برچسب: کودک

جدا خوابیدن کودک از اتاق والدین و نکاتی برای خوابیدن کودک در اتاق خودش

چالش هایی که همه والدین درهر مرحله از زندگی و رشد کودک ، با آن روبرو هستند شامل از شیر گرفتن، آموزش دستشویی رفتن و جدا کردن جای خواب کودکان می باشند که هر کدام به شیوه مناسبی حل می شود.

سنین 3 تا 3 و نیم سالگی بهترین و امن ترین دوره جدا نمودن کودک از مادر برای تنها خوابیدن او است. سنی که کودک ، قابلیت رفع مشکلات خود را به قدر کافی داشته و برای بیان نگرانی هایش زبان قابل فهمی دارد، در کل کودک در این سن رفتار اجتماعی رشد یافته ای توام با اعتماد به نفس و بیان تعلق می یابد و نسبت به بچه های کوچک تر از خود مهربان بوده و در او رفتارهایی مانند مراقبت از آنان و مسئولیت پذیری دیده می شود.

بهترین سن برای خوابیدن کودک در اتاق خودش

نکاتی برای خواباندن کودک در اتاق خودش

والدین نیز باید برای سلامت بیشتر کودک اتاق خواب او را از خود جدا کنند . در جدا نشدن کودک و والدین یک میل دوطرفه وجود دارد؛ یعنی همان طور که کودک دوست ندارد از والدینش جدا شود، والدین هم تمایلی به جدا کردن او ندارند، پس بهتر است ، مادران بدانند برای سلامت کودک لازم است ، اتاق کودک و والد را جدا کنند.

برای جدا کردن اتاق کودک از والدین اولین چیزی که نیاز است، همراهی والدین به ویژه مادر خانواده می باشد که با آرامش مادرانه می تواند به حل این مشکل کمک کند. با چندین راهکار ساده به شما کمک می کنیم تا بتوانید کودک خود را در اتاق خواب خودش بخوابانید.

راه حل هایی برای خوابیدن کودک در اتاق خودش

مطمئن شوید که خوابیدن کودک در اتاق والدین به خاطر عادت است نه به علت ترس.

این کار در شب های اول بسیار سخت خواهد بود واو هر کاری می کند تا خودش را به کنار شما برساند و باز هم در تخت شما بخوابد. شاید او پشت در اتاق شما بخوابد تا بدین روش اعتراض کند. در این حالت شما از سیستم محرومیت استفاده کنید و به او اجازه ندهید بازی مورد علاقه اش را انجام دهد و به این شیوه به او بفهمانید در این کار جدی هستید و باید تسلیم شود.

اگر وابستگی کودک به شما زیاد است ، برای شروع، کنار تخت کودک بنشیند تا زمانی که کودک به خواب برود، در شب بعد کمی دورتر از تخت بنشینید و هر شب به تدریج این فاصله را بیشتر کنید تا جایی که از اتاق خارج شوید و جلوی در اتاق و در دیدرس کودک بنشینید به طوری که بتوانید با کودک حرف بزنید. در زمان اجرای این شیوه بهتر است با کودک ارتباط چشمی و فیزیکی برقرار نکنید.

علت نخوابیدن کودک در اتاق خودش

بهترین ایده ها برای خوابیدن کودک در اتاق خودش

اتاق کودک خود را زمانی جدا کنید که کودک راه رفتن را آموخته باشد تا بتواند در صورت لزوم پیش شما بیاید و شما را مطلع سازد.

چند شب متوالی قبل از خواب برای کودک تان کتاب بخوانید٬ قصه بگویید٬ با او صحبت کنید٬ اجازه دهید برای تان صحبت کند و یا در صورت لزوم کمی کنارش بخوابید تا احساس آرامش و امنیت یابد.

شما می توانید کنار کودکتان بخوابید و زمانی که خواب او سنگین شد او را به اتاقش ببرید.

تکنیک هایی برای خوابیدن کودک در اتاق خودش

برای اینکه کودک به راحتی در اتاق خواب خود بخوابد می توانید اتاق کودک را با وسایلی جذاب مانند ماه و ستاره های شب نما، جعبه موسیقی و شب خواب تزئین کنید.

به ازای هر شبی که کودک شما توانست به تنهایی در اتاق خودش بخوابد ، برای او جایزه هایی در نظر بگیرید و یا برچسب های ستاره ای یا عروسکی در اتاقش نصب کنید.

جایزه برای خوابیدن کودک در اتاق خودش

نکته خوابیدن کودک در اتاق خودش:

اگر درخواست های کودک برای خوابیدن در کنار والدین پشت سر هم تکرار شود بدون شک عاملی مانند انواع ترس، کابوس و…موجب ناآرامی کودک شده است که می تواند میل کودک به برگشتن به اتاق والدین را بیشتر کند.

همچنین تماشای بعضی برنامه ها و فیلم هایی که برای سن کودکان مناسب نیست، باعث نگرانی و پریشانی هنگام خواب می شود ، به همین دلیل والدین باید نسبت به بروز هر نشانه ای هوشیار باشند و بعد از برطرف شدن عوامل تهدید کننده، از فرزندشان انتظار اطاعت از قانون را داشته باشند.

راهکارهایی عالی برای خوابیدن کودک در اتاق خودش

هنگام ورود کودک به سن دو سالگی او را دورتر از خود بخوابانید و زمان شیر دادن شما به سراغ او بروید تا عادات اشتباهی مانند در دست گرفتن دست مادریا نوازش صورت مادر و … را پیدا نکند.

اگر کودکتان به علت بدخوابی چندین مرتبه ، بیدار شد او را سرزنش نکنید و برای خوابیدن مجدد تحسینش کنید.

از علل سردی میان زوجین حضور بیش از اندازه فرزندان در اتاق خصوصی والدین است که حتی منجر به بروز اختلافات و برخوردهای نامناسبی میان والدین می گردد. از این رواهمیت جدا سازی محل خواب کودکان از اتاق والدین ضروری و با اهمیت است.

 

خارج کردن اجسام از گلوی کودک

نوزادان معمولا بیش از هر موجود دیگری نیاز به مراقبت دارند . نوزاد انسان نیز هیچ گاه از دید پدر و مادرش دور نیست . مخصوصا زمانی که در حال خوردن غذا یا شیر می باشد.

گاهی اوقات کودکان با مشکلات بلع روبرو می شوند و والدین نمی توانند علت را تشخیص دهند . حال در این قسمت از بیا نی نی در مورد گیر کردن اجسام و غذا درون گلوی کودک و چگونگی خارج کردن آن ها برای شما توضیحاتی را ارائه خواهیم داد.

چرا راه گلوی کودکان مسدود می شود ؟

کودکان مخصوصا آن هایی که راه افتاده اند ، به شدت به اجسام دور و بر خود علاقه دارند و بسیار هم کنجکاو هستند . آن ها دوست دارند که با دهانشان به کشف دنیای اطراف بپردازند و هرچیزی که برایشان جالب و مهیج باشد را داخل دهان خود قرار می دهند و فرقی ندارد که سایز آن چقدر است.

گلوی کودکان برای جریان هوا بسیار محدود است و گاهی اوقات با مشکل مواجه می شود . زمانی که کودک نتواند این هوا را خارج کند و یا نای او تنگ شود ، با مشکل گلوگیر شدن مواجه خواهد شد.

اجسامی که خطرناک هستند

کودکان نوپا و یا کودکانی که به تازگی شروع به چهار دست و پا رفتن کرده اند ، بسیار کنجکاوند و برای رفع کنجکاوی خود همه وسایل را به دهان خود وارد می کنند ، بنابراین ممکن است این وسایل موجب خفگی آنها شود.

از مهم ترین و خطرناک ترین اجسام که باید دور از دسترس بچه ها باشند ، آجیل و به خصوص بادام زمینی، دانه های برشته غلات، تکه های میوه و هسته آن ها، آب نبات، ذرت، تخمه آفتابگردان و هندوانه، اسباب بازی های کوچک، اجسام گرد و براق هستند.

نشانه ها و علائم ماندن چیزی در گلوی کودک

علائم ورود جسم خارجی به مجاری تنفسی، در 3 مرحله دیده می شود.

• در مرحله اول پس از ورود جسم خارجی به مجاری تنفسی کودک با علائمی مانند :سرفه های شدید ، گریه و ضعف کودک، کبودشدن و حالت تهوع روبرو می شود.
• در مرحله دوم بعد از چند دقیقه بیمار خسته شده و سرفه ها متوقف می شود . این مرحله بسیار گول زننده و خطرناک است که اطرافیان فکر می کنند خطر رفع شده است.
• در مرحله آخر عوارضی مانند تنگی نفس، عفونت و … به وجود می آید.

دریابید که با چه انسدادی روبرو هستید

در اکثر مواقع مجاری تنفس به صورت کامل مسدود نمی شود و مقداری راه برای گذر هوا وجود دارد و انسداد ناقص است . انسداد کامل و انسداد ناقص هر کدام علائم و نشانه های خود را دارند و نوع برخورد با هر کدام از آن ها متفاوت است بنابراین شما باید قبل از هر اقدامی دریابید که با چه انسدادی روبرو هستید.

قبل از اقدامات لازم چه کار کنیم؟

• با مراکز فوریت های پزشکی تماس بگیرید زیرا ممکن است موفق نشوید و زمان را هم از دست بدهید.
• به خودتان مسلط باشید.
• اقدامات را در عین سرعت و دقت انجام دهید.
• اگر کودکتان نوزاد نیست او را تشویق به سرفه کنید اما اگر بچه خیلی کوچک است در صورت تشدید اختلال تنفس، گرفتگی صدا و کاهش هوشیاری، اقدامات زیر را انجام دهید:

به داخل دهان کودک نگاه کنید و لب و زبان را عقب بکشید و جسمی که در گلویش گیر کرده را سریع بیرون بکشید.

اگر جسم خارجی را ندیده اید ، هرگز انگشت را وارد دهان بچه نکنید زیرا ممکن است جسم خارجی پایین برود و انسداد ناقص به انسداد کامل تبدیل شود.

خارج کردن اجسام از گلوی کودک

نوزادان معمولا بیش از هر موجود دیگری نیاز به مراقبت دارند . نوزاد انسان نیز هیچ گاه از دید پدر و مادرش دور نیست . مخصوصا زمانی که در حال خوردن غذا یا شیر می باشد.

گاهی اوقات کودکان با مشکلات بلع روبرو می شوند و والدین نمی توانند علت را تشخیص دهند . حال در این قسمت از بیا نی نی در مورد گیر کردن اجسام و غذا درون گلوی کودک و چگونگی خارج کردن آن ها برای شما توضیحاتی را ارائه خواهیم داد.

بعد از گلو گیر شدن کودک باید چه کاری انجام داد ؟

اول این که باید مراحل چندگانه را در نظر داشته باشید که این تکنیک ها با یکدیگر متفاوت هستند و بستگی به سن کودک دارند.

حال در این قسمت راه حل های ممکن را برای نوزادان زیر یک سال و بالای یک سال بیان می کنیم.

کودکان زیر یک سال

به یاد داشته باشید که برخورد با نوزاد زیر یک سال بسیار ظریف و حساس است و باید تمرکز صد در صدی داشته باشید تا آسیبی به او نرسد.

مرحله 1: بررسی کنید و ببینید که چه چیزی باعث مسدود شدن گلو شده است.

1. اول باید ببینید که چه چیزی درون گلوی کودک گیر کرده است. این گیر کردن ها می تواند همه چیز را از جمله بزاق دهان ، ترشحات ، تکه های کودک غذا و یا اجسام خارجی را شامل شود.
2. کودکان زیر شش ماه بیش از بقیه مستعد گیر کردن گلو می باشند که این گیر کردن ها شامل مایعاتی مثل شیر مادر و از این قبیل می باشد.
3. اگر شک دارید که گلو گیر شدن کودک به دلیل شیر یا آب اضافی می باشد ، از یک سرنگ حبابی برای خارج کردن آن استفاده کنید . حباب انتهای سرنگ را فشار دهید و سپس لوله بلند و باریک را درون دهان کودک تا انتها قرار دهید و فشار را آزاد کنید که این حباب باعث هل دادن مایع می شود.
4. اگر کودک شما جامدات خورده باشد ، پس نمی توان آن را با استفاده از سرنگ حباب بیرون کشید . انگشت خود را هرگز برا بیرون کشیدن اجسام و جامدات درون حلق کودک نکنید زیرا ممکن است که غذا را به عمق بیشتری هل دهید.
5. اجازه دهید که کودک سرفه کند که سرفه کردن یک راه طبیعی برای خلاص شدن از هوای اضافه درون گلو است.
6. حال به حالات کودک دقت کنید، اگر احساس کردید که سنگین نفس می کشد ، قطعا در سرفه کردن مشکل دارد و در این مواقع ممکن است که نفس کشیدنش با صدا همراه باشد . این مورد نشان می دهد که اجسام در قسمت نهایی گلو گیر کرده اند و به آسانی با سرنگ حباب قابل خارج شدن نیستند . در این مورد بهتر است که به پشت زدن کودک را انجام دهید.

مرحله 2: به پشت کودک زدن

• روی یک صندلی بنشینید، سر کودک را رو به پایین روی ران خود قرار دهید و وزن او را روی دست چپتان بیاندازید و مراقب سر کودک باشید و با دست چپتان آن را کنترل کنید.
• از کف دست راست خود استفاده کنید و به بالای کمر کودک بزنید، دقیقان بین دو شانه . این ضربه زدن باید نسبتا محکم باشد اما نباید به گونه ای باشد که به کوک آسیب برساند و فشار باید در حدی باشد که غذا بتواند از گلوی کودک خارج شود ، نه بیشتر.
• پنج بار ضربه بزنید و سپس دست نگه دارید و ببینید که نفس کشیدن کودک صحیح است یا خیر . اگر هیچ پیشرفتی مشاهده نکردید، بهتر است به این کار ادامه دهید.

مرحله 3:فشار روی سینه

1. اگر این به پشت زدن به کودک کمک نکند، روش فشار به سینه را انتخاب کنید و همچنان مثل پوزیشن قبل روی صندلی بنشینید.
2. کودک را برگردانید ، به طوری که صورت او رو به بالا باشد . پوزیشن کودک باید به همان شکل تکنیک قبلی باشد ، با این تفاوت که صورتش رو به بالاست.
3. از انگشت اشاره و انگشت وسط استفاده کرده و استخوان سینه کودک را لمس کنید . زمانی که این استخوان را پیدا کردید، بهتر است پنج بار این فشار را وارد کنید.
4. دو ثانیه مکث کنید تا ببینید که کودک پیشرفتی کرده است یا خیر و اگر پیشرفتی ندیدید، ضربه ها را کمی تیزتر کنید.
5. حال اگر بعد از این دو روش دیدید که کودک هوشیار است ، دوباره باید این دو روش را ادامه دهید . گرچه که اگر کودک هیچ علائمی از بهبودی نشان نداد و ناهوشیار به نظر می رسید، سریعا او را احیا کنید.

مرحله 4 : احیا کردن

1. زمانی که تلاش هایتان جواب نداد ، از روش احیا کردن استفاده کنید . احیا کردن برای کسی است که هوشیار نیست و به سختی نفس می کشد.
2. کودک را به کمر روی یک سطح صاف بخوابانید.
3. سر او را صاف و پاهای او را نیز صاف نگه دارید . دهان خود را روی دهان بسته کودک قرار دهید و دو تا نفس را با سرعت بالا به او بدهید و چهار بار این نفس های دوتایی را تکرار کنید.
4. نفس باید به قدری قوی باشد تا باعث بالا رفتن سطح سینه کودک شود و بعد از بلند شدن سینه به پایین آمدن آن توجه کنید . وقتی نفس قبلی بیرون نیامده ، نفس بعدی را به او ندهید.
5. با این کار ممکن است که جسم گیر کرده نیز پایین برود . البته که در این مرحله برگرداندن نفس کودک اولویت دارد و جسم را می توان بعد از بالا آمدن نفس کودک نیز خارج کرد که به احتمال زیاد با سرفه بعد از آن بیرون می آید.

مرحله 5:کمپرس سینه

• در این مرحله کودک را مانند پوزیشن قبلی بخوابانید ، انگشت اشاره و انگشت وسط را روی استخوان سینه قرار دهید و 30 فشار سریع را وارد کنید . برای این فشار می توانید عمق آن را 4 سانتیمتر در نظر بگیرید.
• چند ثانیه قبل از ادامه دادن صبر کنید و مراقب باشید که بیش از 100 الی 1200 بار در یک دقیقه این فشار را وارد نکنید.
• سر کودک را کمی جابجا کنید تا راه تنفس او باز شود و به نفس کشیدن او دقت کنید.
• اگر هنوز هم هیچ علائمی از هوشیاری کودک نمی بینید ، دوباره باید مرحله احیا را تکرار کنید.

کودکان بالای یک سال

مرحله 1 : ببینید که چه چیزی باعث گلو گیر شدن شده است.

• مرحله اول مانند کودکان زیر یک سال است.
• برای این مرحله کودکان می توانید برای خارج کردن اجسام ، انگشتتان را نیز دخالت دهید و فقط بیش از حد انگشتتان را در عمق حلق کودک فرو نبرید.
• اگر نمی توانید جسم گیرکرده را ببینید ، پس بیش از حد برای خارج سازی آن تلاش نکنید و به سراغ مرحله بعد بروید.

مرحله 2 :زدن به پشت کودک

• این پروسه مانند کودکان زیر یک سال است با این تفاوت که می توانید این کار را در استایل ایستاده نیز انجام دهید . به این صورت که با دست چپ خود کودک را کنترل کنید.
• پنج ضربه محکم با کف دست به بین شانه ها بزنید.

مرحله 3: فشار شکمی

1. برای کودکان بالای یک سال نیز می توانید مرحله 3 و 4 را مناسب با کودکان زیر یک سال امتحان کنید.
2. کودک را مقابل خود ایستاده نگه دارید و اگر کودک نمی تواند بایستد ، اجازه دهید که به شما تکیه دهد و همچنین می توانید او را بین زانوهایتان نگه دارید.
3. تمام انگشتان دست راست را بپیچانید و آن را شبیه به مشت کنید . دستتان را بچرخانید و انگشت شصت خود را از کنار، کمی بالاتر از ناف کودک قرار دهید و اگر برای مشت کردن انگشتتان بسته باشد، مهره روی انگشتان به سمت شکم نشانه می گیرند.
4. دستتان را دقیقا زیر استخوان سینه و بین دنده ها قرار دهید.
5. مشت دستتان را با کف دست چپ پوشش دهید و پنج فشار سریع را وارد کنید.
6. بعد از این پنج فشار وضعیت کودک را بررسی کنید و اگر او هنوز علائم گلوگیری را نشان می دهد ، دوباره حرکت را تکرار کنید.

مرحله 4: احیا کردن نفس

این مرحله را نیز مانند نفس مصنوعی دادن برای کودکان زیر یک سال انجام دهید.

مرحله 5 : فشار سینه

این مرحله را نیز همانند با مرحله کودکان زیر یک سال انجام دهید.

سایر نکات مهم برای خارج کردن اجسام از گلوی کودکان

• اگر کودک شما مبتلا به آسم ، التهاب گلو یا آسیب دیدگی در ناحیه سر است ، مراحل دو و سه را برای او انجام ندهید . در چنین مواردی مرحله احیا کردن نفس توصیه می شود.
• اگر کودک سرفه های شدید می کند ، قبل از انجام مرحله دو و سه اجازه دهید تا جایی که می خواهد سرفه کند که سرفه کردن یک رفلاکس طبیعی بدن هنگام گلو گیر شدن است.
• اگر مخاط یا چیزهایی شبیه به ترشحات در گلوی کودک باشد ، سرفه او راحت تر است . در این مورد از روش سرنگ استفاده کنید.
• زمانی که چیزی در گلوی کودک شما گیر می کند ، از تماس با اورژانس دریغ نکنید . قطعا پزشک خیلی بهتر از شما می تواند جسم را از حلق کودک بیرون بکشد.

چگونه از گلوگیر شدن کودکان جلوگیری کنیم ؟

1. غذاهای با ریسک گیر کردن در گلو را به او ندهید :مواد غذایی و میوه هایی مثل انگور، تمشک ، شکلات های کوچک و نان می تواند خطر گلوگیر شدن را افزایش دهد.
2. غذاها را باحوصله تر آماده کنید :فینگر فودها را کوچک کنید ، مثلا گوشت را تکه تکه کنید و بعد به او بدهید . غذای کودک باید به اندازه ناخن انگشت باشد.
3. مراقب اجسام اطراف کودک باشید :احتمال خوردن جسم های پلاستیکی ، بادکنک ها ، دکمه ها و سکه برای کودک بسیار بالاست . باید آن ها را تا حد ممکن از او دور کنید.
4. کودک را برای تمام کردن غذایش هول نکنید. 
5. داروهای مایع را به آرامی به او بدهید و عجله نکنید.
6. همیشه مقدار کمی غذا به او بدهید و تعداد دفعات را بالا ببرید :هر وعده را سبک تر کنید و در روز تعداد وعده را افزایش دهید.
7. جای او را طوری قرار دهید که هنگام غذا خوردن بتواند صاف بنشیند تا راه غذا بازتر و مستقیم باشد.
8. جویدن را به او آموزش دهید.
9. هرگز هنگام غذا خوردن او را تنها نگذارید و همیشه بهتر است که برنامه خود را طوری تنظیم کنید که برای غذا خوردن نوزاد خود وقت داشته باشید و بتوانید کنار او نشسته و کاملا مراقبت کنید.
10. کابل ها و سیم ها را از جلوی دست او بردارید.
11. اجازه دهید که کودک به پشت و یا به کمر خود بخوابد :به پشت خوابیدن باعث می شود که مایعات و ترشحات موجود در گلو راحت تر پاک سازی شوند.

علت و نحوه برخورد با داد زدن کودک

جیغ زدن و گریه کردن یکی از روش های کودکان برای متقاعد کردن والدینشان است تا به هدف خود دست یابند . خیلی از پدر و مادر ها از جیغ زدن کودک خردسال خود کلافه و خسته می شوند. گاهی این فریاد زدن کودکان به حدی زیاد می شود که کنترل آن برای خانواده مشکل می گردد. والدین باید ابتدا علت جیغ زدن فرزند خود را کشف کنند و بهترین رفتار را برای مقابله با جیغ زدن آنها بکار ببرند زیرا نوع برخورد آنها تا حد زیادی می تواند این رفتار کودک را کنترل کند. در این بخش از بیا نی نی راه های برخورد با جیغ زدن کودک را آورده ایم.

علت داد زدن کودک

جیغ زدن کودک عوامل بسیاری می تواند داشته باشد که به طور کلی اصلی ترین انها عبارت است از:

گرسنگی، خستگی یا کسالت و بیماری:

بعضی اوقات ممکن است فرزندتان نسبت به چیزی احساس خوبی نداشته باشد و حتی شاید بدترین چیز برای او باشد.

حسادت:

ممکن است کودکتان هنگامی که شما با تلفن صحبت می کنید، شروع به جیغ زدن کند، چون او احساس می کند که دیگر به او توجهی ندارید.

گیجی و سردرگمی:

شاید فرزندتان دقیقاً از آن چه که می خواهد مطمئن نباشد و همین موجب عصبانیت و داد زدن او شود.

علت داد زدن کودک

احساس عجز و درماندگی:

در مواقعی که فرزندتان در بیان بعضی از کلمات احساس عجز و ناتوانی می کند ذهن مستعد او را برای بیان آنها آماده سازید. کودک وقتی که نمی تواند کلماتی را برای بیان آن چه که می خواهد پیدا کند، ممکن است عصبانی شود.

جلب محبت والدین:

کودکان در سنین 2 تا 3 سالگی که سن استقلال طلبی آنها است و تصور می کنند مرکز همه دنیا هستند و همه باید به آنها توجه کنند، ممکن است بی دلیل جیغ و فریاد راه بیندازند تا توجه والدین را به خودشان جلب کنند.

در مقابل داد زدن کودک چه کنیم ؟

به او اعتنا نکنید

دکتر آرونزون معتقد است:«به خاطر آورید کودک 2 و 3 ساله ای که بیشترین جلب توجه را از شما می خواهد _ یعنی بیشترین توجهی که دیگر، نظیر آن در دنیا وجود نداشته باشد- اما شما همچنان شام تان را آماده کنید و یا دست از تاکردن لباس ها نکشید به کارتان ادامه داده و بگذارید که ماجرا خود به خود تمام شود.» اگر والدینی بیش از حد حساس هستند و نسبت به جیغ زدن کودک نمی توانند بی تفاوت باشند، بهتراست رفتار او را پیش بینی کنند. اگر قرار است با جیغ زدن کودک خواسته اش را اجابت کنند قبل از جیغ این کار را انجام دهند. والدینی که کودک 2 ساله دارند باید اعصابشان خوب باشد اما اگر نیست باید به روان پزشک کودک مراجعه کنند. البته والدین به کمک برخی تمهیدات می توانند تحمل خود را بالا ببرند. حتی حذف عوامل پایین آورنده تحمل نیز می تواند مفید باشد. فراموش نکنیم والدین یک کودک 2 ساله باید فوق العاده صبور باشند. در این صورت این دوره به خوبی می گذرد و در آینده اوضاع بهتر می شود.

یادتان نرود نشان دادن واکنش های منفی مثل اخم کردن، سرزنش و حتی کتک زدن کودک به او در تقویت این رفتار انگیزه می دهد پس بی تفاوتی و نادیده گرفتن را جایگزین هر واکنشی کنید.

او را تنبیه نکنید

بسیاری از والدین از جیغ زدن های کودک عصبی می شوند و او را کتک می زنند تا دیگر جیغ نزند اما تنبیه بدنی کودک هیچ کمکی به ما نمی کند و کار درستی نیست. کتک زدن تنها باعث شدت یافتن این رفتار در او می شود.

عوامل داد زدن کودک

سر کودک خود فریاد نزنید

زمانی که تحت فشار روحی هستید، سر کودک خود فریاد نزنید. بسیاری از کودکان با دیدن رفتار والدین خود فریاد زدن را یاد می گیرند. هر چقدر شما در برخورد با خانواده آرام تر رفتار کنید، الگوی رفتاری بهتری برای کودکانتان خواهید بود پس هیچ گاه سر کودکی که داد میزند، داد نزنید.

با او در مورد علت ناراحتیش صحبت کنید

کنار کودک ایستاده و به صورت وی مستقیماً نگاه کنید. به صدایی آرام و کنترل شده به او بگویید که فریاد زدن خود را قطع کند. به او بگویید که حاضرید در مورد علت ناراحتیش با وی صحبت کنید، ولی تنها در صورتی که وی از فریاد زدن دست بکشد این کار را خواهید کرد. اگر کودک شما سن پایینی داشته و صحبت با آن ها فایده ای ندارد، انگشت خود را جلوی دهانتان گرفته و به او نشان دهید که می خواهید ساکت باشد.

خودتان حدس بزنید که او چه می خواهد

یکی از موثرترین راهها برای آرام کردن کودک این است که در زمان جیغ کشیدن بچه به طوری که صورتتان درست مقابل صورت فرزندتان قرار گیرد، به او چیزهای شبیه به این بگوئید:«وقتی که تو جیغ می زنی منظورت را نمی فهمم. آیا می توانی بگویی که بر سر صدای عادیت چه آمده است؟» اگر نمی تواند کاملاً منظورش را بیان کند، خودتان حدس بزنید که او چه می خواهد (مثلاً آیا تو چیپس می خواهی؟) و می بینید که او سر تکان می دهد. ممکن است او چیزهایی را که شما نمی توانید یا نمی خواهید به او بدهید را تقاضا کند، هیچ لزومی ندارد که تسلیم شوید، ولی سعی کنید که پیشنهاد چیز دیگری به او دهید نظیر:«شیرینی را بعد از شام می توانی بخوری، ولی من یک خوراکی خیلی خوب برایت دارم.»

او را سرگرم کنید

بیا نی نی توصیه می کند در این مواقع سعی کنید او را به عناوین مختلف سرگرم کنید. کتابی را که قبلاً نخوانده را برایش انتخاب کنید یا اگر وقت اضافی دارید با او بازی کنید تا حواس او را به جای دیگر متمرکز شود. بچه ها خیلی زود موقعیت قبلی را فراموش می کنند. پس با این کار بدون درگیری او را از جیغ زدن بازداشته اید.

کمی جدی باشید

از کودکتان بخواهید که چند دقیقه در یک جای خاص بنشیند تا آرام شود. به او بگویید که زمانی که حاضر است به صورت مؤدبانه با شما صحبت کند پیش شما بیاید. اگر او با این کار مقابله می کند، با نرمی وی را به سمت صندلی هدایت کرده و او را روی صندلی بنشانید. به آرامی کنارش بمانید تا آرام شود.

مقابله داد زدن کودک 

در مکان های عمومی در برابر فریادهای کودک تسلیم نشوید

چنانچه که کودکتان در یک جای عمومی همانند فروشگاه شروع به فریاد زدن کرد، او را به جایی خلوت ببرید. اگر سن کودک مناسب بود، به او بگویید که از روشی که پیش گرفته است خوشتان نمی آید و در صورتی که مؤدبانه صحبت نکند به وی گوش نخواهید داد. و بعد از آن از آن منطقه دور شوید. هیچ گاه به خاطر ترس از فکری که افرادِ حاضر می کنند، در برابر فریادهای کودک تسلیم نشوید.

به او بگویید چه رفتاری باید داشته باشد

بهتر است رفتاری که شما از کودکتان توقع دارید را به او توضیح دهید. این کار را زمانی انجام دهید که او رفتاری مناسب داشته و پذیرای صحبت های شما باشد. به او بگوئید که بیشتر از این از تو انتظار دارم. با او طوری رفتار و همدردی کنید که همیشه بداند که بچه های بزرگ جیغ نمی زنند.

به خواسته‏ های معقول کودک توجه کنید

اگرهمیشه به خواسته های کودکتان توجه نکنید و به همه خواسته هایش«نه» بگویید، طبیعتا لجبازی اش بیشتر می شود. والدین آگاه می توانند تشخیص دهند کدام خواسته فرزندشان را باید پاسخ دهند و در چه مواردی «نه» بگویند.

قبل از بیرون بردن کودک این نکات را رعایت کنید

قبل از بیرون بردن کودک ، فرزندتان باید به اندازه کافی استراحت کرده و خواب کافی داشته باشد و گرسنه و تشنه نباشد . کودکان خسته، گرسنه و تشنه برای رسیدن به آرامش جیغ و داد می کنند . بهتر است مقداری خوراکی و آب نیزهمراه خود ببرید تا اگر در هنگام خرید و یا هر جای دیگر کودک گرسنه و تشنه شد، نیاز او را فوری برطرف کنید و مانع ناراحتی او شوید.

مهارت های ارتباطی خود و کودکتان را افزایش دهید

هرچه ارتباط والدین باکودک بیشتر باشد و کودک دربیان خواسته اش ماهرترشود،رفتارهای نظیر جیغ زدن کم میشود.به کودک یاد دهید بااشاره یابیان کلمه های ساده ،خواسته اش رابیان کند.

از‏ او مودبانه خواهش کنید آرام حرف بزند

اگر کودکتان ازشدت خوشحالی و هیجان جیغ می زند، با آرامش و مودبانه از او خواهش کنید که با صدای آرام که مناسب داخل خانه است صحبت کند و خودتان نیز آهسته حرف بزنید و به او بگویید برای شنیدن صدای شما هم لازم است آرامتر باشد. همچنین بگویید صدای بلند او موجب آزار همسایه ها می شود.

 

جیغ زدن کودک

به کودک هویت منفی ندهید

به کودک خود کلمه یا جملات منفی مانند جیغ جیغو، مگه بلندگو قورت دادی، از دستت خسته شدم را نگویید زیرا این عبارت ها ، رفتارمنفی کودک شمارا به ویژگی شخصیتی او تبدیل میکنند.

به کودک خود پاداش دهید

می اگر کودک شما رفتار مثبتی نشان داد و درخواست هایش را بدون جیغ و داد ابراز کرد، به او پاداش و جایزه های کوچکی مثل خوراکی هایی که دوست دارد را بدهید و به او بگویید این پاداش به خاطر رفتار خوب تو بود.

تاثیرات منفی جدی و عوارض داد زدن والدین بر سر کودکان

اگر پدر و یا مادر هستید، می ‎دانید که گاهی اوقات احساساتتان بر شما غلبه می ‎کنند و ممکن است عصبانیت خود را بر سر کودکتان خالی کنید . این وضعیت برای هر پدر و مادری حتما رخ داده و کاملا طبیعی است. خبر خوب این است که والدین می ‎توانند نحوه صحبت کردن خود با فرزندان را تغییر دهند و به جای فریاد زدن ، محترمانه با آن ها گفتگو کنند .فریاد کشیدن و داد زدن سر کودک بر روی مغز و احساسات او تاثیر منفی میگذارد و باعث میشود اعتماد کودک نسبت به شما از بین برود اما این تنها عارضه ی رفتار رایج والدین امروزی نیست بلکه کودکان با همین صدای بلند فریاد آنها دچار مشکلات روحی و جسمی جدی می شوند که در این بخش از بیا نی نی به طور کامل گفته شده است. 

چرا والدین بر سر کودکان داد می ‎زنند ؟

پاسخ مختصر و مفید این سوال این است که غرق شدن در عصبانیت باعث می‎ شود که والدین صدای خود را بر روی فرزندانشان بلند کنند اما باید به این نکته توجه کرد که فریاد زدن و خشونت به ندرت مشکل را حل می ‎کند. فریاد زدن ممکن است کودک را ساکت کند و آن ها را برای مدت کوتاهی مطیع کند اما باعث نمی‎ شود که آن ها رفتار و نگرش خود را عوض کنن و به عبارت دیگر، این امر باعث می ‎شود که آن ها از شما بترسند تا این که عواقب عملکرد خود را درک کنند . کودکان برای یادگیری ، به والدین خود اعتماد می‎ کنند . اگر عصبانیت و پرخاشگری بخشی از آنچه کودک در خانواده خود عادی می ‎داند باشد ، در رفتار آن ها هم منعکس می ‎شود .

نویسنده و مربی والدین، لورا مارخام، برای والدین این پیام را دارد که:شغل شماره یک شما به عنوان پدر و مادر پس از اطمینان از امنیت فرزندانتان، مدیریت کردن احساسات خودتان است .

هرکسی که تا به حال بر سر فرزندش داد زده باشد می ‎داند که بلند کردن صدا بر روی کودکان نه تنها پیام والدین را شفاف تر و واضح تر نمی ‎کند، بلکه باعث می ‎شود که همراهی کودکان و نظم و انضباط دادن به آن ها به مراتب سخت تر هم بشود زیرا هربار که والدین بر سر کودکاش فریاد می ‎زنند، پذیرش کودک پایین تر و پایین تر می ‎آید .

داد زدن سر کودکان 

تحقیقات اخیر صورت گرفته از یک منبع معتبر نشان می ‎دهد که فریاد زدن باعث پرخاشگر شدن کودکان ازنظر جسمی و کلامی می ‎شود و مهم نیست که والدین به چه دلیلی بر سر کودکشان فریاد می ‎زنند، این فریاد زدن به هر دلیلی که باشد، بیان خشم است و این امر باعث ترسیدن کودکان و ایجاد احساس نا امنی در آن ها می ‎شود و از طرف دیگر، آرامش، اطمینان بخش است و باعث می ‎شود کودکان حتی در صورت انجام کار ناشایست، از والدین خود حس دوست داشته شدن و پذیرش دریافت کنند .

همانطور که فریاد زدن بر سر کودکان اشتباه است ، فریاد زدن هایی که همراه با توهین های کلامی و تنبیه هستند هم به عنوان سو استفاده عاطفی شناخته می ‎شوند و اثرات طولانی مدت مثل:اضطراب، عزت نفس پایین و افزایش پرخاشگری را به دنبال دارند و همچنین باعث می ‎شود که آن ها مستعد انجام رفتار های ناشایست مانند قلدری کردن شوند زیرا درک آن ها از رفتار های درست و غلط بسیار نا چیز است .

اکنون به برخی از عواقب فریاد زدن بر سر کودکان خواهیم پرداخت :

1. اعتماد به نفس پایین

اعتماد به نفس ارتباط زیادی با نحوه رشد کودک دارد. اعتماد به نفس به معنی دوست داشتن خود ، اعتقاد داشتن به توانایی های شخصی، با ارزش دانستن خود ، احترام به خود و ویژگی هایی از این دست می ‎باشد و وقتی یک کودک به خودباوری برسد ، قادر به ایجاد دنیای بسیار غنی در اطراف خود می ‎شود ، در حالی که تجربه مدوام فریاد زدن والدین بر سر کودک باعث پایین آمدن بی حد و حصر اعتماد به نفس کودک می ‎شود. این امر باعث می‎شود انتخاب و اقدامات خود را زیر سوال ببرد و در اعمال خود با اطمینان برخورد نکند و همچنین می ‎تواند منجر به اضطراب و نیاز مداوم به تایید شدن توسط دیگران شود. کودک هرچقدر بیشتر این شرایط منفی را تجربه کند، اوضاع برایش دشوار تر می ‎شود . 

2. رفتار خشونت آمیز

فریاد زدن می ‎تواند تاثیرات متنوع و گستره ای بر کودکان مختلف داشته باشد که همچنین به شرایط اجتماعی کودک هم بستگی دارد. رفتار پرخاشگرانه یکی از این نتایج است. ناراحتی و بی قراری و انجام اعمال بدون فکر در بعضی از این کودکان دیده می ‎شود. این ویژگی ها تاثیرات زیادی در روابط این کودکان با هم سن و سالان خود می ‎گذارند و هر حادثه کوچک می ‎تواند منجر به طغیان هایی شود که کنترل آن ها دشوار است . 

علت داد زدن سر کودک

3. ترس

ترس مداوم از والدین، یکی دیگر از اثرات متدوالی است که در اثر فریاد زدن و ناسزا گویی در کودکان پدیدار می ‎شود که چنین ترسی می ‎تواند کودک را بسیار ساکت کند طوری که او قادر به بیان صریح اعتقادات و احساسات خود نباشد. رابطه دوستانه ای هم که کودک باید با والدین خود داشته باشد تحت تاثیر قرار می ‎گیرد.

آن ها احساس می ‎کنند که دائما مورد قضاوت قرار می ‎گیرند و تمایل دارند احساسات واقعی خود را از ترس تعرض پنهان کنند . 

4. شرایط جسمی و روحی

اگر چه در وهله اول ممکن است کمی دور از ذهن به نظر برسد، اما شرایط پزشکی مانند ناتوانی جسمی که می ‎تواند به طور مستقیم با استرس روبه رو شده توسط کودک در ارتباط باشد رخ دهد. این امر همچنین می ‎تواند باعث ایجاد افسردگی و گوشه گیری در کودک شود که این شرایط بر رشد او نیز تاثیر می ‎گذارد. بسیاری از عادات کودکان به عنوان نتیجه مستقیم از محیطی که در آن قرار دارند ایجاد می‎ شوند و یک محیط سرکوبگر می ‎تواند محدودیت های جدی را به دنبال داشته باشد . 

فریاد زدن بر سر کودک:سواستفاده عاطفی؟

همه موارد فوق تاثیراتی هستند که فریاد زدن بر روی کودک می‎ گذارد. آیا می‎ توانیم فریاد زدن را نوعی سواستفاده عاطفی بدانیم؟ کارشناسان فریاد زدن بر سر کودکان را با سواستفاده جسمی یا در برخی موارد حتی بدتر از سواستفاده جسمی برابر می ‎دانند و آن ها همچنین ادعا می ‎کنند که فریاد زدن فقط بالا بردن سطح صدای فرد نیست، بلکه چنانچه بیا نی نی اشاره کرده است تاثیر کلمات و زبان بدن می‎ تواند باعث ایجاد دلهره و تاثیرات مخربی در کودک شود . 

گزینه های پیشنهادی

عمل فریاد زدن ناشی از اگاهی نداشتن از هرگونه رفتار جایگزین در همان وضعیت توسط والدین است اما رفتار هایی وجود دارند که به جای به کار گیری از خشونت باید توسط والدین تمرین شوند .

شرایط دشوار می ‎تواند به طرز نامطلوبی منجر به خشونت شوند و بنابرین، والدینی که با این وضعیت رو به رو می ‎شوند ، می ‎تواند با آگاهی پیدا کردن از عواقب خشونت، این شرایط را کنترل کنند و سعی در مهار کردن خشونت و عصبانیت خود کنند و به جای فریاد زدن، والدین می ‎توانند با کلمات دقیق به کودک خود در جهت تصحیح رفتار شان هشدار دهند که این امر مستلزم صبور بودن در شرایط دشوار اس و همچنین مهم است که والدین اجازه دهند کودکشان کودکی کند.

بعضی اوقات، حتی اگر آن ها رفتار اشتباهی داشتند، والدین باید آرام باشند و از این گذشته، والدین نباید انتظار داشته باشند که فرزندشان خیلی زود بزرگ شود و عاقلانه رفتار کند و به عبارت دیگر، انتظارات والدین از کودکان باید واقع بینانه باشد .

اشتباه رایج داد زدن سر کودک

والدین همچنین می ‎توانند به جای فریاد زدن بر سر کودکشان ، احساسات خود را برای او توضیح دهند. به کودک بگویند که کاری که انجام داده اشتباه است و همچنین گفتن پیامد های بدی که ممکن است اقدامات کودکان به دنبال داشته باشد، بهتر از تهدید کردن است و بنابر این گزینه های مختلفی وجود دارند که والدین می ‎توانند به جای فریاد زدن بر سر کودکان، آن ها را انتخاب کنند.

راه حل های مشاوران برای توقف داد زدن سر کودکان

1. آرام کردن خودن در زمان عصبانیت

قبل از انجام هر کاری در هنگام عصبانیت بهتر است که فرد از محیطی که در آن قرار دارد فاصله بگیرد و چند دقیقه ای صبر کند تا عصبانیتش فروکش کند که این امر همچنین به کودکان در کنترل کردن احساسات خود در مسیری درست کمک خواهد کرد.

2. صحبت کردن در مورد احساسات

عصبانیت یک احساس طبیعی است که هرکسی ممکن است آن را تجربه کند. فرد با اذعان به همه احساسات، از شادی و هیجان گرفته تا غم، عصبانیت، حسادت و نا امیدی، به فرزند خود می ‎آموزد که همه این احساسات بخشی از کارنامه انسانی آدم ها هستند.

صحبت کردن فرد در مورد احساسات خود باعث ترغیب کودک به انجام همان کاری می ‎شود که والدین از او انتظار دارند و این کار به کودک کمک می ‎کند تا یک نگرش محترمانه نسبت به خود و دیگران داشته باشد و روابط سالمی در زندگی خود ایجاد کند . 

3. صحبت کردن با آرامش، اما محکم

بعضی اوقات کودکان رفتاری ناشایست انجام می ‎دهند که این بخشی از روند بزرگ شدن آنهاست. والدین باید با آن ها محکم صحبت کنند اما طوری که عزت نفس شان خدشه دار نشود اما بفهمند که عملی که انجام داده اند غیر قابل تحمل بوده است .

به جای صحبت کردن با آن ها از بالا و یا از فاصله دور بهتر است که والدین در کنارشان باشند و با رفتاری احترام آمیز مسئله را بین خودشان حل کنند . 

4. صحبت کردن از عواقب کار کودکان به جای تهدید کردن

به گفته ی باربارا کلوروسو، نویسنده کتاب ” بچه ها ارزشش را دارند!” با استفاده از تهدید و مجازات احساس عصبانیت، نارضایتی و درگیری بیشتر خواهد شد و همچنین تهدید و مجازات در دراز مدت، مانع از رشد نظم و انضباط درونی کودک می ‎شود . 

پیشنهاداتی برای کنترل کردن عصبانیت والدین برای جلوگیری از خشونت و داد زدن بر سر کودکان

تهدید و مجازات باعث تحقیر و ایجاد شرم در کودک می ‎شود و احساس امنیت را از او می ‎گیرد. از طرفی دیگر، عواقبی که منجر به یک رفتار خاص می ‎شود اما با اخطار عادلانه همراه است مانند ( گرفتن اسباب بازی پس از توضیح اینکه اسباب بازی ها برای بازی هستند، نه برای ضربه زدن به کودکان کمک می ‎کنند تا انتخاب های بهتری داشته باشند .  

کلمه ای در مورد نیاز های اساسی

رفع نیاز های اساسی، مانند خواب و گرسنگی، فرزندان را خوشحال می ‎کند و باعث می ‎شود رفتار بهتری داشته باشند و همچنین، ایجاد نظم و ترتیب به آن ها کمک می ‎کند تا کمتر اضطراب داشته باشند و خطر عمل کردن را کاهش می ‎دهد.

اگر فریاد زدید چه باید بکنید

مهم نیست استراتژی پیشگیری از فریاد زدن فرد چقد خوب است، همه ی آدم ها گاهی اوقات صدای خود را بالا می ‎برند اما اینکه فرد بعد از داد زدن معذرت خواهی کند درس مهمی به کودک می ‎دهد و آن این است که:همه آدما اشتباه می‎کنند و باید عذرخواهی کنند .

اگر کودک فریاد زد، بهتر است والدین به آن ها مرز ها را یادآوری کنند و بیاموزند که فریاد زدن روش قابل قبولی برای برقراری ارتباط نیست و آن ها باید بدانند که والدین فقط در صورت احترام گذاشتن کودکان، آماده گوش دادن به حرف های آن ها هستند.

همچنین والدین می ‎توانند از همین روش برای آرام کردن خود هنگام عصبانیت استفاده کنند که با این کار به کودک خود در ایجاد عادات صحیح کمک می ‎کنند. این کار به کودکان یاد می ‎دهد که از اشتباه خود و دیگران درس بگیرند و بیاموزند که بخشش ابزاری مهم برای برقراری ارتباط سالم در یک خانواده است.

اگر تا کنون با فریاد زدن بر سر کودکان خود آنها را وادار به انجام رفتار درست کردید، احتمالا تاثیرات آن را خواهید دید:

•  این کودکان برای فهماندن منظور خود به دیگران فریاد می ‎زنند.
•  آن ها به جای صحبت توام با احترام با والدین خود، سر آن ها فریاد می‎ کشند.
•  رابطه والدین و کودکان با هم بی ثبات و ناپایدار است، به صورتی که نمی ‎تواند به روشی سالم با هم ارتباط برقرار کنند .
•  ممکن است این کودکان از والدین خود فاصله بگیرند و بیشتر تحت تاثیر هم سن و سالان خود باشند تا پدر و مادرشان . 

والدین می ‎توانند با گفت و گوی صادقانه و بدون ابراز خشونت با فرزند خود همه ی این موارد را تغییر دهند و باید خانه خود را به یک محیط آرام تبدیل کنند تا افراد خانواده با احترام با یکدیگر برخورد کرده و احساسات یکدیگر را بدون سرزنش یا قضاوت تصدیق کنند و والدینی که در گذشته مرتکب اشتباه شده اند، نباید تسلیم شوند که این یک راه راحت و بی دردسر نیست، اما ارزشش را دارد .

 کنترل داد زدن

پیش از این هم در بخش سلامت روان در بیا نی نی توضیح دادیم که اگر پدر و یا مادر، افرادی شدیدا عصبی باشند و همیشه عصبانیت خود را بر سر فرزندان خود خالی کنند و نتوانند عصبا نیت شان را کنترل کنند؛ تشخیص اینکه مشکل عصبی دارند، اولین قدم برای یادگیری مدیرت آن است .

این به پدر و مادر کمک می ‎کند که احساس بهتری نسبت به خودشان داشته باشند و ارتباط آرام و بهتری با فرزندان خود برقرار کنند . 

طبق اعلام انجمن ازدواج و خانواده درمانی ، برخی از نشانه هایی که به مشکلات عصبی مربوط می ‎شوند، عبارتند از :

•  عصبانیت بی دلیل نسبت به مسائل بی اهمیت .
•  علائم مرتبط با استرس مانند فشار خون بالا، درد معده یا اضطراب .
•  احساس گناه و غم و اندوه بعد از فروکش کردن عصبانیت، در حالی که این رفتار باز هم تکرار شود .
•  درگیری و خشونت به جای برقرار کردن گفتگوی محترمانه با افراد دیگر .