی او مداخله نکنید.
  • از خستگی و تحریک کردن بیش از حد او اجتناب کنید

 رفتار با کودک بدخلق

سخن آخر

اگر هیچ یک از راه‌های یاد شده در این مقاله برایتان راهگشا نبود و موجب کاهش بدخلقی‌های کودک شما نشد، به جای توسل به تنبیه کودک، به یک مشاور مراجعه کنید. ممکن است وجود مشکلاتی در لایه‌های پنهان ارتباطی شما و کودکتان موجب بروز این رفتار شده باشد. خوشحال می‌شویم دیدگاه‌ها و تجربیات خود را در زمینه بدخلقی کودکان با ما و دیگر همراهان بیا بی‌بی در بخش نظرات و پرسش‌ها در میان بگذارید. در انتها پیشنهاد می‌کنیم ۱۰ نکته کلیدی در رفتار با کودک بدقلق را نیز در بیا بی‌بی بخوانید.

بهترین روش آموزش اعداد به کودکان پیش از مدرسه چیست؟

نحوه آموزش اعداد به کودکان پیش از مدرسه
برای آموزش اعداد به کودکان خوب است از بازی، اشياء و وسایل کمک آموزشی مخصوص کودکان استفاده کنید. لازم است برای آموزش هر عدد وقت زیادی صرف کنید.

 

نحوه آموزش اعداد به کودکان پیش از مدرسه

بیا نی نی | دسته مادر و کودک – درک اعداد در زندگی روزمره ما نقش بسیار مهمی دارد. کودکان در پیش دبستانی و دبستان شروع به یادگیری اعداد و کارکردن با آن‌ها می‌کنند؛ آموزشی بسیار مهم که آن‌ها را برای اعمال ریاضی پیچیده‌تر در سال‌های آینده آماده می‌کند. ما در این مطلب مراحل آموزش اعداد به کودکان را به شما آموزش خواهیم داد تا بتوانید حتی در خانه، به آن‌ها آموزش دهید.


آنچه در این مطلب می‌خوانید:

  • آموزش اعداد به کودکان
  • تمرین بیشتر اعداد با کودکان

آموزش اعداد به کودکان

۱. شمردن را آموزش دهید

در مرحله‌ی اول به کودک شمردن اعداد، از ۱ تا ۱۰ را آموزش دهید. اکثر کودکان به راحتی می‌توانند این ده عدد را به خاطر بسپارند و یاد بگیرند که آن‌ها را مانند یک موسیقی بخوانند. این مهارت اصلی را در هر فرصتی که به دست می‌آورید، با آنها تمرین کنید. بسیاری از کودکان هنگامی که از حس لامسه استفاده می‌کنند، بهتر یاد می‌گیرند. به کودک اجازه دهید به اشیاء دست بزنند و بشمارند. این کمک می‌کند نسبت به هر عدد حس داشته باشند.
شمارش اعداد

۲. اعداد را معرفی کنید

برای شروع، اعداد را از یک تا ده روی تکه‌های کاغذ بنویسید. هر شماره را با صدای بلند بخوانید و به ترتیب به آن‌ها اشاره کنید. این عمل مهارت شمارش را با تصویر بصری هر عدد در ذهن کودک مرتبط می‌کند. همچنین می‌توانید از کارت‌های اعداد استفاده کنید. یک عدد را بالا ببرید و نام آن را با صدای بلند بیان کنید. سپس از کودک بخواهید در دسته کارت‌های خود همان شماره را پیدا کند و نامش را با شما تکرار کند.

۳. در مورد شماره‌ها صحبت کنید

با عدد ۱ شروع کنید و برای هر یک زمانی را برای آموزش اختصاص دهید. هر عدد را به حروف و به عدد بنویسید. مفهوم هر عدد را با نشان دادن یک شی، انگشتان یا هر وسیله‌ی دیگری به او نشان دهید. سپس به سراغ شماره بعدی بروید و همین کار‌ها را تکرار کنید. سعی کنید تا زمانی که از درک کامل کودک مطمئن نشدید، به سراغ اعداد بعدی نروید. بهتر است یک بار برای همیشه بر شماره‌ها مسلط شوید.

۴. از تصاویر کمک بگیرید

بسیاری از کودکان هنگامی که بتوانند یک مفهوم را تجسم کنند، بهتر یاد می‌گیرند. برای هر عدد، شماره آن را روی کاغذ بنویسید و یک نقاشی که نشان‌دهنده آن است را به او نمایش دهید. اگر مثلا شماره ۲ را آموزش می‌دهید، دو چشم، دو سیب یا دو گل بکشید. برای اینکه نتیجه‌ی بهتری حاصل شود، می‌توانید از کودک بخواهید خود تصویری مرتبط رسم کند. همچنان می‌توانید حس لامسه را درگیر کنید. استفاده از لوبیا، مداد یا سایر وسایل ملموس ممکن است کودکان را در درک این مفاهیم یاری دهد. به عنوان مثلا در تدریس عدد ۳، به کودک ۳ مداد بدهید و بگذارید آن را به خوبی درک کند.
نحوه آموزش اعداد به کودکان

۵. نوشتن اعداد را آموزش دهید

به کودک نشان دهید که چگونه اعداد را بنویسد. وقتی درباره یک شماره خاص صحبت می‌کنید، به کودک یاد دهید که چطور می‌تواند آن را بنویسد. بگذارید سعی خود را برای نوشتن عدد بکند. خلاق و سرگرم کننده باشید. مثلا به کودک بگویید ۱ بدنی لاغر و صاف دارد؛ کمی بازی و سرگرمی تاثیر بسیار زیادی بر روند آموزش کودکان دارد.

۶. ترتیب اعداد را تمرین کنید

توالی اعداد بسیار اهمیت دارد. این مفهوم را می‌توانید بر روی یک خط نشان دهید؛ اعداد را به ترتیب از چپ به راست بر روی یک خط بنویسید و نشان دهید که در حال زیاد شدن هستند. از کودک بخواهید کارت‌های اعداد را به ترتیب درست بچیند، یا خودتان به اشتباه آن‌ها را مرتب کنید و از کودک بخواهید اشتباه شما را اصلاح کند.

۷. مفهوم «شمارش» را بیاموزید

هنگامی که کودک اعداد و توالی آن‌ها را یاد گرفت، وقت آن است که یاد بگیرد چگونه با شروع از هر عددی، شمارش انجام دهد و نه فقط از ۱. این مفهوم را با اشیاء نیز تمرین کنید. برای مثلا بهتر است به کودک اعداد ۵ تا ۱۰ را بدهید و از او بخواهید که آن‌ها را بچیند. حتی بهتر از آن می‌توانید از او بخواهید تنها تا دو رقم دیگر ادامه دهد. این مفهوم در آینده به یادگیری جمع کردن نیز کمک خواهد کرد.

تمرین بیشتر اعداد با کودکان

۱. بازی کنید

هنگامی که مفاهیم اصلی اعداد و شمارش آن‌ها را به کودک یاد دادید، وقت آن است که آن را تقویت کنید تا فراموش نشود. روش‌های بیشماری برای این‌کار وجود دارد. برای مثال تعدادی مکعب بردارید و با آن‌ها برج بسازید. یا آن‌ها را به صورت پلکانی بچینید؛ مثلا ابتدا یک مکعب، سپس دو مکعب، سپس سه مکعب و الی آخر در کنار هم بچینید.
آموزش اعداد به کودکان با بازی

۲. با موسیقی تمرین کنید

آهنگ‌های کودکانه‌ای وجود دارند که می‌توانید با کمک آن‌ها به کودک کمک کنید بهتر اعداد را در خاطر نگاه دارد.

۳. از کتب مصور استفاده کنید

منابع مکتوب بسیاری برای تمرین عدد نویسی کودکان وجود دارد. برخی از آن‌ها را تهیه کرده و با کودک تمرین کنید.

۴. از کودک سوال کنید

مدام از کودک درباره اعداد سوال کنید. از او بخواهید چیز‌ها را بشمرد، مثلا بگوید چند مداد روی میز است یا چند بشقاب دارید. یا چند شکلات می‌خواهد؟

۵. بر مفهوم تعداد و اعداد تاکید کنید

با کودک بازی‌هایی انجام دهید که به او کمک کند بفهمد چه ارتباطی میان کمیت‌ها و اعداد متناظر وجود دارد. مثلا از کودک خود بخواهید تعداد مشخصی لوبیا را بشمرد، سپس بخواهید تعداد مشخص دیگری را به آن اضافه یا از آن کم کند. از او بپرسید مقدار به دست آمده جدید چه قدر است و آیا از مقدار قبلی کمتر است یا بیشتر؟

۶. مقایسه اعداد را آموزش دهید

برای کودک توضیح دهید که برخی اعداد کوچکتر و برخی بزرگتر از سایرین هستند؛ مثلا ۱ کوچکتر از ۱۰ است. با استفاده از لوبیا، مداد، قند یا هر شی دیگری، دو گروه درست کنید و در هر گروه تعداد مشخصی از آن شیء قرار دهید. از کودک بخواهید به شما بگوید کدام گروه، بیشتر از دیگری است.
آموزش مقایسه اعداد به کودکان

سخن پایانی

آموزش اعداد به کودکان کاری است که نیاز به صبر و حوصله فراوان دارد و لازم است مقداری بازی و سرگرمی، مطابق با سن کودک، چاشنی روند آموزش کنید. با رعایت این نکات، و با کسب تجربه به مرور می‌توانید کودک خود را برای ورود به مدرسه آماده نمایید. اگرچه بهتر است به «سن مناسب شروع آموزش به کودکان» نیز توجه داشته باشید. فراموش نکنید که تجربه و نظر خود را با ما، در قسمت «نظرات و پرسش‌ها» به اشتراک بگذارید.

برگرفته از: Wikihow