برچسب: کودک

چرا بچه های ژاپنی همیشه از والدین خود پیروی می کنند و مطیع آنها هستند؟

ژاپن یک کشور واقعا تحسین شده است در میان چیزهای دیگر، کودکان ژاپنی بسیار مطیع هستند و به خوبی رفتار می کنند، مودب و محتاط هستند. آنها قوانین را یاد می گیرند و از آنها اطاعت می کنند و رفتار خود را به آنچه که از آنها انتظار می رود، سازگار میکنند و این روش پرورش کودکان بسیار شگفت انگیز است.

پدر و مادر ژاپنی اطمینان دارند که فرزندانشان رفتار مناسب را با نمونه ای که به آنها می دهند، یاد خواهند گرفت و در این راستا، آنها احساس مسئولیت خود را نسبت به فرزندان خود بروز می دهند خواندن این مطلب جالب از تربیت کودکان در ژاپن را برای یادگیری عناصر کلیدی تربیت ژاپنی ادامه دهید ؛ شما خواهید دید که این بسیار متفاوت از شیوه های پرورش کودکان غربی است که ما می دانیم و متاسفانه گاهی از آنها تبعیت می کنیم.

مادران ژاپنی به طور جدی از فرزندان خود مراقبت می کنند. این سبک برخورد فرزندانی که به قوانین احترام می گذارند و به خوبی رفتار می کنند را ایجاد میکند درباره این سبک خاص در این بخش از بیا نی نی بیشتر بدانید.

نحوه تربیت کودکانی مطیع و با ادب به سبک ژاپنی ها

تربیت کودکان ژاپنی:کودکان ژاپنی اطاعت می کنند و به خوبی رفتار می کنند

بر اساس یک مطالعه مقایسه ای از تکنیک های پرورش کودک در جوامع مختلف منتشر شده توسط انجمن کانزاس برای سلامت روان کودک نوزاد تحت عنوان “نظم و انضباط در دوران کودکی”، خانواده های ژاپنی دلبستگی، همدلی و هماهنگی را تقویت می کنند.

این تحقیق نشان داد که کودکان ژاپنی از بزرگسالان خواسته اند که به طور اجتماعی رفتار کنند. با این حال، در خانه، کودکان کاملا وابسته به والدینشان (مخصوصا مادرانشان) هستند ؛ آنها وابستگی را خنثی نمی کنند.

برعکس، در واقع آن را پذیرفته و تشویق می کنند. پدر و مادر ژاپنی به تمایل فردی کودک خود اهمیت میدهند به همین دلیل اکثر کودکان ژاپنی آرام هستند. (با اینحال همیشه استثناءهایی وجود دارد.)

مادر و فرزند در ژاپن به یکدیگر وابسته اند:

والدین، به خصوص مادران، رابطه بسیار نزدیکی با فرزندان خود دارند ، والدین این نزدیکی را تشویق می کنند و وابستگی را تقویت می کنند.همانطور که در ژاپن معمول است، والدین لباس و تغذیه کودکان را بر عهده دارند علاوه بر این، آنها تا زمانی که فرزندانشان 6 ساله هستند با هم میخوابند.

رابطه مادر و فرزند صمیمی است آنها عملا یک واحد را تشکیل می دهند و به جای اینکه دو نفر جداگانه و مستقل باشند، ذهنشان را به اشتراک می گذارند. در طول سه سال اول زندگی یک کودک، مادر او را همه جا میبرد و در ژاپن، مادران واقعا به فرزندان خود اختصاص داده شده اند.

کودک تا 5 سالگی کارهای دلخواه انجام می دهد:

یکی از قوانین اصلی آن ها این است که کودک تا 5 سالگی اجازه دارد هر کاری که دلش می خواهد انجام دهد. از نظر کشور های دیگر این کار افراط است. این قانون در فرهنگ ژاپن amae نام دارد. این واژه را می توان اینگونه ترجمه کرد:«رویای یک شخص برای دوست داشته شدن» یا «دلبستگی» که ستون ارتباط بین مادر و فرزند است یعنی کودک می تواند به والدین و عشق و محبت آن ها تکیه کند و والدین سالخورده نیز در آینده از حمایت فرزندشان برخوردار می شوند. طبق سیستم تربیت فرزند در ژاپن «کودکان تا قبل از 5 سالگی کامل، از 5 تا 15 سالگی مطیع، و در 15 سالگی با والدین برابر هستند. اما بسیاری کشور ها این روش تربیت را اشتباه می دانند.

مادران ژاپنی کودک خود را به مهد نمی فرستند:

بعید به نظر می رسد که یک کودک ژاپنی قبل از سن سه سالگی در یک مهد کودک یا پیش دبستانی باشد. آن ها هیچوقت پرستار کودک استخدام نمی کنند و یا کودک را نزد پدربزرگ و مادربزرگ نمی فرستند. در ژاپن تربیت کودک به عهده مادر است و کودک زمان زیادی را با والدین و پدر و مادر بزرگ خود می گذرانند و رابطه آن ها با خانواده بسیار گرم و صمیمی است. در ژاپن خانواده ها از همدیگر حمایت می کنند.

والدین ژاپنی نسبت به فرزند خود نگرش مثبت دارند:

در تحقیقی که دانشمندان آمریکایی و ژاپنی در رابطه با ارتباط بین روش تربیت تشویقی فرزند و رفتار فرزندان انجام شده است به این نتیجه رسیده اند که نگرش مثبت والدین نسبت به کودک، رفتار های مشکل ساز در کودک را کاهش می دهد.

بسیاری از والدین ژاپنی بر این باورند که فرزندانشان به خوبی رفتار می کنند، زیرا فرزندانشان بر اساس اعتقادات فلسفی خود هستند.این فرزند پرورشی ناشی از آرمان کنفوسیوس یعنی آموزش دادن فرزندان با مهربانی است. بعد از همه، این فضیلت صلح و شادی درونی ایجاد می کند.

مادران ژاپنی از قانون “مثل من انجام بده” پیروی می کنند:

مادران ژاپنی از قانون “مثل من انجام بده” پیروی می کنند. مثلا مادران ژاپنی ابتدا خودشان اهرام را می سازند و سپس از کودک می خواهند که اهرام را بسازد. آنها کودک را مجبور نمی کنند هر کاری را مثل آن ها انجام دهد و در واقع با نشان دادن نمونه روش کار را به او نشان می دهند.

اما مادران اروپایی ابتدا به کودک روش ساختن اهرام را توضیح می دادند سپس از او می خواستند که امتحان کند.

مادران ژاپنی از پیشنهادات فرزندان خود استقبال می کنند:

مادران ژاپنی از تعصب، پیشنهاد و گاهی اوقات شرمساری برای نظم دادن استفاده می کنند به این ترتیب آنها از برخورد مستقیم با فرزندان کوچک خود اجتناب می کنند. به طور طبیعی این نگرش های کودکانه و یا تهاجمی کودک را به حداقل می رساند علاوه بر این، مادران ژاپنی از پیشنهادات فرزندان خود استفاده میکنند.

به جای گفتن “اسباب بازی های خود را بردارید”، آنها می گویند “حالا با اسباب بازی های خود چه باید بکنید؟” بنابراین، کودک باید جواب درست و منطقی را تعیین کند. با این حال، اگر کودک مایل به انجام آن نیست و وانمود می کند که این سوال یا پیشنهاد را نمی شنوند، ممکن است مادرشان ناراحت شود. پس از آن کودک از احساس خجالت خواسته مادر را انجام خواهد داد.

مادران ژاپنی از زبان بدن برای تربیت کودکان استفاده می کنند:

کودک ژاپنی به مادرش وابسته است، حتی از احساسات و حرکات مادرش آگاه است آنها حتی وضعیت هماهنگی مادر خود را می دانند بنابراین، کودک همه چیز را در قدرت خود انجام خواهد داد تا این هماهنگی را حفظ کند.

هنگامی که مادر چیزی را پیشنهاد می کند، حالات صورت او به فرزندش می گوید که اگر از او اطاعت نکند، شگفت زده خواهد شد با این حال، مادر کودک را مجازات نمی کند و به طور مستقیم آنها را تنبیه نمی کند. باز هم او با حالات صورت به کودک می گوید که نا امید شده است از آنجا که کودک واقعا علاقمند به حفظ هماهنگی با مادر خود است، گفته مادر را انجام می دهد.

مادران ژاپنی به احساسات کودک احترام می گذارند:

مادران ژاپنی به احساسات کودک احترام می گذارند و به آن ها یاد می دهند که احساسات دیگران را به خوبی درک کنند. مثلا اگر کودک بخواهد ماشین اسباب بازی خود را بشکند مادر می گوید:«ماشین بیچاره الان از ناراحتی گریه میکنه»، برای نشان دادن چگونگی زندگی در جامعه به کودک باید احترام به عواطف و احساسات دیگران را به او بیاموزیم.

مادران ژاپنی یک روش برای متقاعد کردن فرزندان ندارند:

کودکان در ژاپن اطاعت می کنند علاوه بر این، مادران ژاپنی نیز یاد گرفته اند که خلق و خوی کودکان خود را بخوانند ؛ آنها از این مهارت استفاده می کنند تا هر زمان که لازم باشد، روش متقاعد کردن خود را تغییر دهند.

اگر آنها متوجه شوند که فرزندشان در مطابقت با یک درخواست نیستند، سعی خواهند کرد که درخواست خود را در آن لحظه انجام ندهند و احتمالا بعدا درخواست را انجام خواهند داد. اگر فرزند از جمع کردن اسباب بازی ها امتناع کند، مادر از تسلیم استفاده می کند او می گوید که کودک آماده نیست یا به اندازه کافی توسعه نیافته است یا اینکه شاید خیلی خسته باشد یا فقط بخواهد بازی کند.

مادران ژاپنی احساس دوست داشتن را به فرزند خود القا می کنند:

بسیاری از والدین ژاپنی هر کاری را که لازم است انجام میدهند تا فرزندانشان احساس دوست داشتن با ارزش بودن و احترام را درک کنند.آنها تجسم صبر و مهربانی هستند و این سبک والدین مطمئنا برای مادران غربی چالش برانگیز است.

مادران ژاپنی به سلامت جسمی کودک توجه ویژه دارند:

کودکان ژاپنی لقب سالم ترین کودکان جهان را به خود اختصاص داده اند. زیرا ابتلا به چاقی در کودکان ژاپنی در مقایسه با سایر کودکان جهان در پایین ترین سطح قرار گرفته است 

• ژاپنی ها غذاهای کامل و مغذی میل می کنند و به همین خاطر سیر شده و کودکان ، کمتر به دنبال خوردن هله هوله های شیرین و پرکالری هستند. بیشتر وعده های اصلی آنها به غذاهایی با پایه گیاهی، میوه ها، سبزیجات، لوبیا، غلات کامل، چربی های سالمی چون ماهی های مملو از «امگا 3» اختصاص دارد. بنابراین احتمال ابتلا به چاقی در آنها کاهش پیدا می کند و به تبع آن کمتر بیمار خواهند شد و طول عمر بیشتر دارند.
•  کودکان ژاپنی یاد می گیرند که مقدار غذای آنها در حجم ها و اندازه های بزرگ نباشد.
•  والدین ژاپنی یک وع غذا نمی پزند و مدام با معرفی غذاهای جدیدتر، مزه های جدیدی را به ذائقه متغیر آنها معرفی می کنند.مادربزرگان ژاپنی می گویند، یک غذای جدید، عمر را طولانی تر می کند.
• والدین ژاپنی غذای کودکان شان را در بشقاب های کوچک تری می ریزند و حتما در داخل آنها حتما سبزیجات و انواع میوه ها را نیز قرار می دهند.
• کودکان ژاپنی بیشتربه دوچرخه سواری و انجام فعالیت های بدنی می پردازند که همین امر خود یکی از دلایل عدم چاقی این کودکان است.
• کودکان ژاپنی اغلب در روند تهیه غذا با والدین خود مشارکت می کنند، بنابراین آنها استراتژی بهتری را در بهبود وضعیت تغذیه خود به کار می گیرند.
• والدین ژاپنی زمانی که پای وضعیت تغذیه و سلامتی آنها به میان می آید، از رویکردهای حکمرانی بر فرزندان شان به خوبی بهره می برند. در این رویکرد والدین قوانینی را برای کودکان خود معین می کنند و از کودک انتظار دارند که از آن نظم و انضباط تبعیت کنند.

گزینه های درمان اختلال کم توجهی بیش فعالی کدامند؟

درمان اختلال کم توجهی بیش فعالی (ADHD یا ADD)تنها در مورد مصرف دارو نیست. درمان های موثر دیگری نیز وجود دارند که می توانند به کودکان مبتلا به اختلال کم توجهی بیش فعالی، کمک کنند تا توانایی توجه، رفتار تکانشی کنترل و بیش فعالی را محدود کنند.

وعده های غذایی، بازی و تمرین، یادگیری مهارت های مقابله جدید، و بهبود مهارت های اجتماعی، بخشی از یک برنامه درمانی متعادل است که می تواند عملکرد کودک را در مدرسه بهبود بخشد، روابط آن ها را با دیگران تقویت کند، و استرس و ناامیدی را برای آن ها و برای کل خانواده کاهش دهد.

داروهای اختلال کم توجهی بیش فعالی:

محرکا هایی مانند ریتالین و آدرال اغلب برای اختلال کم توجهی بیش فعالی تجویز می شوند، اما ممکن است بهترین گزینه برای کودک نباشند – و قطعا تنها راه درمان نیستند.

داروها برای اختلال کم توجهی بیش فعالی ممکن است به کودک کمک کنند تا بهتر تمرکز کند یا آرام بنشیند، حداقل در کوتاه مدت. اما تا به امروز شواهد کمی وجود دارد مبنی بر اینکه آن ها موفقیت مدرسه، روابط و یا مسائل رفتاری را در طول مدت طولانی و حتی در کوتاه مدت،بهبود بخشند دارو همه مشکلات را حل نمی کند و یا علایم اختلال کم توجهی بیش فعالی را به طور کامل حذف می کند.

علاوه بر این، نگرانی هایی در مورد اثرات این داروهای قدرتمند در مغز در حال توسعه کودک وجود دارد. عوارض آن – مانند عصبانیت، از دست دادن اشتها و بی خوابی – می تواند مشکل ساز باشد

دارو وسیله است و درمان نیست :

همه با داروهای اختلال کم توجهی بیش فعالی به طور متفاوت جواب می دهند :

چنانچخ در مطالب قبلی بیا نی نی گفتیم برخی از کودکان بهبود چشمگیری را تجربه می کنند در حالی که برخی دیگر احساس آسودگی نمی کنند. این عوارض جانبی در کودکان متفاوت است و برای برخی از آن ها مزایای بیشتری دارند از آنجا که هر کسی به طور متفاوت جواب می دهد، پیدا کردن دارو و دز مناسب زمان می برد.

درمان دارویی برای داروهای اختلال کم توجهی بیش فعالی وقتی با درمان های دیگر ترکیب می شود موثرتر است:

اگر کودک شما از درمان های دیگر استفاده کند که مهارت های مقابله جدیدی را آموزش می دهند، خیلی بیشتر از دارو به کودک شما کمک خواهد کرد.

درمان دارویی برای اختلال کم توجهی بیش فعالی باید کنترل شود :

درمان دارویی برای اختلال کم توجهی بیش فعالی بیش از مصرف قرص و فراموش کردن آن است. پزشک کودک باید اثرات جانبی را در نظر داشته باشد، دقت کنید کودک چه احساسی دارد، و میزان مصرف را متناسب با آن تنظیم کنید. هنگامی که دارو برای اختلال کم توجهی بیش فعالی به دقت نظارت نشود اثر کمتر و ریسک بیشتری دارد.

اگر می خواهید کودک دارو مصرف کند به آن معنا نیست که آن ها باید برای همیشه به آن ادامه بدهند :

اگر چه مصرف مکرر دارو خوب نیست، اما اگر اوضاع به خوبی پیش نرود، می توانید به طور ایمن تصمیم بگیرید که درمان اختلال کم توجهی بیش فعالی کودک را با دارو قطع کنید. اگر می خواهید کودک شما دارو مصرف نکند، با پزشک خود مشورت کنید تا به آرامی مصرف دارو را کاهش دهید.

درمان اختلال کم توجهی بیش فعالی در خانه آغاز می شود:

شما به عنوان یک والد، تاثیر زیادی بر رفتار کودک خود دارید. شواهد نشان می دهند که داشتن یک رژیم غذایی سالم، ورزش کردن و انتخاب های روزانه هوشمند می تواند به کودک کمک کند علائم اختلال کم توجهی بیش فعالی را مدیریت کند. این به این معنی است که کودک شما می تواند درمان اختلال کم توجهی .بیش فعالی را در خانه شروع کند

قدرت تمرین در درمان اختلال کم توجهی بیش فعالی

فواید “زمان سبز”

مطالعات نشان می دهد که صرف زمان در طبیعت می تواند علایم اختلال کم توجهی بیش فعالی را در کودکان کاهش دهد. اگر ممکن است کودک خود را تشویق کنید تا هر روز به مدت حداقل 30 دقیقه در بیرون منزل بازی کند.

ورزش کردن یکی از آسان ترین و موثرترین روش ها برای کاهش علائم اختلال کم توجهی بیش فعالی است. فعالیت فیزیکی بلافاصله سطح دوپامین، نور اپی نفرین و سروتونین را افزایش می دهد که همه آن ها بر تمرکز و توجه تاثیر می گذارند. به این ترتیب، ورزش و داروهایی نظیر ریتالین و آدرال نیز به طور مشابه کار می کنند. اما برخلاف داروهای اختلال کم توجهی بیش فعالی، ورزش نیاز به تجویز ندارد و عوارض هم ندارد.

فعالیت هایی که نیاز به حرکات بدن دارند مانند رقص، ژیمناستیک، هنرهای رزمی و اسکیت بورد بویژه برای کودکان با اختلال کم توجهی بیش فعالی خوب است. ورزش تیمی نیز انتخاب خوبی است و. عنصر اجتماعی آن ها را جالب نگه می دارد.

اهمیت خواب در درمان اختلال کم توجهی بیش فعالی:

خواب کیفی منظم می تواند منجر به بهبود گسترده علائم اختلال کم توجهی بیش فعالی شود با این حال، بسیاری از کودکان مبتلا به اختلال کم توجهی بیش فعالی، در شب دچار مشکل می شوند. گاهی اوقات این مشکلات خواب ناشی از داروهای محرک و کاهش دوز و یا توقف دارو به طور کامل این مشکل را حل خواهد کرد.

با این حال، درصد زیادی از کودکان مبتلا به اختلال کم توجهی بیش فعالی دچار مشکلات خواب نمی شوند. اگر کودک شما یکی از آن ها است، نکات زیر می توانند به شما کمک کنند.

زمان خواب منظم را تنظیم کنید (و آن را اجرا کنید).

اگر سر و صدای پس زمینه کودک را فعال نگه می دارد، یک دستگاه صدا یا پنکه را امتحان کنید.

تمام وسایل الکترونیکی (تلویزیون، کامپیوتر، بازی های ویدیویی، آیفون)را حداقل یک ساعت قبل از خوابیدن خاموش کنید.

فعالیت فیزیکی را در عصر محدود کنید.

تغذیه خوب می تواند به کاهش علائم اختلال کم توجهی بیش فعالی کمک کند:

مطالعات نشان می دهد که چه چیزی و چه زمانی، وقتی صرف مدیریت اختلال کم توجهی بیش فعالی می شود تفاوت ایجاد می کند.

وعده های غذایی منظم و یا میان وعده را بیش از سه ساعت از هم جدا کنید:

•  این به شما کمک می کند تا قند خون کودک را ثابت نگه دارید، عصبانیت و تمرکز را به حداقل برسانید.
•  سعی کنید کمی پروتئین و کربو هیدرات ها بسیار پیچیده را در هر وعده غذایی یا میان وعده بگنجانید.
•  این غذاها به کودک کمک خواهند کرد که در هنگام کاهش بیش فعالی احساس هوشیاری بیشتری داشته باشید.

سطح روی، آهن و منیزیم کودک را بررسی کنید:

بسیاری از کودکان مبتلا به اختلال کم توجهی بیش فعالی این مواد معدنی مهم را کم دارند بالابردن سطح آن ها می تواند به کنترل علائم اختلال کم توجهی بیش فعالی کمک کند. افزایش آهن به خصوص می تواند مفید باشد مطالعه نشان داد که یک مکمل آهن، علایم را تقریبا به اندازه مصرف داروهای محرک بهبود می بخشد.

اسیدهای چرب امگا 3 را به رژیم غذایی کودک اضافه کنید :

مطالعات نشان می دهد که امگا3 منجر به کاهش بیش فعالی و افزایش بیش فعالی و بهبود تمرکز در کودکان (و بزرگسالان)با اختلال کم توجهی بیش فعالی می شود. امگا 3 در ماهی قزل آلا، ماهی تن، ساردین و برخی از تخم مرغ و محصولات لبنی یافت می شود. با این حال آسان ترین راه برای افزایش مصرف کودکتان از طریق مکمل های روغن ماهی است.

درمان تخصصی اختلال کم توجهی بیش فعالی:

اگر چه راه های زیادی وجود دارد که می توانید به یک کودک با اختلال کم توجهی بیش فعالی در خانه کمک کنید، ممکن است بخواهید به دنبال کمک حرفه ای در طول مسیر باشید. متخصصان اختلال کم توجهی بیش فعالی می توانند به ایجاد یک برنامه درمانی موثر برای فرزندتان کمک کنند. از آنجا که اختلال کم توجهی بیش فعالی به ترکیبی از درمان ها و استراتژی ها پاسخ می دهد، مشاوره با چندین متخصص توصیه می شود.

برای پیدا کردن ارائه دهندگان درمان اختلال کم توجهی بیش فعالی، ممکن است بخواهید با پزشک مراقبت های اولیه ، پزشک اطفال، بیمارستان محل و یا درمانگاه تماس بگیرید. منابع دیگر برای منابع تامین کننده عبارتند از شرکت بیمه ، مقامات مدرسه کودک ، یا یک گروه حمایت از والدین .

روان پزشک کودک و بزرگ سال:

تشخیص اختلال کم توجهی بیش فعالی و تجویز دارو

روان شناسان:

• تشخیص اختلال کم توجهی بیش فعالی و ارائه درمان.
• به افراد با اختلال کم توجهی بیش فعالی کمک کنید احساسات آنها را کشف کنید.

درمانگر رفتاری – شناختی:

• تنظیم برنامه های تغییر رفتاری در مدرسه، کار، و خانه
• تعیین اهداف مشخص برای رفتار و موفقیت
• به خانواده ها و آموزگاران کمک کنید تا جایزه ها و نتایج خود را حفظ کنند.

متخصصان آموزشی:

• روش های درسی برای موفقیت در مدرسه را آموزش دهید
• به کودکان کمک کنید تا تطابق را از مدرسه به دست آورند
• مشاوره درباره فن آوری

اختلال رفتاری برای بیش فعالی:

رفتاردرمانی که به عنوان تغییر رفتار نیز شناخته می شود، یک درمان بسیار موفق برای کودکان با اختلال کم توجهی بیش فعالی می باشد. این کار به ویژه برای کودکان مفید است که داروهای محرک را مصرف می کنند و حتی ممکن است به شما اجازه دهند که میزان مصرف دارو را کاهش دهید.

رفتار درمانی شامل تقویت رفتارهای مورد نظر از طریق پاداش و تعریف و کاهش رفتارهای مشکل با تنظیم محدودیت ها و عواقب است. مثالا، یک مداخله ممکن است این باشد که معلم به کودکی پاداش می دهد که اختلال کم توجهی بیش فعالی دارد به دلیل اینکه قبل از اینکه صحبت کند انگشت خود را بالا گرفته است .

رفتار درمانی برای اختلال کم توجهی بیش فعالی در کودکان:

اهداف خاص خود را مشخص کنید :

اهداف خود را برای کودک خود مشخص کنید، مانند تمرکز بر روی تکلیف برای یک زمان خاص یا به اشتراک گذاشتن اسباب بازی با دوستان.

پاداش ها و عواقب کار را نشان دهید :

زمانی که او رفتار مورد نظر را نشان می دهد به فرزندتان یک پاداش مشخص (تقویت مثبت)بدهید. به کودک خود یک نتیجه (نتیجه ناخواسته یا مجازات)بدهید وقتی که او قادر به رسیدن به یک هدف نیست.

از پاداش ها و نتایج استفاده کنید :

استفاده از پاداش ها و عواقب به طور مداوم برای مدت زمان طولانی رفتار کودک را به شیوه ای مثبت شکل می دهد.

به عنوان والدین، می توانید یک برنامه اصلاح رفتاری سفارشی برای کودک خود با کمک یک متخصص رفتاری مثل یک درمانگر شناختی ایجاد کنید. یک درمانگر شناختی – رفتاری بر راه حل های عملی برای مسایل روزمره تمرکز می کند. این نوع درمانگر می تواند یک برنامه تغییر رفتاری پاداش و عواقبی برای کودک خود در خانه و مدرسه ایجاد کند و از شما در شکل دادن رفتار کودک خود حمایت کند.

صبوری، کلید رفتاردرمانی است، چرا که افراد مبتلا به اختلال کم توجهی بیش فعالی، در علایم خود بسیار متغیر هستند. یک روز، کودک ممکن است به خوبی رفتار کند و بعد دوباره به الگوهای قدیمی برگردد. گاهی اوقات ممکن است به نظر برسد که این آموزش عملی نیست. با این حال، در طول زمان، رفتاردرمانی علایم اختلال کم توجهی بیش فعالی را بهبود می بخشد.

نگرش و افکار خود را تغییر بدهید.

برخی از نگرش ها و افکار والد سبب می شود مشکلات ارتباطی بین والد و کودک پیش آید بنابراین بهتر است برخی این افکار و باورها اصلاح شوند. مثلا والدین توجه کنند که رفتار کودک عمدی نیست و مربوط به اختلال است. او می تواند آموزش های شما را بیاموزد وموفقیت کسب کند. والدین باید درباره این بیماری اطلاعاتی به دست آورده تا بتوانند بهتر به کودک خود کمک کنند.

گوش دادن و صحبت کردن درست را بیاموزید.

والدین باید به حرف های کودک خود گوش دهند و با او ارتباط موثری برقرار نمایند زیرا ارتباط میان والد وکودک سبب از بین رفتن اختلاف ها و تعارض های میان آنها شده و نمی گذارد روابط بین کودک وخیم گردد.

• والدین برای برقراری ارتباط موثر با کودک کارهای زیر را انجام دهند :
• رفتار آنها باید متناسب با سن کودک باشد.
• هنگام صحبت با کودک با او ارتباط چشمی برقرار نمایند.
• در صحبت کردن از جملات ساده استفاده کنند.
• خود را به جای کودک بگذارند.
• کشف کنند کودک از انجام کارهای خود چه هدفی داشته است.
• وقت کافی برای گوش دادن به صحبت های کودک بگذارند.
• آهسته و محکم صحبت کنند.
• احساسات خود را به کودک منتقل کنند مثلا بگویند «به خاطر اینکه موهایت را شانه نمی کنی واقعا ناراحتم» .

آموزش مهارت های اجتماعی:

از آنجا که کودکان با اختلال کمبود توجه اغلب دچار مشکل تعاملات اجتماعی ساده و مبارزه با عزت نفس پایین می شوند، نوع دیگری از درمان که می تواند به آن ها کمک کند، آموزش مهارت های اجتماعی است. به طور معمول در یک محیط گروهی اجرا می شود، آموزش مهارت های اجتماعی توسط درمانگر هدایت می شود که رفتارهای مناسب را نشان می دهد و سپس آن ها را وادار به تکرار آن ها می کند. یک گروه ازمهارت های اجتماعی به بچه ها یاد می دهد که چگونه “واکنش های دیگران” را بخوانند و چگونه رفتار بهتری داشته باشند. گروه مهارت های اجتماعی نیز باید بر انتقال این مهارت های جدید به دنیای واقعی کار کند.

برای تشکیل یک گروه مهارت های اجتماعی در نزدیکی درخواست ارجاع از روانشناس مدرسه یا کلینیک سلامت روانی محلی را بپرسید.

توجه مثبت به کودک نشان دهید.

به ویژگی های مثبت فرزندتان توجه نشان دهید تا بتوانید برای فرزند خود حد و مرز قوانین را تعیین کنید .

کودک خود را چندین بار در روز تحسین کنید و به او بگویید کدام رفتارش را می پسندید .

نوع تحسین باید با سن و اخلاق کودک متناسب باشد مثلا از کلمات محبت آمیز برای تحسین استفاده کنید و یا کودک را در آغوش گرفته و به او محبت نمایید.

رفتار کودک را برای موفقیت های کوچکتر نادیده نگیرید.

– کودک را با افراد دیگر مقایسه نکنید.

روزانه پانزده تا بیست دقیقه از وقت خود را با کودک خود سپری نمایید تا هیجانات او تخلیه شود.

دستورات مؤثر و مناسب بدهید

کودکان دچار اختلال بیش فعالی در کنترل حواس خود ناتوان هستند. برای اینکه کودک رفتار خاصی داشته باشد باید حواس خود را متمرکز کند. برای آموزش این مرحله موارد زیر پیشنهاد می شود:

محیط خانه را آرام کنید.

از بازی «نگاهتو برنگردون» استفاده کنید. یعنی شما و کودکتان به چشمان یکدیگر خیره شوید، هر کس زودتر خسته شود و نگاهش را برگرداند، بازنده است. پس از یاد گرفتن خیره شدن به کودک بیاموزید که حواسش را روی افراد در حال صحبت کردن متمرکز کند .

از کودکتان بخواهید وظایفش را با صدای بلند تکرار کند.

برای انجام کارها از کودک خواهش نکنید.

انجام درست فعالیت ها را به کودک آموزش دهید.

والدین دوست دارند کودک از خود مراقبت کند وبا کنترل رفتارش رفتاری مسئولانه داشته باشد. برای آموزش این رفتار به کودک موارد زیر پیشنهاد می شود:

فعالیت هایی را برگزینید که کودک توانایی انجام آنها را داشته باشد.

قوانین باید شفاف و خلاصه شده باشدتا کودک بداند شما چه انتظاری از او دارید.

وظایف را به مراحل کوچکتر تقسیم کنید.

– به کودک خود بگویید چه کاری را باید انجام بدهداما به او نگویید چه کاری را نباید انجام بدهد.

علامتی به کودک برای شروع کارش نشان دهید .و از کودک بخواهید در شروع، وسط و پایان بگوید چه کارهایی را انجام داده است.

وقت استراحتی برای انجام کارهایی که نیاز به توجه و یادگیری دارد، تعیین کنید.

به کودک اجازه دهید ورزش های فیزیکی انجام دهد تا بتواند انرژی های اضافی خود را تخلیه کند.

از آموزگار بخواهید تکالیف مدرسه و کارهای کلاسی کودک را برای شما بفرستد.

برای انجام تکالیف مدرسه کودک یک مکان آرام تعیین کنید و به کودک خود تذکر دهید اگر تکالیفش را انجام دهد، به او پاداش می دهید. خودتان تکالیف را انجام ندهید اما کودک را راهنمایی کنید.

– به کودکتان نقش هایی مانند دعوت یک دوست به بازی، صحبت با تلفن، خوشامدگویی به میهمان، گفتگو با کودکان و … دهید.

برای یادگیری مسئولیت پذیری به کودک بگویید به شما در انجام کارهای خانه مانند چیدن سفره، مرتب کردن اتاق، کمک در آشپزی و … کمک کند.

به یک گروه حمایتی بپیوندید

برخورد درست با کودکان بیش فعال بسیار سخت است و نیاز به یادگیری دارد . شما با پیوستن به گروه های حمایتی شما با مادران دارای فرزند بیش فعال آشنا خواهید شد و از تجارب موفق آنان استفاده خواهید کرد.

نکاتی برای حمایت از درمان بیش فعالی :

بچه هایی که بیش فعالی دارند اغلب دچار مشکل می شوند و چیزهایی را که از محیط دیگری یاد می گیرند را انجام می دهند. مثالا، آن ها ممکن است یاد گرفته باشند که چگونه طغیان های آنی را در مدرسه کنترل کنند، اما با بی صبری در کار دیگران در خانه تداخل ایجاد می کنند.

به منظور تشویق تغییرات مثبت در همه زمینه ها، کودکان بیش فعال به ثبات نیاز دارند. مهم است که والدین کودکان بیش فعال یاد بگیرند چگونه تکنیک های رفتار درمانی را در خانه اعمال کنند. کودکان مبتلا به اختلال کم توجهی بیش فعالی معمولا در حین انجام وظایف در الگوهای قابل پیش بینی و در مکان های قابل پیش بینی، به موفقیت دست می یابند، به طوری که آن ها می دانند انتظار چه چیزی را داشته باشند و چه کار باید بکنند.

برنامه روتین را دنبال کنید :

مهم است که یک زمان و مکان برای هر چیزی برای کمک به کودک با بیش فعالی درک کرده و انتظارات را برآورده کند. آداب و رسوم ساده و قابل پیش بینی را برای غذا، تکالیف، بازی، و رختخواب تعیین کنید.

از ساعت ها و تایمر استفاده کنید:یک ساعت را در داخل خانه قرار دهید، و یک ساعت بزرگ در اتاق خواب فرزندتان داشته باشید. اجازه دهید زمان زیادی برای کاری که فرزندتان نیاز دارد انجام دهید، مانند تکلیف یا آماده شدن در صبح.

برنامه فرزندتان را ساده کنید:

اجتناب از اوقات بیکاری یک ایده خوب است، اما یک کودک با اختلال کم توجهی بیش فعالی ممکن است حتی اگر فعالیت های فوق برنامه زیادی داشته باشد، ممکن است بیشتر پریشان شود.

مکان آرام ایجاد کنید:

مطمئن شوید که کودک شما فضای خصوصی برای خود دارد. یک تراس یا اتاق خواب هم می تواند خوب باشد .

الگویی برای سازمان بندی خوب تنظیم کنید:

خانه خود را به شیوه ای سازمان یافته تنظیم کنید. مطمئن شوید که کودک می داند که همه چیز جای خود را دارد.

راه حلی ساده برای به تحرک در آوردن کودکان و رفع مشکل کودک تنبل

یکی از معظلات زندگی مدرن امروزی داشتن کودک تنبل است ، کودکی که به واسطه بازی های بی تحرک و عادات غذایی غلط دچار این تنبلی شده و آن را ادامه می دهد ، والدین این دسته از کودکان بایستی به جد راه حلی یافته و اجرا کنند. بخشی از صحبت های روانشاس کودکی را می خوانید که با بازگو کردن دوران کودکی خود مقدمه ای برای راه حل های و ترفندهایی برای ایجاد انگیزه در بچه های تنبل و بی حال بیان می کند.

بهترین رفتار برای حل مشکل کودک تنبل و بی تحرک

ترفندهایی برای به حرکت درآوردن کودک تنبل

1- برای حل مشکل تنبلی کودکتان هر کاری را برای او آسان نکنید

راه حل برای مشکل تنبلی کودکان

2- مثال و راهکار نشان دهید تا کودک تنبل انگیزه پیدا کند

با انگیزه کردن کودکان تنبل

3- انتظاراتی را تعیین کنید تا کودک تنبل خود را در مسیر فعالیت ببیند

4- از او در آشپزخانه استفاده کنید ، این راه حلی عالی برای رفتار با کودک تنبل است

چطور کودک تنبل را از جایش بلند کنیم 

5- به عهده گرفتن و داوطلب شدن را در کودک تنبل به یک عادت تبدیل کنید 

6- با کودک بیرون بروید و از طبیعت لذت ببرید این راه حل زیبای رفع تنبلی است