جام جم/ شاید فوتبال زنان ایران هنوز هم به خوبی شناخته یا پذیرفته نشده باشد، اما واقعیت این است که دخترانی، از شهرهای مختلف ایران با اتوبوس به مسابقات می روند و با قراردادهایی توپ می زنند که گاهی حتی مبلغ آن پاسخگوی خرج تجهیزات مورد نیازشان نیست. این دختران در زمین های چمنی می دوند که یکی از دلایل مصدومیت آنهاست. وقتی سخن از فوتبال حرفه ای به میان می آید، از بازی های سطح پایین زنان انتقاد می شود. اما پرسش اصلی این است که در ازای توقعات حرفه ای، چقدر به خواسته های منطقی زنان از فوتبال در ایران پاسخ داده می شود؟ زهرا خواجوی، دروازه بان تیم ملی فوتبال و رکورددار کلین شیت باشگاه های ایران یکی از همین دختران است که در ۲۱ سالگی و ده بازی متوالی، به مدت ۹۵۳ دقیقه دروازه اش را بسته نگه داشت. اما گویی روزگار همیشه بر یک قرار نمی ماند. خواجوی اخیرا بعد از تمدید قرارداد با وچان کردستان و دو هفته حضور در تمرینات این تیم، تصمیم به جدایی گرفت و خبرساز شد.
دلیل جدایی
دختر نهاوندی فوتبال کشورمان درباره جدایی اش از وچان به جام جم می گوید: «من دو سال در کردستان بازی کردم و تجربه سومی و نایب قهرمانی در لیگ برتر را هم با همین تیم داشتم. خوشحالم که با رکورد کلین شیتم در شناخته شدن فوتبال زنان کردستان نقش داشتم. قبلا هم گفته بودم به دلیل شرایط خوبی که دارم تا زمان حضور در لیگ برتر ایران با وچان خواهم ماند، اما واقعا اوضاع همیشه مطابق پیش بینی های ما پیش نمی رود و ثابت نمی ماند. برای ورزش حرفه ای باید از آرامش ذهنی برخوردار بود و این، از نظر من یک پیش نیاز است. علاوه بر این که در ورز ش، باید حرفه ای عمل کرد در زندگی هم می بایست این طور باشیم و به آنچه روحیه ما را حفظ می کند احترام بگذاریم. بنابراین وقتی حس کردم فضا برای آرامش روحی من مناسب نیست، تصمیم به قطع همکاری گرفتم.»
گفتنی ها بماند برای پایان لیگ
دروازه بان اسبق وچان کردستان با ابراز تعجب نسبت به بیانیه باشگاه، بعد جدایی او و سرشین کمانگر، مبنی بر عدم تطبیق برخی بازیکنان با تیم قدرتمند جدید، تاکید می کند که قرار بود همه چیز بدون حاشیه پیش برود: «نمی دانم معنی این بیانیه چه بود! اما روزی که از تیم جدا شدیم، برگه ای را امضا کردیم که هیچ مصاحبه ای علیه باشگاه نداشته باشیم و البته این تعهد متقابل بود. بنابراین با وجود بیانیه و این که گفتنی ها بسیار است، سکوت می کنم. همه حرف ها و ابراز نظرها در مورد اتفاقاتی که افتاد و گذشت، بماند برای پایان لیگ ۱۴۰۰ – ۱۳۹۹. فقط می توانم بگویم وجدانم راحت است چون بیش از حد توانم در زمین کردستان کار کردم و اگر به عقب هم برگردیم تصمیم من، باز هم جدایی ا ست.»
ذوب آهن، تجربه یک تصمیم جدید
پس از امضای قراردادی جدید، خواجوی این روزها، در فکر دفاع از دروازه ذوب آهن و حفظ رکورد خود با سبزپوشان اصفهان است: «گاهی در شرایطی قرار می گیریم که باید تصمیم جدیدی را تجربه کنیم. بعد از جدایی از وچان، چند پیشنهاد داشتم. خدا را شکر می کنم با وجود فراز و نشیب های اخیر در نهایت به تیم ریشه داری پیوستم که در فوتبال مردان با سابقه و در آسیا ثبت شده است. ذوب آهن برای من همان تصمیم جدید بود. من تلاش کردم بهترین انتخاب را انجام دهم و راضی هم هستم. خوشحالم که با مسوولان این باشگاه به توافق رسیدم و مورد حمایت و استقبال آنها قرار گرفتم. امیدوارم هم در تیم و هم پست تخصصی ام با همدلی افتخارات خوبی را در فصل پیش رو به دست آوریم.»
فوتبال زنان ایران را، عشق و اراده پیش می برد
من از ۹ سالگی ورزش را با هندبال شروع کردم، بعد سر از فوتبال درآوردم و پس از آن نیز، در ۱۴ سالگی به تیم ملی جوانان دعوت شدم.
هشت سال است که درگیر فوتبال زنان هستم. مدتی به عنوان بازیکن فعالیت می کردم و بعد هم با یک اتفاق در دروازه ایستادم. یک روز دروازه بان تیم نیامد و مربی از ما خواست، یکی از بازیکنان در دروازه بایستد. من قبول کردم و بدون این که آموزشی دیده باشم عملکرد خوبی را به نمایش گذاشتم. همین موضوع باعث شد بعد از آن مربی تاکید کند که اگر می خواهم در تیم بمانم باید درون دروازه بایستم. من یک هفته گریه کردم و با بی میلی متقاعد شدم اما رفته رفته در این پست خودم را پیدا کردم و به آن علاقه مند شدم.
وقتی از مادرم دور هستم بعد از پایان بازی ها با او تماس می گیرم و با هم در مورد غم ها و شادی های زمین فوتبال حرف می زنیم. این گفت وگوها و حمایت خانواده اگر نبود، شاید خیلی پیش تر از این فوتبال را رها می کردم.
در فرهنگ ما فوتبال مردانه است و ما دخترانی هستیم که در قلمروی مردها می دویم و تلاش می کنیم. اما جامعه ایرانی باید بپذیرد که فوتبال لباس نیست که مردانه و زنانه داشته باشد.
بعضی دوستان من با قراردادهای بدون پول کار می کنند یا بعضی از آن ها پنج میلیون می گیرند تا شش ماه در لیگ توپ بزنند. به نظرم فوتبال زنان ایران را، عشق و اراده پیش می برد.
خواجوی: اهل ریسک هستم
الگوی ورزشی و بازیکن مورد علاقه ات…
الگوی ورزشی من مانوئل نویر دروازه بان و کاپیتان تیم ملی آلمان و باشگاه بایرن مونیخ است و بازیکن مورد علاقه ام لیونل مسی.
پرسپولیس یا استقلال؟
همیشه استقلال
بهترین خاطره و بدترین گلی که خوردی؟
بهترین خاطره، عکس العمل های خوبم در دفاع از دروازه مقابل تیم مدعی سیرجان بود. بدترین گلی که خوردم در تیم ملی و از ملی پوش ازبکستانی بود.
زهرا خواجوی در زندگی از استراتژی دفاع پیروی می کند یا اهل ریسک است؟
من اهل ریسک هستم و معتقدم علاوه بر منطق باید به احساس هم توجه کرد و اگر در انجام کاری یا پیمودن مسیری حس خوبی نداشته باشم، محال است آن را ادامه بدهم. جدایی از وچان هم مصداق همین موضوع بود.
علایق غیر فوتبالی
به بازیگری علاقه دارم، قبلا هم چند پیشنهاد داشته ام.
