برچسب: کودک

گاز گرفتن کودک نشانه چیست؟

چرا کودکان گاز می گیرند؟ گاز گرفتن دیگران توسط کودک نشانه ترس است یا خشم ؟ کودک برای اعلام گرسنگی هم گاز می گیرد؟ کودکی که از قبل از 1 سالگی تا بعد از 3 سالگی گاز گرفتن را ادامه می دهد چه می خواهد؟

گاز گرفتن، یک رفتار است که اغلب در کودکان، به خصوص کودکان نوپا و 2 ساله دیده می شود.

زمانی که کودکان بالغ می شوندو کنترل خود را به دست می آورند و مهارت های حل مساله را توسعه می دهند، معمولاً این رفتار را ترک می کنند. اگر چه معمول و رایج است، اما گاز گرفتن می تواند یک رفتار غیر معمول و بالقوه مضر باشد.

این بخش از بیا نی نی به شما کمک خواهد کرد تا دلایل گاز کودکان را درک کرده و چند ایده و استراتژی برای واکنش به طور مناسب به شما می دهد.

چرا کودکان گاز می گیرند؟

برخی از کودکان به طور غریزی گاز می گیرند، چون آن ها توانایی کنترل خود را ندارند. برای مثال، وقتی مارکوس 3 ساله بود عروسک خواهر 2 ساله اش، جی نا، را می گرفت ، اولین واکنش او این است که گازش بگیرد و عروسکش را پس بگیرد.

او مکث نمی کند تا درباره دیگر شیوه ها فکر کند و یا نتیجه اعمالش را ببیند.اما دلایل دیگری نیز وجود دارد که چرا کودکان ممکن است گاز بگیرند.

سایر علل گاز گرفتن کودک :

-یک کودک ممکن است گاز بگیرد تا دندان دراوردنش را تسکین دهد. احساس گاز گرفتن را تجربه کنید. 

-ارضای نیاز تحریک دهانی – حرکتی. 

-تقلید از بچه های دیگر و بزرگسالان. 

-احساس قوی بودن و کنترل داشتن.

-جلب توجه کردن. 

-عمل دفاع از خود. 

-برقراری ارتباط بین نیازها و خواسته های خود، مانند گرسنگی یا خستگی. 

-برقراری ارتباط بین بروز احساسات دشوار، مانند ناامیدی، عصبانیت، گیجی و یا ترس (“افراد زیادی در اینجا وجود دارند و من احساس می کنم شلوغ است”).

خانواده ها برای جلوگیری از گاز گرفتن کودک چه کاری می توانند انجام دهند؟

انواعی از کارها وجود دارند که خانواده ها می توانند برای جلوگیری از گاز گرفتن، انجام دهند. این کار به انتظارات مناسب از سن کودک برای رفتار کودک براساس مهارت ها و توانایی های فعلی او کمک می کند. 

دقت کنید که برنامه زمانبندی، روتین و گذار کودک قابل پیش بینی و سازگار باشند.

در هنگام غذا و زمان خواب کودکتان دقت کنید تا دچار مشکل نشود. 

برای آنها سرگرمی تیین کنید و برای تمرکز کردن هایشان چاره ی بیندیشید.

برخی از کودکان می توانند کارهایی چون یوگا و یا تنفس عمیق را انجام دهند.

خمیر بازی، توپ های فوم، حباب بازی، موسیقی نرم و دیگر موارد برای کاهش استرس پیشنهاد می شوند، که برای آرام شدن و دور شدن آنها از جو ممکن بسیار مناسب خواهد بود. 

از استراتژی های هدایت مثبت استفاده کنید تا به کودک خود کمک کنید کنترل خودش را به دست آورد. به عنوان مثال، برخی یاداورهای آرام، به شیوه ای که به آن ها می گوید چه رفتارهایی انتظار می رود، به او یاد بدهید. 

می توانید هر کدام یک سطل برای استفاده در شن بازی داشته باشید. 

از مسواک های سخت هم برای خود و هم فرزندتان استفاده کنید.

برای تمیز کردن دندان هایتان به چیزهای زیادی نیاز نخواهید داشت، مانند حلقه های دندانی و یا پارچه های تمیز، مرطوب و سرد که در یخچال بودند. این کار به کودکان کمک می کند تا یاد بگیرند چطور می توانند بدون آسیب زدن به کس دیگری، گاز بگیرند.

وقتی کودکم گاز می گیرد چه واکنشی باید نشان دهم؟

در حالی که هر وضعیتی متفاوت است، اما در اینجا برخی دستورالعمل های کلی برای پاسخ دادن به هنگام گاز گرفتن یک کودک وجود دارد. 

کودک زیر 1 سال:

آنها با دنیای اطرافشان،با بررسی دست ها، چشم ها و دهان شان آشنا می شوند اما چنانچه در بیا نی نی اشاره شده است اغلب به کمک نیاز دارند تا یاد بگیرند که چه باید بکنند و چه نباید بکنند. 

اگر آنها یک گاز آزمایشی بر روی شانه مادر یا پدربزرگش می گیرد، خونسردی خود را حفظ کنید و از سیگنال های واضح برای برقراری ارتباط استفاده کنید که درست نیست که کسی را گاز بگیرد. یک کلمه “نه” و “گاز نگیر! ” پاسخ مناسبی است. 

کودکان نوپا و پیش دبستانی دارای احساسات قوی زیادی هستند که تنها قادر به مدیریت آن هستند. کودکان نوپا می توانند خشم یا خستگی خود را ابراز کنند و یا به این دلیل که مهارت های زبانی لازم برای ابراز احساسات خود را ندارند، گاز بگیرند. 

گاز گرفتن در کودکان پیش دبستانی کم تر از کودکان نوپا است. هنگام گاز گرفتن، ممکن است به خاطر چیزی در خانه و یا در برنامه مراقبت از کودک باشد که باعث می شود کودک ناراحت، ناامید، گیج، یا ترسیده باشد.

یک کودک پیش دبستانی ممکن است برای جلب توجه و یا اقدام در دفاع از خود نیز گاز بگیرد.

مراحل زیر را با کودک نوپا و پیش دبستانی دنبال کنید:

اگر گاز گرفتن را دیدید، به سرعت به صحنه بروید و به کودکی که گاز می گیرد پاسخ دهید.

با یک لحن جدی و محکم، یک حرف قوی را بیان کنید:” گاز گرفتن نداریم. گاز گرفتن باعث آسیب می شود. سپس، یک انتخاب ارائه دهید:”می توانی به دوستت کمک کنی احساس بهتری داشته باشد، یا می توانی آرام بنشینی تا زمانی که من بتوانم با تو صحبت کنم” و اگر لازم باشد، به کودک کمک کنید. 

و به کودکی که فرزندتان گازش گرفته است، بگویید:” من متاسفم که اذیت شدی. اجازه بده کمی یخ بیاورم.” کودکی که گاز گرفتن را انجام داد می تواند به راحتی کودک را تسکین دهد – اگر هر دو طرف موافق باشند.

با این اعمال باعث می شوید که پی به کار اشتباهش برده باشد. سرانجام، با کودکی که گاز گرفتن را انجام داده صحبت کنید.با استفاده از لحن آرام، محکم و صریح، ارتباط چشمی برقرار کنید و با کلمات ساده صحبت کنید.

سعی کنید بفهمید چه اتفاقی افتاد که منجر به این حادثه شد. در این قانون، “گاز گرفتن مجاز نیست”، از کلماتی را که احساسات را توصیف می کنند، استفاده کنید:

کیم توپ تو را گرفت.تو عصبانی شدی.تو کیم را گاز گرفتی.نمی توانم بگذارم تو به کیم صدمه بزنی.

توضیح دهید که چگونه کودک می تواند در وضعیت های مشابه در آینده واکنش نشان دهد.

اگر گاز گرفتن یک عادت برای فرزندم شود، چه کار کنم؟

اگر گاز گرفتن برای کودک به یک عادت تبدیل شود و راهنمای مثبت مداوم موثر نباشد, وقت آن است که با معلم فرزندتان ملاقات کنید.

شما می توانید با هم یک روش برای پرداختن به رفتاری که می تواند به طور مداوم در خانه و در برنامه اعمال شود, برنامه ریزی کنید.با هم می توانید رفتار او را مورد بحث قرار دهید و تعریف کنید و علت آن را بیابید.

سپس, شما و معلم (های) او می توانید برنامه ای برای رسیدگی به علل و کمک به کودک خود برای جایگزینی گاز گرفتن با رفتارهای قابل قبول دیگری ایجاد کنید.

برای چند هفته برنامه ای را امتحان کنید, اما صبور باشید. زمان می برد تا رفتارهایش را تغییر دهد که به عادات تبدیل شده اند. با معلم فرزندتان تماس بگیرید تا اطلاعات مربوط به تغییرات رفتاری را به اشتراک بگذارید. بعد از چند هفته, اثربخشی برنامه را ارزیابی کرده و در صورت نیاز تغییراتی ایجاد کنید.

برای کمک به فرزندم برای غلبه بر عادت گاز گرفتن، از چه استراتژی هایی می تونم استفاده کنم؟

در اینجا چند استراتژی برای پرداختن به عادت گاز گرفتن کودک وجود دارد. 

کودک خود را زیر نظر بگیرید تا بفهمید کجا، چه زمانی، و در چه شرایطی گاز می گیرد. گاهی ممکن است فرد بالغی برای جلوگیری از گاز گرفتن به کودک نیاز باشد. 

به سیگنال ها توجه کنید.اگر به نظر می رسد که کودک آماده گاز گرفتن است، نزدیک شوید و پیش بروید. 

راه های قابل قبول برای بیان احساسات قوی پیشنهاد کنید.به فرزند خود کمک کنید یاد بگیرد که خواسته ها و نیازهای خود را منتقل کند و آنها را به زبان بیاورد، نه اینکه به زور متوسل شود. 

از یک سیستم یادآوری برای کمک به فرزند خود برای یاد گرفتن احساسات قوی با کلمات و اقدامات مناسب استفاده کنید (“به مانوئل بگو که وقتی آن را به تو نزدیک می کند دوست نداری”). 

رفتار مثبت با پذیرفتن کلمات و اقدامات مناسب کودک (“غلغلک را دوست نداری، بنابراین از کلماتت برای استفاده کن تا بگویی این کار را نکنند”). 

فرصت هایی برای کودک خود فراهم کنید تا انتخاب هایی کند و احساس قدرت داشته باشد.دقت کنید که انتظارات رفتاری شما برای کودک مناسب بوده و به طور انفرادی مناسب باشند.

داشتن یک کودک برای انجام کاری که او قادر به انجام آن نیست می تواند باعث شود که کودکان استرس بگیرد. استرس می تواند به گاز گرفتن منجر شود. 

غذاهای مختلف را با انواع بافت ها ارائه دهید تا نیازهای حسی کودک خود را برآورده کنید. 

کلماتی را به کودک خود برای ایجاد محدودیت ها باید دهید، مانند “نه، ” بسه”، ” یا “آن مال منه” آموزش دهید.

این استراتژی ها نباید برای پرداختن به عادت گاز گرفتن کودک مورد استفاده قرار گیرند.

از برچسب زدن به کودک به عنوان یک “گاز گیر” اجتناب کنید. بارها در بخش نکات مربوط به تربیت کودک در بیا نی نی گفته ایم که برچسب های منفی می توانند بر چگونگی نگرش شما نسبت به کودک تاثیر بگذارند و حتی بر احساسات کودک در مورد او تاثیر گذار هستند. 

هرگز کودک را گاز نگیرید تا تنبیه شود و یا به او نشان دهید که گاز چیست.

گاز گرفتن یک کودک پیامی را می فرستد که استفاده از خشونت رفتاری قابل قبول است که می تواند برای حل مشکلات مورد استفاده قرار گیرد. 

از عصبانی شدن، فریاد زدن و یا خجالت دادن کودک اجتناب کنید. 

از دادن توجه زیاد به بچه ای که بعد از یک حادثه گاز می گیرد خودداری کنید. در حالی که این معمولاً مورد توجه منفی است، اما هنوز می تواند رفتار را تقویت کند و باعث شود که کودک بتواند آن را تکرار کند. 

کودک را مجبور نکنید که با کودکی که گازش گرفته بازی کند. 

کودکانی را که گاز می گیرند مجازات نکنید. مجازات به کودکان برای یادگیری انضباط و خویشتن داری کمکی نمی کند. در عوض باعث می شود که کودکان عصبانی، ناراحت، جسور و دست پاچه شوند. همچنین رابطه بین شما و فرزندتان را تضعیف می کند. 

علل اصلی بهانه های کودک دو ساله و بهترین رفتار والدین

جالب است بدانید در سن دو سالگی و پس از آن شخصیت کودک به حالت منسجم و مشخص در می آید ولی با این تفاوت که نقص بزرگی را از خودش به نمایش می گذارد چرا که کودک در این برهه زمانی توانایی تنظیم و تفکیک خواسته های متضاد ذهن خود را ندارد چرا که با جذب جهت های مختلف در آن واحد قادر به تصمیم گیری نبوده به دلیل آن که نمی خواهد در زمان کم دچار پشیمانی شود.

بنابراین در حالت کلی می توان بیان کرد تکلیف کودک دو ساله با خودش روشن نیست و دقیقاً نمیداند چه خواسته ای دارد ولی از طرفی هم متوقع و بی ثبات نیز است با وجود اینکه دقیقا روی خواسته های خود متمرکز نیست ولی برای دستیابی به آنها به شدت مصر است.

در این میان و با شرایط به وجود آمده مهمترین چیزی که مدنظر است عکس العمل والدین می باشد که می تواند به بهانه گیری های کودک کمک کند و یا حتی آنها را تشدید کند. حال سوالی که وجود دارد این است که در مقابل بهانه های کودک دو ساله بهترین رفتاری که والدین باید از خود نشان دهند چه رفتاری است؟

دردسرهای دو سالگی

با وجود اینکه تغییرات رفتاری در هر سنی در کودکان بروز می کند ولی سخت ترین شرایطی که برای یک کودک به وجود می آید در دو سالگی او اتفاق می افتد چراکه فرزند شما از خواسته های خود اطلاع ندارد.

بسیاری از کودکان در این سن سعی می کنند با والدین خود مخالفت کنند به عنوان مثال زمانی که بهانه گیری و گریه می کند اگر به آنها بگویید هر کاری که دلت می خواهد بکن و یا حتی گریه کن اشکالی ندارد باز به آنها برمی خورد و این ها را نیز قبول نمی کند مشکلی که وجود دارد این است که والدین این رفتار کودکان را با عنوان لجبازی مطرح می کنند در صورتی که در این سن کودکان درکی از معنای لجبازی را ندارند پس علت این امر چیست؟

دلایل بهانه های کودک دو ساله

مطمئنا تردید و سردرگمی در هر مرحله سنی وجود دارد و کم و بیش هم آن را تجربه کردند ولی یک تفاوت اصلی وجود دارد که در بین دو و سه سالگی کودک در پیدا کردن راه حل های مختلف ناتوان است و یا اینکه به خاطر ترس از دست دادن از هیچ امکانی صرف نظر نمی کند به خاطر همین است با بی اهمیت ترین چیزها در زمان خیلی کم عصبانی و خشمگین می شود و به همین منوال سعی در ایجاد حرکات نمایشی کرده و به اصطلاح عام با حملات مزاجی والدین را دچار گرفتاری و تنگنا می کند.

تضاد و دودستگی که بین نگرانی از دست دادن محبت مادر استقلال کامل در کودک وجود دارد زمینه ساز بسیاری از تنش ها همچون تحریک پذیری و عدم اطمینان در او می شود مشکلاتی که در مورد آن ها راه حل فوری موجود نیست.

بیشتر والدین برای اینکه احساس کودکشان را که دچار بحران شده است تخریب نکنند زحمات بسیار زیادی می کشند اما بیشتر آنها به طرز ناباورانه ای شکست می خورند چنانچه کودک از کم تحملی و درک پایین والدینش نسبت به بلاتکلیفی خود مطلع شود رفته رفته احساس ناکامی در او قوت می گیرد. بنابراین تکلیف چیست و چه کاری بایستی انجام داد؟

بهترین رفتار والدین برای کودکان دو ساله

بسیاری از والدین درگیر سوالات زیادی در مورد بهانه گیری های کودکانشان هستند و همیشه به دنبال راهکارهایی برای حل این معضل هستند. مدام به این فکر می کنند که آیا بدخلقی های کودکشان و حملات مزاجی آنها را یک روند عادی و معمولی تلقی کنند یا نه؟ نگران شوند یا نه؟

برای آرام کردن فوری آنها اقدام به دادن وعده و وعید و یا تهدید کردن با فریاد و ضرب و شتم بکنند؟ در ادامه ما شما را با طرز رفتار هایی آشنا می کنیم که تاثیر بسزایی در طولانی مدت روی رفتار کودکان دارد و حس اطمینان آنها کمتر لطمه می زند پس با ما در این بخش از بیا نی نی همراه باشید.

• پدر و مادر بایستی صبورانه در مقابل رفتارهای پسر یا دخترشان عکس العمل نشان دهند دختر و پسر به دلیل اقتضا سنی مدام در حالت ناراحتی و تردید به سر می برند بایستی این فرصت را به آنها بدهند تا خشم شان را تخلیه کنند چراکه هم در حالت عصبانی هستند و هم نمی دانند که چه خواسته ی دارند پس حق این را دارند که سردرگم بوده و در تصمیم گیری دچار مشکل شود.
• تلاشتان این باشد که زمانی کودک شروع به بهانه گیری کرد این عمل را تکرار کنید بی آنکه از ایجاد ناکامی در کودک بترسید ، با قاطعیت او را از انجام کار افراطی یا بد باز دارید ، او را در آغوش فشار دهید و سپس به حال خود بگذاریدش این عمل نیز در جای خود عملی قاطعانه است.

این کار ممکن است خسته کننده و طولانی تر به نظر والدین و کودک برسد و آزمون سختی می تواند برای روحیات آنها باشد ولی چنانچه با آرامش و اطمینان رفتاری در پیش گرفته شود به مقدار زیادی از مشکلات و حملات مزاجی تا اتمام سه سالگی کاسته می شود.

تنها راه کارهایی که برای توقف بهانه های کودک دو ساله میتوان پیشنهاد داد این است که در ادامه مطلب ما را همراهی کنید تا بتوانید با به کارگیری آنها رفتار درستی با کودک خود داشته باشید.

راهکارهایی برای متوقف کردن بهانه ها و گریه های کودک دو ساله

* سعی کنید کنترل خود را از دست نداده و صبر و شکیبایی پیشه کنید و به هیچ عنوان او را تنبیه نکنید.

* تلاشی برای آرام کردن سریع نداشته باشید چرا که این کار نتیجه عکس می دهد.

* چنانچه خواسته مشخصی دارد و این خواسته هیچ آسیبی به خود و دیگران نمی زند آن خواسته را برآورده کنید.

* چنانچه به طور نامشخص بهانه گیری می کند و خودش هم اطلاعی از خواسته هایش ندارد بهترین راهکاری که می توان انجام داد پرت کردن حواس کودک است. به طور مثال او را تشویق به انجام کار یا بازی که دوست دارد بکنید و یا خاطره و اتفاقی که برایش اتفاق افتاده است را یادآوری کنید. چرا که با وجود اینکه بهانه گیری کودک در دو سالگی بسیار شدید است ولی در این سن به راحتی می توان حواس آنها را پرت کرد.

* پیشنهاد کارهای جدید و لذت بخش و بازی های متنوع را به او بدهید.

* به هیچ عنوان اقدام به تنبیه فیزیکی کودک نکنید و از داد و بیداد اکیدآ خودداری کنید.

* قاطعانه برخورد کنید و چنانچه چیزی یا کاری از او منع کرده اید مصمم تر از قبل رفتار کنید و به هیچ عنوان نیازهایی که از طرف کودک غیرمنطقی به نظر می رسد را برطرف نکنید سپس اقدام به آغوش گرفتن او بکنید و در ادامه به فعالیت خود ادامه دهید.

* زمانی که کودک به آرامش رسید و از بهانه گیری فاصله گرفت با او صحبت کنید و بگویید که هیچ کدام از خواسته هایش را به خاطر گریه و فریاد برآورده نخواهید کرد و زمانی که داد و بیداد میکند به خاطر گریه ها و فریاد هایش نمی توانید تشخیص دهید که چه خواسته ای دارد پس باید آرام باشی.

* تلاش کنید زمانی که فرزندتان با هم سن و سال های خود دعوا میکند دخالتی نداشته باشید و اجازه بدهید که مشکلات را خودشان حل و فصل کنند.

* چنانچه مشاهده کردید بهانه گیری های کودک تان با رفت و آمد بیش از حد خانواده شوهرتان و دخالت های بیجای آنها بیشتر می شود بایستی به گونه ای با آنها رفت و آمد داشته باشید که ارتباط با آنها آسیبی به تربیت فرزندتان نزند.

* مهمترین چیزی که در این میان وجود دارد برقراری ارتباط عاطفی شما با کودکتان است بنابراین باکیفیت ترین زمانی را که حال خوبی دارید و می توانید با کودک خود بازی کرده و ارتباط بگیرید را انتخاب کنید و ساعاتی با او همراه شوید. (این مطلب شاید به نظر ساده برسد ولی تکنیکی است که در حل مشکلات کودکان بسیار اهمیت دارد.)

* بایستی با شناخت کودک خود و با بکارگیری مهارت های لازم در جهت تربیت صحیح مسیر درست برای تخلیه هیجانات کودکتان در پیش گرفته و او را به سمت و سوی آن مسیر هدایت کنید.

* همیشه سعی کنید رفتارهای صحیح او را بیشتر مورد توجه قرار دهید و به نوعی برجسته تر نشان دهید تا کودک تشویق شود به جای اینکه از کلمات منفی “نه” و “نکن” استفاده کنید تلاش این باشد که جملات مثبت ای به کار ببرید به عنوان مثال به جای اینکه این جمله را ” نه الان وقت شکلات خوردن نیست” به کار ببرید از جمله ” بعد از این که غذا خوردی میتونی شکلات بخوری” استفاده کنید و یا مثلا به جای اینکه بگویید ” باید غذاتو بخوری” جمله ” دوست داری اینجا غذاتو بخوری یا جلوی تلویزیون” بنابراین می توان گفت به این شکل دستورات خود را بیان کرده و اجرایی کنید.

* پیشنهاد ما این است که سعی کنید به رفتارهای نادرست کودکتان بی اعتنایی کنید تا او نتواند از توجه کردن شما به رفتارهای غیر منطقی اش سوء استفاده کند. به عنوان مثال زمانی که فرزندتان خواسته ای مثل (درخواست یک اسباب بازی) از شما دارد و شما بنا به دلایلی خواسته او را نادیده میگیرید اما او همچنان پافشاری کرده و هر لحظه به شدت رفتارش می افزاید و شما نیز مصمم تر می شوید ولی جالب اینجاست که او برای رسیدن به خواسته اش شروع به جیغ زدن و گریه کردن میکند به قدری که شما را وادار می کند تا به یکباره از موضع خود عقب نشینی کرده و مجبور به انجام کاری کنید که قبلاً از آن امتناع می کردید اما باید بدانید که این رفتار شما در یادگیری کودکتان تاثیر منفی میگذارد او یاد می گیرد که هر خواسته ای که داشته باشد را با جیغ زدن و پافشاری می تواند به دست بیاورد و این زنجیره رفتاری هر چقدر که تکرار شود همانقدر به عادتهای غلط در فرزند شما قوت می دهد ، شاید اگر در همان وهله اول خواسته او را برآورده بکنید آسیب آن کمتر از زمانی باشد که پس از گریه و جیغ و داد آن را برآورده می کنید.

* در موقعیت های مختلفی که کودکتان اقدام به جیغ زدن می کند تا به اهدافش برسد سعی کنید در برخی موارد به جای این که او را به شکل رفتاری و کلامی تنبیه کنید از روش محروم سازی برای کاهش رفتار ناصحیح او استفاده کنید به طوری که در هنگام داد و فریاد او اجازه بازی کردن با اسباب بازی هایش را ندهید و حتماً برایش توضیح دهید که به چه دلیل از بازی کردن محروم شده است.

در این روش اقدام به دور کردن اسباب بازی ها از او بکنید ولی توجه داشته باشید که مدت زمان آن زیاد نباشد چرا که در این حالت کودک فراموش می کند که دلیل این رفتارتان با او چه بوده است و از او قول بگیرید که در صورت تکرار نکردن کارش اشتباهش به او اجازه بدهید تا به محل بازی بازگشته و با اسباب بازی هایش بازی کند.

* هرچند آرامش والدین در تربیت کودک بسیار مهم است اما بایستی به این نکته توجه داشته باشید که با افزایش سن کودک ،او به برخورد مقتدرانه و جدیت بیشتری نیاز دارد و بایستی در مقابل رفتارهای ناصحیح او با جدیت رفتار کرد ، کودک باید بداند که پدر و مادرش هر چه قدر هم مهربان باشند ولی در مقابل رفتارهای نادرست او واکنش مناسب نشان می دهند و به هیچ عنوان با رفتارهایش نمی تواند به آنها جهت دهد.

سخن پایانی

بایستی بدانید که تفاوت بسیاری در روحیات و شخصیت هر کودکی با کودک دیگر وجود دارد بنابراین قبل از هر عکس العملی سعی کنید علایق و درونیات کودک تان را بشناسید و بدانید که بهانه گیری های او را چه رفتارهایی تشدید می کند.

هرچند با بهانه گیری های کودکان شرایط سختی برای یک مادر ایجاد می شود اما پیشنهاد ما این است که صبر پیشه کنید چراکه فرزندان شما عامدانه این رفتارها را از خود نشان نمی دهند و فقط یک بچه هستند.

راه حل عالی رفع ترس کودک از آمپول و واکسن 

آمپول زدن و واکسیناسیون ممکن است به محافظت از بچه ها در برابر بیماری های مختلف کمک کند، اما آنها مطمئنا صدمه می بینند ؛ جای تعجب نیست که بیشتر کودکان از آمپول می ترسند – و این به این معنی نیست که آنها باید همیشه آمپول بزنند. در واقع، بسیاری از بچه های کوچک تا زمانی که 4 ساله شوند، بیش از 20 واکسن را زده اند. در این بخش از نکات مربوط به کودکان در بیا نی نی چندین راهنمایی موثر و کامل برای کمک به آرام کردن کودکان در هنگام مراجعه کردن به پزشک وجود دارد.

چگونه ترس کودک از آمپول و واکسن را از بین ببریم؟ 

راه حل و روش های صحیح برای رفع ترس کودک از آمپول 

صحبت کردن مادر با کودک:

حقیقت را بگویید:اگر کودکتان بپرسد که قرار است آمپول بزنند، الکی نگویید خیر. مطمئن شوید که آنها می دانند که این آمپول ها چیزی هستند که از آنها محافظت می کند. نگویید آمپول درد ندارد، به سادگی و صادقانه پاسخ دهید، بله، درد دارد، اما فقط برای چند ثانیه.

راه و روش رفع ترس کودک از آمپول 

زیاد شلوع و فاش نکنید؛

قبل از مراجعه به پزشک، زیاد به فرزندتان گیر ندهید در عوض، به هیچ وجه چیزی نگویید، مگر آنکه بپرسند با این حال، اگر شما پاسخ را نمی دانید، می توانید بگویید:”ممکن است امروز نیاز داشته باشید، اما مطمئن نیستم که امروز انجام شود،”

رفع ترس کودک از آمپول با صحبت با فرزند

مبهم بودن همیشه خوب جواب می دهد – زمانی که به بچه ها می گویم که باید نمودار را ببینم تا متوجه شوم که آنها به واکسن نیاز دارند یا خیر، معمولا از عجله امتناع می کنم. اگر زیادی در مورد آمپول صحبت کنید، احتمالا کودکان را برای مراجعه به پزشک نگران و عصبی می کنید و نگرانی های او می تواند تا جایی که تا تمام وقت وحشت زده باشد، افزایش یابد. 

والدین کودکان را در مطب پزشک نگه می دارند:

جلوگیری از درد فیزیکی:بعضی از کارشناسان توصیه می کنند که کرم بی حسی در حدود 20 دقیقه قبل از واکسن استفاده شود، چون می تواند پوست را بی حس کند.از پزشک خود بپرسید که کدام مارک را توصیه می کند ؛ در طی واکسیناسیون، با فشار دادن دست خود، ایجاد چهره های خنده دار، گفتن شوخی یا داستان، بازی کردن و یا صرفا خواندن آهنگ مورد علاقه اش، کودکتان را منحرف کنید.

چه کنیم ترس کودک از آمپول بریزد؟ 

خیلی به او نزدیک نشوید و اجازه دهید که پرستارها کارشان را بکنند:

اگر فرزند شما هیستریک باشد، بهتر است شما عقب بمانید و اجازه دهید که پرستار یا پزشک کار را بکنند.بچه ها گاهی اوقات بیش از حد به واکسن واکنش نشان می دهند، از این رو بدانند که آنها به والدینشان پاسخ می دهند (که شاید ممکن به عپم اجازه واکنس زدن از طرف شما شود).

اگر کودک شما دچار tantrum است، از اتاق خارج شوید تا پرستارها کارشان را بکنند یا سعی کنید در گوشه اتاق بایستید و تماس چشم با فرزندتان را داشته باشید، که بدون نیاز به دخالت، حمایت شما را می رساند ؛ انجام این کارها می تواند به سرعت بخشیدن به کل فرآیند و به حداقل رساندن تجربه دردناک را برای او کاهش دهد.

راهکار عالی برای ریختن ترس کودک از آمپول 

کودک را در دامن خود بنشانید:

پس از واکسیناسیون، کودک خود را برای چند دقیقه ببوسید یا او را روی پایتان بنشانید تا مطمعن شوید که او سر و صدا نمی کند و حالش خوب است.می توانید محل تزریق را در صورتی که آسیب دیده مالش دهید و یا یک بسته یخ را برای حدود 10 دقیقه بگذارید تا تورمش کاهش یابد.

اگرچه بسیاری از پزشکان توصیه نمی کنند که قبل از شروع واکسن، داروهای ضد درد مصرف شود زیرا ممکن است با اثربخشی واکسن تداخل پیدا کنند، اما بعضی از آنها توصیه می کنند که مریرون یا تیلنول کودکان را بعد از مدتی در صورتی که هنوز درد وجود دارد، به کودک بدهید.همیشه با متخصص اطفال مشورت کنید تا ببینید چه چیزی برای کودک شما توصیه می شود.

نحوه از بین بردن ترس کودک از آمپول 

برایش پاداش در نظر بگیرید:

گاهی اوقات حتی یک انگیزه کوچک (مثل یک نوشیدنی یا برچسب) می تواند به کاهش درد کمک کند یا به فرزندتان قول دهید که پس از واکسیناسیون، شما چیز خاصی را با هم انجام می دهید، مانند رفتن به بولینگ یا خوردن بستنی. 

تماس با اورژانس :

مراقب عوارض جانبی احتمالی باشید ، هنگامی که کودک شما واکسن می زند، لیست واکنش ها یا عوارض جانبی که ممکن است رخ دهد را از پرستار بخواهید.واکنش های رایج، خفیف و متوسط از اکثر واکسن ها ممکن است شامل تورم، حساسیت به تب، تب، سردرد و حتی خستگی باشد.

اگر فرزند شما به نظر می رسد یکی از عوارض جانبی نادر اما جدی مانند یک واکنش آلرژیک، تشنج، کاهش هوشیاری و یا مشکل تنفس را گرفته، بلافاصله با اورژانس تماس بگیرید.کمک به بچه ها برای برطرف کردن ترسشان از استراتژی های ساده همه سنها برای کمک به کاهش درد و ترس از آمپول است.

ترس کودک از آمپول به چه علت است؟ 

نکاتی مهم و کلی برای شمایی که کودکتان از آمپول ترس دارد

• تکنیک های ایجاد محیط آرام و کاهش درد بستگی زیادی به سن کودک شما دارد ؛ تماس فیزیکی با نوزادان نکته کلیدی است ، توصیه می شود والدین آرام باشند و نوزاد خود را در موقعیت درست قرار دهند.
• در صورت امکان، نوزادان را قبل از واکسن، هنگام و بعد از واکسن شیر دهند یا می توانید کمی شربت شیرین را درست قبل از واکسن به او بدهید (برای ساختن آب شکر خود، آب را دو دقیقه بجوشانید، سپس 10 میلی لیتر آب را با یک قاشق چای خوری شکر مخلوط کنید، قبل از اینکه به کودک خود بدهید، خنک باشد).
• کرم بی حسی موضعی می تواند 30 تا 60 دقیقه قبل از تزریق زده شود (زمان بر اساس مارک ها متفاوت است) – از داروساز بخواهید که به شما در انتخاب محصول مناسب کمک کند و با پزشک خود در مورد کرم صحبت کنید. اما برای داروهای خوراکی اصلا اقدامی نکنید.

دانستنی هایی برای رفع ترس کودک از آمپول 

• آژانس بهداشت عمومی کانادا می گوید هیچ مدرکی وجود ندارد که در طول واکسیناسیون درد کمتری به آنها می دهد ؛ در طول تزریق، او را تشویق کنید که نفس عمیق بکشد.
• شما همچنین می توانید آنها را با شمارش، بازی کردن یا آواز به خود جلب کنید.
• دوباره، بی حسی موضعی می تواند 30 تا 60 دقیقه قبل از تزریق اعمال شود.
• در کودکان مدرسه ای تنفس عمیق و حواس پرتی ابزار اصلی برای مقابله با درد آنها هستند.
• انجام تمرین تنفس عمیق با داشتن تصور اینکه ریه هایشان بالون است آنها را با شوخی، موسیقی یا برنامه جدید منحرف کنید.

روش های کاربردی برای رفع ترس کودک از آمپول

• پیش از آن توضیح دهید که واکسنها لازم هستند و به آنها اطمینان میدهید که درد زود تمام می شود.
• شما می توانید بی حسی موضعی قبل از واکسن را اعمال کنید ؛ اگر احساس می کنید که برای درمان، چیزی مثل بستنی یا یک کتاب کمیک مفید است، پس آن را به عنوان یک پاداش انجام دهید.
• جامعه ی اطفال کانادا می گوید والدین می توانند برای فرزندشان استامینوفن برای تب و یا درد محل تزریق بدهند و مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری امریکا توصیه می کند یک پارچه خنک و مرطوب برای کمک به قرمزی، درد و تورم در محل مناسب است.

برطرف کردن ترس کودک از آمپول 

اگر شما هم بترسید چه؟

با همکاری با هم، والدین و ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی می توانند به تدریج به ترس کودک از سوزن کمک کنند.گاهی اوقات استراتژی ها می تواند به همان اندازه ساده باشد و پزشک با شوخی می تواند کودک را منحرف کند.

اگر کودکتان غیر قابل تحمل باشد چه باید بکنید؟

• شما نمی توانید سر یک کودک فریاد بزنید تا آرام شود و با واکسیناسیون موافقت کند.بهتر است برای واکسن زدن کودکتان را نگه دارید ولی اگر نشد، والدین باید کنار بیایند یا اتاق را ترک کنند تا به پرستار یا پزشک اجازه دهند تا او را بگیرند.
• نیاز به مداخله اغلب با افزایش سن کودک کاهش می یابد و متوجه می شوند دلیل واکسیناسیون و کارش چیست اما اتاق ها و تجربه ها یادآوری می کنند که همیشه این گونه نیست.
• هیچ رده گروه سنی خاص را نمی توان گفت که دیگر از واکسن و آمپول نمی ترسند بعلاوه، بعضی از موارد مهم نیز برای جلوگیری از آن وجود دارد.اگر پدر و مادر از آمپول بترسند، شخص دیگری باید برای واکسن بیاید.

ترفندهای ازبین بردن ترس کودک از آمپول 

• قول هدایای عجیب و غریب را ندهید، زیرا هر بار آنها انتظار چیزی را دارند و اصلا سعی نکنید فرزندتان را متقاعد کنید که درد ندارد.
• والدین فرزندانشان را اطمینان می دهند، زیرا امیدوارند بچه ها احساس بهتری پیدا می کنند.
• در واقع، باعث می شود که آنها احساس بدی پیدا کنند. به جای آن، به آنها بگوئید که کمی درد دارد، اما سریع خوب خواهد شد.
• همچنان مهم است که پس از ویزیت پزشک با کودک خود صحبت کنید.

راه هایی برای برطرف کردن ترس کودک از آمپول 

• توصیه می شود والدین کودکان را برای رفتار خوبشان ستایش کنند و همچنین هم برای تلاششان حتی اگر می ترسند.
• او را به راه مثبت تشویق کنید.
• بر روی اینکه همه چیز خوب خواهد شد، تمرکز کنید.

امیدوارم این کار آنها را در آینده کمتر بترساند.

روش ریختن ترس کودک از آمپول

پیشنهاد کارشناسان برای مبارزه با ترس های آمپولی در کودکان :

در بعضی موارد، اگر فرزندتان فوبیا، ترس و وحشت دارد تا جایی که بی ادبانه گریه می کنند، لگد می زنند، فریاد می زنند، و می جنگند و یا به شدت در برابر آمپول مقاومت می کنند.بعضی از کودکان نمی توانند حتی کلمه آمپول را بگویند.

خبر خوب:ترس شدید آمپول در یک زمان کوتاه می تواند برطرف شود در این بخش از بیا نی نی با کمک روانشناس، کودکان می توانند مهارت های مقابله ای را برای کمک به شکست دادن ترس خود یاد بگیرند.

رفع ترس کودک از آمپول با آرامش 

چگونه می توان ترس فرزندانتان از پزشک را بریزانید:

راهنمایی هایی برای آماده سازی بچه ها از بازدید بدون اضطراب به متخصص اطفال:بازدید از متخصص اطفال می تواند موجب اضطراب برای یک کودک شود ، تعجب آور نیست.مطب پزشکان می تواند پر از مناظر ناگوار، صداها و احساسات بد باشد.

پس چگونه والدین می توانند ترس کودک خود را از بین ببرند؟ از دست دادن کنترل ترسناک است، به ویژه برای یک کودک نو پا که نمی تواند خوب حرف بزند. والدین می توانند در کاهش این اضطراب ها بسیار موثر باشند.

فوت و فن هایی عالی برای رفع ترس کودک از آمپول 

در اینجا چند پیشنهاد وجود دارد:

کمک به حس اعتماد بیمار- پزشک در کودکتان:

سعی کنید با یک پزشک خاص ارتباط برقرار کنید تا فرزند شما بتواند با او آشنا شود ملاقات با “پزشک” بی احساس همیشه ترسناک است.هرگز برای ایجاد روابط شخصی با یک پزشک دیر نیست. 

نقش بازی کردن در خانه:

اگر فرزند شما اضطراب دارد، پیشنهاد می شود که در خانه دکتر بازی کنید. اول شما باید از ابزار بازی برای گوش دادن به قلب فرزندان خود استفاده کنید، به گوش او نگاه کنید و چشمان و دندان هایش را بررسی کنید. سپس، اجازه دهید او عروسک مورد علاقه خود را امتحان کند. هرچه بیشتر فرزند شما در معرض روشهای معمول پزشکی قرار گیرد، کمتر خواهد ترسید.

برطرف کردن ترس و وحشت کودک از آمپول با دکتر بازی 

ترفندهای کاهش ترس کودک از آمپول

کودک خود را آرام کنید:

به فرزندتان این اطمینان را بدهید که شما و دکترتان یک تیم هستند، و شما هم طرف او هستید.به فرزندتان یادآوری کنید که تمام وقت با او خواهید بود و تأکید کنید که پزشک برای کمک به او آنجاست. 

پیدا کردن زمینه مشترک:

اجازه دهید پزشکتان برخی از علایق فرزندتان را بداند و با او گفتگو کند. ایجاد زمینه مشترک می تواند به ایجاد اعتماد و ارتباط با فرزندتان کمک کند. 

اثر ترس از لباس سفید را حذف کنید:

اگر متخصص اطفال کودک شما هنوز لباس فرم می پوشد، از پزشکش بخواهید که لباس سفیدش را در طول معاینه فرزندتان بردارد. نبود یک فرمول ممکن است به حذف عامل ترس کمک کند.

علت ترس کودک از آمپول و دکتر 

آرام باشید :

بهترین کار خود را برای جلوگیری از ترس و مضطربتان را انحام دهید. فرزند شما طبق خلق و خوی شما عمل خواهد کرد، پس لبخند بزنید، شانه های خود را آرام کنید، آرام نفس بکشید و گرم و آرام صحبت کنید.با وجود تلاش های شما، ممکن است فرزندتان گریه کند. نگران نباشید – با بزرگ شدنش بهتر خواهد شد. صبور باشید، آرام و پایدار باشید. 

چیز خاصی را از خانه بیاورید:

آوردن چیزی از خانه ممکن است باعث شود مراجعه به پزشکان کمتر استرس زا به نظر برسند، و باعث می شود که یک محیط راحت تر برایش ایجاد شود. یک حیوان عروسکی یا پتو ممکن است چیز عالی برای شروع باشد.همیشه عروسک فرزندتان را به مطب ببرید و از کودکتان بخواهید عروسکش را به پزشک معرفی کند:اتصال چیزی آشنا به یک مکان نا آشنا می تواند برایش عالی است.

ریختن ترس کودک از آمپول با ترفندهای کاربردی 

ترس کودک از آمپول را چگونه برطرف کنیم؟

صادق باشید :

صداقت و دادن اطلاعات مفید برای آماده کردن کودک خود برای بازدید از پزشک مهم است.ما به مطب پزشک می رویم چون مهم است که سالم بمانیم، و همین دلیل است که شما را آورده ام. 

درمورد واکسن با او صحبت کنید:

همیشه سوالات بزرگی درباره واکسن و آمپول و ویزیت پزشک برای کودکانمان وجود دارد.مهم است که کودکان را برای واکسیناسیون آماده کنیم تا آنها بتوانند آماده باشند.بچه های من همیشه نگران آمپول زدن بودند و من یاد گرفتم قبل از مراجعه به پزشک با آنها صحبت کنم که آیا می ترسند یا خیر سپس من می توانم به آنها این اطمینان را بدهم که همیشه قرار نیست با دکتر رفتن آمپول بگیرند. آماده سازی در این راه می تواند ابزار مفیدی برای کاهش اضطراب بچه ها باشد.

کاهش استرس و ترس کودک از آمپول 

ترس کودک از سوزن آمپول چه عللی دارد؟

آنها را تا حد ممکن آماده کنید:

والدین را تشویق کنید تا فرزندان خود را آماده کنند و به آنها چه چیزی در انتظارشان است، بخصوص لحظات ناخوشایند.بچه هایی که دیگر پوشک نمی پوشند، دیدن بخش خصوصیشان توسط پزشک عجیب است. در مورد اینکه چرا پزشکان باید تمام قسمت های بدن ما، حتی قسمت خصوصی را بررسی کنند، صحبت کنید. اگر کودک برای این قبل از بازدیدها آماده شود، کمتر شوک می شود.

منحرف کردن آنها:

حواس پرتی ها معمولا در قبل و بعد ملاقات ها بسیار مهم است.منحرف کردن الکترونیکی در حال حاضر راهی معمولی برای بچه هاست. اگر می توانید سعی کنید آی پد یا یک وسیله الکترونیکی برای منحرف کردن فرزندتان در اتاق انتظار را بیاورید، به طوری که آنها وقتشان صرف نگرانی در مورد وقت ملاقاتشان نکنند.

نحوه برطرف کردن ترس کودک از آمپول و پزشک 

چگونگی برطرف کردن ترس کودکان از آمپول و دکتر

کمک به ارتباط آنها با ارائه دهنده های پزشکی:

در یک سن خاص، والدین از رفتن والدین به اتاق معاینه با بچه هایشان جلوگیری می شود، بنابراین مهم است که بچه های بزرگتر را برای این نقطه عطف آماده سازیم. 

انتخاب یک پزشک دوستانه :

انتخاب پزشکی خوب باعث می شود بچه هایتان احساس راحتی کنند و این مهم است.

مطمئن نیستید که از کجا باید شروع کنید؟

از دوستان یا اعضای خانواده خود خود بپرسید که آیا کلینیکی با پزشک متخصص اطفال خوب و مهربان می شاسند یا نه، و یا رتبه بندی پزشکان آنلاین را بخوانید.اگر شما از پزشک خاصی رضایت ندارید، نگران نباشید یک نفر جدید را امتحان کنید.

رفع ترس کودک از آمپول با انتخاب پزشک مناسب 

یک مدل نقش خوب باشید:

ترس از پزشک محدود به فقط بچه ها نیست – بسیاری از بزرگسالان در زمان ملاقات نیز عصبی هستند. در دندانپزشکی، متاسفانه ترس زیادی از وجود دارد. کودکانی که بیشترین ترس را دارند معمولا والدینی دارند که می ترسند و این ترس را به فرزندانشان منتقل می کنند ؛ به بچه هایتان اجازه دهید که اعتماد به نفس و حال خوبتان را ببینند. 

تمرین در خانه:

هر چیزی که می توانید انجام دهید تا مطب پزشک بیشتر برایش حس آشنا داشته باشد تا بتواند بازخورد بهتری داشته باشد، بنابراین سعی کنید چند روز قبل از مراجعه در خانه خود تمرین کنید. اولین کاری که باید انجام دهید بغل کردن آنهاست ، این کار مهمی برای دور کردن نگرانی بسیاری از کودکان است.

 

خوب و بدهای مرتبط با اختلاف سنی والدین با فرزندان

اختلاف سنی مناسب بین والدین و فرزندان بر رابطه بین والدین و فرزندان و نحوه تربیت کودک تاثیر فراوان می گذارد و سبب می شود والدین و فرزندان با یکدیگر مانند دوست بوده و رابطه خوبی بین آنها برقرار باشد.

رابطه متناسب بین والدین و فرزندان بر بسیاری از زمینه های زندگی اثر گذار است و جوانانی که رابطه عاطفی مناسبی با والدین ندارند دچار مشکلات زیادی مانند اختلالات شخصیت، اعتیاد به مواد مخدر، فرار از مدرسه و خودکشی می شوند.

وجود اختلاف سنی کم بین والدین و فرزندان و اختلاف سنی زیاد بین آنها هر دو مشکل ساز است. در این بخش از سبک زندگی بیا نی نی اختلاف سنی مناسب بین والدین و فرزندان را بیان کرده و مشکلاتی که اختلاف سنی زیاد و کم بین والدین و فرزندان ایجاد می شود را بررسی خواهیم نمود.

اختلاف سنی والدین با فرزندان چند سال باید باشد؟

بچه دار شدن در هر سن وسالی مزایا و معایب خاص خودش را دارد فرزند آوری در اوایل 20 سالگی علاوه بر مزایا، گاه مشکلات زیادی را برای فرزند و والدین ایجاد می کند و همین طور فرزند آوری در دهه ی 40 سالگی، نیز تأثیراتی روانی و جسمانی بر والدین و فرزندان دارد.

در هر سنی که هستید، ابتدا باید مشکلات بین خود و همسرتان را حل کنید و در زندگی مشترک به ثبات دست یابید سپس باید بتوانید از پس تامین نیازهای مالی و عاطفی فرزندتان بر آیید و والدین خوبی برای او باشید.

اگر تصمیم دارید در سنین بالاتر بچه دار شوید، باید دانش و تجربه ی خود را به عنوان اهرم مهمی در تربیت و رشد کودک تان در نظر بگیرید و اگر می خواهید در سنین پایین تر بچه دار شوید، نهایت استفاده را از انرژی خود ببرید.

بهتر است اختلاف سنی شما با فرزندتان کمتر از 20 سال و بالاتر از 40 سال نباشد. در پژوهشی، 80 درصد از مادران و 70 درصد از پدران معتقد بودند بهترین سن فرزندآوری، دهه ی 30 زندگی است. در ادامه مشکلاتی که اختلاف سنی کم و زیاد در بین والدین و فرزندان ایجاد می کند را بررسی می کنیم.

چرا والدین امروزی اختلاف سنی زیادی با فرزندان دارند؟

امروزه با تغییر شرایط جامعه و تخصصی شدن مشاغل در اجتماع، جوانان مدت زمان زیادی را به تحصیل پرداخته و دیرتر از گذشته وارد بازار کار شده و به همین علت دیرتر ازدواج می کنند و بچه دار می شوند.

همچنین جوانان امروزی از نظر پختگی و بلوغ و از نظر مالی و مسئولیت پذیری اجتماعی تفاوت محسوس با نسل گذشته دارند و دیرتر از سال های قبل به فکر تشکیل خانواده می افتند.

پیامدهای دیرتر بچه دار شدن و افزایش اختلاف سنی با فرزندان

1. پدر و مادر با بالا رفتن سن، نیازها و دغدغه ها و دل مشغولی های متفاوتی دارند و اختلاف سنی زیاد بین والدین و فرزندان سبب می شود بین نحوه تفکر و رفتار والدین و فرزندان آن ها اختلافات زیادی به وجود بیاید.
2. وجود اختلاف سنی بین والدین و فرزندان باعث می شود که فرزندان از اینکه والدینشان سنشان بالا باشد، خجالت بکشند. آن ها همیشه به دنبال ظاهری جوان، شاداب و سرزنده در پدر و مادرشان هستند و والدین خود را با والدین دوستانشان مقایسه می کنند. پدر و مادر در هر سنی که باشند باید فرندان با احترام با آنها برخورد کنند.
3. والدین مسن، شور و اشتیاقشان نسبت به یک پدر و مادر جوانتر کمتر است و حوصله تعامل کردن با کودک خود را ندارند.
4. فرزند آوری در سنین بالا مسئولیت مضاعفی برای پدر و مادر دارد.
5. بارداری در سنین بالا نیز موجب بروز مشکلات عصب شناختی در نوزادان می شود. پدرانی که در سنین بالا صاحب فرزند می شوند، فرزندانی خواهند داشت که در دوران رشد و کودکی با نقص های نامحسوسی در زمینه های عصب شناختی روبه رو خواهند بود. بارداری مادران در سنین بالاتر موجب نارسایی هایی در هنگام تولد، وزن کم نوزاد و همچنین زایمان زودرس می شود.
6. مادران باردار در سنین بالاتر، در معرض مشکلاتی نظیر پره اکلامپسی، فشار خون بالا در بارداری و دیابت هستند.
7. با افزایش سن قوه بدنی و شرایط جسمی و توان والدین تغییر می کند و نمی توانند مانند والدین جوان با کودک برخورد کرده و با او بازی کنند.آنها ممکن است به برخی از بیماری ها دچار شده و مشغله های کاری بیشتری داشته باشند. معمولاً کودکان از پدر و مادرشان توقع بازی ها و یا گردش و حضور در اماکنی را دارند که نیاز به انرژی جسمی بالا دارد اما این انتظارات کودکان در والدین با سن بالا کمتر برآورده می شود.
8. فاصله سنی زیاد پدر و فرزند باعث می شود که وقتی بچه به سن نوجوانی می رسد، پدر سنین میانسالی را طی کند. در این حالت هر دو دچار بحران هستند، یکی در بحران نوجوانی به سر می برد و دیگری بحران میانسالی را پشت سر می گذارد و این ممکن است باعث شود تعاملشان منجر به برخورد شود.
9. فاصله سنی زیاد بین والدین و فرزندان موجب عدم درک هویت اجتماعی و شخصیتی می شود و زبان مشترک بین آن ها از بین می رود و فرزندان به خصوص در سنین نوجوانی برای پرکردن این خلا ممکن است درگیر دوستی های خیابانی شوند.
10. مهم ترین موضوعی که در اختلاف سنی زیاد مطرح می شود تفاوت نسل هاست. والدین مسن اغلب نوجوانی و جوانی فرزندانشان را با نوجوانی و جوانی خود مقایسه می کنند و انتظار دارند فرزندانشان مانند خودشان رفتار کنند اما فرزندان دوست دارند مطابق با جامعه امروزی رفتار کنند و این مسئله سبب بروز اختلاف میان آنها می شود.

مزایای بچه دار شدن در سن بالا

• مردان و زنان در سن بالا ثبات و آمادگی بیشتری از لحاظ عاطفی برای بچه دار شدن دارند.
• از اعتماد به نفس بیشتری برخوردارند، انعطاف پذیری بیشتری دارند و خودآگاهی بهتری نسبت به خود پیدا کرده اند.
• از توانایی مالی بهتری برای حمایت فرزندان برخوردار هستند.
• این والدین خود را بهتر می شناسند و راحت تر می تواند با فرزندش ارتباط برقرار کنند و از فرزند خود حمایت کنند.

مزایا و معایب اختلاف سنی کم بین والدین و فرزندان

برخی از افراد نیز در سن پایین ازدواج کرده و بچه دار می شوند. اختلاف سنی کم با فرزندان هم مزایایی دارد و هم سبب ایجاد مشکلاتی برای فرزند و والدین می شود.

پیامدهای اختلاف سنی کم بین والدین و فرزندان

1. مادرانی که در سنین پایین ازدواج می کنند، احتمالا به بلوغ لازم و کافی نرسیده اند و اگر در همین سنین بچه دار بشوند ممکن است نتوانند به خوبی از پس این مسئولیت برآیند.
2. پیش از این هم در بخش خانواده پلاس بیا نی نی گفتیم که بعد از ازدواج، زوجین باید به هم این فرصت را بدهند تا زندگی زناشویی کیفیت لازم را کسب کرده و بدانند که زندگی باثباتی خواهند داشت و سپس بچه دار شوند. زن و مرد جوان که پس از ازدواج زود بچه دار می شوند، ممکن است هنوز شناخت خوبی از هم نداشته باشند و با یکدیگر اختلافات زیادی داشته باشند.
3. بارداری های در سنین پایین برای مادر و جنین خطرناک است و بر روحیه و تربیت فرزند تاثیر می گذارد.
4. والدینی که اختلاف سنی کمی با فرزند خود دارند معمولا فرزندشان را بیش از حد آزاد می گذارند. آزاد گذاشتن بیش از حد فرزند و کنترل نکردن او برای آینده او مضر است.
5. برخی از والدین جوان وضعیت شغلی ثابت ندارند و در تامین نیازهای مالی فرزندان با مشکل روبرو هستند. برخی ازآنها به سختی نیازهای مالی فرزندشان را برآورده می سازند.

مزایای بچه دار شدن در سن پایین

• والدین جوان از توانایی جسمی بهتری برخوردارند بنابراین بهتر می توانند با کودک خود بازی کنند و او را به پارک و … ببرند.
• والدین جوان بهتر می توانند فرزند خود را درک کنند و با فرزند خود مانند یک دوست رفتار می کنند.
• فرزند آوری در سنین پایین تر سبب می شود که کودک سالمتری به دنیا آورید.

راهکارهایی برای غلبه بر معضلات مرتبط با اختلاف سنی

اختلاف سنی شما هر چقد کم یا زیاد باشد می توانید با این راهکارها رابطه خوبی با فرزندتان داشته باشید.

به کودک خود محبت کنید:

کودکان در هر سنی که باشند نیاز به محبت شما دارند و شما باید این محبت را با روش های کلامی و غیر کلامی به آن ها ابراز کنید. پس نیاز کودکتان را در اولویت بگذارید و برای ایجاد صمیمیت از محبت کردن به کودک خودداری نکنید.

فرزند خود را درک کنید:

نسل شما با نسل فرزندتان متفاوت است. نگذارید که تفاوت نسل ها بین شما فاصله ایجاد نماید. دست از مقایسه آن ها با کودکی و نوجوانی خود بردارید و سعی کنید دید وسیعی نسبت به شرایط فعلی اجتماع داشته باشید.

صبور باشید:

صبور باشید و در مقابل اشتباهات و خود سری های آنان تحمل خود را بالا ببرید و با متانت و آرامش راه درست را به آن ها نشان دهید.

با یکدیگر به تفریح و گردش بروید:

گاهی به دل فرزندتان عمل کنید و زمان هایی را برای تفریح مشترک در نظر بگیرید. فاصله ها را کم کرده و به دنبال نقاط مشترک بین خود و فرزندتان باشید و با استفاده از علایق مشترک تان رابطه ی دوستانه ای میان خود و فرزندتان ایجاد نمایید و علائق و برنامه های مشترک خلق کنید و به دنیای فرزندتان ورود کنید و از مسائلی که کودکتان لذت می برد، اطلاع یابید.

با فرزند خود بازی کنید:

برای تقویت روابط بین خود و فرزندتان با او بازی کنید و با تمام وجود کنارش باشید تا او هم وجود شما را در کنار خود احساس کند و شاد باشد.

سخن آخر:

اگر شما نتوانید فاصله میان خود و فرزندتان را کم کنید و او را درک نکرده و با او صمیمی نباشید، فرزندتان در سنین نوجوانی برای پر کردن این خلأ، ممکن است در گیر دوستی های خیابانی شود.

شیوه آموزش سخنوری و حرف زدن به کودک توسط مادر

آموزش صحبت کردن، فرآیندی است که از بدو تولد کودک و با تجربه استفاده از اصوات مختلف توسط کودک آغاز می ‎شود . معمولا تا 2 سالگی ، بیشتر کودکان واژگان زیادی آموخته و می ‎توانند کلمات را به منظور ابراز نیازهای خود بیان کنند . در این قسمت از بیا نی نی به ارائه روند مناسب آموزش سخنوری به کودک و راه هایی برای تشویق او به ارتباط برقرار کردن خواهیم پرداخت .

از تولد تا 3 ماهگی

در این مرحله کودک صدای شما را می ‎شنود و سعی در تکرار این اصوات دارد . شما می‎ توانید در انجام این کار به او کمک کنید :

برای کودک خود آواز بخوانید :

آواز خواندن برای کودک حتی از قبل از تولد نقش زیادی در عادت دادن گوش او به شنیدن صداهای مختلف دارد زیرا او حتی در داخل شکم شما نیز صدای تان را می‎شنود.

با کودک خود و یا در حضور او با سایر افراد اطرافتان صحبت کنید :

درست است که او معنی دقیق کلمات را درک نخواهد کرد اما با این حال شنیدن صدای شما و دیدن لبخندتان او را هیجان زده خواهد کرد و او همچنین از شنیدن و دیدن افراد دیگر نیز لذت خواهد برد .

محیطی ساکت و آرام برای فرزند خود ایجاد کنید :

نوزادان به بازی کردن و ایجاد سر و صداهای مختلف در محیطی عاری از هرگونه سر و صدای تلویزیون ، رادیو و یا ضبط نیازمندند .

از 3 تا 6 ماهگی

در این دوره فرزند شما سعی در درک نحوه ارتباط های کلامی افراد با یکدیگر دارد . شما با انجام این کارها می‎ توانید به او در صحبت کردن کمک کنید :

• کودک خود را در فاصله نزدیک به خود نگه دارید تا بتواند به چشمان شما خیره شود .
• با او همراه با لبخند حرف بزنید.
• سر و صداهایی که فرزندتان از خود در می ‎آورد را تکرار کنید.
• در صورت تلاش او برای تکرار کلمات شما ، کلمه مورد نظر را دو مرتبه تکرار کنید .

از 6 تا 9 ماهگی

کودک شما در این دوره سعی در ایجاد صداهای مختلف و بازی با اصوات گوناگون دارد . برخی از این کلمات عبارتند از “بابا” یا “دادا”. کودک با شنیدن صدای شاد شما لبخند زده و با شنیدن صدای عصبانی ، گریه می ‎کند و یا ناراضی به نظر خواهد رسید . در این مرحله شما با انجام این کار ها می‎ توانید به فرزند خود در درک بهتر کلمات کمک کنید (حتی اگر هنوز نتواند آن ها را به زبان بیاورد):

• به او کمک کنید تا دست خود را به همراه موسیقی نواخته شده ، روی صفحه حرکت دهد.
• به فرزندتان اسباب بازی بدهید و چیزی در مورد آن به او بگویید .
• او را مقابل آینه قرار دهید و از او بپرسید “این کیه؟” ؛ سپس نام او را تکرار کنید .
• از فرزند خود سوال بپرسید . برای مثال از او بپرسید ” هاپو کجاست ؟”؛ اگر واکنشی نشان نداد، به او نشان دهید که سگ عروسکی او کجاست .

از 9 تا 12 ماهگی

کودک شما در این دوره شروع به درک کلمات ساده خواهد کرد . اگر در حین انجام کاری به او بگویید “نه نه” ، متوقف شده و به شما خیره خواهد شد . اگر کسی از او بپرسد “مامان کجاست ؟”، او به دنبال شما خواهد گشت . او با اشاره و زبان بدن خود سعی در انتقال پیامی به شما خواهد داشت .

برای مثال وقتی به شما نگاه می‎ کند و دستان خود را بالا می ‎برد ، سعی در انتقال این پیام که می ‎خواهد بغلش کنید به شما خواهد داشت . شما می ‎توانید با تکان دادن دست خود به او بیاموزید که چگونه با شما خداحافظی کند .

از 12 تا 15 ماهگی

نوزادان در این دوره شروع به استفاده از کلمات می‎ کنند . آن ها صحبت کردن را با استفاده کلمات ساده ای مانند “بابا” و یا “دَدَ” برای رفتن به گردش ، آغاز می ‎کنند . در این دوره بیشتر بچه ها توانایی استفاده از 1 یا 2 کلمه را دارند و بیش از 25 کلمه را درک می ‎کنند .

برای مثال اگر از او اسباب بازی بخواهید ، برای شما خواهد آورد . او می‎ تواند بدون استفاده از کلمات و تنها با استفاده از دستان خود و ادای برخی اصوات ، چیزی از شما بخواهد . شما با انجام کارهای زیر می ‎توانید به او در بیان کلماتی که توانایی تلفظ آن ها را ندارد کمک کنید :

1. در مورد اشیائی که از آن ها استفاده می ‎کنید با کودک خود صحبت کنید و به او فرصت دهید تا نام آن ها را تکرار کند.
2. از کودک خود درباره اشکال موجود در نقاشی های کتاب داستان سوال کنید و به او فرصت دهید تا نام آن را بگوید .
3. وقتی کودکتان موفق به بردن نام اشیا می ‎شود به او لبخند بزنید و برایش دست بزنید . چیزی درباره آن شیء به کودکتان بگویید . برای مثال ” اون سگ رو ببین ! چقدر بزرگه ! دمشو نگاه کن “
4. در مورد چیز هایی که فرزندتان علاقه بیشتری به آن ها نشان می ‎دهد با او صحبت کنید . به او فرصت دهید تا کلمات شما را تکرار کند .
5. در مورد کارهای روزمره خود با او صحبت کنید . برای مثال “دوست داری کدوم لباستو بپوشی ؟”، ” شیر یا آبمیوه می ‎خوری ؟”
6. در مورد کلمه هایی که کودکتان از آن ها استفاده می ‎کند ، صحبت کنید . برای مثال وقتی می گوید توپ ، شما بگویید ” اون توپ بزرگ و قرمز مال توئه “
7. عروسک ها و اسباب بازی های مورد علاقه کودکتان را در مکالمه هایتان دخیل کنید . برای مثال بگویید ” نازنین دوست داره با ما بازی کنه . به نظرت بلده برامون غذا درست کنه ؟”

از 15 تا 18 ماهگی

کودک شما در این دوره از حرکات پیچیده تری برای ایجاد ارتباط با شما استفاده خواهد کرد و به تلاش خود در ساخت واژگان بیشتر ادامه خواهد داد . او ممکن است دست شما را بگیرد ، با شما به سمت قفسه کتاب برود و به یک کتاب اشاره کند تا با یکدیگر آن را بخوانید . شما با انجام کارهای زیر می ‎توانید به فرزندتان در برقراری ارتباط با خودتان کمک کنید :

• به او بگویید “بینیتو به من نشون بده “؛ سپس به بینی خود اشاره کنید . این کار را در مورد انگشتان دست ، پا، چشم، زانو وغیره نیز انجام دهید .
• یکی از اسباب بازی های کودکتان را پنهان کرده و از بخواهید که آن را پیدا کند . به او در انجام این کار کمک کنید و در این لذت شریک شوید .
• وقتی کودکتان به شما چیزی داد ، در رابطه با آن با او صحبت کنید ، مثلا اگر به شما کتابی داد از او تشکر کنید و عکس های آن را به او نشان دهید .

از 18 ماهگی تا 2 سالگی

کودک شما در این دوره قادر به دنبال کردن دستورالعمل ها بوده و می ‎تواند کلمات را در کنار هم قرار دهد مانند “ماشین برو” یا “آب بده” . او همچنین در این دوره شروع به انجام بازی هایی می‎ کند که باعث توسعه زبان گفتار او می ‎شوند. با انجام کارهای زیر می ‎توانید به تقویت مهارت های ارتباطی کودک خود کمک کنید:

• از فرزند خود کمک بخواهید. برای مثال از او بخواهید که فنجانش را روی میز بگذارد یا کفش هایش را نزد شما بیاورد .
• برای فرزند خود شعر بخوانید و از او بخواهید که آنچه که در محیط اطراف خود می ‎بیند را برای شما نام ببرد .
• کودک خود را تشویق کنید تا در مورد اسباب بازی های خود با سایر هم سن و سالانش صحبت کرده و ارتباط برقرار کند.
• با فرزند خود عروسک بازی کنید ، برای عروسک هایش غذا درست کنید و تلفنی حرف بزنید یا سایر عروسک ها را به مهمانی دعوت کنید .

از 2 تا 3 سالگی

مهارت های ارتباطی کودکتان از 2 تا 3 سالگی با تقویت لب های او توسعه پیدا خواهد کرد و او می‎ تواند کلمات بیشتری را برای ایجاد جملات ساده در کنار هم قرار دهد . برای مثال او می‎ تواند بگوید “مامان خداحافظ” .

او همچنین در این دوره قادر به پاسخگویی به سوالات ساده مانند “خرست کجاست ؟” نیز می ‎باشد . تا 36 ماه آینده فرزندتان توانایی پاسخگویی به برخی سوالات پیچیده تر مانند “وقتی گرسنه ای چه کاری انجام می ‎دی ؟” را کسب خواهد کرد . او در این دوره بازی های خیالی بیشتری انجام می دهد ، مانند رفتن به محل کار ، تعمیر ماشین اسباب بازی و مراقبت از عروسک ها.

شما در این دوره با انجام کارهای زیر، قادر به کمک به فرزندان در ساخت جملات پیچیده تر و کارهای مهم تر خواهید بود :

1. به فرزندتان نام و نام خانوادگی اش را بیاموزید.
2. در رابطه با تعداد، اندازه و شکل اشیاء مختلف از او سوال کنید.
3. از فرزند خود سوالاتی بپرسید که جواب آن ها “آره” و یا “نه” نباشد . برای مثال بگویید ” وای چقدر کرم اینجاست ! چندتا کرم اینجاست ؟ اونا دارن کجا می ‎رن ؟”، سپس صبر کنید و منتظر شنیدن جواب او باشید . در صورت لزوم می ‎توانید بگویید “من 5 تا کرم می ‎بینم . به نظرت اونا می ‎خوان برن پارک یا مغازه ؟”
4. از فرزندتان بخواهید تا داستان کتاب مورد علاقه اش را برایتان تعریف کند . از او بپرسید “چه اتفاقی برای او 3 تا خوک کوچولو افتاد ؟” خواندن کتاب به توسعه زبان گفتار کودکتان کمک خواهد کرد . او را به کتابخانه ببرید و به سلیقه خودش برایش کتاب بخرید . او از انجام این کار با شما لذت خواهد برد .
5. بازی های تخیلی و سرگرم کننده انجام دهید. بازی کردن و نقش آفرینی ، فرصت های غنی برای استفاده و یادگیری زبان در اختیار فرزندتان قرار خواهد داد .
6. فراموش نکنید که فرزندتان هنوز به محیطی آرام نیازمند است که این موضوع فقط مختص زمان خواب او نیست . تلوزیون و رادیو را خاموش کنید و بگذارید کودکتان از بازی کردن ، آواز خواندن و صحبت کردن با شما در محیطی آرام لذت ببرد.