برچسب: کودک

نکات مهمی که باید در مورد تغذیه نوزادان نارس بدانید

نوزادان نارس نوزادانی هستند که دوره کامل بارداری را در رحم مادر خود نمی گذرانند و قبل از هفته 37 بارداری به دنیا می آیند. عوامل مختلفی مانند چند قلوزایی، تغذیه دوران بارداری، پارگی کیسه آب دور جنین و… در تولد نوزادان نارس موثرند. نوزادان نارس غالباً به مراقبت ویژه نیاز دارند و معمولاً در ابتدا در بخش مراقبت های ویژه نوزادان (NICU) نگهداری می شوند. تغذیه نوزادان نارس بسیار پر اهمیت است بنابراین این بخش از سبک زندگی بیا نی نی را به تغذیه نوزادان نارس اختصاص می دهیم؟

اهمیت تغذیه نوزاد نارس با شیر مادر

همه نوزادان نارس باید از شیر مادر خود تغذیه کنند زیرا بسیاری از مواد ضد میکروبی و مواد معدنی مانند سدیم، کلر، منیزیم و آهن در شیر مادران نوزادان نارس وجود دارد بنابراین تغذیه نوزاد از شیر مادر سبب می شود او به عفونت های بیمارستانی و عوارض گوارشی کمتر مبتلا شود.

تغذیه با شیر مادر موجب تنظیم قند خون نوزاد می شود.

تغذیه با شیر مادر به پیشگیری از زردی نوزادان نارس کمک می کند.

شیر مادر نوزاد باعث جلوگیری از مرگ ناگهانی نوزادان نارس می شود.

تغذیه نوزاد نارس با شیرمادر سبب می شود آنها پس از بزرگ شدن به میزان کمتری به سندروم متابولیک مبتلا شوند.

تغذیه نوزاد نارس با شیرمادر سبب می شود پرفشاری خون و سطح LDL در آن ها کمترشود.

شیردهی کودک نارس

شیردهی باعث برقراری ارتباط عاطفی میان کودک و مادر می شود و در بهبود روند رشد نوزاد نارس بسیار اهمیت دارد. تماس بلافاصله بعد از زایمان بین مادر و نوزاد نارس و استنشاق شیر مادر نقش مثبت در تغذیه نوزاد نارس دارد بنابراین تماس پوستی در ساعت های اول بسیار مهم است.

نوزادانی که قبل از 34 هفته به دنیا می آیند، به دلیل عدم تنظیم همزمان فرآیندهای بلع، تنفس و مکیدن از نظر تغذیه با شیشه یا استفاده از شیر مادر ناتوانی دارند. مشکلات تنفسی نوزاد نارس، سطح پایین اکسیژن در نوزادان، مشکلات جریان خون و عفونت خونی از دیگر مشکلات نوزادان نارس هستند که ممکن است با مکیدن شیر مادر نوزاد تداخل داشته باشند.

تغذیه نوزادان نارس با چه روشی انجام می گیرد؟

نوزادان نارس بسیار کوچک یا بیمار که توانایی مکیدن سینه مادر و شیشه شیر را ندارند، مواد غذایی و مایعات را از طریق تغذیه وریدی دریافت می کنند. با قوی ترشدن نوزاد او شیر یا فورمولا را می توانند از طریق لوله ای که از دهان یا بینی او به معده اش می رود، دریافت نماید، این نوع تغذیه گاواژ نامیده می شود.

زمانی که نوزاد نارس بزرگتر می شود، می تواند شیر دوشیده شده مادر را با قاشق، قطره چکان یا سرنگ دریافت نمایند. زمانی که نوزاد توانایی مکیدن را پیدا کرد، شیرخوارباید از سینه مادر تغذیه کند.

نوزادانی که در هفته 34 یا بعد از آن متولد می شوند، می توانند از شیشه شیر یا شیر مادر استفاده کنند. استفاده از شیشه شیر به دلیل اینکه نوزاد نمی تواند جریان شیر را کنترل کند، برای او سخت تر است و ممکن است دچار وقفه تنفسی شود بنابراین شیر مادر برای این نوزادان در ابتدا آسان تر است. پستانک یا گول زنک یا بطری شیر برای نوزاد ممنوع است.

دریافت مکمل غذایی

در بخش های قبلی تغذیه در بیا نی نی خواندید که برخی نوزادان نارس برای رشد بهتر نیاز به دریافت مکمل های غذایی دارند چرا که نوزادان نارس به اندازه کافی در رحم نمانده اند تا مواد غذایی را که نیاز دارند ذخیره کنند بنابراین نیاز به مکمل های غذایی دارند.

نوزادانی که از شیر مادر استفاده می کنند نیاز به استفاده از مکمل غنی کننده شیر مادر دارند که با شیر مادر مخلوط شود. این مکمل به آنها پروتئین، کالری، آهن، کلسیم و ویتامین بیشتری می دهد. برای نوزادانی که شیر مادر می خورند، دریافت مکمل ها به معنای دریافت 1 تا 2 بطری شیر مادر غنی شده است.

نوزادانی که از فورمولاهای (شیرخشک های) مخصوص نوزادان نارس که دارای چربی و پروتئین بیشتر است، استفاده می کنند، نیاز به دریافت مکمل های ویتامین های A، C، D، و فولیک اسید دارند. بعضی نوزادان برای رشد نیاز به دریافت مکمل های بیشتری به نسبت بقیه دارند.

نوزادانی که تغذیه درستی دارند، باید 6 تا 8 بار دفع مدفوع و 6 تا 8 پوشک خیس شده در روز داشته باشند.

افزایش شیر مادران دارای نوزادان نارس

مادرانی که نوزاد نارس به دنیا می آورند، اغلب با کاهش ترشح شیرشان روبرو هستند و از این که فقط چند قطره شیر از پستانشان خارج می شود. برای افزایش شیر مادر، باید مادر 6 تا 12 ساعت بعد از زایمان با پمپ الکتریکی شیر خود را بدوشد و 8 تا 12 بار در 24 ساعت این کار را تکرار کند تا هر بار دوشیدن، پستانشان کاملا تخلیه شود، این کار شیر مادر را افزایش می دهد. مادرانی که شیر خود را می دوشند، می توانند شیر را در سرنگ ریخته و 4 روز در یخچال 4 درجه سانتی گراد نگه دارند.

برای افزایش شیر افزایش تماس پوست با پوست مادر و نوزاد، کاهش استرس، توجه به برنامه غذایی مناسب و خواب و استراحت مادر و تنظیم یک برنامه زمان بندی شده برای دوشیدن شیر و در آخر استفاده از برخی داروها موثر است.

شیر مادران نارس در مقایسه با مادرانی که فرزند کاملی به دنیا می آورند مس و روی بالتری دارد که به مرور زمان کاهش می یابند.

لاکتوز شیرمادرانی که نوزاد نارس به دنیا می آورند به طور چشمگیری بالاتر است. مقدار لپتین در شیر نارس و ترم فرقی ندارند، لپتین توسط غدد پستان تولید و در شیر ترشح می شود و در رشد پس از تولد نوزاد نقش دارد. فعالیت لیپاز محرک املاح صفراوی در شیر نارس و ترم یکسان اما فعالیت لیپوپروتئین لیپاز در شیر ترم بیشتر است.

افزایش وزن در نوزادان نارس

نوزادان نارس تا وقتی که اضافه وزن مداوم و ثابت نداشته باشند، از بیمارستان مرخص نمی شوند و در انکوباتور( گرمخانه) نگه داری می شوند. در بخش مراقبت های ویژه نوزادان، نوزادان هر روز وزن می شوند. نوزاد باید قبل از ترخیص از بیمارستان حداقل 8/1 کیلوگرم وزن داشته باشد.

کاهش وزن در چند روز اول به دنیا آمدن طبیعی است اما اکثر نوزادان نارس پس از چند روز اول تولد شروع به افزایش وزن می کنند.

نوزادان بسیار کوچک 24 هفته ای 5 گرم در روز افزایش وزن دارند و نوزاد 33 هفته ای 20 گرم در روز افزایش وزن می یابد. بطور متوسط نوزاد باید 15 گرم در روز افزایش وزن داشته باشد.

روش هایی برای تربیت کودک منظم 

یکی از چالش های بزرگ والدین، یاد دادن نظم و انظباط به کودک است. انضباط درواقع، نوعی فرآیند حیاتی برای فرد و جامعه است و افراد منظم در زندگی موفق تر هستند و آینده بهتری در انتظار آنهاست بنابراین والدین از همان زمان کودکی می کوشند تا فرزندی منظم تربیت کنند.

برای آموزش نظم و انضباط به کودک،باید آموزش قوانین و رفتار به زبان و طریقه ای که کودک ان را می پذیرد، باشد. در این بخش از بیا نی نی شما را با طریقه تربیت کودک منظم آشنا خواهیم نمود. 

بعضی انضباط را مجموعه ای از قواعد رفتار، بعضی آن را عادات و تربیت انسان ها و برخی هم آن را فرمانبرداری می نامند، گرچه تمام این تعریف ها به واقعیت نزدیک هستند، ولی هریک از ما به مفهوم دقیق تری از انضباط نیاز داریم.

نکاتی برای تربیت کودک منظم 

همه والدین می دانند که زندگی فردی و اجتماعی محروم از انضباط، هرگز زندگی سالم و موفقی نخواهد بود. برای تربیت کودک منظم، والدین ابتدا باید راهکارهای زیر را به کار ببرند و رفتارشان را اصلاح کنند. 

به رفتار خود بنگرید:

برای تربیت یک کودک منظم ابتدا باید به رفتار خود بنگرید زیرا پایه اصلی و اساسی نظم و انضباط در زندگی فرزندان، رفتار والدین است.

اگر والدین خود عامل نظم نباشند، تنبیه یا توصیه مکرر به نظم برای ایجاد نظم و رفع بی نظمی کودکان سودی نخواهد داشت. 

بهترین وسیله آموزش کودک وجود نظم در رفتار والدین است زیرا کودکان بخش زیادی از آموخته های خود را از طریق مشاهده رفتار والدین یاد می گیرند. 

هیجانات خود را مدیریت کنید: 

برای تربیت کودک منظم باید هیجاناتتان را کنترل کنید و مدیریت خشم خود را یاد بگیرید. کودک شما نباید احساس نماید که ایجاد محرومیت از سر کینه و عصبانیت است. 

رفتارهای مشخص داشته باشید: 

برای اینکه کودک شما نظم را بیاموزد شما باید رفتارهای مشخص داشته باشید. مثلا اگر کودکتان بی نظم بود ، هرگز نگویید «چون پسر بدی بودی»، یا «به حرف من گوش ندادی». سعی کنید رفتار را کاملا روشن کنید. 

به کودک نگویید او را دوست ندارید: 

اگر کودکتان بی نظمی نمود در بازخوردهای خود به او نگویید که او را دوست ندارید یا کل شخصیت او بد است بلکه به او بگویید که رفتار او اشتباه است و او را دوست دارید. 

از قوانینی که تعیین نموده اید ، چشم پوشی نکنید:

اگر قانونی برای کودک خود تعیین نموده اید، هرگز از این قانون چشم پوشی نکنید و حتی قانون های کوچک خود را به طور مستمر و منظم انجام دهید.

بعد از رفتار کودک قوانین را اعمال کنید: 

پیامدی که ایجاد می کنید باید دقیقا بعد از رفتارکودک باشد. مثلا اگر محرومیتی برای کودک بی نظمتان در نظر گرفته اید باید این محرومیت دقیقا بعد از انجام رفتار باشد و 2 ساعت بعد از بدرفتاری نباشد زیرا اینگونه کودک متوجه دلیل آن نمی شود و رفتار درست را یاد نمی گیرد و احساس طرد و ناامنی می کند. 

هرگز کودکتان را تنبیه بدنی نکنید: 

روی مدیریت خشم خود کار کنید و هرگز کودک خود را به خاطر بی نظمی تنبیه نکنید زیرا بر کاهش رفتار اثری ندارد و تنها بدرفتاری و پرخاشگری کودک را بیشتر می کند. 

برای کنترل بی نظمی کودک او را نترسانید: 

برای کنترل بی نظمی کودک او را نترسانید زیرا ترساندن سبب نمی شود که کودک رفتار درست را بیاموزد، بلکه آسیب های بیشتری به روان کودک وارد می کند. 

با توافق یکدیگر شیوه یکسانی را تعیین کنید: 

برای وضع قوانین در خانه والدین باید با یکدیگر همسو و هم جهت باشند و با توافق یکدیگر شیوه یکسانی را تعیین کنند و در اعمال این شیوه تداوم داشته باشند.

چنانچه بیا نی نی در مطالب مختلف بخش خانواده و تربیت فرزند اشاره کرده است دو دستگی در خانه و انجام قوانین از طرف یکی از والدین سبب می شود کودک سوء استفاده نموده و قواعد را زیر پا بگذارد پس والدین باید در اعمال قواعدی که برای کودک تعیین می کنند و پیامدهای ناشی از عدم رعایت آنها ثابت قدم باشند تا کودک هم این قواعد را بپذیرد. 

قوانین خانه را به او بیاموزید: 

با بزرگ شدن کودکتان و درک ارتباط میان اعمالش و پیامدهای آنها، آموزش دادن قواعد خانه را به او شروع کنید.

مثلا اگر کودکتان رفتاری مغایر نظم انجام داد، ابتدا با او صحبت کنید که چرا این کار مجاز نیست و اگر دوباره این کار را انجام داد، پیامد این کار را برایش توضیح دهید و در صورت تکرار این عمل قانونی را که معین کرده اید، اعمال کنید.

پاداش دادن را فراموش نکنید: 

برای آموزش نظم به کودک، نباید پاداش دادن را فراموش کنید و اثر مثبت تحسین کردن کودک را دست کم بگیرید. تقدیر کردن از رفتار خوب کودک در رفتار او تاثیر دارد و او را به ادامه دادن رفتار خوب و مناسب تشویق می کند. 

نموداری را طراحی کنید و رفتارهای کودک را ثبت کنید: 

نموداری را طراحی کنید و رفتارهای کودک را با مهره های مغناطیسی برای هر روز هفته روی آن مشخص کنید. این نمودار بهتر است، تصویری باشد تا وضع رفتاری کودک را به او نشان دهد.

این نمودار را روی یخچال بچسبانید و هر روز رفتارهای مناسب و نامناسب کودک را روی آن ثبت کنید و آن را به کودک نشان دهید.

پاداش یا تنبیه باید به طور روزانه اعمال شود. موکول کردن تنبیه به آینده دور تاثیری نخواهد داشت.

چه زمانی این نمودار تاثیر گذار است

زمانی این نمودار بر کودک تأثیر گذاشت، که او را به خاطر یادگیری کنترل کردن رفتارهای بدش، تحسین کنید. 

کارهای خوب را به او آموزش دهید: 

تنها کودکان را از انجام دادن کارهای بد نهی نکنید بلکه انجام دادن کارهای خوب را هم به او آموزش دهید.

مثلا به جای این که به کودک بگویید:«روی کاناپه نپر» به او بگویید:«روی مبل بنشین و پاهایت را روی زمین بگذار.»

حس مالکیت به فرزندانتان ببخشید:

بچه هایی که احساس می کنند یک مکان مخصوص به خودشان است، تمایل بیشتری به تمیز نگه داشتن آن دارند.

پس اجازه دهید اتاقی جدا داشته و خود اتاق را از نو بچینند یا قفسه ها را رنگ بزنند و در کل حس مالکیت داشته باشند تا اینگونه به برقراری نظم تمایل بیشتری پیدا کنند. 

چه زمانی برای سوراخ کردن گوش کودک مناسب است

سوراخ کردن گوش رسمی قدیمی است که هنوز طرفداران زیادی در بین خانم ها دارد . این رسم از زمان مادر بزرگ های ما تا کنون ادامه داشته و این روزها فقط شکل و شمایلش عوض شده است . اگر شما نیز جزو مادرانی هستید که تمایل دارند گوش فرزندشان را سوراخ کنند این بخش از بیا نی نی را که درباره زمان مناسب برای سوراخ کردن گوش کودک است ، از دست ندهید.

کی گوش نوزاد را سوراخ کنیم؟

سوراخ کردن گوش کودک تا قبل از 6 ماهگی ممنوع

سوراخ کردن گوش در فرهنگ های مختلف محبوبیت متفاوتی دارد اما سوراخ گوش می تواند عامل سرایت عفونت باشد . سوراخ گوش مانند هر حفره دیگری در پوست می تواند آلودگی را از طریق پوست به داخل بدن انتقال دهد .

سوراخ کردن گوش نوزادان باید بعد از 6 ماهگی انجام شود چرا که تا قبل از 6 ماهگی سیستم ایمنی بدن نوزاد ضعیف است و کاملا مجهز نشده و نمی تواند با عفونت احتمالی سوراخ کردن گوش مبارزه کند.

سوراخ کرن گوش نوزاد قبل از 6 ماهگی چه خطری دارد؟

نکاتی درباره سوراخ کردن گوش کودک

باید بدانید احتمال عفونت در قسمت انتهایی لاله گوش کمتر از بقیه نواحی خصوصا غضروف ناحیه بالای گوش است. حتی بسیاری از والدین تمایل به انجام این کار در خانه دارند که باید بگوییم بهتر است اجازه دهید این کار در مراکز درمانی انجام شود .

در حقیقت از میان سوراخهایی که در بدن ایجاد می شود، سوراخ کردن زبان به احتمال کمتری با عفونت مواجه می شود چرا که با حفاظت و شستشوی مداوم بزاق دهان مواجه است .سوراخ کردن شکم هم می تواند واقعا دردسر ساز شده و تا چندین هفته بهبودی نیابد. گوشواره ها هم می توانند عامل انتقال عفونت و باکتریهای مفید به بدن شوند. گوشواره ها را در هر جایی قرار ندهید و هر بار که می خواهید از آنها استفاده کنید سعی کنید آن را ضد عفونی کنید .

سوراخ کردن گوش نوزاد در مراکز درمانی

سوراخ کردن گوش نوازد از دید روانشناسان

بهتر است سوراخ نمودن گوش را به وقتی موکول نمایید که کودک متوجه سوراخ نمودن گوش شود و خود از شما بخواهد که گوش هایش را سوراخ کنید پس قبل از درک کودک از گوشواره گوش او را سوراخ نکنید زیرا اگر این کار را کنید کودک به گوش هایش دست می زند و گوشواره خود را می کشد و سبب آسیب رساندن به گوش خود می شود . کودک شما متوجه درد و اذیتی که به او می رسد می شود اما فقط نمی تواند آن را بیان کند و فکر می کند والدین او را اذیت و تنبیه می کنند .

اذیت و تنبیه نوزاد با سوراخ کردن گوش

زمان مناسب برای سوراخ کردن گوش کودک

برخی از والدین گوش های کودک خود را چندین هفته پس از تولد سوراخ می کنند و می پندارند سوراخ کردن گوش های نوزاد بهتر است زیرا آنها کمتر درد می کشند و به گوشهایشان دست نمی زنند و همین امر سبب می شود گوش های آنها سریعتر بهبود یابد .

اما روانشناسان کودک در این زمینه اعلام کردند سوراخ نمودن گوش نوزادان صحیح نیست زیرا آنها درد می کشند اما قدرت بیان آن را ندارند و همچنین هیچ تصوری از گوشواره ندارند و می پندارند والدین به علت تنبیه و آزار آنها گوش هایشان را سوراخ کرده اند.

بهتر است سوراخ نمودن گوش کودکان را به زمانی موکول نمایید که کودک علت این درد کشیدن و سوراخ کردن گوش را متوجه بشود و خودش از شما بخواهد که گوش هایش را سوراخ کنید تا به گوشهایش تا بهبودی کامل دست نزند .

چه زمانی برای سوراخ کردن گوش کودکان مناسب است؟

عوارض سوراخ کردن گوش

بر خلاف باور عموم که می پندارند سوراخ نمودن گوش ها هیچ عوارضی در پی ندارد اما سوراخ کردن گوش ممکن است عوارضی مانند عفونت ، حساسیت به فلزهای مختلف گوشواره ها، تشکیل یک بافت برجسته در ناحیه نرمه گوش و نیز پارگی گوش به همراه داشته باشد.

بسیاری از افراد روی لاله گوش خود چند سوراخ ایجاد می کنند و آویزهای مختلفی را نصب می نمایند. باید بدانید که سوراخ نمودن لاله گوش خطرناک است زیرا این منطقه غضروفی است و بدون رگ خونی می باشد، در نتیجه التهاب ایجاد شده آن دیرتر بهبود می یابد واحتمال عفونت و تاول معمولا در ماههای اول و گرم سال بعد از سوراخ کردن زیاد است. تورم دردناک، گرمی و قرمزی از علائم عفونت لاله گوش است.

حساسیت و عفونت گوش کودک پس از سوراخ کردن 

نکات مهم پس از سوراخ کردن گوش

• از گوشواره های سنگین استفاده نکنید، زیرا این گوشواره ها کم کم سوراخ گوش را گشاد می کند وموجب پارگی گوش می شود.
• به صورت دوره ای جای گوشواره را به کمک الکل تمیز و ضدعفونی کنید.
• در چند ماه اول پس از سوراخ کردن گوش یکی دو بار محل سوراخ گوش را کنترل کنید و از سلامت آن مطمئن شوید.
• اگر پس از سوراخ کردن گوش با مشکلاتی مانند تورم، درد یا قرمزی در محل سوراخ گوش روبه رو شدید حتما به پزشک مراجعه کنید .
• اگر پوست حساسی دارید، احتمالا تنها گزینه مناسب برای شما گوشواره ای از جنس طلا یا نقره مرغوب است. یادتان باشد که قبل از لمس کردن گوش هایتان، دست خود را بشویید. این کار احتمال عفونت و گسترش آلودگی را کاهش می دهد.
• چند بار در روز، گوشواره را در گوشتان بچرخانید؛ این کار مانع از چسبیدن گوشواره به زخم سوراخ گوش می شود.
• بین 4 تا 6 هفته بعد از عمل سوراخ کردن گوش از گوشواره استفاده کنید، زیرا زخم تازه جوش می خورد و سوراخ ناپدید می شود.

نوزدا تازه متولد شده اطراف خود را چگونه می بیند ؟

مکانیسم بینایی و تشخیص دنیای اطراف توسط نوزادان بسیار جالب است. بسیاری از والدین مشتاق دانستن این موضوع هستند که نوزاد آنها از چه زمانی قادر به تشخیص چهره و تفاوت رنگ ها می باشد و آیا نوزادان دنیا را همانطور که ما می بینیم میتوانند تشخیص داده و ببینند ؟

بینایی کودک در دوران نوزادی بسیار گنگ است و فقط می تواند اشکال ، نور و حرکت ها را تشخیص دهد. نوزادان تازه متولد شده، چهره و عواطف اطرافیان خود را فقط 20 الی 38 سانتیمتر دورتر از خودشان را می بینند و از این فاصله می توانند تفاوت صورت ها را تشخیص دهند. اگر این فاصله به 60 سانتیمتر افزایش یابد ، حالات و چهره ها را برای نوزاد بسیار تار و مبهم خواهد بود.

چنانچه در مطلب سیر رشد و تکامل بینایی نوزاد از بدو تولد تا یک سالگی در بخش قبلی بیا نی نی کامل توضیح دادیم صورت شما هیجان انگیزترین چیزی است که نوزاد در این دوران مشاهده می کند و همچنین می تواند با بینایی خود قسمت های مختلف صورتتان را مثل گونه ، پیشانی را از یکدیگر تفکیک دهد. پس مطمئن باشید که افراد جدید را از یکدیگر تشخیص می دهد. نوزاد ابتدا همه چیز را در سایه ای خاکستری و فقط به رنگ سفید و سیاه می بیند و بینایی او در ابتدای تولد در برابر افراد بالغ تنها شصت درصد است.

چگونه نوزادان در روزهای اولیه زندگی و قبل از آماده شدن قوه بینایی برای درک جزئیات ، می توانند حالات چهره والدین خود را تقلید کنند؟ پاسخ این سوال حرکت تصاویر دریافتی است. محققان با استفاده از تصاویر متحرک مختلف سعی کردند تا میزان درک بصری نوزادان را اندازه گیری کنند. بر اساس نتایج تحقیقات ثابت شد، که نوزادان تازه متولد شده فقط قادر به دیدن حالات چهره هستند و درک درستی از مفهموم حالات و معنای آنها ندارند.

زمانی که نوزاد به سن 1 الی 2 ماهگی می رسد ، یاد می گیرد که روی چشمان فرد مقابل تمرکز کند و تکان خوردن او را تشخیص دهد و همچنین قادر است وقفه های کوتاه را در صحبت کردن او ببیند. تکان خوردن یک جسم کوچک مقابل چشمان او باعث می شود که سریع به خودش بیاید و توجهش را به آن نقطه خاص جلب کند و همچنین می تواند ارتباط چشمی با فرد مقابل برقرار کند و سرش را همزمان با او به اطراف تکان دهد. اغلب چشمان او به سمت شما قفل می شود.

در سن دو سالگی کم کم به تفاوت رنگ ها پی می برد و می تواند تفاوت اجسام را به خوبی تشخیص دهد و کم کم سایه های رنگی را نیز از یکدیگر تفکیک می کند. تا جایی که قادر است رنگ نارنجی و قرمز را از هم تشخیص دهد. کم کم می تواند رنگ های تیره روشن را بشناسد و جزئیات بیشتری را در شکل ها و طراحی ها تشخیص دهد. می توانید برای تقویت این حس بینایی ، او را تشویق به مشاهده عکس های مختلف با رنگ های متفاوت ، کتاب ها و اسباب بازی ها کنید.

زمانی که کودک از سن 5 ماهگی عبور می کند ، در تشخیص اجسام ریز بسیار ماهرانه تر عمل می کند و می تواند تفاوت آن ها را تشخیص دهد. در سن 8 ماهگی نیز بینایی او تا حد کافی قوی است و می تواند اجسام را در اتاق تشخیص دهد. بنابراین 8 ماه اول زندگی شیرخوار از نظر بینائی دوران طلایی برای او می باشد.

اگر فکر می کنید که کودک شما به مشکل بینایی دچار است ، حتما هرچه سریع تر او را به پزشک متخصص نشان دهید.

قلقلک دادن کودکان ممنوع 

دانشمندان دلیل اینکه چرا قلقلک دادن کودکان میتواند مضر باشد را توضیح میدهند و این برمیگردد به این که ما دراین مورد چیزی نمی دانیم .قلقلک کودکان مضر است ، در حالیکه تعدادی از فراد این حرکت را انجام میدهند ، مطالعه ای نشان داد که تنها 32 درصد از افراد، از قلقلک دادن لذت میبرند ،32 درصد خنثی بودند و 36 درصد بیان کرده اند که این حرکت را نمیپسندند، زمانی که ما بچه بودیم بارها و بارها قلقلکمان داده اند بنابراین فرض میکنیم که حرکتی نرمال است ، درحالیکه آن زمان نبستن کمربند ایمنی نیز نرمال بوده است.

تجزیه و تحلیل تحقیقات متفاوت براین موضوع جوانب مثبتی را که چرا شما نباید کودکان را قلقلک دهید و راه دیگری برای سرگرمی انتخاب کنید را توضیح می دهد، جوک گفتن و یا بازی با یکدیگر ایده بهتری است، زمانی که کودک قهقهه میزند ، به این معنی نیست که او از قلقلک دادن لذت میبرد.

کودکان خصوصا آنهایی که قلقلکی هستند هنگام قلقلک دادن نمیتوانند خندیدن خود را متوقف کنند، حتی اگر واقعا از این عمل نفرت داشته باشند، این قهقهه به والدین این توهم را منعکس میکند که کودک واقعا لذت میبرد ، درحالی که چنین نیست.

آیا قلقلک دادن کودک کار اشتباهیست؟

قلقلک دادن کودک چه خطراتی را در پی دارد؟

در مطالعه ای انجام شده در دانشگاه کالیفرنیا درسال 1997 دانشمندان کشف کرده اند که تعریف یک جوک بامزه بیشتر از قلقلک دادن میتواند به شخص احساس شادی بدهد، قلقلک دادن تنها این توهم را میرساند که شخص میخندد و دادن راهی برای تسلط است.

شخصی که قلقلک داده میشود کنترل خود را از دست میدهد، مبارزه برای به دست آوردن کنترل برای کودک میتواند توهین آمیز باشد و خاطرات ناخوشایندی را در ذهن او برای یک عمر به جا بگذارد، هنگامی که بزرگسالان کودکی را قلقلک میدهند دلیل آن سرگرمی کودک است ، اما حاصل آن مضر خواهد بود.

براساس نظر دکتر ریچارد الکساندر پروفسور زیست شناسی تکاملی از دانشگاه میشیگان :قلقلک دادن می تواند نوعی از تسلط و خندیدن به دنبال آن یک راه تکاملی برای سلطه پذیری باشد، این کودک ممکن است قادر به این نباشد که به شما بگوید بس است و کارتان را متوقف کنید !

قلقلک دادن می تواند باعث قهقهه زدن غیر قابل کنترل شود که توقف آن سخت است، چنانچه در این بخش از بیا نی نی گفته ایم قلقلک دادن و قهقهه متوالی میتواند باعث اختلال در نفس کشیدن شود و یااینکه کودک نتواند بگوید در وضعیت دشواری قرار دارد، چیزی که به عنوان سرگرمی شروع میشود میتواند باعث مشکلات پزشکی شود ، پس چرا با قلقلک دادن سرگرمی داشته باشیم در حالیکه راه های بهتری برای سرگرمی وجود دارد؟

قلقلک دادن کودک موجب چه می شود؟ 

قلقلک دادن میتواند باعث مساله بی اعتماد مادام العمر شود

پتی ویفلر کارشناس والدین و بیان گذار و مدیر سازمان دست در دست از تجربه اش در قلقلک دادنش در کودکی میگوید که باعث چالش عاطفی او شده است، او مینویسد در سالهای بسیاری که به حرف والدین درباره ی چالش عاطفی در زندگی کودکانشان گوش دادم ، دانستم که قلقلک دادن تجربه مضری است که نسل به نسل میاید.

او میگوید تروما وضعیتی است که شخص درکنار دیگران ریلکس نیست، در کنار شریکی معتمد نمیتواند به خواب برود و در حالیکه درکنار کسانی است که دوستشان دارد احساس خطر و ناامنی می کند.

والدین عموما ادعا دارند که میدانند چه چیزی برای کودکشان خوب است و میگویند که قلقلک دادن کودک طبیعی است، اگرچه راه حل های بهتری برای ارتباط با کودک وجوددارد، از قلقلک دادن دوری کنید حتی اگر مجبور شدید ابتدا از کودک اجازه بگیرید.

راه های دیگر برای ارتباط و سرگرمی کودک چیست؟

بسیار خب یک جستجوی ساده در گوگل میتواند به شما پاسخ دهد، قلقلک دادن کودک نوپا اغلب منجر به قهقهه زدن او میشود، اما نظریه های جالبی درباره ی این تئوری وجود دارد که ایا قلقلک دادن کودک مضر است یا خیر؟ قهقهه زدن به دنبال قلقلک دادن میاید و مانند عطسه مسری است.

قلقلک دادن درطول تاریخ به عنوان یک شکنجه سرگرمی استفاده میشده است، بنابراین به عنوان والدین باید درک کنیم که خندیدن او به این معنی نیست که از قلقلک دادن لذت میبرد.

چرا قلقلک دادن کودک اشتباه است؟ 

اثرات قلقلک بر آناتومی بدن

گذشته ازاین حقیقت که یک کودک نوپا قادر نیست با قلقلک دادن ارتباطی با ما برقرار کند، اگر چه دوست دارد قلقلکش بدهید، اجبار کردن کودک به اینکه اجازه بدهد شما قلقلکش بدهید میتواند حاوی پیام خطرناک بر آناتومی بدن او باشد.

از دیدگاه یک کودک قلقلک دادن بدون اجازه او به این معنا است که بزرگسالان حق انجام هرکاری را دارند و این یک فکر ترسناک است و ممکن است نظر احمقانه ای نوشته شود، اما والدین مسئولیت این را دارند که در سنین پایین کودک به او دفاع از بدنش را آموزش بدهند.

این آموزش آناتومی بدن این حق را به آن ها می دهد که دیگران حق لمس کردن بدن او را بدون اجازه اش ندارند و به این معنا است که به آن ها احترام گذاشته ایم، آن ها می توانند شناسایی کنند که کاری که بزرگسالان انجام میدهند ، کاملا غلط است.

آموزش آناتومی کودکان مستقیما ارتباطی با بدن آن ها ندارد ،مطالعه ای در مجله کودک و خانواده به این نتیجه دست یافت که آموزش کودکان درسنین پایین و تصمیم گیری در این مورد یک مهارت مهم در زندگی است، این مطالعه نشان داد که چگونه کودکان نوپا آموخته اند که مشکلات شان را با تصمیم گیری حل کنند.

نتیجه این مطالعه این شد که والدینی که بدون اجازه از کودک برای لمس بدنش کاری را انجام ندادند کودکانشان از عملکرد مغزی فعال برخوردار بودند، به عبارت دیگر اجازه دادن به کودک در تصمیم گیری نقش مهمی در زندگی او خواهد داشت و هنگامی که به کودک اجازه تصمیم گیری می دهیم ممکن است نکته این مطالعه نباشد ، اما مثالی است که به کودکان خود اجازه دهیم صحبت کنند و نظرات شان را بدهند، مهم تر از همه اینکه کنترل بدن خود را بیاموزند.

قلقلک دادن کودک چه تاثیری روی او می گذارد؟ 

انتخاب راه های فیزیکی برای ارتباط با کودک 

اتصال فیزیکی و یا در واقع لمس کردن بین والدین و کودک خیلی مهم است، انسان ها به نوازش در طول زندگی نیاز دارند، راه های دیگری در کنار قلقلک دادن برای تشویق لمس کردن بین کودک و والدین وجود دارد. 

با همدیگر بخوانید:

از کودک خود بخواهید روی پاهایتان نشسته و داستان بخواند و یا اینکه بخواهد شما برایش بخوانید. 

ماساژ دادن:

بسیاری از کودکان از ماساژ دادن فیض میبرند، ماساژ دادن با آرام کردن کودک،اضافه وزن و تنظیم دمای بدنش ارتباط دارد، برای ماساژ دادن کودک از لوسیون و یا روغن مورد علاقه تان استفاده کنید، اما قبل از استفاده برروی پوست کودک ابتدا از نداشتن حساسیت او اطمینان حاصل کنید ،زیرا کودکان حساس هستند و استفاده از این روغن و لوسیون میتواند برای آن ها خطرناک باشد. 

بازی نمایشی بدن:

اگر هدف شما حرکتی برای سرگرمی کودک است، از تکنیک بازی بدن استفاده کنید مانند اسب بازی،حلقه زدن و رقابت در اغوش کشیدن، کلید این بازی این است که کودک مطمئن شود تا چه حد وچگونه بدن او لمس می شود .